به بی‌رنگی زندگی

س. امیر احسانی

Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International

به بی‌رنگی زندگی

نسخه نهایی نشده

این نسخه از کتاب، نسخه نهایی نیست و برای نمونه‌خوانی و بررسی عمومی منتشر شده است. محتوای نسخه نهایی ممکن است با این نسخه تفاوت داشته باشد.

لطفا مشکلاتی که در کتاب مشاهده می‌کنید و پیشنهاد‌های خود را به آدرس ایمیل: i@jooti.net ارسال کنید.

برای دریافت نسخه جدیدتر کتاب به سایت رسمی کتاب مراجعه کنید: jooti.net

دیباچه

زیرپایش تا جایی که چشم کار می‌کرد، جنگل سرسبزی از درختان مختلف بود. سرعت باد خیلی زیاد و صدایش گوش‌خراش بود، اما صدای ضربان قلبش از آن هم بلندتر بود. انگار با هر تپش قلبش، ضربه‌ای به سمت چپ گردن و سرش می‌خورد. به فضای خالی زیر پاهایش نگاه کرد. مرگ هم به نظر جذاب می‌آمد، در برابر اضطرابی که حس می‌کرد. مرگ، می‌تواند همه مشکلات را تمام کند.

به زمین نمی‌رسی. بی‌خود از این فکرها نکن. اگه اندازه گربه هم بودی نمی‌تونستی از دست من فرار کنی. جوجه آدم گرفتنش روی هوا خیلی راحته.

«من نمی‌تونم.»

نه! تو نمی‌تونی. ولی مجبوری.

به درخت‌هایی که زیر پایش با سرعت حرکت می‌کردند خیره شده بود، اما ذهنش، محل گردهمایی در فضای خالی بین درخت‌ها را می‌دید. نمی‌خواست در آن گردهمایی شرکت کند. او فقط پانزده سالش بود و باید در گردهمایی جادوگرهایی شرکت می‌کرد که هر کدام حداقل چهار برابر سن او تجربه جادویی داشتند. تحقیری که در نگاهشان خواهد بود را حس می‌کرد. او برای این جایگاه بی‌اندازه کوچک بود. صورتش را در پرهای گردن شیردال فرو کرد. متاسفانه طی سال‌هایی که گذشته است دانش‌های مهمی از دست رفته است. اما در همان زمان هم تعداد خیلی کمی از انسان‌ها، چه جادوگر و چه غیر جادوگر، می‌دانستند که پرهای پشت گردن شیردال، جای ایده‌آلی برای اشک ریختن از استیصال است.

گریه خوبه. حداقل مادامی که اشک ریختن ادامه داره. ولی دیر یا زود باید اشک ریختن رو تموم کنی و تصمیم بگیری می‌خوای چیکار کنی.

صورتش را بیشتر در گردن شیردال فرو کرد. تناقض عجیبی است. برای فرار کردن از حرف‌های کسی، به خودش پناه ببری. ولی گاهی، آغوش آشنا مهم‌تر از حرف تند است. چشم‌هایش را بست. به امید اینکه با بستن چشم‌هایش عالم هستی به پایان برسد و لازم نباشد در جلسه‌ای که پیش رو بود با چشمانی قرمز از اشک حاضر شود. ولی عالم هستی اینگونه کار نمی‌کند. اگرچه بعضی‌ها معتقدند که روش کارش همین است. به هر حال، در این مورد این اتفاق نیفتاد. شاید چون چشم‌های شیردال باز بود و فضای خالی میان جنگل بلوط را می‌دید و باور داشت، عالم هستی هنوز ادامه دارد.

فرود میام. تقریبا رسیدیم. همه هستند. تو نفر آخری. اگه به آشفتگیت کمکی می‌کنه.

صورتش را با پرهای شیردال پاک کرد. سعی کرد با چشم‌هایی که از اشک و باد کور بودند، چیزی ببیند؛ اما فقط رنگ سبز در هم آمیخته با اشک را تشخیص می‌داد. دستش را جلوی صورتش گرفت و باد و اشک را با جادو از چشمش دور کرد. ذهنش را بیشتر به شیردال متصل کرد. شیردال‌ها شکارچی‌های فوق‌العاده‌ای هستند و برای شکارچی‌ها، تمرکز ابزار بقاست. با کمک ذهن شیردال ذهن خودش را روی هدفش متمرکز کرد.

«باید بتونم. اشک ریختن کافیه.»

شیردال‌ها برای چیزهای مختلفی مثل سرعت پرواز، سرعت شیرجه زدن، غرور، تمرکز، چنگال‌های قوی، پاهای قدرتمند، منقار تیز شهرت دارند. اما متاسفانه فرود نرم و با وقار هیچ وقت جزو چیزهایی نبوده که برای شیردال‌ها مهم باشد. فرود شیردال مانند فرود یک هواپیمای مسافربری بزرگ با یک ضربه اولیه روی زمین شروع می‌شود و بعد با چند جست و خیز مانند یک گربه بزرگ، بالاخره به سکون می‌رسد. هر بار تجربه فرود با شیردال، شبیه رام کردن یک گاو وحشی است. بطور کلی چیزی نیست که کسی دوست داشته باشد هر روز تجربه کند. مخصوصا کسی که قرار است در مهم‌ترین جلسه زندگی‌اش شرکت کند. با سری گیج از ضربه‌های فرود، از شیر دال پایین آمد. سه قدم برداشت که هر کدام در یک جهت بود. شبیه کسی که قطره آخر بطری شرابش را همین حالا خورده باشد. پس از آن بر تلاشش برای حفظ تعادل افزود. سرش را بلند کرد و به اطراف نگاه کرد. همه در جلسه حاضر بودند و با تعجب به پسرک جدید نگاه می‌کردند.

«من، آسمانم.»

خوشحال بود که بدون لکنت موفق شده است این دو کلمه را بیان کند. من هم به او حق می‌دهم که از این موفقیت خوشحال باشد. ولی برای اینکه شرایط را منصفانه توصیف کرده باشم باید اضافه کنم که اگرچه لکنت نداشت؛ اما صدایش خراش‌دار از گریه‌های پیشین بود و تلفظ کلمات را هم نتوانست کاملا درست بیان کند. چیزی که شنیده شد (برای اینکه بتوانید درست تصورش کنید) شبیه صدای کلاغی بود که بگوید: ماسان. عبارت قابل فهمی هم نبود. اما برای آن‌ها که در آن جمع بودند؛ صدا و آوایی که گفته می‌شود چندان هم مهم نبود. روبرویش؛ پیرمردی چهارشانه با سینه‌ای پهن ایستاده بود که در سمت راست بدنش شمشیر و پشتش کمان و تیردانی آویزان کرده بود. اما چیزی که در مورد او جلب توجه می‌کرد نه قد تقریبا دو متری او بود، نه عضله‌های ورزیده‌اش در سن صد و چند سالگی؛ چیزی که در مورد او به یاد می‌آوردند چشمانش بود. چشم‌هایی که مردمک و عنبیه نداشت. چشم‌هایی کاملا سفید. می‌گفتند او همه چیز را می‌بیند. نه تنها همه آنچه که دیدنی است و آنچه نادیدنی است. بلکه همه آنچه بوده و خواهد بود. مردم چیزهای زیادی می‌گویند. البته همه این‌ها وقتی است که شما او را تنها ببینید. اگر همراه همیشگی‌اش همراهش باشد؛ به هیچ کدام از این‌ها توجه نخواهید کرد. دیدن یک پیرمرد در کنار یک شیر بالدار عظیم‌الجثه واقعا کار آسانی نیست. هر کدام از دندان‌های نیش شیر، به اندازه آرنج یک انسان معمولی است. قطعا دیدن پیرمردی دو متری در کنار او کار ساده‌ای نیست.

«چطور اتفاق افتاد؟»

آسمان صدای پیرمرد را شنید؛ هم در گوشش و هم در ذهنش. مطمئن نبود مخاطب این سوال خودش بوده است یا شیردال. اندکی صبر کرد تا شاید شیردال از این شرایط نجاتش دهد. اما کمکی وجود نداشت.

«یک حادثه بود. پدربزرگ… آسمان پیشین؛ یک هفته پیش در یک حادثه کشته شد.»

انتخاب آدم‌هاس یا همه؟

غرش شیر بالدار بلند و ترسناک بود. اما مفهوم آن را همه در ذهنشان شنیدند. این بار برای آسمان مشخص بود که مخاطب سوال او نیست و خیالش در حدی راحت شد. حتی دوستانه‌ترین رفتار شیرهای بالدار هم پر از خشونت و جنگ و غریزه شکار است و این شیر بالدار خاص، قطعا از خوش‌اخلاق‌ترها نبود.

همه.

ملایم‌ترین صدای شیردال، چیزی شبیه صدای عقاب است. آسمان از آرامشی که شیردال داشت کمی آرام شد. تایید شیردال بر انتخاب او، کمی شرایطش را بهتر می‌کرد. اما صدایی که در ذهنش شنید، آرامشی که درحال شکل‌گیری بود را از بین برد. صدایی ملایم با آرامشی که اصلا خوشایند نبود. اگر تجربه گیر افتادن در باتلاق را داشته باشید؛ می‌توانید مفهوم آرامش ناخوشایند را درک کنید. اگرچه که شما برای نجات جانتان دست و پا می زنید؛ اما باتلاق کاملا آرامش دارد.

یک هفته. تو درخواست جلسه را ندادی. حتی تجربه اندکی، مثلا به اندازه صد سال، هم نداری. چطور به حرف‌هایت اهمیت دهم؟

صدا هیج جهتی نداشت. پیرمرد و شیر و شیردال، همه با صدا حرف زده بودند. اما این بار فقط در ذهنش حرف‌ها را شنیده بود و اثری از صدای واقعی نبود. در تک تک کلماتی که در ذهنش می‌شنید، قدرت جادویی آن‌ها را حس می‌کرد. جادوهایی برای به زانو در آوردن، تسلیم کردن، برتری پیدا کردن. با هر کدام از آن‌ها تلاش کرد مقابله کند. این یک آزمون بود، برای اثبات بی لیاقتی او! «من شاید کم تجربه باشم، ولی آسمانم.» از آسمان کمک خواست تا برتری خودش را نشان دهد. در ذهنش از همه ابرها خواست به او کمک کنند و به او قدرت بدهند تا در برابر این نیرو، ذهنش را از دست ندهد.

جنگ، پیرمردی که می‌گفتند همه چیز را می‌بیند؛ دستش را به بازوی شیر بالدار تکیه داد. همیشه تماشای رویارویی زمین و آسمان جذاب بود. او هر دو را به یک اندازه دوست داشت اما در ذهن خودش، جایی که فقط خودش و شیر بالدار از آن خبر داشتند، این عبارت به معنی «از هر دو به یک اندازه متنفر است.» به کار می‌رفت. لبخند کم‌رنگی گوشه لب پیرمرد و شیر بالدار شکل گرفته بود. از گوشه چشم به پیرزنی که در کنار گاوی ایستاده بود نگاه کرد. پیرزن در ظاهر چروکیده و ضعیف بود. حتی وقتی جنگ پسر جوانی بود هم، زمین پیرزنی چروکیده بود. هیچ‌کس نمی‌دانست او چند سال دارد و کسی هم جرات نداشت از خود او چیزی در این مورد بپرسد. او معتقد بود دختر جوانی است. پیر یا جوان بودن، همیشه در مقایسه با اطرافیان است. وقتی شما همه روزتان را با کوه‌های چند هزار ساله و درختان هزار ساله بگذرانید؛ حتی اگر پانصد سالتان هم باشد خودتان را جوان می‌دانید.

کنار پاهای آسمان پیچک‌ها و گیاهان با سرعت در حال رشد بودند. چند شاخه تمشک با تیغ‌هایی که بطور غیر معمول تیز بودند دور پای او پیچیدند و تلاش کردند در پای او فرو بروند ولی راه به جایی نبردند. روی پوست آسمان لایه‌ای از مه بود که اهمیتی به تیزی تیغ‌ها نمی‌داد و با سماجت جای خودش را حفظ کرده بود. بالای سرش؛ جایی که قدرت واقعی آسمان آنجا بود، ابرهای سیاهی در حال شکل گرفتن بودند که به نظر نمی‌آمد برنامه‌ای برای یک رفتار خوشایند داشته باشند. اولین صاعقه به بوته تمشک خورد. از چمن‌زار اطراف آسمان، جز لکه‌ای سیاه چیزی باقی نمانده بود.

من با او بودم وقتی اژدهای در بند را دید.

آسمان این بار، به سبک زمین، فقط با صدای ذهنش حرف زده بود و صدای ذهنش با صدای خودش تفاوت زیادی داشت. صدای خودش شکننده و بچگانه و نگران بود. اما صدای ذهنش، عمق آسمان را داشت و آرامشی داشت که فقط یک ابر رها در آسمان که در دست باد به هر سو می‌رود می‌تواند داشته باشد. البته ابرها هم همیشه آرامش ندارند. این موضوع را هنگام رعد و برق می‌توان به خوبی اثبات کرد.

سکوت برقرار شده بود. نه فقط از نظر صدا، که جادو هم ساکت شده بود.

«اگر بازی‌های جادوگرها تمام شده به موضوع جلسه برسیم.» صدای شیردال در ذهن همه طنین انداخت. اما جمله بعدی را فقط آسمان شنید: «آسمان! ماجرا رو بگو. رسم اینه که موضوع رو جادوگرها بگن.»

«سه هفته قبل، برای بررسی شرایط اژدهای در بند، طبق توافق باستانی رفتیم.» آسمان فقط ذهنی صحبت می‌کرد، حرف‌هایی هست که برای گوش موجودات نیست. «این دومین سال از پنج سال نوبت آسمان برای سرکشی به اژدهای دربند است. قدرت او از سال قبل بیشتر شده و این بار می‌توان گفت قدرتش خیلی بیشتر از آن است که انتظار داریم. پدربزرگ… آسمان… آسمان پیشین معتقد بود که فرصت زیادی تا رهایی او از بند نداریم شاید دو تا سه سال. اما من، معتقدم بیش از دو سال فرصت نداریم. من می‌توانم میزان جادویی که آسمان پیشین در آنجا حس کرد را به شما نشان دهم.» دستش را تکان داد و ابری روی زمین شکل گرفت. روی ابر منطقه‌ای خاکستری شکل گرفت و در بخشی از آن دایره بزرگی به رنگ قرمز می‌درخشید.

«نباید اینقدر نیرو داشته باشد.» جنگ ابروهایش در هم رفته بود و به شعله بزرگ و نورهای کوچک نزدیک آن نگاه می‌کرد. سه نقطه نورانی دیگر دیده می‌شد. «چطور اینقدر نیرو گرفته؟»

«صلح موجودات را پروار می‌کند.» صدای گاو بود که در ذهنشان می‌شنیدند. «جادوی او باید استفاده شود و نیرویش کم شود. سال‌هاست هیچ جنگی نبوده. استفاده کمی از جادوی او شده. او قوی‌تر شده. خودش را آزاد خواهد کرد.»

«می‌توانیم با چند حمله، نیرویش را کم کنیم.» شیر بالدار مانند یک گربه خانگی پنجه‌های غول پیکرش را با زبانش لیس زد. «اما این فقط مشکل اصلی را به تاخیر می‌اندازد.»

«مشکلات، اگه بهشون فرصت کافی بدی،» جنگ به شیر نگاه کرد و نیشخندی زد و اضافه کرد؛ «معمولا خودشان را حل می‌کنند. من علاقه‌ای به جنگیدن با نماینده او ندارم.»

«جابجاش کنیم» آسمان به شیردال نگاه کرد تا شاید نشانه ای از تایید در او ببیند. شیردال با این ایده مخالف بود، ولی باز ممکن بود حالا موافقت کند. «اگر از جایی که هست به جایی دورتر از انسان‌ها برده شود شاید کندتر نیرو بگیرد. آن‌ها فراموش کردند چه وظیفه‌ای دارند.»

«قبل‌تر هم گفته بودم. جابجایی شدنی نیست.» شیردال ادامه داد «نه من، نه شیر بالدار، نه گاو. هیچ کدام توان جابجایی او را نداریم. او خیلی بزرگتر از چیزی است که به نظر می‌رسد. ما باید بتوانیم ابعاد واقعی او را جابجا کنیم. هیچ کدام به تنهایی و حتی با هم نمی‌توانیم. مگر خودش بخواهد.»

زمین گفت: «خودش؟ هرگز نخواهد خواست. می‌توانیم مجبورشان کنیم از نیرویشان استفاده کنند. بعدتر شاید راه دیگری پیدا کنیم.»

«بار قبل آسمان قوی‌تری داشتیم؛» شیردال با لحنی غمناک ادامه داد «بار بعد شاید زمین یا جنگ ضعیف‌تری داشته باشیم. باید راهی برای حل کردن مشکل پیدا کنیم. ما هر روز ضعیف‌تر می شویم و او قوی‌تر. این فقط یک نتیجه دارد و آن آزادی اژدهای در بند و نابودی همه موجودات زنده است.»

 «مشکل رو باید درست حل کرد،» آسمان به شیردال نگاه کرد، «اما اگر جابجا شدنی نیست و راه حل دیگری هم نداریم؛ پیشنهاد می‌کنم برای جنگ آماده شویم. با یک حمله حساب شده، قدرتش رو کم می‌کنیم و وضعیتش رو از نزدیک می‌بینیم. اون وقت با اطلاعات بیشتر راه حلی برای مشکل پیدا می‌کنیم.»

«همه موافقند.» جنگ به هر پنج موجود دیگر نگاه کرد. «برای نبرد آماده شویم. چه کسی از ما در جنگ شرکت می‌کند؟»

«من.» آسمان صدای خودش را شنید. بعد از این همه ذهنی حرف زدن، شنیدن صدای خودش از راه گوش، به نظر چیزی غیر طبیعی می‌آمد.

فصل یک

سربلند و مطمئن وسط میدان ایستاد. مچ‌هایش به سفیدی برف و بقیه بدنش سیاه‌تر از شب‌های بی‌ستاره بود. سرش را به نرمی تکان داد و از کنار نوجوانی که روی زمین افتاده بود به آرامی رد شد و به سمت حصار چوبی قدم زد. سرش را از بین چوب‌های حصار رد کرد، آدم‌های آن سمت حصار که شیهه می‌کشیدند از او فاصله گرفتند. نمی‌توانست از روی حصار بپرد. این تلاش بی‌فایده بود. باهوش‌تر از آن بود که انرژی خودش را برای کارهای بی‌حاصل تلف کند. انرژی! باید انرژی داشته باشد تا در زمان مناسب بتواند از این زندان فرار کند. به سمت کاه‌های روی زمین رفت و کمی از آن‌ها خورد. خوراکی بی ارزشی بود ولی چیز بهتری در دسترس نبود.

صدای خنده قطع نمی‌شد. اشکان نمی‌خواست صورتش را از روی خاک بلند کند و چهره‌هایی که می‌خندیدند را ببیند. همه دهکده امروز اینجا بودند و او جلوی همه آن‌ها تحقیر شده بود. فکر کرد، «شد سه بار.» اسب سیاه سه بار متوالی او را زمین زد. «تا از پس این اسب بر نیام بچه‌ام و هیچ کاری بهم نمیدن. اگه الان از پسش بر نیام؛ باید یک سال دیگه این شکست و تحقیرش رو تحمل کنم!»

اسب سیاه بدون اینکه به او، دغدغه‌هایش، مسیر شغلی و زندگی‌اش اهمیتی بدهد؛ از کنارش رد شد و به سمت حصار میدان رفت. اشکان با خودش فکر کرد؛ «اما این لعنتی خیلی قویه. بزرگ‌تر از همه اسب‌هاییه که قبلا دیده بودم.» سه بار زمین خوردن برای پسر قوی‌ترین پهلوان و جنگجوی دهکده، سر افکندگی بزرگی حساب می‌شد. اشکان، از همه هم‌سن و سال‌های خودش قوی‌‌تر بود. در کشتی و شمشیر زنی هیچ رقیبی بین هم‌سن‌هایش و اکثر بزرگسالان، نداشت. فقط مبارزه‌اش با بعضی از بزرگسالان چالشی بود و فقط از پدرش معمولا می‌باخت. اما امروز، هیچ کدام از این‌ها برایش دلگرمی نبود. مشغول سرزنش خودش بود که صدای بم و رسای پدرش را شنید: «بلند شو اشکان! هنوز تا شب فرصت هست. شاید این اسب را کسی رام کند و با یک اسب دیگر شانست را آزمایش کنی. این یکی با تو کنار نمی‌آید. اسب چموش!» بعد با صدای بلندی خندید که می‌توانست صدای شیهه یک اسب مست باشد.

اشکان از روی زمین بلند شد. تا بحال چیزی درباره خارج شدن از میدان نشنیده بود. فکر می‌کرد باید اینقدر ادامه دهد تا موفق شود یا شکست را قبول کند و تا سال بعد صبر کند. دندان‌هایش را به هم فشار داد. حرف پدرش کمی قوت قلب به او داده بود. اما از خودش و آن اسب لجباز خشمگین بود. البته از پشنهاد پدرش هم خشمگین بود. پهلوان انگار از شکست او خیلی هم تعجب نکرده بود و سر ذوق هم آمده بود. شاید پدرش از اول هم، چندان انتظار موفقیت از او نداشته، وقتی از میان خارج می‌شد؛ ریش سفید دهکده، که نقش داور آزمون اسب را هم داشت، دستش را به آرامی روی شانه اشکان گذاشت و به نجوا گفت، «پدرت وقتی هم‌سن تو بود، پنج بار از اسب افتاد. پشتکار و ثبات قدم بعد از شکست‌ها، مهم‌تر از پیروزی در اولین تلاشه. باید یک اسب رام کنی. اما چیزی که مهم‌تره اینه که نشون بدی بعد از شکست، سرت را بالا می‌گیری و دوباره تلاش می‌کنی.»

سیمین، آرش، کاوه و بقیه نوجوان‌هایی که قرار بود امروز در مراسم رام کردن اسب شرکت کنند تنها کسانی بودند که از افتادن اشکان نخندیدند. اشکان نفر اول بود. هر بار اشکان افتاد؛ هر دوازده نفر دیگر هم با او افتادند. در ذهن اکثر آن‌ها، اشکان شکست ناپذیر بود. حتی آرش هم از آن اسب ترسیده بود. آرش پسر نگهبان و درمانگر دهکده بود و همین حالا هم جادوگر قدرتمندی به حساب می‌آمد. اما جادو دربرابر چنین موجودی، چه کاری برایش انجام می‌داد؟ همه داشتند در ذهنشان خود را با اشکان در برابر اسب مقایسه می‌کردند و هیچ کدام امیدی برای موفقیت در ذهنشان نبود. بعضی از آن‌ها داشتند پهلوان را لعنت می‌کردند که به اشکان گفته از میدان خارج شود و این بدبختی را برای آن‌ها رقم زده است! در این فکر‌ها بودند که صدای ریش سفید را شنیدند: «نفر بعدی،» و همه داشتند در دل خود آرزو می‌کردند که نفر بعدی نباشند.

«سیمین.»

سیمین نگاهی مضطرب به کاوه و آرش انداخت. در حالی که در نگاهش «چرا من؟» و «کمکم کنید!» موج می‌زد؛ به سمت دروازه میدان اسب سواری راه افتاد. به آرامی از کنار اشکان رد شد. اشکان از وقتی خیلی کوچک‌تر بودند، همیشه برای سیمین، یک تکیه‌گاه مطمئن بود. یک حامی قوی که همیشه در سخت‌ترین شرایط برای کمک به او و ساده کردن شرایط آمده بود. اما حالا، نه تنها تکیه‌گاه فرو ریخته و آوارش روی سر سیمین ریخته بود، بلکه باید خودش با آن جثه نحیف، با موجودی که اشکان را زمین زده بود مبارزه کند! ناخود‌آگاه جثه خودش را با اشکان مقایسه کرد و اضطرابش بیشتر شد.

سیمین از یک ماه پیش؛ چندین بار کابوس پرت شدن از روی اسب را دیده بود. با وحشت و خیس عرق در نیمه‌های شب از خواب بیدار می‌شد و از ترس تکرار شدن کابوسش دیگر خوابش نمی‌برد. گاهی نیمه شب بیرون می‌رفت تا پرتاب چاقو یا تیراندازی با کمان را تمرین کند. شاید فکر کنید، از سواری می‌ترسد. ولی نه، او از اسب نمی‌ترسید! اتفاقا سیمین عاشق اسب‌ها و سوارکاری است. او سریع‌ترین سوارکار بین هم‌سن‌های خودش است. اما رام کردن اسب چیز دیگری است. و حالا هم، با بدترین آن‌ها مواجه شده بود.

با خودش فکر کرد «کاش حداق قبل از اشکان رفته بودم، اونجوری کم‌تر می‌ترسیدم.» سیمین نمی‌توانست خودش را از شر فکرهای آزار دهنده خلاص کند. «اشکان رو پرت کرد.» لب‌هایش از ترس می‌لرزید، «من رو می‌کشه.» زانوهایش سست شده بود و بی اختیار می‌لرزید.

با زانوان لرزان به دروازه‌ی میدان سوارکاری رسید. حالا دست‌هایش هم می‌لرزید، اما نمی‌توانست رو برگرداند. برای اینکه ثابت کند بالغ شده باید اول یک اسب رام می‌کرد. فکر کرد، «پدرم هم نمی‌تونه این هیولا رو رام کنه. این خودکشیه.» سرش را برگرداند و دوستانش را نگاه کرد، شاید راهکاری یا کمکی از راه برسد. مانند وقتی که شما را پای تخته صدا زده‌اند و از بقیه هم‌کلاسی‌ها انتظار کمک دارید. وحشت را در چشم همه دید. فقط آرش لبخند تسلی بخشی روی لب‌هایش داشت. صدای آرش را شنید «تو می‌تونی! همه اسب‌ها دوستت دارند.» اما این حرف‌ها نمی‌توانست اعتماد به نفس خرد شده‌ی سیمین را ترمیم کند؛ «آرش همیشه خوشبینه. زیادی خوشبین.» با این فکر و بدون اینکه حرفی با ریش سفید بزند؛ از در عبور کرد.

اسب آرام بود. سیمین به خودش امیدواری داد، «شاید واقعا دوستم داشته باشه.» به آرامی سوار اسب شد و پاهایش را با احتیاط به پهلوی اسب فشار داد. اسب هیچ حرکتی نکرد. پاهایش را محکمتر به پهلوی اسب زد. بعد ناگهان همه چیز به حرکت در آمد. حتی فرصت نکرده بود متوجه شود اسب چطور پرتش کرد. یک لحظه پشت اسب سوار بود و لحظه بعد در حال پرواز به سمت حصار میدان سوارکاری بود. درست مانند کابوسش، اما بدتر از کابوس بود. بیدار شدنی در کار نبود.

اسب به هوا پرید، هر چهار پایش از زمین بلند شده بود و بعد با پاهای جلویش روی زمین آمد و پاهای عقبش را با شدت به پشت پرت کرد. شدت حرکت به حدی زیاد بود که سیمین بجای زمین افتادن، به جلو پرواز کرد و از روی سر اسب که کاملا پایین آمده بود رد شد و با سر به سمت حصار پرواز کرد.

صدای جیغ از همه طرف شنیده می‌شد. آرش دست‌هایش را بی‌اختیار به طرف صورتش آورد تا مرگ سیمین را نبیند اما هم زمان ذهنش داشت برای زنده نگه داشتن سیمین تلاش می‌کرد. دست‌هایش که بالا آمده بودند تا چشم‌هایش را بگیرند بالاتر رفتند و ناگهان همه‌ی کاه‌هایی که اطراف میدان بود به سوی سیمین پرواز کردند و سیمین به توپ بزرگی از کاه تبدیل شد. همه چیز در کمتر از یک ثانیه اتفاق افتاد. توپ کاه به زمین خورد و از هم پاشید. سیمین بی‌حرکت روی کاه‌ها افتاده بود ولی سالم به نظر می‌رسید. اما چیز دیگری هم تغییر کرده بود. آرش به جایی که حصار میدان قرارداشت نگاه کرد. پشت تپه‌ی کاه، حصار میدان تغییر کرده بود؛ چوب‌های حصار میدان دیگر آنجا نبودند، آن‌ها چند متر بالاتر در هوا معلق بودند.

«پدر» به آرامی زمزمه کرد. صدایی از پشت سرش گفت «سرعت عملت خوب بود، ایده‌ی خوبی هم داشتی. در حقیقت ایده‌ای که داشتی از سرعت عملت بهتر بود. کند بودی.» بعد، بدون آنکه پدرش حرکتی بکند، چوب‌ها به جای خودشان برگشتند حصار دور میدان را کامل کردند و راه اسب سیاه را که به حصار رسیده بود، بستند. پدرش ادامه داد، «اما همیشه این همه کاه در دسترست نیست.»

چشم‌های آرش از شادی برق زد. زیاد پیش نمی‌آمد که پدرش از او تعریف کند. بعد فکر کرد «چرا من به جابجا کردن چوب‌ها فکر نکردم؟» و گفت، «فکر کردم چوب‌های به این سنگینی رو نمی‌تونم با جادو بلند کنم. نیروی زیادی لازم داره.» پدرش که حالا کنارش ایستاده بود و به چوب‌های ضخیم تکیه داده بود گفت «فکر هم کردی؟ بیشتر از چیزی که انتظار داشتم ضعف داری.» سپس نگاهی به سیمین کرد و گفت «چرا هنوز اینجایی؟»

آرش به خودش آمد و از لای چوب‌ها رد شد و به سمت سیمین دوید. چند نفر دیگر از نوجوان‌ها هم که دیدند او به سمت سیمین می‌رود، احساس کردند مجوز همگانی صادر شده و آن‌ها هم به سمت سیمین دویدند. سیمین بی حال روی تپه‌ی کاه افتاده بود. آرش دستش را روی پیشانی سیمین گذاشت. کمی بعد زیر لب سیمین را صدا کرد. سیمین چشم‌هایش را باز کرد. هنوز گیج بود. پرسید، «زنده موندم؟» آرش جواب داد، «آره. تا وقتی حرف می‌زنی مرده حساب نمی‌شی. خیلی بد پرت شدی، ولی سالمی. بدون شکستگی یا زخم جدی. اگر مشکلی بود من می‌فهمیدم.»

اشکان در حالی که داشت به سیمین کمک می‌کرد که بلند شود گفت: «این ترکیب جادوگر درمانگر خیلی بدرد بخوره. باید همه جا تو رو با خودم ببرم! اون توپ کاه کار تو بود یا نگهبان؟»

آرش لبخندی به پهنای صورتش زد و گفت: «من! اول دست و پام رو گم کرده بودم. بعد یهو این ایده به سرم زد. اگرچه که لازم نبود. نگهبان بود. هرچند که فکر کنم تا قبل از این ماجرا اصلا نگهبان نزدیک میدان هم نبود. من معمولا می‌تونم حضورش رو حس کنم.»

سیمین که با تکیه به اشکان سر پا ایساده بود جمله‌ای که زیاد شنیده بود را به زحمت تکرار کرد، «خطر هر جا باشد، نگهبان آنجاست.»

اشکان اضافه کرد، «مگر زیر آسمان سرخ. زیر آسمان سرخ، پنهان شو.» چیزی بود که از اوایل کودکی یاد گرفته بودند. خاطرات کودکی اشکان را به یاد مانع بزرگسال شدنش انداخت. نگاهی به اسب سیاه کرد و گفت، «اما فکر نکنم نگهبان برای اون اسب لعنتی کاری بکنه! بعدی کیه؟»

کاوه گفت، «احتمالا من.» به اسب نگاه کرد و اضافه کرد، «می‌شه کسی داوطلب بشه؟» کاوه فقط کمی از اشکان کوتاه‌تر بود و از نظر تنومندی تقریبا با اشکان برابری می‌کرد.

آرش گفت، «می‌خوای من داوطلب بشم؟» و در حالی که به کاوه نگاه می‌کرد ادامه داد، «به هر حال فکر نمی‌کنم با این اسب بشه با زور بازو کنار اومد. اگه می‌شد، اشکان از پسش بر اومده بود. باید یه روش متفاوت رو آزمایش کرد.»

کاوه با تعجب به هیکل آرش که از نظرش خیلی نحیف بود نگاه کرد و گفت، «چقدر متفاوت؟ می‌دونی داری چیکار می‌کنی؟»

آرش دست راستش را بلند کرد و فریاد زد «من داوطلب می‌شم.» بعد به آرامی به کاوه جواب داد «هنوز هیچ ایده‌ای ندارم» و به همراه بقیه بچه‌ها از میدان خارج شد و به سمت ریش سفید رفت. در راه فکر می‌کرد چه روشی ممکن است جواب بدهد. شاید بتواند با جایزه دادن به اسب با او کنار بیاید. اما در حقیقت، علت داوطلب شدنش این بود که می‌دانست نگهبان آنجاست. نه از این نظر که دوست داشته باشد جلوی پدرش خودشیرینی کند؛ بلکه مطمئن بود بلایی سرش نمی‌آید و نگهبان از او مواظبت خواهد کرد. با این فکرها به ریش سفید رسید و از او پرسید «اجازه هست یک سیب بردارم؟»

«حتما!» ریش‌سفید با محبت این جواب را داد و یک سیب به آرش داد. «برای خودت، یا برای اسب؟»

آرش گفت، «شاید با هم تقسیمش کردیم.»

سیب را بالا انداخت و آن را دوباره گرفت و دوباره وارد میدان سوارکاری شد، این بار از ورودی اصلی. مستقیم و با قدم‌های کوتاه و آرام به سمت اسب رفت و به صورت کشیده‌ و سیاه او نگاه کرد. زیر لب گفت: «خیلی زیبا و خیلی خطرناکی!» اسب اولین قدم را به سمت او یا سیب برداشت. آرش همان لحظه نشست. سیب را یک بار دیگر بالا انداخت و باز آن را گرفت، به اسب نگاه کرد و زیر لب گفت، «می‌تونیم با هم دوست باشیم. باهوش‌تر از اونی که حرف‌های من رو نفهمی.»

اسب متوقف شد. کمی به سیب نگاه کرد. آرش سیب را به سمت دهانش برد و یک گاز بزرگ از سیب زد. «خوشمزه است» سیب را یک بار دیگر بالا انداخت و گرفتش و گفت، «بقیه‌اش می‌تونه مال تو باشه. اگه به من سواری بدی.» جواب اسب چیز خوشایندی به نظر نمی‌رسید. شیهه‌ای کشید و سرش را تکان داد، آرش صدایی رسا در ذهنش شنید که گفت: «مگه آدم‌ها هم حرف می‌زنند؟ من یه اسب آزادم. دلیلی نداره به تو سواری بدم.» آرش گفت: «اگر یک بار به من سواری بدی، از نظر ریش‌سفید من تو رو رام کردم. برای من کافیه. بهت قول می‌دم که آزادیت محدود نشه. تو اسب خودتی. یه موجود آزاد. بعد از اینکه یک دور، دور زمین زدیم، من پیاده می‌شم و وقتی از اون در بیرون رفتیم هر جا خواستی برو. کسی جلوت رو نمی‌گیره.» آرش یک بار دیگر سیب را بالا انداخت ولی سیب پایین نیامد. اسب بین زمین و هوا سیب را گرفته بود. وقتی سیب را بلعید گفت: «برای کشتنت دیر نمی‌شه، سوار شو.» روی پاهای عقبش بلند شد و شیهه‌ای سرخوش کشید و فکر کرد: «چقدر عجیب! این آدم، حرف می‌زنه!» البته اسب‌ها نمی‌دانند که بین حرف زدن و سر حرف ماندن فاصله زیادی هست؛ چون خودشان همیشه سر حرفشان هستند.

آرش صورت اسب را نوازش کرد و گفت «فکر کنم اجازه هست سوار شوم» و سوار اسب شد. اسب دور میدان را یورتمه رفت و وقتی یک دور کامل شد؛ آرش پیاده شد و با اسب به سمت دروازه‌ی میدان رفت. ریش سفید دروازه را باز کرد و گفت، «اسب بی‌نظیری است!» آرش گفت، «بهترین اسبی که ممکن بود پیدا کنم. اما بهش قول دادم آزادش کنم، دل این اسب پیش جنگل‌ها و دشت‌های سبزه.» و بعد رو به اسب گفت، «برو پسر! دِینی به هم نداریم. هر دو آزادیم.» و اسب با سرعتی که کسی باورش نمی‌شد از یک اسب بر بیاید، دور شد.

آرش دور شدن اسب را نگاه کرد و زیر لب گفت: «حالا بدون اسب چه غلطی بکنم؟» و اسب در حالی که دور می‌شد فکر کرد «مگه آدم‌ها حرف می‌زنن؟»

آرش به سمت بقیه بچه‌ها رفت که با چشم‌های گرد شده و دهن‌های باز به او نگاه می‌کردند. اولین نفر کاوه بود که حرف زد: «چطوری این کار رو کردی؟ فقط با یه سیب؟» آرش خندید و گفت: «معامله کردیم، گفتم سواری بده، آزادت می‌کنم. اونم قبول کرد.» سیمین گفت: «با اون هیولا حرف زدی؟ مگه با اسب می‌شه حرف زد؟» آرش که به نظر خودش اتفاق خیلی خاصی هم نیفتاده بود گفت «آره، چرا نشه؟» اشکان خندید و گفت «منم با اسب‌ها حرف می‌زنم. کار سختی نیست.» بعد به آرش نگاه کرد و اضافه کرد «ولی هیچ وقت اونا جوابم رو نمی‌دن! مثل اینکه اسب زبون تو رو می‌فهمه.» آرش خندید و گفت «فکر کنم ربطی به قدرت جادویی داشته باشه، نمیدونم.»

نگهبان، که همه مدت آنجا ساکت ایستاده بود گفت «من جادوگری نمی‌شناسم که زبان اسب‌ها را بلد باشد.» بعد مکث کرد و گفت «درمانگری که بتواند زبان حیوان‌ها را بفهمد هم نمی‌شناسم.» آرش فکر کرد، چطور تا امروز کسی در این مورد با او حرفی نزده بود. او چند باری با حیوان‌های مختلف حرف زده بود و به نظرش این اصلا عجیب نبود. فقط آن‌ها را نگاه می‌کنی و در ذهنت متوجه منظورشان می‌شوی. به نظرش چیز خاصی نبود. اما یادش هم نمی‌آمد در موردش با پدر یا مادرش صحبت کرده باشد. البته با همه حیوان‌ها نمی‌شد صبحت کرد. باید در حد خوبی باهوش باشند. یا حداقل ذهنیت آرش این بود که با حیوان‌های باهوش‌تر می‌توان صحبت کرد. حالا که پدرش چنین چیزی گفته بود؛ به نظرش حرف زدن با حیوانات عجیب می‌آمد. «نشانه بدی است؟» با نگرانی از پدرش پرسید. نگهبان جواب داد: «ازدواج بین جادوگرها و درمانگرها، خیلی کم است. برای همین درمورد توانایی‌های بچه‌های آن‌ها اطلاعات زیادی نداریم. باید کتاب‌ها را نگاه کنیم. با مادرت مشورت می‌کنم. به نظر چیز بدی نیست.» اما مشخص بود که ذهنش درگیر شده است. آنچه ذهنش را درگیر کرده بود، این بود که چرا هیچ وقت متوجه این توانایی در پسرش نشده و اینکه چه توانایی‌های جادویی دیگری ممکن است در پسرش باشد که متوجه آن‌ها نشده؟

رشته‌ی افکارش با صدای ریش سفید گسسته شد «کاوه»، اسب جدیدی در میدان بود. کاوه به آرش گفت: «ممنونم که از شر اون خلاصمون کردی.» و به سمت میدان رفت. شاید فکر کنید بقیه اسب‌ها راحت رام شدند؛ اما نه، همه آن‌ها موجودات چموشی بودند. نژادشان بطور کلی نژاد سرکشی است و رام کردن آن‌ها در حدی سخت‌تر از اسب‌های دیگر است. دهکده‌ برج نگهبانی، که به آن دهکده‌ برج هم می‌گفتند، در عمل یک دژ برای محافظت از گذرگاه شمالی کوهستان است. اسب‌های وحشی نسبتا زیادی در فلات و جنگلی که در جنوب دهکده قرار دارد زندگی می‌کنند. نژاد این اسب‌ها کمی با اسب‌های دیگر مناطق فرق دارد. این اسب‌ها کمی کوتاه‌تر و لاغرتر از اسب‌های دیگرند و در جنگل و زمین‌های کوهستانی، مانند آهو جست و خیز می‌کنند. اگر بخواهیم علمی‌تر آن‌ها را صدا کنیم؛ باید به آن‌ها اسب-غزال یا اسب-آهو بگوییم. ولی از نظر مردم دهکده برج، این تنها نژاد واقعی اسب است. چون هیچ نژاد اسب دیگری در این منطقه دوام نمی‌آورد.

دهکده‌ برج، در مرتفع‌ترین بخش از تنها دره‌ی عریض کوهستان شمالی قرار دارد. زمستان‌هایش خیلی سرد است و اگر تابستان آنجا باشید، حس می‌کنید که اینجا بیش از آنچه مجاز است به خورشید نزدیک است. شرق و غرب دهکده با کوهی سر به فلک کشیده و بلند محافظت می‌شود که پوشیده از درختان بلوط، سرو و انواع درختان میوه مانند آلو و سیب است. اگر از کوه کمی بالاتر بروید، درخت‌ها دیگر شما را همراهی نخواهند کرد. زمستان در آن ارتفاع با درختان مدارا نمی‌کند.

قله کوه‌ها در همه سال پوشیده از برف است و همواره جوی‌ها و برکه‌هایی از کوه به دهکده برج می‌رسند. این برکه‌ها به یکدیگر می پیوندند و توانشان را به هم می‌افزایند تا نزدیک دیوار شمالی به شیررود تبدیل شوند. رودی که همه سال مانند شیر می‌غررد. شیررود از دیوار شمالی عبور می‌کرد و به سمت سرزمین‌های شمال می‌رود. چون معمولا آب همین کار را می‌کند. نه اینکه به سمت شمال برود؛ بلکه بطور معمول به سمت زمین‌های پست و کم ارتفاع حرکت می‌کند. البته مواردی هم دیده شده که این کار را نکند، اما آن‌ها دیگر رفتار معمول آب حساب نمی‌شود.

دیوار شمالی در یا دروازه‌ای ندارد. شاید یکی از دلایلی که به آن «دروازه شمالی» نمی‌گویند همین است. برای خروج از دیوار شمالی بطور معمول دو راه وجود دارد؛ برج شکاربان، که در بخش شرقی دیوار شمالی قرار دارد و می‌توانید با نردبان از دیوار پایین بروید. البته فقط اگر مجوز داشته باشید. دیگر، روشی است که نگهبان به آن روش به برج نگهبانی می‌رود. این روش را کسی بجز نگهبان بلد نیست و کسی هم ندیده او چطور از برج نگهبانی بالا می‌رود.

نه تنها دیوار، که برج نگهبانی هم دری ندارد. حداقل در حافظه شفاهی و داستان‌هایی که سینه به سینه نقل شده است؛ برج نگهبانی دری ندارد که انسان عادی ببیند. شاید این یکی از دلایلی باشد که این برج صدها سال است که تصرف نشده. می‌گویند نگهبان از دهکده محافظت می‌کند و برج از نگهبان. بر خلاف چیزی که از برج‌های نگهبانی انتظار دارید، برج نگهبان، میانه‌ی دیوار نیست. این برج، یک سازه‌ی چوبی تنها، حدود یک کیلومتر دورتر از دیوار، به سمت شمال، قراردارد. برج نگهبان در جایی که شیررود عریض‌تر می‌شود، وسط رودخانه است و تا فاصله زیادی اطراف آن هیچ درختی نیست.

دروازه اصلی، جنوب دهکده است. در میان دیواری که ارتفاعش یک و نیم برابر قد یک انسان بالغ است. شاید دیوار بلندی به نظر بیاید، مگر اینکه آن را با دیوار شمالی مقایسه کنید، که تقریبا دو برابر دیوار جنوبی ارتفاع دارد و از سه لایه دیوار پشت سر هم ساخته شده است. دروازه، تمام طول روز باز است و معمولا نگهبانی ندارد یا نگهبانش خواب است. بطور کلی نگهبانی دوازه برای استراحت است. معمولا بچه‌هایی که امتیاز خوبی در آزمون نداشتند یا افراد مسن، نگهبان دروازه می‌شوند. نگهبان دروازه، دروازه را صبح زود باز می‌کند و بعد از غروب آفتاب (نزدیک‌ترین زمان به غروب که بیدار باشد) دروازه را می‌بندد.

شب‌هنگام که دروازه بسته است؛ نگهبان دروازه، در را برای هرکس که بتواند در بزند و از خواب بیدارش کند؛ باز می‌کند. معمولا مکالمه‌ای شبیه: «تو بیرون چیکار می‌کردی؟» با جواب «کار داشتم.» بین آن‌ها شکل می‌گیرد. ولی بیشتر از این در وظیفه‌ی نگهبان دروازه نیست. هدف اصلی از بستن دروازه جنوبی، جلوگیری از ورود گرگ‌ها و خرس‌ها در زمستان و شغال‌ها در فصل‌های دیگر است. با توجه به اینکه حیوانات در نمی‌زنند، هرکس بتواند در بزند اجازه عبور از دروازه را دارد.

میدان مسابقه که حصار رام کردن اسب در آن قرار دارد، نزدیک دروازه است. این مساله را برای این گفتم، که خیالتان از عاقبت اسب سیاه راحت باشد. او بدون نیاز به نقشه یا راهنما، مسیر دروازه را پیدا کرد و با توجه به اینکه روزها دروازه باز است از کنار نگهبانی که خواب بود عبور کرد و به سمت جنگل و دشتی که از آن آمده بود رفت و به سلامت به گله‌ای که رهبری آن را بر عهده داشت رسید. البته لازم بود کمی به اسب دیگری که ادعای رهبری گله را کرده بود، آموزش‌هایی بدهد که این کار خیلی سریع انجام شد. تقریبا همان وقتی که سیمین، موفق شد یک مادیان سفید را رام کند؛ اسب سیاه هم به موقعیت همیشگی‌اش در گله رسیده بود. مادیان سفید و سیمین با یکی دو سیب از یکدیگر خوششان آمد. مادیان بعد از کمی بد خلقی، که باید حتما انجام می‌داد؛ با سیمین دوست شد. اگر ریش سفید سیمین را صدا نکرده بود که از میدان خارج شود؛ احتمالا تا آخر شب همان‌جا سواری می‌کرد.

نفر آخر، اشکان بود. اشکان از وضعیتی که با اسب سیاه برایش پیش آمده بود هنوز حس سرافکندگی داشت و می‌خواست شکستش را با اسبی درخور جبران کند. برای همین هر کدام از اسب‌ها که می‌آمدند؛ آن را برانداز می کرد و با اسب سیاه مقایسه می‌کرد. «این کوچیکه.»، «جون نداره.» و همینطور منتظر ماند تا آخرین اسب به میدان آمد. یک اسب قهوه‌ای که روی گردنش جای زخم‌های قدیمی داشت. شاید یک نبرد با گرگ. به نظر اسب قوی‌بنیه‌ای می آمد. زیاد پیش نمی‌آید اسب‌های وحشی بتوانند از حمله گرگ فرار کنند. «یعنی از پس گرگ بر اومدی و فرار کردی؟» با این فکرها، اشکان به میدان و پیش اسب رفت. با فاصله از اسب ایستاد و به جای زخم قدیمی روی گردن اسب نگاه کرد. چند خراش و یک زخم عمیق. به نظر می‌رسید گرگ موفق شده به گردن اسب برسد ولی نتوانسته بیشتر از یک دندان را در گردن فرو کند و قبل از کامل کردن گازش، از روی اسب پرت شده است.

اشکان کمی نزدیک‌تر رفت. اسب در یکی حرکت سریع به طرف او پرید و سعی کرد بازویش را گاز بگیرد. اشکان روی زمین شیرجه زد تا خودش را از اسب دور کند. اما اسب به سمتش دوید و دو دستش را روی سر اشکان پایین آورد. قاعدتا باید جمجمه اشکان با آن ضربه خرد می‌شد. اما گرز سلاح اصلی پدرش بود. زیاد با هم مبارزه کرده بودند. با یک غلت خودش را از مسیر ضربه دور کرد و هم زمان بالا پرید و گردن اسب را گرفت. خودش را بالا کشید و از سمت دیگر بدن اسب در حالی که گردن اسب را گرفته بود خودش را دوباره روی زمین انداخت تا با وزنش سر اسب را پایین بکشد.

دیگر ماجرا رام کردن اسب نبود. ماجرا زنده ماندن بود. اما اسب سرش را لحظه آخر از قلاب اشکان جدا کرد و اشکان تنهایی روی زمین افتاد. وقتی زمین خورد اولین چیزی که دید لگد اسب بود که به سمت صورتش می‌آمد. اگر با دست‌هایش از خودش دفاع می کرد هر دو دستش می‌شکست. دو دستش را به هم قلاب کرد و با ضربه زدن به کنار پای اسب، مسیر پای اسب را کمی تغییر داد. لگد از کنار سرش رد شد. ایستاد و از اسب فاصله گرفت. هر دو به همدیگر خیره شده بودند. رام کردن اسب به کشتی گرفتن با اسب تبدیل شده بود. با سرعت به سمت اسب دوید. انتظار داشت اسب فرار کند. اما اسب ایستاد. وقتی از گردن اسب رد شد، چرخید و با بیشترین سرعتی که می‌توانست؛ خود را روی اسب بالا کشید و محکم گردن اسب را گرفت. انتظار داشت اسب او را به هوا پرت کند. اما اسب حرکتی نکرد و خیلی آرام بود. کمی گردن اسب را ملایم‌تر گرفت و آرام با پاهایش به پهلوی اسب ضربه زد. اسب خیلی نرم شروع به حرکت کرد و مستقیم به سمت جعبه سیب‌ها رفت. «عجیب‌ترین رام کردن اسبی بود که دیده بودم!» صدای پهلوان دهکده، پدر اشکان، وقتی اشکان نزدیکتر شد، نگاه خریدارانه‌ای به اسب کرد و ادامه داد؛ «مواظبش باش، اسب ارزشمندیه. پا به پات مبارزه می‌کنه.»

وقتی به دروازه حصار رسیدند؛ اشکان بدون فکر کردن از اسب پیاده شد و چند سیب برداشت و یکی یکی برای اسب پرت کرد و او با دندان گرفت و بعلید. مطمئن بود اسب برای کشتنش نقشه جدیدی دارد و این رفتارش فقط بخشی از نقشه بعدی است.

آرش اولین کسی بود که به اشکان رسید؛ با لبخندی که به پهنای صورتش بود گفت: «تو هم حرف زدن با اسب‌ها رو بلدی! حداقل زبون این یکی رو خوب فهمیدی!»

اشکان به لبخند آرش نگاه کرد. هنوز متوجه نشده بود که چرا او اینقدر خوشحال است. آرش او را در آغوش گرفت و گفت «تموم شده پسر. رام شده.» اشکان به اسب که کنارش بود نگاه زیر چشمی کرد. به نظر نمی‌آمد برنامه بدی داشته باشد. اسب سرش را آرام به پشت اشکان زد، اشکان گردن اسب را نوازش کرد و گفت: «اسمت رو می‌ذارم گردن-زخمی؛ به نظرم اینجوری هیچ کدوممون فراموشش نکنیم.»

«همه امشب خوب استراحت کنید.» ریش سفید با صدایی رسا ادامه داد؛ «فردا آزمون پرچم دارید. باید بهترین خودتون باشید. غذای خوب و استراحت کافی داشته باشید. تا دیروقت بیدار نمانید و جشن گرفتن را برای بعد آزمون‌ها بگذارید. و حتما اسب‌ها را تیمار کنید. روز سختی داشتند. نیاز به توجه و محبت شما دارند.»

پس از مکث کوتاهی که همراه با نگاهی زیر چشمی به آرش بود اضافه کرد: «فردا طلوع آفتاب با اسب‌هایتان در محل آزمون پرچم باشید. اگر کسی به هر دلیلی با اسب آنجا نیامده باشد؛ از همه مراحل آزمون حذف می‌شود. مگر اینکه بتواند شورای آزمون‌ها را راضی کند که دلیل خوبی برای همراه نداشتن اسب دارد.»

آرش به سمت دروازه نگاه کرد. «دلیل خوبی دارم. آزادش کردم رفت.» بعد در حالی که می‌خندید و از آینده‌ی مبهمش حرص می‌خورد به خودش گفت «اصلا همه می‌دونن آزاد کردن، مرحله تکمیلی رام کردنه.» و درحالی که به اسب سیاه فکر می‌کرد به خودش گفت: «حداقل می‌تونم زودتر از بقیه بخوابم.»

اگه خیلی دلتنگ شدی می‌تونم بهت سر بزنم.

صدای اسب را خیلی واضع در ذهنش شنید. فکر می‌کردم خیلی دور شده باشی.

اسب گفت: به اندازه کافی نزدیکم.

آرش گفت: فردا باید با اسب به محل آزمون برم، می‌تونی همراهم باشی؟

اسب گفت: قبل از غروب می‌رسم. بهتره غذای خوبی برام آماده کنی اگه نه باید لگد بخوری.

فصل دو

آرش سیب و علوفه برای اسب آماده کرده بود و مشغول تمیز کردن اسطبل بود که صدای مهربان و آرامی از دم در اسطبل گفت: «رامین گفت اسبت رو آزاد کردی. اسطبل رو برای کی آماده می‌کنی؟»

«سلام مامان» آرش به سمت در برگشت. درمانگر، جلوی در اسطبل ایستاده بود و لبخند همیشگی‌اش روی لباناش بود. موهای بلندش که معمولا پشت سرش جمع می‌کرد و آن‌ها را با دستمالی سفید می‌بست یا زیر کلاه سفیدی جمعشان می‌کرد؛ حالا باز و تا کمرش آویزان بود. لباس درمانگری را به لباس راحت‌تری که در خانه می‌پوشید عوض کرده بود. آرش مکثی کرد و گفت: «گفت بر می‌گرده.»

درمانگر با تعجب گفت: «به من گفت رفته. چه عجیب»

آرش با خوشحالی گفت: «باهات حرف می‌زنه؟ چقدر خوب. فکر می‌کردم دیوونه شدم.»

درمانگر سرش را به سمت راست خم کرد و با تعجب به آرش نگاه کرد. «منم فکر می‌کنم دیوونه شدی پسرم. من و رامین سال‌هاس قهر نکردیم که بخواد باهام حرف نزنه!»

آرش سرش را پایین انداخت. «ببخشید. فکر کردم اسب باهاتون حرف زده.» وقتی نگاه مادرش را دید اضافه کرد: «نه! نه! منظور بدی ندارم. نمی‌فهمم چی شده. نگهبان گفت شاید ربطی به بچه‌ی درمانگر و نگهبان بودن داشته باشه.»

«از ماجرا خبر دارم. فرصت نکردم کتاب‌های قدیمی رو بگردم ببینم چیزی در موردش هست یا نه.» بعد لبخند پهن‌تری زد و اضافه کرد «حرف زدن با حیوان‌ها خیلی عجیب نیست. اما اینکه اونا باهات حرف بزنن، نگران کننده‌اس. شاید از فشار زیاد اتفاق‌های امروز بوده. معمولا برای آزمون به میدان اسب‌دوانی می‌اومدم. اما درمانگاه خیلی شلوغ بود.» جلوتر آمد تا پسرش را در آغوش بگیرد، اما بعد کمی عقب رفت و دستش را روی شانه او گذاشت و گفت: «اگه تمیزتر بودی، بغلت می‌کردم. خیلی بو می‌دی. لباسم هم خیلی تمیزتر از اونه که تو رو با این وضعیتت بغل کنم. شنیدم امروز درمانگر خوبی هم بودی.»

«فقط سیمین، صدمه‌ی خاصی نبود. شوکه شده بود از پرتاب. کمی آرامش لازم داشت، چیز سختی نبود.» آرش به عنوان شاگرد درمانگر گزارشش را داده بود و حالا ذهنش باز درگیر اسب بود. «یعنی فکر می‌کنی از فشار زیاد خیالاتی شدم؟ اگه واقعا قبل از غروب بیاد چی؟»

مادرش دستش را از روش شانه‌اش برداشت و در حالی که از در اسطبل بیرون می‌رفت گفت: «ترجیح می‌دم خیالاتی شده باشی تا لازم باشه همه کتاب‌ها رو دنبال علت یه توانایی جادویی کمیاب بگردم.» بعد رو به آرش کرد و پرسید: «آدرس خونه رو بلده؟»

«می‌رم دم دروازه دنبالش» و به ادامه تمیزکاری مشغول شد. پیش‌تر هم حیوان‌ها با آرش حرف زده بودند. یک بار با یک گرگ حرف زده بود. از او می‌ترسید. گرگ بزرگی بود و با همه وجود دلش می‌خواست گرگ او را نادیده بگیرد و برود. گرگ گفت «بدرد خوردن نمی‌خوری» و از کنار او که از ترس خشک شده بود گذشت و رفت. یک بار هم با یک کلاغ حرف زده بود. کلاغ چندین بار برای غذا برگشت. می‌آمد و غذا می‌خواست و می‌رفت. خیلی مکالمه پیچیده‌ای نبود. پیش خودش فکر کرده بود، تخیل در ترکیب با قدرت جادو و درک حیوانات است و چیز مهمی نیست. اما اسب فرق داشت. او واقعا گفته بود قبل از غروب می‌آید، آن هم زمانی که فاصله زیادی بینشان بود و حتی صدای همدیگر را نمی‌توانستند بشنوند. «برم سمت دروازه»

بهتره زودتر اونجا باشی، من به زودی می‌رسم. صدای اسب را در سرش شنید و دروازه و دیوار جنوبی را از دور دید. چشم‌هایش سیاهی رفت. دیدن دروازه وقتی در اسطبل خانه بود؛ نشانه نگران کننده دیگری بود. او یک لحظه از چشم‌های اسب دیده بود. اگر به اختلاف زاویه چشم‌های اسب و چشم‌های انسان فکر کنید؛ علت سیاهی رفتن چشم‌های آرش را بهتر درک می‌کنید. فکر کرد: «درمانگر از این خبر خوشش نمی‌آید.» به سمت دروازه به راه افتاد.

خانه نگهبان با دروازه جنوبی فاصله زیادی ندارد، حدود پانزده دقیقه پیاده‌روی. البته نه برای کسی از چیزی فرار می‌کند. آرش داشت با سرعت از تصویری که از دروازه دیده بود به سمت تصویر واقعی دروازه فرار می‌کرد. انگار با تندتر راه رفتن می‌خواست تصویری که در ذهنش بود را فراموش کند. «آرش!» صدای اشکان بود. «امشب برای گردش رفتن شب مناسبی نیست. قرار بود استراحت کنی.»

آرش ایستاد و به سمت صدا برگشت. «اشکان! فکر کنم دیوونه شدم. می‌شه باهام بیای تا دروازه؟ اگه با هم به سمت دروازه بریم کمتر احساس دیوونگی می‌کنم.»

اشکان که حالا به آرش رسیده بود در حالی که می‌خندید گفت: «دیوونگی تو چیز جدیدی نیست، چرا جوری ازش حرف می‌زنی که انگار یه کشف تازه کردی؟»

«این یکی جدیده.» به سمت دروازه راه افتاد و اضافه کرد؛ «ماجرای حرف زدن با اون اسبه. باهاش دم دروازه قرار گذاشتم.» اشکان جوابی نداد. آرش سمت راستش را نگاه کرد که حالت صورت اشکان را ببیند. اما اشکان آنجا نبود. اشکان چند قدم عقب‌تر مبهوت ایستاده بود. وقتی به چشم‌های یکدیگر نگاه کردند؛ بالاخره اشکان موفق شد حرف بزند؛ «قرار گذاشتی؟ با یه اسب؟»

«دقیقا برای همین گفتم باهام بیای!» آرش چند قدمی که اشکان جا مانده بود را به سمت اشکان برگشت و دستش را پشت کتف اشکان گذاشت و هلش داد. «حالا خودت رو تکون بده. ترجیح می‌دم بقیه فکر کنند ما داریم با هم برای فردا برنامه‌ریزی می‌کنیم تا یه جادوگر دیوونه ببینند که تنهایی می‌ره سمت دروازه و ازش بپرسن برای چی می‌ری. واقعا دوست ندارم به بقیه بگم با اسب قرار گذاشتم.»

«پسر تو واقعا دیوونه شدی!» اشکان که حالا داشت شانه به شانه آرش به سمت دروازه می‌رفت گفت، «درباره فردا حرف بزنیم. ترجیح می‌دم درباره فردا برنامه‌ریزی کنیم تا به این فکر کنم که بهترین دوستم اینقدر دیوونه شده که با اسب‌ها قرار میذاره. این همه دختر تو این دهکده هست! با اسب؟ نظر درمانگر چی بود؟ می‌دونه؟»

«امیدواره که اسب نیاد» آرش رو به اشکان لبخند کم‌رنگی زد و اضافه کرد «گفت ترجیح میده خیالاتی شده باشم تا اینکه مجبور باشه کلی نوشته قدیمی رو دنبال چنین توانایی جادویی کمیابی بگرده.» کمی مکث کرد و در حالی که زمین را نگاه می کرد اضافه کرد «فکر کنم توانایی جادویی کمیاب، عبارت درمانگرانه‌ و روحیه بخشی بود که برای مریضی جادویی کمیاب به فکرش رسید.»

اشکان کمی ساکت ماند و گفت «به چه زبونی باهات حرف می‌زنه؟»

«درمانگر؟ اسب؟ لعنت بهت. چرا پرسیدی؟» آرش به صورت متعجب اشکان نگاه کرد و گفت «هیچ زبونی. من منظورش رو توی ذهنم می‌فهمم. به زبون خودم درکش می‌کنم. اما می‌دونم که اون هیچ کلمه‌ای بکار نبرده. می‌دونم که ذهن خودمه که به چیزی که اون می‌خواسته بگه شکل داده به زبونی که من بفهمم. نمی‌دونم چقدر تونستم درست منظورم رو برسونم. هنوز دارم به این فکر می‌کنم که چطوری این کار رو می‌کنم. هنوز متوجه نشدم. به نظر میاد وقتی ذهنم رو روی اسب متمرکز می‌کنم و به چیزی که می‌خوام بهش بگم فکر می‌کنم اون متوجه منظورم می‌شه. منم لازم نیست حرفی بزنم. مساله بعدی اینه که اگه می‌شه با اسب حرف بزنم به این روش عجیب؛ خب چرا نتونم با آدم‌های دیگه به این روش حرف بزنم؟ ولی هیچ وقت این اتفاق نیفتاده. هرچند قبلا با حیوون‌های دیگه پیش اومده. واقعا نمی‌دونم دارم چی‌کار می‌کنم. امیدوارم عقلم رو از دست ندم. از دست نداده باشم. فکر کنم دیگه برای این نگرانی دیر شده.»

«ببخشید. متاسفم که پرسیدم. جوابش رو دوست نداشتم.» اشکان به دروازه که حالا در دیدرس بود خیره شده بود و اخم کرده بود. «و از اون بدتر، متاسفم که یه اسب داره به سمت دروازه میاد. به نظر میاد واقعا باهاش حرف می‌زنی.»

دروازه به سرعت نزدیک می‌شد. انسانی که حرف می‌زد آن سمت دروازه با پسر گنده‌ای که راحت زمین می‌خورد به سمت دروازه می‌آمدند. خنده‌ای از سر خوشی کرد. او آزاد بود و به انتخاب خودش با تنها انسانی که حرف می‌زد دوست شده بود. عجیب بود که این انسان می‌توانست حرف بزند. انتظار که نداری سوارت کنم؟ از آرش پرسید. آرش لبخندی زد و گفت «نه، با اشکان، دوستم، آشنا شو؛ البته یه آشنایی قبلی با هم دارید ولی فکر کنم شروع خوبی نبود.» اشکان صدای شیهه اسب را شنید. اسب می‌خندید. با صورتش اشکان را آرام هل داد. روز طولانی‌ای داشتم. استراحت لازم دارم. به سمت اسطبل راه افتادند.

اشکان وسط راه از آن‌ها جدا شد و به سمت خانه خودشان رفت. ذهنش درگیر فردا، اسب، حرف زدن آرش و هزار چیز دیگر بود. مسابقه پرچم نیازی به اسب نداشت. فقط لازم بود اسب را به عنوان مدرک گذراندن مرحله اول همراه داشته باشی. اشکان فکر کرد «امیدوارم با آرش هم‌گروهی باشم.» ولی می‌دانست احتمالش خیلی کم است. سرگروه‌ها انتخاب می‌کردند و هرکس او یا آرش را انتخاب می‌کرد؛ حتما نفر مقابلش دیگری را انتخاب می‌کرد. هیچ‌کس دلش نمی‌خواست آن دو با همدیگر هم‌گروهی باشند. همه می‌دانستند آن دو خیلی با هم هماهنگ هستند و خیلی از وقتشان را با هم تمرین می‌کنند.

***

ورودی خانه یک اتاق کوچک بود که با در دیگری به اتاق اصلی خانه راه داشت. در این فضای بین در ورودی و در اصلی خانه باید هر چیزی که کثیف شده بود را در می‌آوردند و اجازه آوردن آن به درون خانه را نداشتند. آرش همه لباس‌های تنش را بجز لباس‌های زیر، آنجا گذاشت و داخل اتاق اصلی شد، اتاق اصلی یک در به آشپزخانه داشت و از آن یک راهرو به بخش خصوصی خانه می‌رفت که آنجا دو اتاق دیگر بود. یکی اتاق آرش بود و دیگری اتاق والدینش. بوی خوش گوشت و سبزیجات در حال پخت خانه‌ی نگهبان را پر کرده بود. کنار آشپزخانه، قابلمه روی اجاقی که شعله‌ی هیزم‌هایش رو به خاموشی بود به آرامی می‌جوشید آرش هیزم کوچکی روی هیزم‌ها گذاشت و مادرش را صدا کرد. اما هیچ‌کس خانه نبود. به سمت اتاق ورودی خانه برگشت و لباس‌هایش را برداشت و بیرون رفت. بیرون خانه یک اتاق کوچک برای شست‌وشو داشتند؛ به اتاق شست‌وشو رفته و شروع کرد به شستن لباس‌ها و بدنش. وقتی مادرش او را بیکار و کثیف در خانه ببیند؛ حرف زدن با اسب دیگر مشکل مهمی نخواهد بود.

وقتی بار دوم به خانه برگشت، باز هم کسی خانه نبود. لباس‌های تمیزی پوشید و به درمانگاه رفت. درمانگاه فقط در حدی که حریم شخصی خانه حفظ شود از خانه فاصله داشت. مادرش در اتاق کارش در درمانگاه بود. روی زمین بین انبوهی از طومارها و کتاب‌ها نشسته بود. «هنوز چیزی پیدا نکردم.» مادرش طومار قدیمی‌ای که دستش بود را با احتیاط لوله کرد و دورش را با پارچه‌ی مخصوص بست. «واقعی بود، اومد؟ درسته؟»

آرش سرش را پایین انداخت و با شرمندگی گفت «بله.»

«خیلی فکر کردم ولی چیزی به فکرم نرسید.» درمانگر به طومارها و کتاب‌هایی که سمت چپش چیده بود اشاره کرد و اضافه کرد: «دارم دنبال ارتباط ذهنی می‌گردم. چیز پیدا نکردم. در حقیقت چیزی که واقعی باشه پیدا نکردم. تا حالا هشت مورد اثبات دروغگو بودن پیدا کردم که همه در مورد خواندن ذهن و نیت آدم‌های دیگه بوده. هیچی درمورد خواندن ذهن حیوانات پیدا نکردم. فرضم این بود که یه ارتباط ذهنی شکل می‌گیره. نظر خودت هم همینه؟»

«بله درمانگر.» حرف‌های تخصصی و محیط درمانگاه باعث شده بود آرش فراموش کند وقتی تنها هستند او را مادر صدا می‌کند. «یه چیز دیگه هم پیش اومد. فکر کنم بهتره در نظر بگیرید.»

درمانگر طومار جدیدی که داشت مطالعه می‌کرد را زمین گذاشت و با دقت به صورت آرش نگاه کرد.

«من تصویری که اسب می‌دید را هم دیدم.» آرش فکر کرد شاید علائم را درست توضیح نداده و درمانگر ممکن است ایراد بگیرد، برای همین ادامه داد: «وقتی به اسب فکر می‌کردم، زمانی که داشتم از اسطبل حرکت می‌کردم. صدای اسب را در ذهنم شنیدم که گفت بهتر است عجله کنم و هم زمان تصویری از بیرون دیوار و دروازه جنوبی دیدم. بعد از آن چشم‌هایم سیاهی رفت و بعد دوبار در اسطبل جلویم بود.»

درمانگر طوماری که می‌خواست مطالعه کند را جمع کرد و به کوه طومارهای سمت راستش اضافه کرد و بلند شد. «فکر کنم رامین به زودی می‌رسه. ممکنه زیر اجاق خاموش شده باشه. بریم به شام رسیدگی کنیم.»

بحث تمام شده بود. آرش کسی بود که در این شرایط باید برای بیمار توضیح می‌داد که «همه کارهایی که می‌توانستیم انجام دهیم انجام شده. اینکه کار بیشتری لازم است انجام شود یا نه؛ بعدتر مشخص خواهد شد.» همین حرف‌ها را به خودش زد و همراه مادرش از درمانگاه خارج شد و به سمت خانه رفتند.

***

بین برگ‌های درخت‌ها که روی زمین افتاده بود دنبال میوه بلوط می‌گشت. میوه بلوط خوشمزه است و ارزش غذایی زیادی دارد. سومین بلوط را که خورد صدای کسی را شنید. صدای قدرت‌مندی بود. «نگاه کن!» به اطراف نگاه کرد. اطرافش درخت‌های بلوط سر به فلک کشیده بودند؛ زمین پر از گیاه‌های کوتاهی بود که بعضی از آن‌ها زیر برگ‌های بلوط دفن شده بودند. چیز عجیبی اطرافش نبود بجز اینکه همه چیز کمی رنگ متفاوتی داشت. کمی صورتی. به آسمان نگاه کرد. از بین برگ‌های سبز و زرد درخت‌ها، آسمان صورتی بود. کمی جلوتر رفت تا از سایه درختان بیرون بیاید و بهتر آسمان را ببیند. به چیزی برخورد کرد. جلویش، جایی که فاصله بین دو درخت بود، حالا به رنگ صورتی در آمده بود. به سمت راست حرکت کرد. دیوار صورتی رنگ هنوز آنجا بود. در امتداد دیوار دوید تا راه خروج را پیدا کند. تندتر و تندتر دوید. دیوار همه جا بود. همه جا دیوار صورتی رنگ بود. ایستاد و به دیوار مشت زد. دستش درد گرفت. یک شاخه کلفت که روی زمین افتاده بود برداشت و به دیوار ضربه زد. ضربه زد و ضربه زد تا درد مجبورش کرد شاخه را رها کردند. به دست‌هایش نگاه کرد. همه دستش خونی بود. آسمان صورتی نزدیکتر شده بود. برگ‌های درخت‌ها آن سمت سقف صورتی بودند. به اطرافش نگاه کرد. دیوارهای صورتی به سمتش حرکت می کردند. نزدیک و نزدیک‌تر می‌شدند. آسمان صورتی به سرش فشار می‌آورد روی زمین نشست و فریاد زد: «کمک!»

روی تختش نشسته بود و چشم‌هایش خیس بود. از خواب بیدار شد. درمانگر سراسیمه از در وارد شد و در آغوشش گرفت. «خواب دیدی پسرم. خواب دیدی. الان بیداری. همه چیز خوبه. نگران نباش.»

آرش به مادرش نگاه کرد. بعد از پنجره بیرون را نگاه کرد. هنوز هوا تاریک بود. «خواب بدی بود. نمی‌خوام دیگه بخوابم.»

مادر موهای آرش را نوازش کرد و گفت: «وقت چندانی هم برای خوابیدن نداری. بیا کمک کن وسایل رو جمع کنیم یه درمانگاه موقت باید برای آزمون پرچم درست کنیم. ما زودتر از بقیه می‌ریم. تا طلوع آفتاب باید کارهای درمانگاه تمام شده باشه.»

***

سیمین کنار مادیان سفیدش ایستاده بود و در حال نوازش او به بقیه بچه‌ها نگاه می‌کرد که دور می‌شدند. «استراحت کنید و شب خوب بخوابید» با کنایه حرف‌های ریش سفید را به خودش گفت. «چه استراحتی؟ فردا مبارزه پرچمه و فقط منم که به هیچ درد این مسابقه نمی‌خورم. همون اول باید برم درمانگاه.» روی اسبش پرید و گفت «این مسابقه احمقانه‌اس.» پاهایش را به پهلوی اسب زد و به سمت دروازه به راه افتاد. «چرا همه می‌تونن از توانایی هاشون توی مسابقه استفاده کنن بجز من؟ چرا نمی‌شه اسب رو به مسابقه برد؟» گردن اسبش را نوازش کرد و گفت؛ «حالا که خودم یه اسب فوق العاده دارم؛ باید بدون تو به مسابقه برم. مسخره‌اس.»

چرا بدون اسب؟ چون قانون فعلی این مسابقه می‌گوید استفاده از اسب در مسابقه پرچم مجاز نیست. البته همیشه قانون این مسابقه‌ی سنتی این نبوده است. اما به دلیل صدمه‌های سنگینی که شرکت‌کننده‌ها زیر دست و پای اسب‌ها دیدند؛ از چندین سال پیش، استفاده از اسب در مسابقه ممنوع شد. حالا شرکت‌کننده‌ها باید با اسب به محل مسابقه بروند ولی خود مسابقه؛ بدون اسب است.

این مسابقه بطور سنتی در زمینی در دشت‌های جنوبی حدود دو کیلومتر دورتر از دروازه و مجاور جنگل برگزار می‌شود. در آنجا، دو تپه کوتاه وجود دارد که بالای هر کدام از آن‌ها یک پرچم نصب می‌شود. شرکت کننده‌ها به دو گروه تقسیم می‌شوند و در حال دفاع از پرچم خودشان، سعی می‌کنند پرچم گروه حریف را بدزدند و به محل پرچم خودشان برسانند. اگر پرچم خودشان دزدیده شده باشد؛ باید آن را هم پس گرفته و به محل خودش برسانند تا برنده شوند. شرکت کننده‌ها می‌توانند از هر اسلحه تمرینی و چوبی‌ای برای مبارزه استفاده کنند اما استفاده از فلز، مجاز نیست، مگر برای پوشاندن بخش‌های حساس بدن.

در گذشته‌ی دور، این مسابقه با اسلحه‌های واقعی انجام می‌شد و مراسم مرگباری بود. در آخرین مسابقه که به روش قدیم و با اسلحه‌های جنگی و اسب برگزار شد، فقط سه نفر از شرکت کننده‌ها در پایان مسابقه زنده بودند که دو نفر از آن‌ها عصر همان روز و آخرین نفر هم از زخم‌هایی که داشت سه روز بعد از مبارزه، مرد. این ماجرا حدود دویست سال پیش اتفاق افتاده بود و از آن به بعد، همه مبارزه‌ها با سلاح چوبی برگزار شد.

سیمین، سوارکار خیلی خوبی است، اما در استفاده از سلاح‌های جنگی، تخصصش بیشتر محدود به کمان  و خنجرهای کوچک است. خنجر چوبی تقریبا هیچ کاری در این مسابقه از پیش نمی‌برد و کمان هم با تیرهایی که سر چوبی و پهن دارند؛ چیز بی فایده‌ای است. اگرچه همیشه در مسابقه از کمان استفاده می‌شود؛ اما سرتیرهای پهنی که این تیرهای چوبی دارند حتی به خرگوش هم صدمه نمی‌زند و تیر بعد از رها شدن، خیلی زود سرعتش کم شده و زمین می‌افتد.

سیمین بعد از آزمون اسب، به زمین مبارزه پرچم رفت تا شرایط را بررسی کند. بدون اسب، بدون خنجرهای تیز عزیزش و بدون کمانی که بتواند به کاری بیاید؛ حس بی‌دفاعی شدیدی داشت. «به هیچ دردی نمی‌خورم. هیچی!» از بالای یکی از تپه‌ها به تپه دیگر نگاه می‌کرد. تپه های سر سبزی که خرگوش‌ها و حیوانات کوچک دیگر هر از گاهی در آنجا دیده می شدند. یک طرف زمین مسابقه جنگلی پردرخت بود و سمت دیگر دشت وسیعی بود که بخشی از آن زمین‌‌های کشاورزی دهکده بود.

روی تپه نشست و پاهایش را دراز کرد. «یه دختر کوچک و بی دفاع.» روی علفهای نرم دراز کشید و به آسمان صاف بالای سرش خیره شد. «بدتر از همه اینکه سیزده نفریم. من از همه کوچکتر و بدرد نخورترم. دو گروه و سیزده نفر. حتما من اون نفر سیزدهمم. چه تحقیری. اصلا شاید وقتی هر گروه شش نفر داشت، انتخاب تموم بشه و من همینجوری حذف بشم. چرا نمی‌شه مسابقه تیراندازی از روی اسب داشته باشیم؟ من از این مسابقه متنفرم. همه فقط آدم‌های گنده می‌خوان! اه.» بلند شد و یک سنگ کوچک را با لگدی به پایین تپه پرت کرد. خورشید داشت غروب می‌کرد. نور خورشید از لای تنه درخت‌ها زمین جنگل را روشن کرده بود. گل‌های ریزی که در جنگل بودند با قرمزی نور خورشید شبیه جواهر می‌درخشیدند. «ولی صبح چیز قشنگی اینجا نیست. سایه‌های اول صبح همه جنگل رو تاریک می‌کنه. تا ظهر هیچ نوری به زمین اون جنگل نمی‌رسه.» بعد ایده خوبی به فکرش رسید. لاغرترین و کوچک‌ترین بودن همیشه هم بد نیست. به سمت جنگل رفت تا کمی بهتر ایده‌اش را بررسی کند. اما چندان فرصت زیادی تا بسته شدن دروازه نداشت و اصلا دلش نمی‌خواست برای کسی توضیح بدهد که بیرون چه کاری می‌کرده. مخصوصا اگر فردا حذف می‌شد. آن وقت مردم درباره اینکه استراحت نکرده و دنبال خوش گذرونی بوده بیشتر حرف می‌زدند.

سوار اسبش شد و به سمت دروازه به راه افتاد. حالا کمی امیدوار بود. اما همه چیز بستگی به این داشت که در چه گروهی با چه سرگروهی باشد. اگر اصلا انتخاب شود! اسب سیاهی جلوتر از او به سمت دروازه می رفت. لرزشی را روی پوستش حس کرد. «لعنت به اون اسب، داشت من رو می کشت! حالا کجا داره می‌ره؟» کمی بعد آرش و اشکان را تشخیص داد که داشتند با اسب سیاه از دروازه فاصله می‌گرفتند. «پس برگشت، ولی چطوری؟» و بعد فکر دیگری به ذهنش رسید. «اشکان و آرش ممکنه یکیشون سرگروه باشه. بهشون می‌گم من رو انتخاب کنن. اونا می‌تونن از دوست ضعیفشون حمایت کنن. باید بتونن.» و به پهنای صورتش خندید. حالا یک نقشه خوب داشت.

***

«خیلی سر حال به نظر نمیای! خوب نخوابیدی؟» آرش صدای اشکان را شنید و سرش را از روی ردیف زخم‌بندهای پارچه‌ای که مرتب کرده بود بلند کرد و گفت: «خوب نخوابیدم، کابوس دیدم، بعد درمانگر به این نتیجه رسید که شاگردش باید در برپاکردن درمانگاه کمک کنه. از قبل از طلوع اینجام. حوصله اسب سر رفت و رفت! رفت! گفت به موقع میاد ولی رفت! واقعا دیوونه شدم از دست این اسب سرکش. سرکش! اصلا اسمش رو می‌ذارم سرکش. هنوز هم کلی کار دارم که باید انجام بدم.» پارچه جدیدی که به شکل لوله پیچیده بود را کنار بقیه گذاشت و گفت: «این همه زخم‌بند، برای درمان کسایی که چوب خوردن! واقعا کار بیخودی می‌کنم. تیرها رو دیدی؟ بهشون پارچه هم اضافه کردن! پارسال فقط سر تیرها پهن بود. امسال بهش پارچه اضافه شده. به چه دردی می‌خوره؟ می‌شه برای درمان کمردرد، به کمر پیرمردها بزنیمشون احتمالا براشون آرامش‌بخش باشه!»

«خیلی غر می‌زنی پسر!» اشکان کنار آرش نشست و پارچه‌ای را که آرش بریده بود از او گرفت و شروع کرد به جمع کردن آن به شکلی که آرش انجام می‌داد.

از دوردست صدای شیهه اسبی آمد که آرش می دانست سرکش است. داشت بر می‌گشت.

«برنامه دوستای خوبم برای امروز چیه؟»

هر دو به سمت سیمین برگشتند و آرش پرسید: «چه برنامه‌ای برامون داری؟» بعد به سمت جایی که صدای سرکش از آنجا آمده بود برگشت و اضافه کرد. «دلم برای روزهایی که فقط تو بودی که هر روز برای اینکه یه بلایی سرم بیاری نقشه می‌کشیدی تنگ شده.»

«من رو با اون هیولات مقایسه نکن!» بعد خودش را بین آرش و اشکان جا کرد و یکی از پارچه‌های زخم‌بندی را گرفت و شروع کرد به لوله کردن و گفت: «سیزده نفر یکی زیاد میاد. نمی‌دونم چی می‌شه. ولی شما دو تا یکی‌تون سرگروهه. یکی از شماها باید من رو انتخاب کنید. اگه نه نفرینتون می‌کنم.»

اشکان گفت: «شاید ندونی، ولی این پسره آرش، این جادوگره! فکر نکنم نفرینت روش کار کنه.»

آرش سرش را به سمت سیمین برگرداند و گفت: «من که سرگروه بشو نیستم ولی اگه سرگروه بشم و انتخابت نکنم، با فرض اینکه بتونی نفرینم کنی؛ نفرینی بدتر از اینکه یه اسب باهام حرف بزنه ازت بر نمیاد.»

«می‌خوای آزمایش کنی؟» سیمین با مهربان‌ترین حالت صورتش لبخند زد، ولی لبخندش به چشم‌هایش نرسید.

«نه. هیچ وقت نمی‌خوام آزمایش کنم.» آرش پارچه بعدی را برید و به اشکان داد. «اگه من سرگروه بودم، قول می‌دم اولین نفر تو رو انتخاب کنم. قبوله؟»

«آفرین.» در حالی که آرام روی سر آرش را ناز می‌کرد اضافه کرد؛ «تو پسر خوبی هستی! ولی اشکان چی؟ اشکان هم پسر خوبیه؟» و به سمت اشکان نگاه کرد.

«من اگه سر گروه بشم» اشکان نیشخندی زد و در حالی که بلند می‌شد گفت؛ «نفر آخر تو رو انتخاب می‌کنم. اگه اون یکی گروه انتخابت نکرده بود. چون واقعا دلم می‌خواد ببینم بدون اون خنجرها و با تیرهای سر پارچه‌ای چه کاری ازت جلوی من برمیاد.» زخم بند را به سمت آرش پرت کرد به سمت میدان مسابقه رفت. صدای سیمین را می‌شنید که پشت سرش فریاد می‌زند، اما سعی کرد نشنیده بگیرد و به پشت سرش را نگاه نکرد. توجهش به اسلحه‌های چوبی بود. فقط یک اسلحه بود که تقریبا قدرت اصلی خودش را داشت. فقط گرز. اسلحه محبوب اشکان گرز بود و برایش فرقی نمی‌کرد گرزش چوبی باشد یا فلزی. فقط یک نفر دیگر بود که می‌توانست از گرز خوب استفاده کند. کاوه. «اگه من سرگروه بشم، اولین نفر کاوه رو انتخاب می‌کنم. آرش واقعا قول احمقانه‌ای داد.»

«ممنونم که به شاگردم کمک کردی دختر قشنگم.» درمانگر سیمین را در آغوش کشید و ادامه داد؛ «بدون کمک تو مطمئنم از پس این کارها بر نمی‌اومد. ریش سفید به زودی شروع مسابقه رو اعلام می‌کنه. حواستون باشه که توی مسابقه نمی‌تونید مراعات همدیگه رو بکنید ولی نگران نباشید کسی صدمه جدی نمی‌بینه. من اینجام. پاشید!» این را گفت و لگد مادرانه‌ای به نشیمن‌گاه آرش زد که به حرکت کردنش کمک کند.

جنگل، همانطور که از جهت تابش نور خورشید و سایه‌ها به درستی تشخیص داده‌اید؛ سمت شرق است و دو تپه، یکی سمت شمال و دیگری سمت جنوب است. فاصله بین این دو تپه که چندان هم زیاد نیست، معمولا محل اصلی مسابقه است. سمت مقابل جنگل یعنی سمت غربی، محدوده مسابقه با چند تیر چوبی و طنابی که به آن‌ها بسته شده مشخص شده است. آن سوی این طناب؛ اسلحه‌خانه و درمانگاه قرار دارند. و تماشاچی‌ها هم در اوج مسابقه کنار این طناب می‌آیند. کمی آن سوتر بعد از درمانگاه، پر از زیرانداز و خانواده‌های شادی است که برای تماشا و البته برای تفریح به محل مسابقه آمده‌اند. معمولا هر کدام آتشی روشن کرده‌اند و غذایی می‌پزند و مسابقه را نگاه می‌کنند و پشت سر بقیه خانواده‌ها حرف می‌زنند وآن‌ها را مسخره می‌کنند و می‌خندند.

اسلحه‌خانه، در حقیقت متشکل از تعدادی اسلحه چوبی است که روی علف‌ها چیده شده‌اند. فقط تیرهای کمان در سطل‌های چوبی قرار دارند و کمان‌ها و زه‌های آن‌ها هم روی یک سکو قرار دارند که جلوی خیس شدن زه با شبنم صبحگاهی را بگیرد.

آرش و سیمین از کنار اسلحه‌خانه رد شدند و هر یک فکر می‌کردند چه اسلحه‌ای انتخاب کنند. آرش در حقیقت نیازی به اسلحه نداشت. با جادو به اندازه کافی توان داشت که از پس هر کدام از بچه‌ها بر بیاید ولی بهتر بود برای حفظ ظاهر چیزی انتخاب کند.

سیمین نگاهی به داخل سطل تیرها انداخت، دهانش از تعجب باز مانده بود! یکی از تیرها را از سطل بیرون آورد و به سرتیرش نگاه کرد و با دست سرتیر را فشار داد. «پارچه و یکمی کاه زیر پارچه.» آرش توضیح داد. «هیچ کاربردی نداره. اگه وسط مبارزه پشتت می‌خارید می‌تونی از بازوی کمان برای خاروندن پشتت استفاده کنی. این تیرها به هیچ کاری نمیاد.»

سیمین در حالی که تیر را به سطل بر می‌گرداند گفت: «کی فکر کرده اینجوری می‌شه جنگجو شد؟» بعد اول تا آخر اسلحه‌های روی زمین را نگاهی کرد و اضافه کرد؛ «احتمالا همونی که فکر کرده خنجر رو باید لای علف‌ها انداخت! چطوری یه خنجر درست حسابی پیدا کنم؟»

«بیا، هنوز نمیشه اسلحه برداشت.» آرش دست سیمین را گرفت و آرام به سمت میدان مسابقه هدایتش کرد. «وقتی شروع شد، فکرش را می‌کنیم. شاید بتونم یکی دو تا خنجر از لای علف‌ها بیرون بیارم.»

«اول اسب!» سیمین آرش را به سمت جایی که برفی، مادیان سفیدش را بسته بود کشید؛ «اون اسب سیاه ترسناکت کجاس؟ دیشب دیدم که برگشت پیشت.»

«اصلا متوجهت نشدم.» آرش این را گفت و با نگرانی اضافه کرد «همه مدت پشت سرمون بودی؟ حرف‌هامون رو هم شنیدی؟»

«آره! همه چیز رو شنیدم.» لبخند موذیانه‌ای زد و ادامه داد؛ «حالا می‌دونم کدوم دختر رو بیشتر از همه دوست داری.» بعد با صدای بلند خندید و گفت؛ «نمی‌دونم نگران شنیدن چی بودی؛ من دور بودم؛ بیرون از دروازه. رفته بودم سواری. اونقدری هم که فکر می‌کنی تمایلی به شنیدن حرف‌های تو و اشکان ندارم. کسل کننده‌اید.»

«چیز خاصی نبود.» آرش مادیان سفید را نگاه کرد و گفت: «با وقار، آرام، زیبا… بعد اسب من! وحشی و سرکش! هر کار خودش می‌خواد رو می‌کنه! الان هم کجاس؟ نمی‌دونم. درمورد دیوونه شدن من حرف می‌زدیم. فکر کردم اونا رو هم شنیدی و دیگه اون یکمی آبرویی که برام مونده بود هم از دست رفته. هیچ وقت نمی‌دونم کی از کجا پیدات می‌شه! واقعا توی دیده نشدن بی‌نظیری!»

«دوست داشتم بیشتر دیده بشم.» افسار برفی را از حصاری که برای اسب‌ها بود باز کرد، برفی آخرین اسب بود. به سمت میدان و بقیه بچه‌ها و اسب‌ها راه افتادند.

آرش همراه او به سمت میدان به راه افتاد، بدون اسب. سرکش را در ذهنش تصور کرد و در ذهنش گفت همه اسب‌ها در میدان هستند بجز تو.

صدای اسب را در ذهنش شنید: نه! نباید اینجوری باشه. و چیزی متفاوت را حس کرد، قدرتی در آنچه در ذهنش می‌شنید بود: به سمت من! همه به سمت من! دنبالم بدوید! آرش به سمت جایی که اسب سیاه سرکش در دوردست دیده می‌شد چرخید. می‌دانست لازم نیست بدود. اما دوست داشت در چمن‌زار سبز به سمت جایی که سرکش بود بدود. نوعی سرخوشی و اطمینان در ذهنش حس کرده بود که دوست نداشت از دست بدهد. وقتی به خودش آمد دید همه چیز در میدان بهم ریخته!

اسب‌ها از دست بچه‌ها فرار کرده بودند و در دشت به سمتی که سرکش بود می‌دویدند! همه اسب‌ها بجز چهار اسب. سه نفر از بچه‌هایی که در میدان بودند، هنوز افسار اسبشان را نگه داشته بودند. بجز آن‌ها فقط یک نفر هنوز اسبش را داشت. سیمین، سوار اسبش شده بود و با اسبش به سمت اسب سیاه می‌دوید؛ اما پس از طی کردن بخشی از مسیر موفق شد اسب را به سمت میدان برگرداند و کنار سایر بچه‌ها از اسب پیاده شود. «اصلا نمی‌دونم یهو چی شد!» سیمین به اشکان گفت که افسار اسب خودش را محکم نگه داشته بود. «من هم نفهمیدم! همه رم کردند.» اشکان اضافه کرد؛ «چطوری سوار شدی؟ من فقط افسار را دو دستی چسبیدم. البته که تلاشی هم برای خارج کردن آن از دستم نکرد. هرچی بود باعث ترسش نشد.»

اسب سیاه، به همراه همه اسب‌های دیگر به میدان برگشت. «بهتر است بیشتر مواظب اسب‌هایتان باشید!» ریش سفید به میدان رسیده بود و وضعیت را دیده بود. «خوب است که برگشتند. اگرنه شرایط سختی برای شروع این مرحله داشتیم. همه کنار اسب‌هایشان باشند.»

«چطوری این کار رو کردی؟» آرش به اسب گفت.

«بیشترشون از گله خودمن. وفاداری اسب با رام شدن تغییر نمی‌کنه. هنوز من رییس گله‌ام.» سرش را به سمت آرش آورد، «سیبم کو؟»

«سیبی در کار نیست. شبیه اسب‌های بقیه، کنارم بمون. افسار نداری که نگه دارم.» به بقیه نگاه کرد؛ خوشحال بود که کسی متوجه نشده این آشفتگی کار اسب سیاه اوست. وقتی مبارزه شروع بشه، می‌تونی بری. مبارزه سواره نیست.

سیزده نفر، به خط، در میدان ایستاده بودند. روبرویشان، ریش سفید و در سمت راستش نگهبان و سمت چپش پهلوان دهکده ایستاده بودند. ریش سفید نگاهی نوک درختان جنگل که پشت سرش بودند انداخت و گلویش را صاف کرد و گفت: «مرحله دوم آزمون شما جوانان؛ مبارزه پرچم است. دو گروه، هر کدام باید از پرچم خود دفاع کنند و سعی کنند پرچم گروه دیگر را ربوده و به محل پرچم خودشان برسانند در حالی که پرچمشان در جایگاه خودش قرار دارد. نمی‌توانید پرچم خودتان را جابجا کنید. اگر پرچمتان دزدیده شد باید تلاش کنید آن را پس بگیرید. اگر هر دو پرچم کنار هم باشند ولی در محل قرارگیری یکی از پرچم‌ها نباشد؛ کسی برنده اعلام نخواهد شد. سعی نکنید از این ایده‌های احمقانه بکار ببرید. برایتان امتیاز منفی دارد.

من، نگهبان و پهلوان؛ همه مبارزه شما را نگاه می‌کنیم و در هر یک از زمینه‌های مختلف به شما امتیاز می‌دهیم. مساله فقط این نیست که چه گروهی برنده می‌شود. مهم این است که چگونه برنده می‌شوید. چگونه می‌جنگید و چگونه فکر می‌کنید. زور بازو به تنهایی یا خرد به تنهایی هیچ کدام برای شما امتیاز زیادی بدست نمی‌آورند. باید ما را راضی کنید که جنگجوی قدرتمند و خردمندی هستید.»

کمی مکث کرد و به آرش نگاه کرد و ادامه داد؛ «توافق شده که با توجه به اینکه قرار نیست کسی صدمه جدی ببیند و برای اطمینان از شرایط یکسان مبارزه برای همه؛ استفاده از جادوهای محافظ، تهاجمی و جابجایی اجسام با جادو ممنوع است.»

آرش به صورت پدرش نگاه کرد و فکر کرد «برابر؟ این فقط ضعیف کردن منه. این شرایط برابر نیست.» می‌خواست اعتراض کند که صدای سیمین را نزدیک گوشش شنید «من اسب ندارم، تو جادو. حداقل به ما دوتا یه اندازه ظلم شده.» آرش سرش را در تایید تکان داد و فکر کرد؛ «حتما بقیه هم مشکلاتی دارند؛ اما جداکردن جادوگر از جادو مثل جداکردن سوارکار از اسب نیست! من واقعا بخش بزرگی از وجودم رو از دست می‌دم.»

«امسال سیزده شرکت کننده داریم.» آرش دوباره حواسش جمع حرف‌های ریش سفید شد؛ «دو سرگروه، افراد گروهشان را انتخاب می‌کنند. انتخاب افراد برای گروه باید با دقت به توان‌مندی آن‌ها باشد، طوری که همدیگر را کامل کنند و ضعف‌های هم را بپوشانند. با قرعه‌کشی گروه اول مشخص می‌شود. سرگروه گروه اول، اولین نفر را نتخاب می‌کند که این امتیاز بزرگی است. در عوض گروه دوم هر دو نفر آخر را خواهد داشت؛ یعنی گروه اول شش نفر و گروه دوم هفت نفر خواهد داشت.

به هر یک از شما یک مچ‌بند قرمز داده می‌شود. اگر مچ‌بند را از دستتان باز کنید، یعنی نیاز به کمک دارید و از مبارزه خارج شده‌اید. اگر کسی به شخصی که مچ‌بند قرمز ندارد حمله کند؛ از همه آزمون‌های امسال حذف می‌شود. اگر کسی موفق شود مچ‌بند قرمز شما را باز کند، شما از مسابقه خارج می‌شوید و به درمانگاه می‌روید. مهم نیست این کار خلاف میل خودتان باشد یا به درخواست خودتان. پس مواظب مچ‌بند قرمز باشید. مجاز نیستید مچ‌بند قرمز را مخفی کنید. اگر مچ‌بند قرمز نداشته باشید و به کسی حمله کنید هم؛ از همه مسابقات امسال حذف خواهید شد. برای همه واضح است؟»

«بله»

«بله ریش سفید»

«انتخاب سرگروه‌ها بر مبنای عملکرد مرحله قبل انجام شده است.» ریش سفید به نگهبان و پهلوان نگاه کرد و ادامه داد؛ «آرش به دلیل عملکرد خوبش در رام کردن اسب سیاه و اشکان به دلیل رام کردن خاص اسبش که بیشتر به نبرد تن به تن نزدیک بود؛ با مشورت نگهبان و پهلوان انتخاب شده‌اند.»

صداهای غرولندی در مورد منصفانه نبودن و سرگروه شدن بچه‌های خودشان می‌آمد.

«علاوه بر این…» ریش سفید صدایش را بلندتر کرد و بعد کمی مکث کرد تا سکوت برقرار شود. «از آنجا که آرش و اشکان، هماهنگی خوبی دارند، می‌خواستیم مطمئن شویم مقابل همدیگر قرار می‌گیرند.»

آرش نگاهی به اشکان کرد و آرام گفت «پدرم همه تلاشش رو کرده که من روز جهنمی‌ای داشته باشم!»

اشکان گفت: «تمام تلاشم رو می‌کنم که به خواسته‌اش برسه!»

«آرش و اشکان» یکی از این پنج چوب را بکشید. ریش سفید دستش را جلو آورد که در آن پنج چوب نازک بود. هر کدام یک چوب را کشیدند و چوب‌ها هم اندازه بود. دو چوب بعدی را نگهبان و پهلوان کشیدند. چوبی که نگهبان کشیده بود، کوتاه‌تر بود. ریش سفید گفت: «آرش گروه یک و اشکان گروه دو. آرش نفر اول را انتخاب کن.»

اشکان به آرش خیره شده بود و به پهنای صورتش لبخند می‌زد. انتخاب منطقی کاوه بود ولی آرش به سیمین قول داده بود و باید سیمین را که کوچک‌ترین و ضعیف‌ترین شرکت کننده بود انتخاب می‌کرد. این مسابقه نیاز به قدرت بدنی و جثه بزرگ دارد. چیزی که سیمین ندارد. اگر آرش سیمین را انتخاب نکند؛ در نهایت سیمین آن یک نفر اضافه‌ی گروه اشکان خواهد بود و شانس برد خوبی خواهند داشت. اگر انتخاب کند؛ عملا اشکان برنده است.

آرش به کاوه نگاه کرد. تنها کسی که می‌توانست پا به پای اشکان مبارزه کند؛ و بعد به سیمین لبخند زد. آرش فکر کرد «حالا همه هزار جور فکر در مورد من و سیمین می‌کنند.» که البته برایش ذهنیت خوشایندی بود.

«سیمین.»

همهمه‌ای بین بچه‌ها شکل گرفته بود که در بین آن می‌شد چیزهایی را شنید که چندان به مبارزه ربط نداشت. آرش سعی کرد چیزی از حرف‌هایی که زده می‌شد را نشنود.

«کاوه.» صدای اشکان بود

حالا نوبت آرش بود که نفر بعدی را انتخاب کند؛ کاوه می‌دانست انتخاب بعدی آرش از بین فرزان و فربد است؛ دو قولوهای همسانی که هر دو در شمشیرزنی خوب بودند. اگرچه فربد اندکی بهتر بود و در عوض فرزان کماندار بهتری بود. اگر تیرهای کمان اینقدر بی‌خاصیت نبودند، فزران انتخاب بهتری بود ولی حالا قطعا آرش فربد را انتخاب می‌کرد تا بتواند تا حدی در برابر کاوه مقابله کند.

«فرزان.» آرش انتخابش را کرده بود.

کاوه تعجب کرد، اما بدون اینکه به علت تصمیم آرش فکر کند گفت: «فربد.» قطعا نباید اجازه می‌داد دو نفر که اینقدر با هم هماهنگند در گروه آرش قرار بگیرند.

«ماهرخ.» آرش نفر بعدی را هم انتخاب کرده بود. انتخاب خوبی بود؛ ماهرخ بین دخترها بزرگ‌ترین جثه را دارد و تقریبا هم قد کاوه است. با نیزه و سپر در برابر کاوه ممکن است شانسی داشته باشد ولی در برابر اشکان؛ هیچ کدام بجز یک نفر شانسی ندارد. «شهبد» اشکان نفر بعدی را انتخاب کرد؛ یک محافظ خوب برای پرچم. که هم با نیزه خوب مبارزه می‌کند و هم شمشیر.

«رهام.» آرش پنجمین عضو گروه را انتخاب کرده بود. اشکان فکر کرد: «باز هم کماندار! فکر کنم اون تیرها رو از نزدیک ندیده.» حالا باید اشکان از بین سام، فرهود، پریسا و بهرخ یکی را انتخاب می‌کرد. «من گروهم همین الان هم برنده است. باید به فکر ضعیف‌تر کردن گروه آرش باشم. از بین این افرادی که مانده اند سام از همه قوی‌تر است و پریسا ضعیف‌تر. پریسا بیشتر وقتش را به شکار گذرانده و تمرین چندانی برای نبرد با انسان‌ها ندارد. اهمیتی خاصی هم ندارد؛ از بین فرهود و بهرخ یکی به گروه من خواهد آمد. یکی به گروه آرش. پریسا را هم می‌توانیم حمایت کنیم صدمه جدی نبیند.» تصمیمش را گرفته بود، «سام.» اشکان قوی‌ترین باقی مانده را انتخاب کرد.

«پریسا.» آرش ضعیف‌ترین باقی مانده از بین بچه‌ها را انتخاب کرد و فرهود و بهرخ هر دو به گروه اشکان رفتند.

«انتخاب گروه‌ها با پایان رسیده.» ریش سفید دستش را بلند کرد و صبر کرد تا همه ساکت شوند. «اگر کسی در مورد گروهی که در آن قراردارد اعتراضی دارد؛ یا سرگروه‌ها اعتراضی دارند، می‌توانند بیان کنند.»

همه در سکوت به همدیگر نگاه کردند. سکوت‌شان به معنی اعتراض نداشتن نبود؛ در حقیقت کسی نمی‌دانست به چه چیزی می‌تواند اعتراض کند. سام آرام در گوش فرهود گفت: «می‌شه اعتراض کنیم که همه دخترهای خوشگل رو آرش برداشته؟» فرهود سرش را به گوش سام نزدیک کرد و گفت: «بهرخ بشنوه غروب آفتاب امروز رو نمی‌بینی.»

«فرصت کمی برای برنامه‌ریزی دارید. اسب‌هایتان را به حصار اسب‌ها ببرید و به میدان برگردید. هر گروه پرچمش را از من تحویل می‌گیرد و به بالای تپه برده و نصب می‌کند. گروه آرش تپه مورد نظرش را انتخاب می‌کند و اشکان تپه‌ی دیگر. وقتی پرچم‌ها را نصب کردید و صدای سوت من را شنیدید می‌توانید در موقعیت‌های خودتان مستقر شوید. با سوت دوم مبارزه شروع می‌شود. هرگاه سه سوت پشت سر هم شنیدید مسابقه تمام شده و دیگر هیچ حمله‌ای مجاز نیست. حالا اسب‌ها را ببرید.»

آرش به سرکش نگاه کرد و خندید. با سایر هم گروهی‌هایش به سمت حصار اسب‌ها راه افتاد. سرکش هم دنبالشان حرکت کرد. می‌خواست مسابقه را تماشا کند! ***

ریش سفید سرگروه‌ها را صدا کرد و به هر یک از آن‌ها یک چوب صاف بلند که به آن یک پرچم سفید گره خورده بود داد و پرسید؛ «آرش، کدام تپه را انتخاب می‌کنی؟»

آرش نگاهی به دو تپه انداخت، تپه‌ها تفاوت چندانی نداشتند؛ یکی سمت چپ بود و یکی سمت راست؛ جنگل به تپه سمت راستی نزدیکتر بود تا سمت چپی و تپه سمت راست کمی بلندتر بود که آنقدری نبود که برتریی ایجاد کند. شیب تپه سمت چپ هم کمی بیشتر بود که باز آنقدری نبود که برتری خاصی ایجاد کند. «چپ» آرش جواب داد.

«می‌توانید هر چقدر اسلحه که می‌خواهید بالای تپه ببرید. بعد از سوت اول، دیگر اجازه ندارید به اسلحه خانه بیایید اما از هر اسلحه‌ای که در زمین مبارزه بدست بیاورید می‌توانید استفاده کنید. هر کدام یکی از این مچ‌بندهای قرمز را از سطل بردارید و به دستتان ببندید. بدون مچ‌بند نه اجازه‌ی حمله دارید نه کسی اجازه دارد به شما حمله کند.» ریش سفید سطل مچ‌بندها را زمین گذاشت و اضافه کرد: «هرکس مچ‌بند برداشت می‌تواند اسلحه بردارد و به تپه گروهش ببرد.»

همه به سمت سطل آمدند و مچ‌بندها را برداشتند و به دست‌هایشان بستند و به سمت اسلحه‌ها رفتند. اشکان یک گرز چوبی مخروطی شکل پیدا کرد که دسته‌ی خوش تراشی داشت. وزن و تعادل خوبی در دستش داشت. چند بار گرز را به اطراف به شکل دایره و نیم دایره حرکت داد. از آن راضی بود. کاوه هم یک گرز پیدا کرده بود و داشت دنبال یک شمشیر می‌گشت. دو شمشیر را آزمایش کرده بود و زمین انداخته بود. همینطور شمشیر و نیزه بود که برداشته می‌شد و زمین می‌افتاد. اشکان یک سپر انتخاب کرد و کنار رفت. نگاهی به گروه آرش انداخت و سایر اعضای گروه خودش؛ به نظر می‌آمد همه تا حدی چیزی که می‌خواستند را پیدا کرده‌اند. فربد یک شمشیر و سپر انتخاب کرده و یک نیزه هم با دست سپرش نگه داشته بود. شهبد و سام و فرهود و بهرخ، هر کدام یک شمشیر و یک یا دو نیزه برداشته بودند و داشتند به سمت بالای تپه می‌رفتند. طبق چیزی که به آن‌ها گفته بود. «همه یک نیزه اضافه هم بردارید. برای دفاع کردن از پرچم، نیزه خیلی کاربردی‌تر از شمشیره.» گروه آرش هم همین کار را کرده بودند. اما آن‌ها کمان هم برداشته بودند و هر کدام یکی از سطل‌های تیر را نیز با خود بالای تپه می‌بردند. اشکان به اطراف نگاه کرد، فقط دو سطل تیر باقی مانده بود. «چه نقشه‌ای کشیدی آرش؟» اشکان فکرش به جایی نمی‌رسید. این تیرهای تمام چوبی سر پهن با کاه و پارچه‌ای که روی سرشان بسته شده بود؛ هیچ صدمه‌ای به کسی نمی‌زد که بخواهد از آن برای مبارزه استفاده کند. «حتی ارزش زه کردن کمان رو هم نداره.» اشکان زیر لب به خودش گفت و یک نیزه از زمین برداشت و به سمت تپه راه افتاد.

«با اون همه تیر می‌خوان چیکار کنن؟» کاوه در مسیر رفتن به سمت تپه از اشکان پرسید.

«قاعدتا ما رو بزنن.» اشکان پاسخ داد و ادامه داد؛ «ولی نمی‌دونم چرا! برد خیلی کمی دارند و خیلی سریع هم سرعتشون کم می‌شه. تالاپ! میفته زمین. هرچند تا از اونا را دوست دارند به من بزنند. اینقدر سرعت پروازش کمه که می‌تونم تیرش رو روی هوا با گرز بزنم.»

«منم همین نظر رو دارم.» کاوه که به نیمه راه تپه رسیده بود برگشت و سمت تپه مقابل را نگاه کرد: «اما آرش هم این چیزها رو می‌دونه. سیمین کماندار خیلی خوبیه. پریسا و رهام هم همینطور. اول سیمین رو انتخاب کرد. حتما یه برنامه‌ای برای تیرها دارن.» بعد مکث کرد و پرسید؛ «ببینم، شکستن اون سرتیر مسخره که مجاز نیست؟»

اشکان ایستاد و کمی فکر کرد و گفت: «فکر نمی کنم. ولی باید بپرسیم؛ اگه مجاز باشه خیلی وضعیت بد می‌شه. اون سرتیر احمقانه رو اگه بشکنن اون تیر تا بالای تپه میاد. من بر می‌گردم بپرسم.» به پایین تپه و به سمت ریش سفید برگشت.

بالای تپه دیگر، گروه آرش داشتند کمان‌هایشان را زه می‌کردند. سیمین داشت کمانش را که زه شده بود می‌کشید و بدنش را گرم می‌کرد. اشکان به ریش سفید رسید و سوالش را پرسید و به سمت تپه‌ی گروهش برگشت تقریبا به نیمه راه رسیده بود که صدای ریش سفید را شنید. ریش سفید با صدای رسایی که کسی از این سن و سال انتظار نداشت اعلام کرد: «هیچ اسلحه شکسته‌ای را اجازه ندارید استفاده کنید. هر چیزی که شکست؛ از مسابقه خارج شده.»

اشکان خودش را به بالای تپه رساند و نیزه اضافه‌ای که داشت را روی زمین گذاشت و گفت: «فکر کنم برنامه‌ی آرش رو خراب کردیم.» لبخندی زد و ادامه داد: «خب! من و کاوه و فربد و شهبد؛ می‌ریم پایین تپه برای حمله به اونا. بقیه بالای تپه‌ مواظب پرچم باشید. شهبد و من از سمت راست سعی می‌کنیم از تپه حریف بالا بریم، کاوه و فربد از سمت چپ. اولین نفرمون که از مسابقه خارج شد؛ سام میاد بجاش. اگر نفر بعدی‌ای از دست رفت؛ فرنود و بهرخ برای کمک نمیان. می‌مونید و از پرچم مواظبت می‌کنید. ما یه نفر بیشتر داریم. اونا اگه با چهار نفر پایین تپه بیان؛ مجبورن دو تا دوتا تقسیم بشن. سیمین و پریسا برای چنین نبردی چندان کاری ازشون بر نمیاد. پس بالای تپه می‌مونن. آرش و فرزان و ماهرخ و رهام احتمالا از تپه پایین بیان. فکر می‌کنم آرش با رهام برای مقابله با من و شهبد بیاد و فرزان و ماهرخ برای مبارزه با کاوه و فربد. حتی اگر در بدترین حالت همه ما در درگیری شکست بخوریم هم، سام و فرهود و بهرخ؛ چیزی که از گروه اون طرف مونده رو شکست می‌دن.»

«من که دلم نمیاد به پریسا حمله کنم.» سام در حالی که به شمشیرش تکیه داده بود ادامه داد: «فکر کنم آرش روی اینکه ما به دخترهای خوشگل حمله نمی‌کنیم حساب کرده، اگه نه …»

سام روی زمین افتاد و نتوانست جمله اش را کامل کند. بهرخ با ضربه نسبتا محکمی پشت هر دو زانوی او را با نیزه اش زده بود. نیزه‌های چوبی مسابقه فقط اسمشان نیزه بود. آن‌ها فقط یک چوب بلند بودند که سر و تهش با هم فرقی نداشت. اما آن را نیزه صدا می‌کردند.

«اگه به خوشگلی بود» بهرخ نیزه‌اش را روی گلوی سام فشار داد و صدای خنده‌ی او را قطع کرد و ادامه داد؛ «اول من رو انتخاب می‌کرد.»

«کاوه!» اشکان دستش را روی شانه کاوه گذاشت و در حالی که به او تکیه می‌کرد گفت؛ «واقعا می‌شه اینا رو با هم تنها بذاریم و بریم اون پایین؟»

کاوه نگاهی به بهرخ و سام انداخت و گفت: «سعی کنید یکمی رفتارتون شبیه بزرگسال‌ها باشه. همه این چیزها رو دارند نگاه می‌کنن و روی امتیازتون تاثیر داره.»

«چشم ریش سفید» سام در وضعیت درازکش روی زمین با چوبی روی گلویش این را گفت و خندید. بهرخ نگاهی به کاوه کرد و گفت «واقعا بهش میاد.» چوب را از روی گلوی سام برداشت، دستش را دراز کرد تا سام دستش را بگیرد و بلند شود.

«بریم سر جاهامون؛ دیر می‌شه» از تپه پایین رفتند و اشکان و شهبد کمی به سمت جنگل رفتند و کاوه و فربد به سمت تماشاچی‌ها. در سمت دیگر هنوز همه بالای تپه بودند؛ بالاخره وقتی گروه اشکان در جای خودشان در فاصله بین دو تپه مستقر شدند؛ از سمت مقابل همه شروع به پایین آمدن از تپه کردند. وقتی به نیمه‌ی راه رسیدند کمی صبر کردند و بعد آرش و فرزان و پریسا از تپه پایین آمدند ولی فاصله بین دو تپه را طی نکردند. بین آن‌ها و وسط میدان؛ تقریبا ۴۰ قدم فاصله بود.

اشکان و کاوه همدیگر را نگاه کردند. روبروی آن‌ها عملا خالی بود و می‌توانستند بدون دردسر پیشروی کنند. اما اگر این کار را می‌کردند گروه سه نفره‌ی آرش و فرزان و پریسا می‌توانستند به سمت تپه آن‌ها حمله کنند. نمی‌توانستند راه آن‌ها را باز بگذارند. اشکان انتظار داشت آرش هم گروهش را به دو دسته تقسیم کند که جلوی آن‌ها را بگیرد. سوت ریش سفید شروع مسابقه را اعلام کرد و رشته افکار اشکان را از هم درید.

آرش و دو هم‌گروهش مستقیم داشتند به سمت تپه مقابلشان می‌دویدند تا از میان گروه او و کاوه عبور کنند. اشکان و کاوه به این نتیجه رسیدند که باید به سمت همدیگر بیایند تا جلوی آن‌ها را بگیرند و شروع به دویدن به سمت مرکز زمین کردند. مسافت زیادی نبود ولی آرش و فرزان و پریسا سریع می‌دویدند و اشکان و کاوه هم باید خودشان را زودتر به آن‌ها می‌رساندند.

کاوه صدای زمین خوردن فربد را پشت سرش شنید؛ لحظه‌ای به پشتش نگاه کرد، چیزی به پهلویش برخورد کرد. یکی از آن تیرهای بی‌مصرف بود. دردی نداشت. اما فربد بدجور با صورت به زمین خورده بود. یکی از تیرها موقع دویدن بین دو پایش گیر کرده و زمینش زده بود! آرش و پریسا به سمت او تغییر جهت دادند تا بتوانند از فضای خالی بین او و اشکان عبور کنند.

«خودت رو برسون» کاوه این را به فربد گفت و به دویدن ادامه داد. در سمت دیگر، اشکان و شهبد با تیرهای چوبی که به سمت پاهایشان موقع دویدن شلیک می‌شد مشکل داشتند. هدف‌گیری خیلی خوب بود و اگر می‌خواستند با سرعت زیادی بدوند حتما زمین می‌خوردند. اشکان سپرش را به دست راستش داد و آن را نزدیک پایش گرفت و با سرعت به سمت مرکز میدان دوید تا راه آرش و گروهش را سد کند. اما شهبد سپر نداشت و مجبور بود آرام‌تر بدود و مواظب تیرهایی که برایش جفت‌پا می‌گرفتند باشد. از سمت دیگر هم کاوه داشت به او می‌رسید. جلوی پیشرفت آرش و گروهش را دو نفری هم می‌توانستند بگیرند.

اما آرش تنها بود و با فاصله کمی از آن‌ها ایستاده بود. پریسا خودش را به فربد رسانده بود. دو تیر مستقیم به سمت صورت فربد آمد، ناخودآگاه دستش را به سمت صورتش آورد و در همین لحظه کسی با او برخورد کرد و هر دو روی زمین افتادند. پریسا دست خالی با همه سرعت، خودش را به فربد زد و هر دو زمین افتادند. اول پریسا از زمین بلند شد و دو قدم عقب پرید و پارچه قرمزی را بالا برد. «فربد تو از مسابقه بیرون رفتی. مچ‌بند قرمز نداری.» و بعد در حالی که مچ‌بند فربد را به دست راست خودش می‌بست با سرعت به سمت بالای تپه دوید.

اشکان مبهوت به این صحنه نگاه کرد؛ حتی ندیده بود که چه وقتی پریسا مچ‌بند فربد را باز کرده بود. آرش هنوز همان‌جا ایستاده بود؛ به سمت شهبد نگاه کرد که با تیرها و فرزان درگیر بود. «کاوه، جلوی آرش رو بگیر برم کمک شهبد.» و به سمت شهبد برگشت. شهبد با فرزان در حال مبارزه بود اما مدام تیرهای بی‌خاصیتی که از کمان‌ها رها می‌شد به صورتش برخورد می‌کرد و با هر کدام یک ضربه هم از شمشیر فرزان می‌خورد.

«اشکان، نیزه‌ها رو آوردم!» صدای سام بود که با سه نیزه از تپه پایین آمده بود. اشکان یکی از نیزه‌ها را از سام گرفت و با تمام قدرت به سمت ماهرخ پرتاب کرد. نیزه به شکم ماهرخ خورد. کمان از دستش افتاد و روی زمین دراز کشید. اگرچه نیزه‌ها سرهای تیزی نداشتند؛ ولی با قدرت اشکان، ابزارهای خطرناکی بودند که حتی ممکن بود باعث مرگ شوند. رهام کمانش را زمین انداخت و مچ‌بند ماهرخ را باز کرد، سیمین در حال فرار به بالای تپه تیر دیگری به سمت شهبد رها کرد. اشکان نیزه بعدی را به سمت سیمین پرتاب کرد. سیمین روی زمین افتاد و سینه خیز خودش را روی تپه بالاتر کشید.

رهام که این وضعیت را دید، نیزه‌اش را برداشت و به سمت پایین تپه حرکت کرد. دیگر کمان کارایی نداشت. اشکان واقعا قوی‌تر از آن بود که در برابرش با چنین کمان مسخره‌ای مبارزه کنند. اشکان نیزه سوم را به سمت رهام پرتاب کرد، رهام موفق شد جاخالی بدهد و نیزه به او نخورد و مستقیم به سمت اشکان دوید. اشکان به سمت شهبد نگاه کرد؛ اما دیر شده بود. فرزان مچ‌بند شهبد را باز کرده بود. شهبد در مبارزه شکست خورده بود. فکر کرد، «تا حالا دو دو مساوی. همینجوری پیش بره هم ما برنده می‌شیم.» آرش و کاوه مبارزه خودشان را شروع کرده بودند. آرش با سپر و شمشیر و کاوه با شمشیر و گرز. اشکان به همراه سام به سمت رهام به راه افتادند و از سمت دیگر هم فرزان به آن‌ها نزدیک می‌شد. رو به کاوه داد زد و گفت «آرش رو دست کم نگیر. شمشیرزن خیلی خوبیه.»

ناگهان اشکان چیزی از گوشه چشمش دید. یک نفر داشت از تپه بالا می‌رفت، پریسا! رو به سام کرد و گفت: «من از پس این دوتا بر میام، برو سراغ پریسا.» و با سپر در برابر ضربه نیزه رهام دفاع کرد. سام حدود ده قدم از پریسا فاصله داشت ولی سرعت پریسا خیلی زیاد بود. به سمت پریسا دوید. وقتی داشت از نزدیک آرش و کاوه رد می‌شد گفت «کاوه زود تمومش کن، اگه نه اشکان خودش همه کارها رو می‌کنه»

اما برای کاوه زود تمام کردنی در کار نبود. با شمشیر ضربه‌ی شمشیر آرش را دفع می‌کرد؛ اما نمی‌توانست با گرزش که اسلحه‌ی اصلی‌اش بود به آرش ضربه بزند. آرش خیلی سریع‌تر از آن چیزی بود که انتظار داشت. او هیچ وقت مبارزه‌ی آرش را ندیده بود و همیشه انتظار داشت جادوگرها در مبارزه بدون جادو ضعیف باشند. ولی آرش، ضعیف یا قوی، متخصص فرار کردن از ضربه‌های محکم بود. حتی آن ضربه‌ها را دفع هم نمی‌کرد. فقط جاخالی می‌داد.

فرزان خودش را به اشکان و رهام رساند و حالا شرایط برابر بود. اگرچه که دو نفر در برابر اشکان هم، باز کفه ترازو به نفع اشکان بود؛ ولی حالا کمی شانس برای مبارزه داشتند. اشکان ضربه‌ی شمشیر فرزان را با گرز منحرف کرد و سپرش را به نیزه‌ی رهام کوبید. رهام نیزه را محکم گرفت که از دستش رها نشود ولی تصمیم اشتباهی بود. نیزه چوبی از وسط شکست و سلاح شکسته در مسابقه قابل استفاده نبود. نیزه را روی زمین انداخت و دو قدم عقب پرید. فرزان شمشیر شهبد که در دست دیگرش گرفته بود را برای او پرت کرد. شمشیر را گرفت، اما چندان با شمشیر خوب نبود و هر سه این را می‌دانستند.

سام خودش را به پریسا رساند و جلوی او ایستاد. «خیلی عجله داری!» پریسا ایستاد. دو خنجر در دست داشت. «شنیدم دلت برام تنگ شده، داشتم میومدم پیشت.» سام لبخندی زد و گفت: «خب راستش نمی‌تونم انکار کنم. من همیشه دلم برای دخترهای خوشگل تنگه.» و در میان همین جمله با نوک شمشیر ضربه‌ای به سمت شکم پریسا وارد کرد که او با خنجر دست راستش ضربه را منحرف کرد و خودش را جلو آورد و خنجر دست چپش را زیر گلوی سام گذاشت. صورتش را نزدیک صورت سام آورد و گفت «اگه خنجر واقعی بود، مرده بودی.» سام عقب پرید اما کمی دیر شده بود. پریسا با دسته خنجر به گیج‌گاه سام کوبید و هر دو خنجرش را رها کرد و دست چپ سام را گرفت و در حالی که سام روی زمین می‌افتاد خودش را روی شکم سام انداخت و مچ‌بند او را باز کرد. لحظه‌ای همان‌جا نشست و مچ‌بند سام را به دست راست خودش بست و وضعیت میدان نبرد را نگاه کرد. رهام روی زمین افتاده بود. فرزان خیلی دوام نمی‌آورد. بوسه‌ای با دست برای سام فرستاد و از روی شکمش بلند شد و به سمت بالای تپه دوید. دو نفر مانده بودند و شانسی نداشت.

رهام شمشیرش را بالا آورد تا در برابر ضربه‌ی گرز اشکان از خودش دفاع کند؛ اما کار اشتباهی بود. نه تنها شمشیر شکست، که دست رهام هم بی‌حس شده بود. ضربه بعدی ممکن بود او را بکشد. مچ‌بندش را باز کرد و زمین انداخت و عقب رفت. «بهتره آدم زنده باشه و سال بعد آزمون بده.» رهام این را به خودش گفت و به سمت جایگاه تماشاچی‌ها رفت. فرزان از تجربه رهام درس گرفته بود و بیشتر سعی می‌کرد ضربه‌های اشکان را منحرف کند یا از آن‌ها فرار کند. اما هیچ شانسی برای ضربه زدن به اشکان پیدا نمی‌کرد. امیدش به این بود که آرش از پس کاوه بر بیاید و به او کمک کند. اگرنه تنهایی هیچ شانسی نداشت.

آرش از ضربه‌ی گرز کاوه جاخالی داد و خودش را در وضعیتی قرار داد که پریسا را ببیند. پریسا، سام را شکست داده بود. وقتش بود که خودش را از دست کاوه خلاص کند. دو ضربه‌ی متوالی شمشیر کاوه را دفع کرد. ضربه‌ی سوم گرز از بالای سر بود. این الگو را کاوه بیش از حد تکرار کرده بود و آرش همه را جاخالی داده بود و به عقب پریده بود. و این بار کاوه آمده بود که جلوتر بیاید و راه فرار او را ببندد. ولی آرش هم جلوتر آمد و با لبه‌ی سپر محکم به زیر فک کاوه کوبید و در همان لحظه‌ی گیجی حاصل از ضربه اول؛ ضربه دوم را با شمشیر به انگشت‌های دست شمشیر کاوه زد و شمشیر کاوه از دستش افتاد. هنوز شمشیر به زمین نرسیده بود که آرش با لگد به شکم کاوه ضربه‌ای زد و با مرکز سپر به دست گرزش ضربه زد و به او نزدیک‌تر شد، شمشیر خودش را رها کرد و مشتی به فک کاوه زد. کاوه روی زمین افتاد. مچ‌بند قرمز کاوه را باز کرد، شمشیرش را برداشت و به سمت اشکان دوید.

بین اشکان و پرچم حریف، فقط فرزان بود. اشکان با هر ضربه، فرزان را بیشتر و بیشتر به سمت بالای تپه هل می‌داد و فرزان شانسی برای مقابله نداشت. اشکان از پشت سر صدای دویدن را شنید. با چند ضربه‌ی متوالی گرز از بالای سر فرزان را به زانو در آورد. ضربه چهارم شمشیر فرزان را خرد کرد. فرزان شمشیر را روی زمین انداخت و مچ‌بندش را باز کرد. شانسی برای مبارزه نداشت. اشکان پشت سرش را نگاه کرد، آرش کمتر از پنج قدم با او فاصله داشت و نمی توانست پشت به آرش از تپه بالا برود.

«بهت رسیدم!» صدای آرش بود. اشکان جواب داد؛ «کاش به اینکه بعدش می‌خوای چیکار کنی هم فکر کرده باشی» و یک قدم به سمت آرش پایین رفت و با سپرش ضربه‌ی شمشیر آرش را دفع کرد. ضربه محکمی بود. محکم‌تر از بقیه ضربه‌های امروز. کمی بی حسی در دستش پشت سپر حس کرد. آرش اصلا از نبرد با کاوه خسته نشده بود.

بهرخ و فرهود از تپه پایین آمده بودند که از پریسا استقبال کنند. بهرخ گفت: «با لوندی شاید از پس پسرها بر بیای ولی من نه.» و ضربه‌ای با نوک نیزه به سمت صورت پریسا زد. پریسا با خنجر دست راستش ضربه را منحرف کرد و سعی کرد از سمت چپ فرار کند ولی فرهود نیزه اش را جلوی پای پریسا گذاشت. پای پریسا به نیزه گیر کرد و زمین افتاد. بهرخ با بخشی که دسته‌ی نیزه حساب می‌شد (چون همه نیزه یک شکل بود و سر و دسته نداشت) ضربه کوبشی به پهلوی پریسا زد. پریسا از درد به خودش پیچید. سعی کرد بلند شود ولی ضربه فرهود به کتفش خورد و از درد به خودش پیچید. دستبند قرمز دست چپش را باز کرد و داد زد «تسلیمم.» بعد بلند شد و دست راستش که دو مچ‌بند قرمز داشت را پیروزمندانه بالا گرفت و آرام به سمت درمانگاه راه افتاد.

اشکان صدای فریاد پیروزی فرهود و بهرخ را شنید. حالا فقط آرش مانده بود و بعد پیروزی. اما آرش حریف سختی بود. اشکان در ده مبارزه بدون جادوی قبلی که با آرش داشت نتوانسته بود یک ضربه مستقیم به آرش بزند. او خیلی سریع‌تر از چیزی بود که بقیه فکر می‌کردند. نمی‌دانست تمرین‌های سخت بدنی بیشتر باعث این سرعت شده یا فکر کردن مداوم به جادو و راه‌های خلاق برای حل کردن مشکلات با جادو. اما حالا وقت تحسین کردن دوستش نبود، حالا وقت شکست دادن دوستش بود.

با سپرش ضربه شمشیر آرش را دفاع کرد و با پای راستش به او لگد زد. آرش جاخالی داد. باید کاری می‌کرد که انتظارش را نداشته باشد. آرش ضربه‌ای با نوک شمشیر به سمت صورتش زد؛ اشکان آن را با گرز منحرف کرد و با سپر به صورت آرش ضربه زد. اما آرش روی زمین نشست و سعی کرد با پا زیر پای اشکان بکشد که موفق نشد. اشکان یک قدم عقب پرید. آرش کمی عقب رفت و همدیگر را نگاه کردند. هر دو می‌دانستند می‌توانند ساعت‌ها بی‌نتیجه مبارزه کنند. آرش شمشیرش را در زمین فرو کرد و خنجری که به شالش بسته بود را در آورد و پشت سپرش با دست آن را گرفت. سر خنجر از کنار سپر بیرون بود. دوباره شمشیر را برداشت و به سمت اشکان حمله کرد. اشکان ضربه برشی شمشیر به سمت گردنش را با سپر دفع کرد ولی ضربه‌ای در کار نبود؛ ضربه اصلی با سپر و خنجر بود که به سمت صورتش می‌آمد. اما اشکان سریع‌تر از آن بود که فریب این حرکت را بخورد. با گرز ضربه محکمی به سپر آرش زد. آرش از درد به خودش پیچید و عقب پرید. سپرش را از دستش در آورد. دستش زیر سپر شکسته بود. این را حس می‌کرد.

«لعنت بهت پسر» آرش به اشکان گفت. «حالا درمانگر مجبورم می‌کنه دسته شکسته‌ام رو خودم درمان کنم.»

«تسلیم شو تا اون یکی رو نشکستم» اشکان هیچ نشانی از دلسوزی نداشت. آرش خوب از پس درمان شکستگی بر می‌آمد. دردش خیلی چیز مهمی نبود اگر می‌توانست کسی را لعنت کند.

«اگه هر دو دستم بشکنه،» آرش جمله را نیمه کاره رها کرد و با نوک شمشیر به سمت پای اشکان حمله کرد. اشکان ضربه را با سپر دفاع کرد و با گرز ضربه کوبشی از بالا را به قصد سر آرش وارد کرد. آرش عقب پرید و گفت «مجبوره خودش درمانم کنه.» و صدای سه سوت بلند را شنیدند.

آرش دو سه قدم دیگر عقب رفت. همیشه ممکن بود در گرماگرم نبرد تمرینی، یک طرف متوجه تمام شدن نشود. اشکان هم دو قدم عقب رفت. صدای سوت پایان مبارزه بود، ولی چرا؟ به سمت بالای تپه نگاه کرد. سیمین کنار پرچم گروهشان ایستاده بود و یک پرچم دیگر هم در دستش داشت که پیروزمندانه تکانش می‌داد. بهرخ و فرهود که برای تماشای مبارزه آرش و اشکان پایین تپه آمده بودند به بالای تپه‌ی خودشان نگاه کردند. پرچم آنجا نبود. گیج و مبهوت به همدیگر نگاه کردند. مسابقه تمام شده بود.

***

سیمین صدای آرش را شنید که او را به عنوان اولین نفر از گروهش انتخاب کرده بود. «همیشه می‌شه رو حرفت حساب کرد» اولین فکری بود که به ذهنش رسید. بعد اشکان، کاوه را انتخاب کرد. سیمین نگاهی به سایر بچه‌ها انداخت. هیچ راهی نداشت که جلوی این دو نفر موفق شوند. شاید هم راهی داشت؛ بستگی به بقیه انتخاب‌های آرش داشت. بعد از تمام شدن گروه‌بندی؛ همه در سکوت به سمت حصار اسب‌ها رفتند. به نظر می‌آمد گروه دیگر خیلی خوشحال‌ترند. حق هم داشتند. احتمال موفقیتشان با اشکان و کاوه خیلی بیشتر بود تا با آرش بدون جادو.

وقتی به سمت میدان بر می‌گشتند آرش آن‌ها را جمع کرد و گفت: «شانس خوبی برای برنده شدن داریم. فقط همه کمان و هرچند تا سطل تیر که می‌تونید بردارید. بالای تپه که رفتیم با هم درباره نقشه‌ای که داریم صحبت می‌کنیم.» و به سمت میدان رفتند. سیمین دو خنجر و دو سطل تیر و یک کمان برداشت و به سمت تپه راه افتاد. وقتی به بالای تپه رسیدند آرش گفت: «ما دو برگ برنده داریم.» و نگاهی به اعضای گروه انداخت و ادامه داد؛ «یکی اینکه من هیچ وقت نفهمیدم کی سیمین داره دنبالم میاد و از کجا سر و کله اش پیدا می‌شه.» سیمین اخم کرد. به نظر تعریف نمی‌آمد. دیگری اینکه «هر وقت پریسا چیزی از من کش رفته و فرار کرده، نتونستم بهش برسم.» نوبت پریسا بود که به آرش اخم کند. آرش اخم آن‌ها را دید و با صدای بلند خندید.

«من یک فرض بزرگ کردم که نمی‌دونم درسته یا نه» به سیمین نگاه کرد و ادامه داد، «فرض کردم سیمین می‌تونه از اون جنگل بدون اینکه کسی متوجهش بشه، بره و پرچم اونا رو بیاره. تماشاچی‌ها، داورها و ما همه برای دیدن آن سمت باید رو به نور نگاه کنیم و احتمالا این کار رو کمتر بکنیم. این تپه رو برای همین انتخاب کردم؛ اون یکی تپه به جنگل نزدیک‌تره و وقتی بهشون نزدیک بشی راحت‌تر می‌شه مخفی شد. فکرم درسته؟»

سیمین به جنگل نگاه کرد. روز قبل خودش به همین نقشه فکر کرده بود. اما  انتظار نداشت آرش روی این نقشه حساب کرده باشد. «می‌تونم.» رو به آرش کرد و گفت «ولی باید اول به جنگل برسم بدون اینکه کسی متوجه نبودنم بشه.»

«برای این کار، باید دیدشون رو کم کنیم و یکمی اعصابشون رو خرد کنیم.» یکی از تیرها را از سطل در آورد و نشان بقیه داد «این بی‌خاصیت‌ها وقتی به صورت بخورن، هیچ صدمه‌ای نمی زنن. فقط اعصاب خرد کنن.» صدای ریش سفید را شنید که در مورد عدم استفاده از ابزار شکسته توضیح می‌داد. و اضافه کرد. «ای بابا! بیچاره شدیم که، یکمی غر بزنید همه…» و همه غرولند کردند و آرش ادامه داد، «سه نفر، من فرزان و پریسا پایین می‌ریم و بقیه تا نیمه تپه پایین میان که با تیر و کمان از ما حمایت کنن. هرکس شرایطش خراب شد مچ‌بندش رو باز کنه. اشکان خیلی قوی‌تر از چیزیه که فکر می‌کنید. اصلا مبارزه رو زیاد ادامه ندید. هرچی شکستگی داشته باشید، آخرسر باید من درمان کنم.

لطفا بلایی سر خودتون نیارید. پریسا، خودت رو هر جور شده به بالای تپه حریف برسون. تو خوب می‌تونی حواسشون رو پرت کنی. سیمین، ماهرخ و رهام؛ اشکان تعدادی نیزه اضافه برده. اگر به پرت کردن نیزه رسید؛ فرار کنید. با نیزه واقعی می‌تونه یه شیر رو از این فاصله از پا در بیاره. سیمین، اولین فرصت برو و پرچم رو بیار؛ بقیه ما فقط برات وقت می‌خریم و سرگرمشون می‌کنیم.»

فرزان نگاهی به همه انداخت و گفت: «خب، راستش نمی‌تونم بگم از این نقشه خوشم میاد. بازی کثیفیه. ولی فکر کنم راه دیگه‌ای نداریم.»

بقیه هم تایید کردند. سیمین گفت: «من همه سعی خودم رو می‌کنم.»

پریسا گفت: «راستش من این نقشه رو خیلی دوست دارم!»

و با سوت اول همه به سمت پایین تپه به راه افتادند. سیمین به همراه رهام و ماهرخ نیمه راه تپه، جایی که برد تیرها به گروه حریف برسد ایستادند. سرتیرها پهن‌تر از تیرهای عادی بود و استفاده از تیردان عملا نشدنی بود؛ همان سطل‌های تیر را روی زمین گذاشتند و کنارش ایستادند. کمان‌های زه شده را روی دوششان انداخته بودند و منتظر سوت شروع مسابقه بودند.

سوت زده شد. آرش و بقیه گروه پیشرو، مستقیم به سمت پرچم حریف دویدند و باعث شدند کاوه و اشکان برای سد کردن راهشان به سمت مرکز بیایند. سیمین فکر کرد: «برای اینکه از جنگل دورشون کنه.» و بعد ایده دیگره به فکرش رسید و گفت «بچه‌ها! به طرف پاهاشون تیراندازی کنید. ممکنه بتونیم زمین بزنیمشون.» و موفق شدند فربد را زمین بزنند و حسابی شهبد را آزار بدهند. ولی وقتی سام رسید و نیزه‌ها را آورد اوضاع خیلی خراب شد. ماهرخ نیزه به شکمش خورد و حالش واقعا بد بود. سیمین وقتی دید نیزه‌ی اشکان به سمتش پرت شده خودش را زمین انداخت. نیزه به او نخورد ولی در حد ترسناکی نزدیک بود. کمی سینه خیز دور شد. رهام داشت تلاش می‌کرد حواس اشکان را از سیمین پرت کند. ناگهان صدای آرش را در ذهنش شنید «برو سیمین» سیمین خودش را پشت یک سنگ مخفی کرد. کسی آن سمت را نگاه نمی‌کرد. خودش را به پشت تپه رساند و به جنگل رفت. مسیر خیلی طولانی نبود. از سایه‌ای به سایه‌ی دیگر در جنگل حرکت کرد. سر و صدا خیلی زیاد بود و همه از جنگل فاصله داشتند. به تپه‌ی حریف نگاه کرد، پریسا داشت از تپه بالا می‌رفت و با سام درگیر شده بود. سیمین به پای تپه‌ی حریف رسیده بود ولی هنوز زیر سایه‌ی آخرین درخت‌ها مخفی بود. وقتی پریسا سام را شکست داد، سیمین از پشت تپه بالا رفت و خودش را به پرچم رساند.

پریسا خودش را به فرهود و بهرخ رسانده بود. سیمین پرچم را باز کرد و بی صدا به سمت جنگل برگشت. صدای پریسا را شنید که گفت «تسلیمم» و بعد فریاد شادی حریف را شنید. امیدوار بود هنوز کسی مانده باشد. وقتی به جنگل رسید با تمام سرعت دوید و بدون اینکه به دیده شدن فکر کند از تپه بالا رفت و خودش را به پرچم رساند. مبارزه تمام شده بود. ولی نه! هیچ‌کس او را نمی‌دید! «می‌تونی بدون دیده شدن بری؟» سیمین زیر لب غر زد، «آره! وقتی برگشتم نمی‌تونم کاری کنم که ببیننم!» حتی ریش سفید کاملا مات و متحیر داشت مبارزه اشکان و آرش را نگاه می‌کرد. اشکان ضربه سختی به سپر آرش زد. از شدت ضربه، سیمین از درد چشم‌هایش را بست. کمانی که بالای تپه گذاشته بودند را با سه تیر از زمین برداشت. یک تیر را روی نقطه سوفار گذاشت و دو تیر را در دست قبضه نگه داشت. وقتی تیر سوم از زه کمان رها شد، اولی هنوز به زمین نرسیده بود. تیرها با فاصله‌ای جلوی ریش سفید به زمین خوردند و باعث شدند به بالای تپه نگاه کند. سیمین کمان را زمین انداخت و نفس زنان پرچم را تکان داد.

ریش سفید سه سوت بلند زد. مسابقه تمام شده بود. سیمین از تپه پایین رفت و خودش را به آرش رساند. «دستت سالمه؟» آرش دست راستش را روی دست چپش گذاشته بود. کمی بعد گفت: «یکمی شکسته، تو خوبی؟» سیمین نگاه نگرانی به آرش کرد و گفت: «این یکمی دقیقا یعنی چی؟ خب بریم درمانگاه!»

«منم خوبم، نمی‌خواد نگرانم باشی» اشکان به سیمین گفت.

«تو خیلی گنده‌ای برای اینکه آدم نگرانت بشه» سیمین لبخندی زد و ادامه داد «خوشحالم که خوبی، هرچند مطمئنم کسی نمی‌تونست بهت صدمه‌ای بزنه.»

اشکان دست آرش را گرفت و بلندش کرد. «بقیه‌اش رو بذار برای درمانگاه» و به سمت درمانگاه راه افتادند. درمانگاه نسبتا شلوغ بود، پدر و مادرهای نگران، دور درمانگاه جمع شده بودند و مدام از بچه‌ها حالشان را می‌پرسیدند. قبل از اینکه آرش و اشکان و سیمین به محوطه درمانگاه برسند؛ پدر سیمین به آن‌ها رسید و سیمین را در آغوش گرفت و گفت: «کارت واقعا چشم‌گیر بود.» سیمین لبخندی زد و گفت: «نه اینقدر که ریش سفید من رو ببینه قبل از اینکه چشمش رو به زور به طرف خودم بچرخونم.» بعد به آرش و اشکان نگاه کرد و ادامه داد؛ «همه دعوای اینا رو دوست دارند ببینن.»

پدرش پاسخی نداد. قبل از آن که سه سوت پایان مسابقه را بشنود، بالای تپه را نگاه نکرده بود. می‌دانست سیمین این را می‌داند. شاید فکر کنید در گرماگرم مسابقه، دخترش را فراموش کرده بود، ولی نه. او نگران دخترش شده بود، دنبالش در میدان مسابقه گشته بود و او را ندیده بود و فکر کرده بود جایی پنهان شده تا مسابقه تمام شود. اما هیچ وقت فکر نمی‌کرد دختر کوچکش نفر اصلی مسابقه باشد. سخت است باور کنیم بچه‌ها بزرگ شده‌اند.

سیمین نمی‌خواست این سکوت ناخوشایند، بیشتر از این پدرش را آزار دهد؛ از پدرش عذرخواهی کرد و گفت باید آرش را به درمانگاه ببرند و مسیرشان را به سمت درمانگاه ادامه دادند. وقتی رسیدند؛ درمانگر در هاله‌ای از نور سفید و زرد و سبز که دور خودش و ماهرخ می‌چرخید محو شده بود. «به کاوه رسیدگی کن، وضعیت بدی درست کردی» درمانگر بدون اینکه برگردد و آرش را نگاه کند این‌ها را گفت و ادامه داد؛ «باید ببینی چه بلایی سر فکش آوردی. خودت درستش کن که بار بعد این بلا رو سر کسی نیاری.» اشکان دهانش را باز کرده بود که اعتراض کند و بگوید آرش دستش بدجور شکسته است اما آرش از جلوی او به سمت کاوه حرکت کرد و اشکان حرفش را خورد.

کاوه روی یکی از تشک‌ها دراز کشیده بود. آرش کنار کاوه زانو زد و دستش را با فاصله اندکی از فک کاوه نگه داشت. یک در رفتگی که احتمالا از مشت بود و یک شکستگی که به لطف ضربه‌ی سپر به زیر فک ایجاد شده بود. دوتا از انگشت‌های دست چپ کاوه هم شکسته بود. انگشت‌ها مشکل جدی‌ای نبود. نگاهی به اطراف انداخت؛ پریسا روی تشک کناری دراز کشیده بود و روی پهلویش پانسمانی بود که بوی ترکیبی از داروهای گیاهی را می‌داد. احتمالا فقط کبودی بوده. کاوه سرفه کرد تا گلویش را صاف کند و چیزی بگوید. آرش دستش را بالا آورد و گفت: «چیزی نگو، فکت در رفتگی و شکستگی داره، سعی کنی حرف بزنی اذیت می‌شی. زیاد درست کردنش کار نمی‌بره. یکمی صبر کن.» و بعد دستش را آرام زیر فک کاوه گذاشت و از استخوان‌ها خواست به جای قبلی خودشان برگردند. خیلی تمایلی نداشتند، هیچ وقت تمایلی ندارند جابجا شوند. کاوه درد داشت. با یک دست، کار سخت بود. دستش را روی پیشانی کاوه گذاشت و کاوه خوابش برد. دوباره دستش را زیر فک او گذاشت و به کارش ادامه داد. یک شکستگی، یک در رفتگی دو انگشت شکسته.

سیمین داشت آرش را نگاه می‌کرد. آرش و کاوه در هاله نور سفیدی، مانند نور ماه در شبی مه‌آلود محو شدند. سیمین سرش را تکان داد و پیش پریسا رفت و او را در آغوش گرفت و گفت: «بیشتر از اونی که باید صدمه دیدی، قرار نبود اینجوری بشه» پریسا لبخند زد و دست راستش با دو مچ‌بند قرمز را بلند کرد و گفت: «ارزشش رو داشت! خیلی بهم خوش گذشت. درمانگر گفت چیز مهمی نشده فقط دردش زیاد بود.» بعد ادامه داد «وقتی به بهرخ رسیدم پرچمشون هنوز اون بالا بود. نمی‌دونستم چقدر وقت لازم داری. اگه به میله پرچم نگاه می‌کردم شک می‌کردن. وقتی دوباره چشمم بهش افتاد و دیدم پرچم نیست، تسلیم شدم.» سیمین کنار پریسا روی تشکش نشست و گفت: «واقعا خوب حواسشون رو پرت کردید!» و با هم خندیدند و پریسا از درد به خودش پیچید و گفت: «درمانگر گفته نخندم» و بیشتر خندیدند!

آرش از جایش بلند شد و به همراه بیمار که آنجا نبود، گفت: «به استراحت احتیاج داره، شکستگی‌ها درمان شده، اما دردی که باید توی دو هفته تحمل می‌کرد» نفس عمیقی کشید و ادامه داد: «با این درمان، یک جا تحمل می‌کنه. البته بخش اصلی درد را در خواب جادویی می‌گذرونه. وقتی بیدار بشه خیلی درد شدیدی نداره. حداقل امیدوارم اینجوری باشه. اشکان، لطفا یه نوشیدنی خیلی شیرین بیار اینجا. خیلی شیرین.» و روی زمین افتاد. سیمین به سمت آرش دوید، اما نتوانست قبل از زمین خوردنش به او برسد. آرش بی حال روی زمین افتاده بود. اشکان تعداد زیادی قند را در آب ریخت و با خودش پیش آرش آورد، اما چه فایده‌ای داشت وقتی او از حال رفته؟

درمانگر که درمان ماهرخ را تمام کرده بود، کنار کاوه زانو زد و دستش را با فاصله روی فک کاوه گرفت و بعد بلند شد و نوشیدنی را از دست اشکان گرفت و همه آن را یک جرعه سرکشید. به چهره‌ی مبهوت اشکان نگاه کرد و لبخند زد. «برای من بود. نه برای خودش.» و بعد دستش را روی پیشانی آرش گذاشت و ادامه داد. «اگر خودش هم قبل از جادوی درمانی به آن سنگینی، چیزی خورده بود وضعیت بهتری داشت.» بعد یک دستش را روی پیشانی آرش نگه داشت و دست دیگرش را روی دست چپ آرش گذاشت و در نور جادویی و سفید اتاق درمان محو شدند.

آرش چشمانش را باز کرد. دستش درد شدیدی داشت، بدتر از درد لحظه شکستن. بدون خواب جادویی کافی بیدار شده بود. اطرافش را مه گرفته بود. هنوز در اتاق درمان جادویی درمانگر بود. اتاق خصوصی جادویی برای بیمار و درمانگر. مه آنقدر غلیط نبود که توی اتاق دیده نشود، پس فقط قرار بود جلوی صدا گرفته شود. صورتش را به سمت درمانگر چرخاند. درمانگر در حالی که لبخند همیشگی‌اش را به لب داشت پرسید: «بزرگ‌ترین سرمایه‌ی درمانگر چیست؟»

درمانگر همیشه در مورد چیزهایی که جلوی بیماران گفته می‌شود حساس بود. در اتاق خصوصی بودند تا آزمون بدهد. «نیرو و سلامت خودش.» آرش پاسخ داد.

«چرا از حال رفتی؟» صورت درمانگر کاملا جدی بود و لبخندش محو شده بود. ادامه داد، «وقتی درمانگر از حال برود؛ چه اتفاقی برای بقیه می‌افتد؟»

«همه خواهند مرد.» آرش به چشم‌های درمانگر خیره شد و ادامه داد؛ «آزمون وقتی شروع شد که وارد درمانگاه شدم. نباید کاوه را درمان می‌کردم. کار درست این بود. اشتباه کردم. خودم نیروی کافی برای این کار نداشتم. اما نتوانستم، احساس مسئولیت می‌کردم. خودم بهش صدمه زده بودم.»

«این اشتباه دومت بود» درمانگر ادامه داد، «چه فرقی می‌کند چه کسی به چه کسی صدمه زده باشد؟ درمانگر سعی می‌کند همه را نجات بدهد. آیا در شرایطی بودی که مجبور باشی بین مرگ یکی و زندگی دیگری انتخاب کنی؟»

«نه.» آرش پاسخ داد و فکر کرد، قطعا صدمه هیچ کدام از بچه‌ها در حد خطر مرگ نبود. البته ماهرخ صدمه‌ی بدی خورده بود، مطمئن بود. اما او در حال درمان بود. «ماهرخ خوبه؟»

«خوب می‌شه.» درمانگر دوباره لبخند همیشگی‌اش را داشت. «باید یک فکری برای این نیزه‌ها بکنیم. اینا هم دست یکی مثل اشکان، مرگبارند.» و با لبخند همیشگی‌اش گفت «نگرانت بودم. دستت رو بدجور شکستی. فکر نمی‌کردم با اون شکستگی توی مسابقه بمونی. رامین جلوم رو گرفت. می‌خواستم از مسابقه بیارمت بیرون. همون موقع مسابقه تموم شد. باید بیشتر مواظب خودت باشی.»

«چشم» آرش با سر تایید کرد و گفت «ممنونم. دستم خیلی بهتره.»

کمی بعد وقتی درمانگر از جایش بلند شد، اشکان دو لیوان آب قند در دست داشت. درمانگر یکی را گرفت و تشکر کرد و آن را در یک جرعه نوشید. آرش هم دیگری را گرفت و نوشید. درمانگر نگاهی به آرش کرد و گفت: «به بقیه زخمی‌ها رسیدگی کن.»

آرش لبخندی زد و گفت: «درمانگر، اگر شرایط پر خطری برای کسی وجود ندارد؛ لطفا اجازه بدهید تا بعد از ناهار استراحت کنم. بدنم هنوز ضعف شدیدی دارد.»

درمانگر لبخندی از رضایت زد و سرش را به تایید تکان داد و به سمت شهبد رفت. آرش فکر کرد «اشتباه تکراری نمی‌کنم.» و روی تشکش دراز کشید و چشمانش را بست.

بوی خوشایندی به مشامش رسید. وقت آن شده بود که غذا بخورند. سه بز روی آتش در حال کباب شدن بودند و قابلمه‌های بزرگ دیگری از انواع غذاها روی آتش‌های کوچک‌تری در حال پخت بود. همه خانواده‌ها جمع شده بودند و صدای همهمه و خنده تمامی نداشت. نگهبان دستش را روی شانه‌ی آرش گذاشت و گفت: «سال بعد، تو باید در این روز برای اثبات اینکه بزرگسال شده‌ای مبارزه کنی.» آرش چشم‌هایش را باز کرد. بوی کباب خاطرات سال قبل را زنده کرده بود. اما از آن مهم‌تر؛ فهمید که چقدر گرسنه است. خورشید تقریبا وسط آسمان بود. همه تشک‌های درمانگاه خالی بودند بجز تشک ماهرخ و او.

«درمانگر گفته بود اگر تا ظهر بیدار نشدی، بیدارت کنم.» صدای اشکان بود که هنوز کنار تشکش نشسته بود، آرش رویش را به سمت اشکان برگرداند و پرسید: «همه مدت اینجا بودی؟»

«همه مدت اینجا بودیم.» صدای سیمین بود. داشت از بالای سرش رد می‌شد و برای ماهرخ آب می‌برد و در زاویه دید آرش نبود. لیوان آب را به ماهرخ داد و به آرش نگاه کرد و گفت: «کار بهتری نداشتیم. گفتیم پیش شما دوتا باشیم. اشکان گفت نگرانتونه! چون بهتون صدمه زده. همه مدت کنار تو نشسته بود و به ماهرخ زل زده بود.»

اشکان اولین پارچه زخم‌بندی کنارش را برداشت و به طرف سیمین پرت کرد. سیمین جاخالی داد و پارچه به صورت ماهرخ خورد. سیمین دیدش را بسته بود و شانسی برای فرار نداشت. اشکان دو برابر سرخ شده و داد زد: «سیمین!»

«من نمی‌دونم واقعا» ماهرخ چند سرفه کرد، هنوز حرف زدن برایش کمی سخت بود. کمی آب خورد و ادامه داد: «چرا امروز هرچی دستت می‌رسه پرت می‌کنی به من؟»

«ببین من بیشتر از تو باهاش سر و کله زدم» سیمین بلند شده بود و پشت ماهرخ پناه گرفته بود. «یه وقتی هم از من خوشش می‌اومد، همه چیز رو طرفم پرت می‌کرد. ابراز علاقه‌اش اینجوریه!»

از اواسط این جمله، اشکان سعی می‌کرد خودش را به سیمین برساند و ساکتش کند؛ آرش نیم‌خیز شده بود و با دو دست، دست اشکان را گرفته بود که نتواند برود، ولی چون داشت از خنده ریسه می‌رفت خیلی توان نگهداشتن اشکان را نداشت. ماهرخ که درد شکمش هنوز کامل خوب نشده، با خندیدن از درد به خودش می‌پیچید!

«به نظر می‌آید به اندازه کافی سر حال هستید که از درمانگاه خارج شوید.» ریش سفید نزدیک‌تر شد و گفت: «بیشتر از این از زیر کارهای ناهار فرار نکنید! بروید برای کمک. همه باید برای غذای روز سیزدهم بهار کمک کنند.»

اگر فکر کردید هر چهار نفر بلند شدند و ایستادند و به احترام ریش سفید سکوت کردند؛ من شما را تحسین می‌کنم. شما توان ارزشمندی در کنترل خنده بی‌دلیل دارید. اما متاسفانه وضعیت اینگونه پیش نرفت. تلاش برای نخندیدن، حتی وضعیت را بدتر هم می‌کند. اشکان که خجالت‌زده بود؛ وضعیت قیافه‌ی آرش را نگاه کرد که سعی می‌کرد در حضور ریش سفید نخندد. اما نتیجه اش فقط نفس نکشیدن بود و سرخ شدن رنگ صورتش. ماهرخ شکمش را گرفته بود و از درد به خودش می‌پیچید و می‌خندید؛ اصلا نمی‌توانست بفهمد ریش سفید چه می‌گوید! سیمین خودش را پشت ماهرخ مخفی کرده بود و می‌خندید که باعث خنده بیشتر ماهرخ و درد بیشتر شکمش می‌شد. ریش سفید که وضعیت را دید، بی حرف بیشتر به سمت آتش‌هایی که برای ناهار روشن بود رفت تا به حرف خودش گوش کند. هنوز دو قدم بر نداشته بود که صدای انفجار خنده‌ی آرش و بعدش اشکان بلند شد. اشکان به پشت روی زمین افتاده بود و می‌خندید! دیگر حتی یادشان نبود به چی می‌خندند. اما نمی‌توانستند خنده خودشان را کنترل کنند.

بالاخره، بعد از اینکه همه از شدت خنده از نفس افتادند اشکان گفت؛ «فکر کنم باید بریم، شماها مشکلی برای راه رفتن ندارید؟»

سیمین به ماهرخ نگاهی کرد و با نیشخندی به اشکان گفت؛ «اگه دلت می‌خواد به ماهرخ برای راه رفتن کمک کنی، فکر کنم بهت اجازه بده!»

ماهرخ شروع به زدن سیمین کرد و گفت؛ «لعنت بهت! من رو نخندون دلم درد می‌گیره! درمانگر گفت توی شکمم همه چی ترکیده بوده، کلش رو سر هم کرده» و بعد رو به اشکان کرد و گفت، «واقعا استقبال می‌کنم اگه کمکم کنی از سیمین فرار کنم!»

آرش بلند شد و نگاهی به محوطه درمانگاه موقت انداخت و گفت؛ «شماها برید من یکمی اینجا رو مرتب می‌کنم و میام.»

«من می‌مونم کمکت کنم» سیمین پارچه زخم بندی که اشکان پرت کرده بود را برداشت و پیش سایر پارچه‌ها گذاشت و شروع به تمیز کاری کرد. وقتی اشکان و ماهرخ دور شدند؛ به آرش نزدیک‌تر شد و گفت؛ «من صدات رو شنیدم. توی مبارزه‌ی پرچم. صدات رو توی ذهنم شنیدم که بهم گفتی: برو سیمین؛ اون موقع بود که راه افتادم برای پرچم اونا.»

«امیدوار بودم بشنوی،» آرش لبخند زد و ادامه داد؛ «ولی نمی‌دونستم چطوری می‌شه. تا اون موقع با آدم‌ها آزمایش نکرده بودم.»

ولی قدرت عجیبیه!

سیمین به لب‌های آرش که از هم باز نشده بودند خیره بود. صدای آرش را در ذهنش شنید که گفت «ولی قدرت عجیبیه!» اما آرش حرفی نزده بود.

«جادو توی مسابقه ممنوع بود.» سیمین به اطرافش نگاه کرد تا مطمئن شود هنوز کسی نیست، بعد پرسید؛ «فکر نمی‌کنی تقلب حساب بشه که، نه؟»

آرش خندید و گفت «توی لیست جادوهایی که ممنوع کردن این جادو نبود. در حقیقت هنوز اسمی نداره که کسی بتونه بگه فلان جادو ممنوعه! هنوز نمی‌دونیم چی کار می‌کنم و چه هزینه‌ای داره. شاید دو روز دیگه بیفتم بمیرم و بفهمیم این جادو هر بار استفاده بشه یه سال از عمر آدم کم می‌کنه! کاری احمقانه‌تر از انجام دادن جادویی که ازش سر در نمیاری نیست!»

***

همه دهکده در آنجا بودند. هرچند قدم یک خانواده مشغول پخت و پز و آماده کردن غذا بود؛ آن‌سوتر پنج شش نفر با هم مشغول درست کردن غذای مشترک دهکده بودند، آهوی درسته‌ای که داشت روی آتش کباب می‌شد. معمولا شکم شکاری که در این مراسم کباب می‌شد با شکارهای کوچک‌تر پر شده بود و همیشه یکی از تفریح‌های این روز، ماجرای پختن یا نپختن شکارهای کوچک‌تر و سوختن گوشت شکار اصلی بود. علاوه بر غذای اصلی هر خانواده معمولا غذای دیگری هم درست می‌کرد. همیشه احتمال داشت غذای مشترک، قابل خوردن نباشد و بلایی سرش بیاید؛ نمی‌توان گرسنه ماند!

آرش و سیمین وقتی به خانواده‌ها نزدیک شدند برای هم دست تکان دادند و هر کدام سمت خانواده خودشان رفتند. نگهبان مشغول کباب کردن چند سیخ گوشت روی زغال‌های گداخته بود و درمانگر دیگ نسبتا بزرگی که روی آتش دیگری بود را هم می‌زد. نگهبان به سمت آرش نگاه کرد و گفت؛ «بالاخره بیدار شدی!» درمانگر بلند شد و آرش را در آغوش گرفت و گفت؛ «هنوز وقت داشتی برای استراحت. فکر کنم کباب‌ها پخته، می‌تونی شروع کنی، باید خیلی گرسنه باشی.»

آرش خودش را با اولین سیخ کبابی که آماده شده بود سرگرم کرده بود، طعم خوبی داشت؛ به نظر گوشت گوسفند می‌آمد. نگهبان به کباب‌هایش خیلی افتخار می‌کرد و هر سوالی در مورد کباب‌ها را با جزئیات زیاد توضیح می‌داد. آرش هم دوست داشت جزئیات آشپزی او را بداند ولی در این لحظه بیشتر دوست داشت از طعم کباب لذت ببرد و انرژی از دست رفته را جبران کند. فکر کرد، «خواب خوبه، ولی هیچی غذا خوردن در سکوت نمی‌شه.»

«کبابش هم آماده است!» آرش سرش را بلند کرد و دید پهلوان با ریش سفید به سمت آن‌ها می‌آیند. با خودش فکر کرد «لحظه‌های خوشی کوتاهند.» و لقمه‌ی بعدی را در دهانش چپاند تا وقتی رسیدند نتواند حرف بزند. نگهبان بلند شد و یک سیخ کباب بلند را به سمت پهلوان گرفت و گفت؛ «برای خوراکی همیشه وقت شناسی!» پهلوان نگاهی به ریش سفید کرد و گفت «اول بزرگ‌تر» هر کدام یک تکه گوشت از سر سیخ برداشتند.

«بفرمایید، ما سراپا گوشیم.» ریش سفید این را گفت و کباب را در دهانش گذاشت.

نگهبان نگاهی به آرش کرد و گفت «در مورد این جوان؛ می‌خواستم بهتر محکش بزنم.» آرش که دید موضوع صحبت در مورد خودش است لقمه‌اش را به زحمت فرو داد تا اگر لازم شد، بتواند صحبت کند. اما نگهبان چیزی از او نپرسید و رو به ریش سفید ادامه داد؛ «مبارزه‌ی آرش و اشکان خوب بود، ولی شکستگی دست به آن سنگینی در آن مسابقه چیزی نبود که از آرش انتظار داشته باشم. می‌خواهم یک مبارزه‌ی دیگر با هم داشته باشند. با اسلحه‌های واقعی و این بار با استفاده از جادو.» کمی مکث کرد و رو به پهلوان گفت، «البته برای اینکه شرایط محک زدن را داشته باشیم، شما و اشکان با هم باشید و آرش تنها.»

آرش مبهوت به پدرش خیره شده بود. فقط خوشحال بود که لقمه آخر را پیش از شنیدن این حرف‌ها قورت داده بود، دلش نمی‌خواست محتوای دهنش از تعجب بیرون بریزد. اصلا چنین مسابقه‌ای چرا باید برگزار شود! همیشه بعد از ناهار نتیجه مبارزه اعلام می‌شد و همه به خانه‌ها می‌رفتند. چرا وقتی به او رسیده باید همه قوانین تغییر کند؟

ریش سفید انگشتانش را در ریشش فرو برد و پرسید؛ «درخواست نگهبان است یا رامین پدر آرش؟»

«درخواست نگهبان برای ارزیابی جانشین احتمالی‌اش» نگهبان بدون مکث پاسخ داد.

ریش سفید رو به پهلوان کرد و پرسید؛ «مبارزه را قبول می‌کنی؟» پهلوان که داشت تکه کباب سومش را می‌جوید، کباب را گوشه لپش هل داد و گفت، «حتما! چرا که نه! من تا امروز هیچ مبارزه‌ای را رد نکرده‌ام.»

ریش سفید توجهش به نگاه خیره‌ی درمانگر جلب شده بود، از او پرسید: «درمانگر اجازه این مبارزه را می‌دهد؟»

درمانگر گفت: «مبارزه می‌تواند انجام شود؛ ولی با توجه به شرایط آرش، من اجازه می‌خواهم که اگر لازم دیدم، مسابقه را متوقف کنم.»

«حتما این اجازه را دارید.» ریش سفید این را گفت و رو به نگهبان ادامه داد؛ «پس نتیجه‌ی مسابقه‌ی اصلی را نیز، بعد از پایان این مسابقه اعلام می‌کنیم.» و رو به آرش کرد و گفت: «موفق باشی جوان.» و برای آن‌ها دست تکان داد و به سمت آهویی که در حال پخت بود راه افتاد.

«من به اشکان خبر می‌دم.» پهلوان آخرین تکه‌ی گوشت را از سیخ کشید و به سمت جایی که همسر و فرزندش نشسته بودند راه افتاد و در راه گفت: «کباب عالی بود! مثل همیشه.»

«چرا؟» آرش از نگهبان پرسید.

«به دلایل مختلف.» نگهبان یک سیخ کباب به درمانگر داد و ادامه داد؛ «من مخالف مبارزه بدون جادو بودم. همینطور مخالف اون تیرهای چوبی مسخره. این مبارزه‌ها قرار است نسل بعدی را برای محافظت از برج آماده کند. اما بیشتر شبیه یک بازی خانوادگی شده.» به اطراف اشاره کرد و گفت: «نگاهشون کن! روزی خواهد آمد که سیزدهمین روز بهار تبدیل به روز تفریح خانوادگی می‌شود، نه روز مبارزه جوانان برای اثبات توان‌مندی‌هایشان! هر سال شرایط مبارزه ساده‌تر می‌شود و بچه‌ها ضعیف‌تر. این محدود به نسل شما نیست. ما هم ضعیف‌تریم. نگهبان قبلی از من خیلی بهتر بود. می‌خواهم همه دهکده ببینند که یک جادوگر؛ چطور می‌تواند در برابر دو نفر از قوی‌ترین مردان دهکده ایستادگی کند. برایشان لازم است.»

«با اسلحه‌ی واقعی؟» کمی آن سوتر، اشکان از پدرش ماجرای مبارزه را شنیده بود. و متعجب ادامه پرسید؛ «من و شما با اسلحه‌ی واقعی و آرش با جادو و اسلحه‌ی واقعی؟»

پهلوان پاسخ داد: «بله، شرایط یه نبرد واقعی، ولی سعی می‌کنیم صدمه جدی‌ای به کسی نخوره.»

«من سلاحم را نیاورده‌ام،» اشکان با صدای بلند فکر کرد و با حسرت به آهویی که روی آتش بود نگاه کرد و ادامه داد، «فرصت کافی برای آوردنش دارم؟»

«آورده‌ام» پهلوان به پارچه‌ای که کنار سایر وسایل بود اشاره کرد؛ «دیشب نگهبان گفت چه برنامه‌ای داره. او هم اسلحه‌های آرش را آورده. گفت آرش از شمشیر، خنجر و کمان استفاده می‌کنه. با کدوم بهتره؟»

اشکان کمی فکر کرد و گفت: «همم بستگی داره، با همه‌ی اینا خیلی خوبه. ولی وقتی از جادو استفاده کنه، همه چیز عوض می‌شه. دست خالیش همه چیز خطرناک‌تره!»

پهلوان خندید و گفت «خوبه! خوبه! به نظر آشنا میاد. با رامین زیاد مبارزه کرده‌ام.»

***

کنار آهوی کبابی که حالا روی میز بزرگی گذاشته شده بود؛ همه دهکده جمع شده بودند. هرکس بخشی برمی‌داشت و عقب می‌رفت. پریسا تکه گوشتی برداشت و عقب رفت، اطراف را نگاه کرد و دید آرش و اشکان پیش هم ایستاده‌اند و حرف می‌زنند. سمت آن‌ها رفت و در راه یک تکه از گوشتی که برداشته بود را گاز زد. «خرگوشه» به آرش و اشکان گفت. «این سری توی شکمش چندتا خرگوش گذاشتن! واقعا این ایده رو دوست دارم خیلی خوش طعم شده، می‌خوری؟»

آرش یک تکه از گوشت خرگوش را کند و خورد و گفت: «واقعا خوبه!»

پریسا گفت: «خب، برای مرحله بعدی منم می‌خوام با شماها بیام»

اشکان متعجب پرسید: «با ما؟ واقعا؟ خیلی مرحله بعدی خطرناکه. فکر نکنم بشه کسی اضافه بشه.»

«اشکان!» اشکان به سمت آرش نگاه کرد و آرش ادامه داد؛ «هنوز به بقیه خبر ندادن. منظور پریسا مرحله شکاره.» پریسا را نگاه کرد و گفت: «قطعا خوشحال می‌شم برای شکار با تو هم‌گروه باشم ولی نمی‌دونم اجازه می‌دن خودمون تیم انتخاب کنیم یا نه»

«مگه مرحله دیگه‌ای هست؟» پریسا از آن دو پرسید. «بعد از پرچم، شکاره.»

اشکان گفت: «یه نصفه مرحله اضافه شده. هیچ دیدی ندارم که امتیازی هم داره یا نه. من و پهلوان قراره با اسلحه‌ی واقعی در برابر آرش مبارزه کنیم.»

«همم. یعنی اون شکستگی برای آرش کافی نبود؟» پریسا نگاهی از سر ترحم به آرش کرد و گفت؛ «این که خیلی نامردیه.»

آرش لبخند زد و گفت. «نه اونقدر. شاید هم نامردی باشه. به هر حال نامردی در حق من نیست.» نگاهش به سمت جایی که همه جمع شده بودند بود. به پهلوان که ران درسته‌ی آهو را برداشته بود و به شوخی می‌گفت؛ «این سهم من» نگاه می‌کرد. نسبت به وقتی که پهلوان و ریش سفید پیش آن‌ها آمده بودند؛ چیزی در مورد پهلوان تغییر کرده بود. آرش زیر لب گفت: «مثل اینکه مبارزه دو به یک نیست، دو نفر و نصفی به یکه.»

«چیزی نفهمیدم.» اشکان به آرش گفت.

«چیزی نیست. به نظر میاد نگهبان هم در مبارزه دخالت داره. اونم با شماهاس.»

***

بعد از غذا وقت تمیزکاری و شست‌وشو بود. آرش به سمت یکی از نهرهایی که نزدیک بود رفت دیگ غذا و چند ظرف دیگر را با خودش برد که بشورد. جایی را انتخاب کرد که بتواند از آنجا پهلوان را ببیند. پهلوان چهار جور طلسم محافظ داشت. دو تا از طلسم‌های محافظی که پهلوان داشت را می‌شناخت. محافظت در برابر آتش و محافظت در برابر سرمای شدید، یخ زدگی؛ این‌ها چیزهایی بود که معمولا نگهبان با خودش داشت. آرش آن‌ها را زیاد دیده بود. طلسم محافظت دربرابر آتش هاله‌ای کمرنگ و یخی بود و طلسم محافظت در برابر سرما، نور سرخ کم رنگی داشت.

وقتی خیلی کوچک بود، نمی‌دانست همه آدم‌ها نمی‌توانند این هاله‌های نور کمرنگ را ببینند. اما از وقتی که فهمید که این چیزها را بقیه نمی‌بینند، دیگر در موردشان با کسی حرف نزد. بچه‌ها مسخره‌اش کرده بودند. حس خوبی نیست که آدم چیزهای غیر واقعی را ببیند. به نظر چیز سالمی نمی‌آمد. بعد فکر کرد شاید مخصوص جادوگرها باشد. برای بررسی این موضوع، هر از گاهی سوال‌هایی از درمانگر و نگهبان درمورد یکی دو سنگ پرسیده بود. از جواب‌های آن‌ها فهمید، این هاله‌های نور؛ چیزهایی نیستند که آن‌ها ببینند. بنابراین با آن‌ها نیز دیگر در موردش صحبت نکرد.

مسخره شدن، چیز خوشایندی نیست؛ اما مخفی‌کاری خیلی چیز جذابی است. بنابراین تصمیم گرفت درمورد آنچه می‌بیند با کسی حرفی نزند. اما چندین سال گذشت تا بفهمد آن چیزی که می‌بیند، جادو است. او جادو را می‌دید. وقتی پهلوان را نگاه کرد محافظ‌های جادویی را دید. علاوه بر آن می‌دانست که نگهبان هم نمی‌تواند آن‌ها را ببیند و انتظار هم ندارد او آن‌ها را ببیند. پهلوان نمی‌توانست چهار طلسم محافظ برای چنین مسابقه‌ای برای خودش پیدا کند. طلسم‌ها، جادوهای قدرتمند و کمیابی بودند.گاهی فروشنده‌هایی به دهکده می‌آمدند که طلسم می‌فروختند. اما آرش می‌دانست که بیشتر آن‌ها کلاه‌برداری است.هیچ جادویی در آن طلسم‌ها نبود. اما این طلسم‌ها واقعی بودند. فقط نگهبان می‌توانست آن‌ها را به پهلوان رسانده باشد. آرش فکر کرد: «از شب قبل… اما نگهبان صبح فقط دو طلسم همیشگی را با خودش داشت.» یکی از ظرف‌ها را که شسته بود کنار گذاشت و باز به پهلوان خیره شد، «می‌تونم تشخیص بدم اون دو تا چیه. یکمی وقت لازم دارم.»

«سیمین! می‌شه بیای پیش من؟» سیمین که داشت از آن نزدیکی رد می‌شد به سمت آرش رفت و پرسید: «چی شده؟»

آرش گفت «چیز خاصی نیست، فقط چون خیلی دارم به پهلوان زل می‌زنم، می‌خوام پیشم باشی که وقتی این طرف رو نگاه کرد به نظر کمتر مشکوک بیام.»

«باشه» سیمین کنار آرش روی زمین نشست و پاهایش را در نهر آب گذاشت و گفت، «خب حالا چرا بهش زل زدی؟»

«می‌گم بهت ولی الان نه.» آرش این را گفت و به شستن ظرف‌ها در حالی که به پهلوان خیره شده بود ادامه داد و در حال شستن ظرف‌ها هر از گاهی یکی دو سنگ کوچک از کف رودخانه برمی‌داشت و در ظرف‌هایی که شسته بود می‌گذاشت. «چرا زمین؟» آرش با صدای بلند فکر کرد و بعد گفت «هممم! برای اینکه توی گل و باتلاق گیر نکنه. خب این رو هم پیدا کردم. یکی مونده»

سیمین گفت: «می‌شه وقتی چیزهایی که دیده نمی‌شه رو می‌بینی، برای من تعریفشون نکنی؟»

«بلند گفتم؟» آرش این را گفت و چند سنگ دیگر در ظرفی که شسته بود گذاشت. سیمین تنها کسی بود که ماجرای دیدن جادو را می‌دانست. همه‌ی لذت داشتن یک راز بزرگ در این است که بتوانید آن را به یک دوست بگویید. اگرنه داشتن رازی که هیچ‌کس از آن خبر ندارد؛ هیچ لطفی ندارد. آرش ادامه داد؛ «اتفاقا این یکی رو حتی تو هم می‌تونی ببینی. فقط باید دقت می‌کردم که زودتر بفهمم. شلوار پهلوان رو نگاه کن. از همه تمیزتره. برعکس بقیه که کنار نهر گلی شدن؛ پهلوان گلی نشده فقط خیس شده. محافظتی در برابر آب نداره. محافظت در این حد فراگیر در برابر آب نمی‌تونه داشته باشه چون اون وقت نمی‌تونه آب بخوره. اما محافظت دربرابر گلی شدن، در گل فرو رفتن، بلعیده شدن توسط زمین؛ نمی‌دونم باید یه چیزی شبیه این باشه. زمین گریزی؟ ولی چیزی نیست که باهاش بشه پرواز کرد. از چسبیدنش به زمین و چسبیدن زمین بهش جلوگیری می‌کنه. چه چیزی عجیبی. احتمالا سرعت راه رفتن رو هم بیشتر کنه. طلسم عجیبیه. راستی، طلسمی که بهت داده بودم رو هنوز داری؟»

سیمین دستش را در یک جیب کوچک درون لباسش فرو برد و سنگی کوچک با حلقه‌های آبی و سفید را از جیبش در آورد و به آرش نشان داد. آرش آن را نگاه کرد و گفت: «الان نه، فردا یادت باشه دوباره طلسمش رو بسازم. طلسمش تموم شده.»

سیمین نگاهی متعجب کرد و گفت «تموم هم می‌شن؟»

آرش جواب داد «آره، دو تا راه داره. یا اینقدر مورد استفاده قرار بگیره که انرژی جادویی که توش گذاشته شده تموم بشه، یا با جادویی قوی‌تر نابود بشه. این که بهت داده بودم جزو اولین کارهام بود. دربرابر هیچ جادوی مستقیم و قدرتمندی مقاومت نمی‌کنه. بهش می‌گن چشم‌زخم. در برابر جادوهای ضعیف و ناخواسته مقاومت خوبی داره. جادو همه جا هست! همه جادو می‌کنند؛ فقط همه آگاهانه و عامدانه این کار رو انجام نمی‌دن و همه قدرت کافی برای جادوهای بزرگ‌تر رو ندارند. چشم‌زخم، جلوی جادوهای ضعیف رو می‌گیره. مطمئنم صبح هنوز طلسمت کار می‌کرد. دیدمش ولی بعد توی درمانگاه، ظهر که بیدار شدم، دیگه نبود. عجیبه. اگه طلسم رو نداشتی احتمالا الان سرماخورده بودی! به هر حال صدمه جدی‌ای با این جور جادوها پیش نمیاد. در حد یه زمین خوردن و سرماخوردگیه.»

یک سنگ کوچک دیگر از رودخانه برداشت و این بار سنگ را در دستش نگه داشت و به آن خیره شد و زیر لب گفت «بریده نشدن، فکر کنم آخری رو هم فهمیدم.» به سنگ کوچک خیره شده بود. سیمین نمی‌توانست نورهای رنگی‌ای که دور سنگ شکل می‌گرفتند را ببیند. اما ابروهای گره خورده‌ی آرش و لرزش بدنش را می‌شناخت. آرش داشت از همه بدنش برای این جادو کمک می‌گرفت. فشار زیادی به بدنش وارد می‌شد که باعث لرزش عضلاتش می‌شد؛ عضلاتی که با کشیدن کمان و حرکت دادن شمشیر هیچ مشکلی نداشتند. کمی بعد آرش لبخند زد و سنگ را در دست سیمین گذاشت و گفت؛ «آزمایشش کن. مطمئن نیستم ولی فکر کنم درست باشه. این رو بگیر دستت و سعی کن دستت رو با این چاقو ببری.»

سیمین چاقو را آرام روی دستش کشید. بعد برگی از زمین برداشت و چاقو را به آن کشید. چاقو تیز بود. دوباره چاقو را به دستش کشید؛ نمی‌برید. با چشم‌هایی که دوبرابر قبل درشت بودند به آرش نگاه کرد و گفت «من این رو بهت پس نمی‌دم!»

آرش دستش را دراز کرد تا سنگ را بگیرد و گفت «می‌شه برای این مبارزه داشته باشمش؟» سنگ را در دستش نگه داشت و بعد آن را درون جیبش گذاشت و دوباره از جیبش در آورد و گفت «باید با پوست تماس داشته باشد» بعد سنگ را زیر چرم محافظ دست قبضه‌اش گذاشت و گفت «ازش خوشت اومد؟»

سیمین گفت «خیلی! واقعا چیز بدرد بخوریه»

آرش خندید و گفت «اگه چیزی ازش مونده بود، بعد از مسابقه می‌دمش به تو»

«شانسی داری؟» سیمین با نگرانی از آرش پرسید. «پریسا ماجرا رو بهم گفته»

«مساله این نیست که می‌تونم مسابقه رو ببرم یا نه» آرش یک سنگ کوچک دیگر از رودخانه بیرون آورد و گفت؛ «مساله بیشتر اینه که می‌خوام مسابقه رو ببرم یا نه. می‌دونی، ماجرا اصلا من و اشکان نیستیم. ماجرا دعوای بین پهلوان و ریش سفید از یک طرف و نگهبان از طرف دیگه‌اس. این وسط، من باید کاری کنم که مردم از جادوگرها بترسن. انگار همینجوری به اندازه کافی آدم‌ها به من چپ چپ نگاه نمی‌کنن. حالا این ماجرای حرف زدن با اسب هم اضافه شده. اگه به اندازه تو می‌دونستن، بیشتر هم ازم می‌ترسیدن. من ترسناکم؟»

سیمین به دوست بچگیش نگاه کرد؛ داشت در ذهنش همه وقت‌هایی که به آرش زور گفته بود تا کاری را برایش انجام دهد را به خاطر می‌آورد. «ترسناک؟» با تعجب پرسید و بعد ادامه داد «تو یه شیردال مهربونی!» خندید و با پایش کمی به آرش آب پاشید و گفت: «شیردالی، می‌تونی خیلی‌ها رو شکار کنی؛ ولی مهربونی؛ دلت نمیاد کسی رو شکار کنی. دست آخر هویج می‌خوری.»

آرش خندید و گفت «فکر نکنم زیاد باشن کسایی که مثل تو فکر کنن»

«چون کسایی که اینقدر می‌شناسنت زیاد نیستن.» سیمین این را گفت و ادامه داد «اگه کمکی بهت می‌کنه، من دوست دارم تو پیروز بشی.»

«اگه قرار باشه همه رو بترسونم،» آرش ادای یکی از آن لبخندهای شیطانی سیمین را در آورد و ادامه داد؛ «این کار رو درست انجام می‌دم. چهار تا طلسم محافظ بهش می‌ده بعد به من خبر نمی‌ده. می‌خواد یه نمایش طولانی از نبرد من و اونا درست بشه. فکرش اینه که یه درسی هم به من بده، بجز درسی که به مردم دهکده می‌ده. اما دست آخر، اونم مثل ریش سفید، می‌خواد همه فکر کنند که پهلوان دهکده قوی‌ترین موجود جهانه. مشکلش اینه که نمی‌دونه من جادو رو می‌بینم و همه کتاب‌های جادوییش رو خوندم. مگه کتاب جادویی داشته باشه که توی برج باشه. اگر نه من از اون جلو ام. بجز یه چیز. نمی‌فهمم از کجا نیرو برای جادو میاره. من خیلی هزینه می‌کنم. اون هیچی! دیدی چطوری اون کنده‌ها رو بلند کرد؟»

«من لای یه سری کاه از حال رفته بودم.» سیمین لبخند زد و گفت «البته برای اون کاه‌ها واقعا ازت ممنونم ولی شنیدم که نگهبان حصارها را بلند کرده بوده.»

«برای جابجا کردن کاه، می‌شه از باد کمک گرفت.» آرش این را گفت و نسیم ملایمی صورت سیمین را نوازش کرد «باد، همیشه با من مهربون بوده. زمین هم همینطور.» یکی از سنگ‌های کوچک را در دستش گرفت و دست دیگرش را روی زمین گذاشت و اخم‌هایش درهم رفت. طلسم دیگری در حال انجام بود. باقی حرف‌ها باید صبر می‌کردند. کنار دست آرش روی زمین، چند علف خشک شدند و یک گل پژمرد و به زمین افتاد. «گاهی من هزینه جادو رو می‌دم. گاهی زمین، گاهی آب، گاهی باد… ولی نگهبان بدون هزینه جادو می‌کنه. نمی‌فهمم.» سنگ دیگری را در دستش گرفته بود و ابروهایش در هم رفته بود. چند گل دیگر پژمردند و گفت «یکی باید قبول کنه هزینه جادو رو پرداخت کنه. ما همیشه هزینه را پرداخت می‌کنیم. تو کتاب که اینجوری نوشته بود.»

«چرا سنگ‌ها رو از زمین بر نمی‌داری؟» جدا کردن سنگ‌ها از کف رودخانه برای سیمین عجیب بود. اطرافشان پر از سنگ بود و ادامه داد؛ «گفتی زمین باهات مهربونه»

آرش جواب داد: «روی کاغذی که نوشته داره، می‌شه نوشت. اما ممکنه نوشته‌های قبلی خیلی به کارت نیاد.» آرش ابروهایش درهم رفته بود و ساکت شد. یک دستش سنگی را نگه داشته بود و دست دیگرش در رود بود. بعد از چند دقیقه ادامه داد: «رودخونه جادوی خودش رو داره. قدرت زیادی هم داره. هرچه پر آب‌تر و خروشان‌تر باشه، جادوی بیشتری داره. اما آب ماهیت دوگانه داره. آب جادو رو دوست نداره. اگر فرصت کافی داشته باشه، جادو رو از هر چیزی که در اختیارش باشه پاک می‌کنه. آب روان همه چیز رو پاک می‌کنه. سنگی که از زمین برداری، ممکنه انواع جادو داشته باشه. برای همین یکی بلندتر پرت می‌شه یکی کمتر. یکی بیشتر سرعت می‌گیره یکی کمتر از انتظار. سنگی که از رودخانه برمی‌دارم جادوی کمتری داره یا کاملا پاک شده. اینجوری لازم نیست با جادوی قبلی سر و کله بزنم.»

وقتی همه سنگ‌ها را با طلسم‌هایی که می‌خواست، طلسم کرد. ظرف‌ها را برداشتند و با هم به سمت جایی که اسلحه‌هایش بود رفتند. نگهبان همه اسلحه‌های آرش را آورده بود. شامل تیردان و دوازده تیری که در آن بود؛ شمشیرش که طلسم‌های زیادی را روی آن گذاشته بود؛ سه خنجر که یکی از آن‌ها طلسم‌های سرعت پرواز و برش را داشت؛ سپرش که می‌توانست در برابر ضربه‌های زیادی دوام بیاورد. فقط یکی چیز را نیاورده بود. کیسه‌ی سنگ‌های طلسم. چون نمی‌توانست آن‌ها را پیدا کند. هیچ‌کس جز آرش نمی‌توانست گنجینه‌ی مخفی او را پیدا کند. اما برای کاری که می‌خواست بکند فرصت کافی داشت. همه چیز را آماده کرده بود. تیرها را از تیردان در آورد و سرتیرها را باز کرد و سنگ‌ها را داخل فضای خالی سرتیر قرار داد. برای همین سرتیرهایش را همیشه خودش درست می‌کرد. باید یک سنگ ریزه داخل سرتیر جا شود. نمی‌خواست این را برای بقیه توضیح دهد. همه سرتیرها هم تیز نبودند. بعضی‌ها اصلا لازم نیست تیز باشند همین که یک سنگ در آن جا شود و یک سر تخت داشته باشند کافی است.

آرش همه تیرها را در تیردانش گذاشت و تیردانش را پشتش بست. شمشیرش را سمت راست کمرش بست و کمانش را زه کرد و روی شانه چپ آویزان کرد. نگاهی به سپرش انداخت و با خودش گفت، «امروز سپر لازم ندارم.» و به سمت میدان مسابقه راه افتاد.

«امروز یک مسابقه‌ی ویژه داریم.» ریش سفید این را رو به همه جمعیت گفت، به آرش اشاره کرد و ادامه داد، «مسابقه آرش، با استفاده از جادو، در برابر اشکان و پهلوان فیروز.» اشکان و پهلوان، هر دو گرزهایشان را بلند کردند. ریش سفید ادامه داد، «این مسابقه در صورتی که خطری برای هر یکی از اشخاص پیش بیاید، می‌تواند توسط درمانگر متوقف شود. در این صورت، کسی که کم‌ترین صدمه را دیده است پیروز است. در غیر این صورت مسابقه تا زمانی ادامه پیدا می‌کند که یک طرف مسابقه همه تسلیم شده باشند. صدای سه سوت صدای پایان مسابقه است.» بعد به چهره‌های متعجب بقیه بچه‌ها نگاه کرد و توضیح داد، «نتیجه‌ی این مسابقه تاثیری در نتیجه‌ی مسابقه پرچم ندارد. نتیجه‌ی پرچم بعد از این مسابقه اعلام خواهد شد. از همه می‌خواهم با دقت به این مبارزه نگاه کنند. هدف اصلی این است که شما دید بهتری از توانایی جادوگران در نبرد داشته باشید. مدت‌هاست که کسی با یک جادوگر مبارزه نکرده است و نگهبان معتقد است شاید کمی همه نسبت به آن بی‌توجه شده باشیم.» کمی مکث کرد و رو به شرکت کننده‌ها گفت. به دامنه‌ی تپه‌ی مسابقه قبلی بروید. از تپه بالا نروید. با تک سوت مسابقه شروع می‌شود.»

آرش به سمت دامنه‌ی تپه رفت. در راه، جلوی درمانگر ایستاد و گفت «مستقل از نتیجه مسابقه، برای بقیه روز درخواست می‌کنم که اجازه استراحت داشته باشم. در حقیقت تا طلوع آفتاب فردا.» درمانگر سر تکان داد و گفت: «مشکلی نیست. فقط جوری نشه که توی درمانگاه استراحت کنی.»

اشکان آرش را نگاه کرد که سپر همراهش نداشت. رو به پهلوان کرد و گفت «پدر! مطمئنید که کمان لازم ندارید؟ من کمانم را آوردم. جلوی آرش در این فاصله بدون کمان حس خوبی ندارم.» پهلوان خندید و گفت؛ «کمان جلوی نگهبان که کاری از پیش نمی‌بره. جلوی آرش هم بعید می‌دونم خاصیتی داشته باشه. با سرعت به طرفش بدو و سپرت رو جلوی خودت نگه دار.» اشکان با سر تایید کرد، اما همچنان کمانش روی دوشش بود. به نقطه شروع رسیده بودند. اشکان به آرش نگاه کرد. آرش کماندار خوبی بود. فاصله‌ی آن‌ها با هم خیلی زیاد نبود. اما سرعت آرش در تیراندازی زیاد بود. تا پهلوان این فاصله را طی کند، آرش فرصت کافی برای سه یا چهار تیر داشت. اما هیچ کدام از سپر پهلوان که با چند لایه چوب و یک لایه آهن ساخته شده بود عبور نمی‌کردند. این سپر بلند کردنش حتی برای اشکان هم سخت بود. اما پهلوان به راحتی آن را حرکت می‌داد و سرعت خوبی در تشخیص جهت تیر و سد کردن راهش داشت. علاوه بر آن، با چنین سپر بزرگ مثلثی شکلی چندان هم سد کردن راه تیر سخت نبود؛ البته اگر می‌توانستی سپر را حرکت بدهی. اما چیز دیگری بود که ذهن اشکان را مشغول کرده بود. آرش سه یا چهار تیر را می‌توانست از تیردان بردارد و رها کند. چرا دو تیر در شالش که به کمرش بود بسته بود؛ و سه تیر را در زمین کنار پایش فرو کرده بود و یک تیر در دست قبضه اش نگه داشته بود؟

اشکان صدای سوت شروع مسابقه را شنید و اولین تیر را به سمت آرش رها کرد و تیر دوم را از تیردانش برداشت و روی زه گذاشت و کشید که تیر اول آرش کمی جلوتر از پایشان روی زمین خورد. اشکان زه را کشیده بود و پر به نزدیک گوشش رسیده بود، اما لحظه‌ای پیش از رها کردن تیر، انگار پایش در چیزی فرو رفت و تیرش با زاویه تندی به سمت آسمان رفت. پهلوان با سرعت داشت به جلو می‌دوید اما اشکان داشت در گل فرو می‌رفت. زمین سفت چمن‌زار زیر پایش تبدیل به باتلاق شده بود اما پهلوان بدون مشکل داشت روی باتلاق می‌دوید که ناگهان صدای ضربه‌ی وحشتناکی آمد! اشکان سعی کرد پایش را از گل خارج کند، تکه‌های چوب به اطراف پخش شدند و پهلوان از درد فریاد کشید. اشکان یک پایش را باتلاق خارج کرد و پایش را روی سطح گل خواباند، زانو و ساق پایش را روی گل گذاشت تا سطح تماسش با گل بیشتر شود و بتواند خودش را رها کند. صدای سه سوت را شنید. به سمت پهلوان نگاه کرد. او همچنان ایستاده بود؛ اما یک تیر در کتف راستش فرو رفته بود، یکی تیر در پای چپش و سپرش خرد شده بود. هنوز گرزش در دست راستش بود؛ اما آن را بالا نگرفته بود. گرز را مانند عصا روی زمین گذاشته بود و به آن تکیه کرده بود. درمانگر داشت به سمت پهلوان می‌دوید.

***

آرش به دامنه‌ی تپه رسید. هنوز فرصت کافی برای آخرین مرحله از آماده‌سازی داشت. دو تیری که طلسم خرد کردن را درآن‌ها گذاشته بود و سر صاف داشتند، در شالی که به کمرش بسته بود قرارداد. تشخیص دادن نوع جادوی تیرها وقتی تیردان پشت سرت است راحت نیست. به پرهای رنگ‌های مختلف هم فکر کرده بود ولی به هر حال الان امکانش را نداشت. بعد سه تیر را که طلسم قدرتمند بریدن در آن‌ها گذاشته بود را در زمین فرو کرد. علف‌های نزدیک سرتیرها شروع به خشک شدن کردند. هنوز طلمش می‌توانست قوی‌تر شود. اگر قرار بود باعث ترس اهالی دهکده شود؛ باید خود نگهبان را هم می‌ترساند. نگهبان طلسم نفوذ ناپذیری یا هر اسمی که داشت را به پهلوان داده بود و آرش می‌خواست آزمایش کند که آیا می‌تواند با یک تیر این طلسم را باطل کند یا نه. اگر طلسمی که درست کرده بود قوی‌تر از طلسمی بود که نگهبان به پهلوان داده بود، می‌توانست. نگاهی به کمان اشکان که در دستش بود کرد و زیر لب به اشکان گفت «یک تیر بیشتر نمی‌زنی. برای اون یک تیر هم فکر کرده‌ام.» هرچند اشکان قاعدتا صدایش را نمی‌شنید. در آخر، تیری که قرار بود تیر اول باشد را در دست قبضه نگه داشت. طلسمی از جنس زمین بود و می‌توانست خاک‌های زیر سطح را پایین‌تر بفرستد تا آب از زیر زمین به سطح بیاید و خاک را تبدیل به باتلاق کند.

صدای سوت شروع مسابقه را شنید. تیر اول را به سمت اشکان و پهلوان رها کرد، جوری که با هیچ کدام برخورد نکند و روی زمین فرود بیاید. لحظه‌ای بعد باد را فرا خواند که تیر اشکان را منحرف کند. اشکان داشت در گل فرو می رفت ولی پهلوان، طلسمی داشت که اجازه نمی‌داد در گل فرو برود و راحت روی باتلاق می‌دوید. حالا اشکان و پهلوان چند قدم فاصله داشتند. یک تیر از شالش برداشت و به سمت پهلوان که به سرعت جلو می‌آمد رها کرد. پهلوان سپرش را بالا آورد. تیر با گوشه سپر برخورد کرد و منحرف شد اما با خودش بخشی از سپر را کند. تیر دوم، لحظه‌ای بعد از آن به مرکز سپر خورد و سپر را متلاشی کرد! پهلوان بهت زده به سپر و دست چپش که از پهلویش آویزان بود نگاه کرد. سپرش خرد شده بود و دستش هیچ حسی نداشت. آرش دو تیر را که طلسم خرد کردن داشتند، پشت سر هم رها کرده بود. وقتی اولی به سپر پهلوان خورد، دومی هم در هوا بود و آرش داشت اولین تیر با طلسم قدرتمند بریدن را از زمین برمی‌داشت و به سمت کتف پهلوان رها می‌کرد. لازم نبود نگاه کند و هدف بگیرد؛ در همه تیرهایش از قبل طلسمی برای هدف‌گیری گذاشته بود. پهلوان ناگهان درد وحشتناکی را در دست راستش حس کرد و فریاد زد. یک تیر در کتف راستش فرو رفته بود! تیر دیگری در پای چپش فرو رفت و صدای سه سوت برای پایان مسابقه را شنید. آرش تیر سوم را از زمین برداشته بود که صدای سه سوت را شنید. تیر را با احتیاط در تیردانش گذاشت و به سمت اشکان راه افتاد. همه ساکت بودند. فقط درمانگر داشت با سرعت به سمت پهلوان می‌دوید.

وقتی به اشکان رسید دستش را گرفت و از گل بیرون آوردش و بعد تیری که باعث ایجاد باتلاق شده بود را از زمین در آورد و نگاه کرد. هنوز طلسمش کار می‌کرد. دستش را روی سرتیر کشید تا طلسم را غیر فعال کند. رو به اشکان کرد و گفت «نگران نباش. زخم‌هاش خطرناک نیست، فقط شکستگی دست چپش یکمی جدیه، درمانگر تا غروب درمانش می‌کنه.» اشکان لبخند زد و گفت، «ممنون. وقتی دیدم اونجور تیر خورده خیلی ترسیدم. خودم هم نمی‌تونستم تکون بخورم.» آرش سرش را پایین انداخت و به سمت تماشاچی‌ها راه افتاد و زیر لب گفت «قرار بود ترسناک باشم.»

وقتی به تماشاچی‌ها رسید، آن‌ها که در مسیرش بودند؛ انگار ناگهان یادشان افتاد با کسی حرف مهمی داشتند و رویشان را برگرداندند و از مسیرش کنار رفتند. همه سعی می‌کردند با او تماس چشمی نداشته باشند. بجز یک نفر که مستقیم جلویش ایستاده بود و دستش را دراز کرده بود. «سنگم رو بده» سیمین به پهنای صورتش می‌خندید. آرش از خنده‌ی سیمین خنده‌اش گرفت. دستش را زیر چرم محافظ دست چپش کرد و طلسم نفوذ ناپذیری یا بریده نشدن را از آنجا بیرون آورد و به سیمین داد. سیمین سنگ را گرفت و زیر محافظ دستش، همان‌جا که آرش گذاشته بود گذاشت و گفت «حالا بهتر شد»

داره ازت خوشم میاد.

صدای «سرکش» را در ذهنش شنید. دلش نمی‌خواست پاسخی بدهد. فکرهای مختلفی در ذهنش بود. نمی‌دانست نگهبان و درمانگر چه واکنشی به این مسابقه خواهند داشت. موفق شده بود به همه نشان بدهد که پهلوان هم از جادو استفاده کرده. اما مساله اصلی اینجا بود که تیرش از طلسم نگهبان رد شده بود. منتظر بود ببیند که آیا نگهبان تعجبش از این مساله را با اون در میان می‌گذارد یا نه. برای اینکه در این مورد با او حرف بزند، باید اول می‌گفت که چنین طلسمی را در یک مسابقه «مثلا منصفانه» در اختیار پهلوان گذاشته است. از نگهبان بعید بود چنین اعترافی کند. بنابراین احتمالا هیچ وقت در موردش حرفی نمی‌زد.

«همه توجه کنید!» صدای ریش سفید همهمه مردم را قطع کرد، بعد ادامه داد «مسابقه با پیروزی آرش به پایان رسید. امیدوارم همه بیشتر تلاش کنید. آرش، از خودمان است و من خیلی خوشحالم که چنین جادوگر قدرتمندی بینمان داریم. اما اگر روزی دشمنی به ما حمله کند که چنین جادوگری داشته باشد، شرایط برای همه ما سخت خواهد بود. من از نگهبان می‌خواهم که به پهلوان و سایر جنگجوهای دهکده برای چنین مبارزه‌هایی آموزش بدهد. آرش را تشویق کنید.» با کمی تاخیر همه شروع به دست زدن کردند. انگار هنوز نگرانی از صحنه‌ای که دیده بودند، قوی‌تر از حرف‌های ریش سفید در مورد «خودی بودن» آرش بود. بعضی‌ها داشتند فکر می‌کردند که اگر در برابر آرش قرار گیرند، چقدر برای زنده ماندن شانس دارند. وقتی صدای تشویق قطع شد، ریش سفید ادامه داد؛ «و حالا نتیجه مسابقه‌ی پرچم. سیمین و آرش، هر دو به‌صورت مشترک نفر اول با ۱۵ امتیاز، اشکان و پریسا هر دو نفر دوم با ۱۴ امتیاز، کاوه نفر سوم با ۱۲ امتیاز؛ سایر نفرات هر کدام ۱۰ امتیاز.» صدای همهمه دوباره همه جا را گرفت. سیمین که نزدیک آرش بود به آرش گفت «فکر کنم برای کارهای زشتت توی این یکی مسابقه ویژه، از امتیازت کم کردن» آرش خندید و گفت «واقعا دلم می‌خواد بدونم الان توی ذهن نگهبان چی می‌گذره!»

ریش سفید دست‌هایش را محکم به هم زد تا همه ساکت شوند و ادامه داد؛ «مرحله بعد؛ شکار است. امسال برای اینکه شرایط مرحله شکار منصفانه‌تر باشد؛ کمی تغییر در ساختار آزمون داریم. محدودیت تعداد نفرات گروه‌ها کمتر شده است. هر گروه می‌تواند از دو تا پنچ نفر باشد. هر گروه باید برای یک روز خوراک خودش و افراد دهکده به تعداد مجموع امتیاز گروهش شکار کرده باشد. یعنی اگر یک گروه سه نفره، از سه نفر با ده امتیاز تشکیل شده؛ باید برای سه نفر اعضای گروهش و ۳۰ نفر از مردم دهکده غذای کافی برای یک روز را تهیه کند. پس پیشنهاد می‌کنیم آن‌هایی که امتیاز بیشتری دارند با آن‌ها که امتیاز کم‌تری دارند هم گروه شوند.

مدت این مرحله پنج روز است. مستقل از میزان شکاری که باید داشته باشید این عدد ثابت است. گروه‌ها با یک روز فاصله از یکدیگر از برج شکارچی خارج می‌شوند. اولویت با گروهی است که امتیاز بیشتری دارد. هر گروه پنج روز فرصت دارد که با شکار کافی به برج شکارچی بازگردد. قبل از غروب آفتاب گروه‌های خودتان را اعلام کنید. اولین گروه، پس‌فردا حرکت می‌کند.»

پریسا خودش را به آرش رساند و گفت «من هنوز روی حرفم هستم.» آرش گفت «امتیاز خودت هم زیاده. دردسر می‌خوریم.» سیمین گفت «تازه منم هستم. فکر کنم اشکان هم با ما بیاد. چند تا میشه؟ ۶۲؟ دهکده اینقدر جمعیت داره؟»

اشکان که به آن‌ها رسیده بود گفت «من رو حساب کردید؟ من خودم اندازه دو نفر می خورم! واقعا دلم نمیخواد بعد از پنج روز شکار وقتی بر می‌گردم غذا کم بخورم.»

پریسا گفت «حسابت کرده بودیم. اینجوری میشه ۶۳! برای این تعداد باید یه گله آهو شکار کنیم! تا شکارکردنش رو من مشکلی ندارم. چطوری بیاریمشون؟»

«جدیه این حرف‌ها؟» آرش پرسید و ادامه داد، «اگه جدیه بریم گروهمون رو اعلام کنیم. فکر کنم اولین گروه باشیم که خارج می‌شیم.» اشکان دستش را جلو آورد و گفت «من هستم.» پریسا دستش را روی دست اشکان گذاشت و گفت «اصلا ایده‌ی خودم بود» سیمین دستش را روی دست پریسا گذاشت و گفت «منم هستم» آرش دستش را روی دست سیمین گذاشت و گفت «مرسی بچه‌ها؛ نگران بودم مجبور بشم تنها برم بعد از این مسابقه ویژه‌شون. مرسی اشکان.»

همه در حال جمع کردن وسایل بودند که آخرین گروه‌ها هم ثبت شد. ریش سفید به آرش و هر یک از هم گروهی‌هایش در سکوت نگاه کرد و در نهایت گفت: «۶۲ نفر؟ مطمئنید؟»

همه تایید کردند. اسم‌هایشان را ثبت کرد و گفت، برای پس فردا صبح آماده باشید. هنوز همه ثبت نام نکرده‌اند ولی به هر حال گروه شما بیشترین امتیاز را دارد.

فصل سه

دیوار شمالی را اگر از بالا نگاه کنید، دقیقا یک خط صاف است که از شرق تا غرب دره کشیده شده و دو سمت کوه را به هم وصل کرده. ارتفاع دیوار پنج متر یا بیشتر است و عرض آن هیچ جا از دو متر کمتر نیست. دیوار هر دو طرف با شیب کوه بالا می‌رود تا جایی که به دیواره‌ی صخره‌ای و عبورناپذیر می‌رسد. در شرقی‌ترین بخش دره، کوه شیب تندی دارد و دیوار هم به صورت پلکانی روی همان شیب ساخته شده است. بالای این شیب تند، زمینی نسبتا مسطح و جنگلی قرار دارد. برج شکاربان، در این بخش از دیوار قرار گرفته است.

فاصله‌ی برج شکاربان و برج نگهبانی زیاد است. اطراف برج نگهبانی به دلیلی که کسی به خاطر نمی‌آورد، هیچ درختی نبود. شاید جادویی قدیمی برای محافظت از برج یا نفرینی ابدی برای کسی که می‌خواهد به برج حمله کند. اما اطراف برج شکاربان پر از درختان تنومند بود. این مساله، دید برج شکاربان را برای حمله‌ی احتمالی کم می‌کند. اما چون مسیری که به برج می‌رسد، مسیری جنگلی و کوهستانی است که عبور از آن برای یک لشکر بزرگ، با گاری و وسایل زیاد، شدنی نیست؛ کسی چندان اهمیتی به بریدن درختان نمی‌دهد که دید کافی برای برج ایجاد کند.

از طرف دیگر، بریدن درختان یعنی دورکردن شکارها از برج، کسی دوست نداشت زیاد به سمت شمال برود. بنابراین مدت‌ها بود که همه به این نتیجه رسیده بودند که همین فاصله حدود بیست متری روبه‌روی برج، که چیزی نمی‌روید، برای دیدبانی کافی است.

علاوه بر همه این‌ها؛ برج شکاربان، هیچ دروازه‌ای به سمت شمال نداشت؛ که دشمنی بخواهد آن را تسخیر کند. فقط دیوار بود و بالای دیواری که در اینجا ضخامتش به حدود ده متر می‌رسید؛ یک ساختمان یک طبقه ساخته شده بود که در دو سمتش دو برج بلند پانزده متری قرار داشت.

اشکان اولین کسی بود که به محوطه‌ی برج شکاربان رسید. اولین بار بود که مجوز عبور از برج شکاربان را داشتند. عبور برای نوجوانان، ممنوع بود. بزرگسال‌ها هم در صورتی که توانمندی اثبات شده‌ای برای محافظت از خودشان داشتند؛ مجوز ریش سفید را می‌گرفتند. جنگل شمالی، جانوان خطرناکی داشت که معمولا بهتر بود آن‌ها را به حال خود رها کنند.

اشکان به ساختمانی که روبرویش بود نگاه کرد. مانند سایر بخش‌های دیوار شمالی، بیشترش از چوب ساخته شده بود. اما دیوار اینجا عریض‌تر بود. بالای دیوار، دو برج با فاصله حدود ده متر از یکدیگر قرار داشتند و هر یک چندین متر بالا رفته بودند. او می‌دانست شکاربان‌ها در این برج‌ها اقامت دارند. برج‌ها بیشتر از برج نگهبانی بودند. می‌گفتند، هر کدام از برج‌ها یک خانه کامل با دو اتاق مجزا است. بخش‌هایی مانند آشپزخانه و ناهارخوری هم در فضای بین برج‌ها قرار دارد. اشکان وسایلش را روی زمین گذاشت و منتظر ماند تا بقیه بچه‌ها برسند.

شکاربان شدن، تقریبا رویای همه‌ی کسانی بود که در مبارزه‌ها شرکت می‌کردند. دهکده همیشه سه تا پنج نفر شکاربان داشت. شکاربان‌ها در برج شکاربان زندگی می‌کردند و تنها کسانی بودند که برای رفتن به جنگل شمالی و شکار نیاز به مجوز نداشتند. شکارهای جنگل شمالی را نه تنها در دهکده که در شهر هم می‌شد به قیمت خیلی خوبی فروخت.

«چطوری اشکان؟» پریسا بدون اینکه منتظر جواب اشکان شود با صدای بلند فریاد زد «پدرام! بیا بهم سلام کن! بالاخره اومدم از برج رد بشم!»

«خوبم» اشکان گوشش را ماساژ داد و ادامه داد، «فکر کنم بهتره مشکلات خانوادگی‌تون رو تو گوش من حل نکنید.»

«نمی‌دونی چقدر اذیتم کرده، گوشت رو بگیر.» پریسا این را گفت و بار دیگر فریاد زد «ما اول می‌شیم! از هفته‌ی دیگه من شکاربانم! از اون برج بیرونت می‌کنم!» و بعد آرام گفت «دو سال تموم داره به من سرکوفت می‌زنه که اون می‌ره جنگل شمالی و من اجازه ندارم! نمی‌دونی چه چیزهای باحالی از اونجا آورده و پزش رو به من داده. بگیر گوشت رو! پدرام! می‌گم بیا بیرون!»

دو نفر به فضای باز بین دو برج، که در حقیقت سقف طبقه‌ی اول و ناهارخوری بود آمدند و به آن‌ها نگاه کردند. یک نفر دیگر از در طبقه اول بیرون و از پله‌ها پایین آمد و فریاد زد «آروم بگیر بچه!» و به سمت پریسا و اشکان آمد. دو نفری که روی پشت‌بام بودند، داشتند با صدای بلند می‌خندیدند. یکی از آن‌ها چیزی به نفر دیگر گفت اما صدایش به اشکان و پریسا نرسید.

پریسا فریاد زد «هفته‌ی دیگه هیچ کدومتون شکاربان نیستید!»

پدرام او را نادیده گرفت و با اشکان دست داد و گفت «تو واقعا پسر شجاعی هستی که با خواهر غیر قابل کنترل من می‌خوای بری جنگل‌های شمالی.» بعد دست پریسا را که سعی داشت مشتی حواله چانه‌اش کند گرفت و ادامه داد؛ «من چیزهای زیادی توی اون جنگل دیدم، تنها دلگرمیم این بود که پریسا نمی‌تونه توی اون جنگل باشه؛ چیز بدتری هم توی دنیا نیست. ولی تو با همه‌ی اون جونورها و پریسا اونجایی! دلم برات می‌سوزه.»

آرش و سیمین رسیدند و اشکان را از ادامه این مکالمه نجات دادند. آرش گفت؛ «شاید برای تو خواهر خوبی نباشه، ولی برای ما هم‌گروهی بی‌نظیریه.» دستش را به سمت پدرام دراز کرد و گفت «چطوری؟ همیشه دوست داشتم این برج رو ببینم ولی هیچ وقت نذاشتن از اون در رد بشم» و به دری که پدرام نیمه باز رها کرده بود اشاره کرد.

پدرام گفت «بعد از اون در، یکی دیگه هم هست. اگه ازش رد می‌شدی هم فایده‌ای نداشت. در نهایت هم؛ یه سقوط هفت هشت متری داره. اون طرف باید از طناب پایین بری. در و دروازه‌ای سمت شمال نداریم.»

آرش گفت «این بخش رو می‌دونستم.»

پدرام نگاهی به سیمین کرد و گفت «تو که عاقلی! حداقل تو راضیشون کن که پریسا رو نبرید با خودتون.»

سیمین سرش را پایین انداخت و با غمی که به وضوح ساختگی بود؛ گفت: «خیلی دلم می‌خواست، ولی جفتشون عاشقش شدن. فکر کنم یکیشون اون یکی رو برای بدست آوردن دل پریسا بکشه.»

«باز شروع نکن سیمین!» اشکان وسایلش را از روی زمین برداشت و رو به پدرام گفت «می‌شه زودتر بریم؟»

پریسا خندید و رو به پدرام گفت: «برای خودت بهتره! زودتر بریم، زودتر از دست من خلاص می‌شی. شاید اون طرف دیوار یه هیولای سه سر بتونه از پس من بر بیاد.»

پدرام در حالی که به سمت پله‌ها می‌رفت گفت؛ «آدم به امید زنده‌اس.»

همه به دنبال پدرام به سمت پله‌ها رفتند. پله‌ها مستقیم بالا می‌رفتند و فضای زیادی را گرفته بودند ولی در عوض دید خوبی به شکاربان‌ها می‌دادند. وقتی به بالای پله‌ها رسیدند؛ پدرام دری که نیمه باز رها کرده بود کشید و باز کرد. وارد اتاقی شدند که باید به ستون یک پشت سر یکدیگر می‌ایستادند. سمت دیگر اتاق یک در بدون دستگیره داشت که یک پنجره کوچک روی آن بود. یک نفر از پشت در پنجره کوچک را باز کرد و گفت «مجوز شکار از ریش سفید.»

پدرام برگه‌ای که روز قبل ریش سفید به او داده بود، از جیبش بیرون آورد و از پنجره به او داد: «مجوز برای چهار نفر، مشخصات رو بررسی کردم هر چهار نفر مطابق مجوزند.»

«در به سمت بیرون باز می‌شه» صدای پشت در این را گفت و در را هل داد، «از در فاصله بگیرید»

پدرام به آن‌ها اشاره کرد که دنبالش به داخل ساختمان بروند. در دوم به فضای بزرگی می‌رسید که در آن چند میز و صندلی بود و پنجره‌هایی به سمت شمال داشت. کنار هر پنجره یک تیردان و یک کمان زه نشده قرار داشت. پدرام گفت: «اینجا ناهارخوری و جای استراحته. از این پنجره‌ها هم دید خوبی به درّه‌ی شکار هست؛ خیلی وقت‌ها لازم نیست آدم بالای برج بره.»

همه به سمت پنجره‌ها رفتند و بیرون را نگاه کردند. اولین باری بود که جنگل شمالی را می‌دیدند. پنجره‌ها چندان بزرگ نبودند. نمی‌شد از آن‌ها کسی داخل یا خارج شود. آن پایین، حدود بیست متر دورتر از برج یک کوره راه جنگلی پرشیب بود که در سایه‌ی درخت‌های بلند خودش را مخفی کرده بود. اما تا فاصله بیست متری هیچ درختی نبود و زمین تقریبا مسطح بود.

«خب، همراه من بیاید. برای پایین رفتن باید بریم بالا.» پدرام به سمت دری که پشت سرشان و نزدیک دری بود که از آن آمده بودند رفت؛ پشت در یک راه پله بود که به سمت بام می‌رفت. بعد از پدرام، اشکان و پریسا بالا رفتند. سیمین نگاهی به آرش کرد که هنوز از پنجره به بیرون خیره شده بود. اصلا متوجه رفتن بقیه نبود. دست آرش را گرفت و او را کشید. «بیا! همه رفتن.» آرش مانند کسی که در خواب راه می‌رود دنبال سیمین رفت.

وقتی به پشت بام رسیدند، اطراف را نگاه کردند. دو طرفشان دو برج بود که دری روی آن‌ها دیده نمی‌شد. پدرام که نگاه متعجبشان را دید توضیح داد «در برج‌ها از همان طبقه‌ی پایین است. آنجا آشپزخانه و اسلحه‌خانه هم داریم.» و بعد به سمت شمال اشاره کرد و گفت «راه عبور به شمال با طنابه. البته در حقیقت یک نردبان که با چوب و طناب درست شده»

پریسا نگاهی به قرقره و طناب‌هایی که در دو طرف بود کرد و گفت «خوبه! شکارهای ما رو با اینا بالا می‌کشید.» و بعد مکثی کرد و نگاهی به پدرام و سایر شکاربان‌ها انداخت و گفت: «اگه زورتون برسه البته.»

پدرام گفت «نگران نباش. بالاکشیدن شکار، وظیفه شکاربان نیست. خودتون باید شکارتون رو از دیوار بالا بیارید. چیزی نیست حدود هشت متر ارتفاع داره. ولی یکی دو تا خرگوش رو که رو کولت هم می‌تونی بیاری بالا؛ این چیزها رو لازم نداره!»

آرش لبه شمالی بام ایستاده بود و پایین را نگاه می‌کرد. سیمین پیشش رفت و آرام گفت «من اون پایین یه فضای خالی می‌بینم که درخت رشد نکرده. تا حدود بیست متر از دیوار. هر دو سمت، تقریبا به اندازه عرض دو تا برج علف‌ها کمتر از این راه وسط رشد کرده‌اند. این وسط هم که جلوی همین ساختمونه؛ علف‌ها بلندتره از جلوی برج‌ها. انتظار داشتم برعکس باشه. این جلو باید بیشتر پا خورده باشه.»

آرش به سیمین نگاه کرد و گفت «واقعا ممنونم ازت.»

نردبان را از وسط ساختمان پایین انداختند. آرش اولین نفری بود که از نردبان پایین رفت. به اشکان گفت وسایل اضافه را با طناب پایین بفرستد که او آن‌ها را بگیرد. وقتی به زمین رسید، با دقت به سمت چپ و راستش نگاه کرد. بعد به سمت طنابی که اشکان پایین می‌فرستاد رفت و وسایل را گرفت. نردبان وسط ساختمان بود ولی طناب و قرقره ها در دو سمت و نزدیک برج‌ها بودند. وقتی وسایل را روی زمین گذاشت به چیزی که کنارش می‌دید خیره شد و دستش را دراز کرد تا آن را لمس کند. می‌دانست ساختمان دیگری آنجاست. همان‌جایی که سیمین علف‌های کوتاه‌تر می‌دید. او آنجا ساختمانی می‌دید، اما آن ساختمان در هاله‌ای از جادو مخفی بود. می‌توانست جادو را حس کند ولی ساختمان را نمی‌توانست حس کند. خیلی از جادوهایی که ساختمان را مخفی کرده بودند برایش آشنا نبودند. فکر کرد: «هرکس این جادو رو انجام داده؛ خیلی قوی‌تر از من بوده.» در هر دو طرف مسیر، مانند سایه‌ی برج‌ها، دو ساختمان نادیدنی قرار داشت که در هاله‌ای از جادو مخفی شده بود. هر کدام حدود بیست متر طول و پنج متر عرض داشتند. اما نمی‌توانست تشخیص دهد چطور باید وارد آن‌ها شود. شاید ورودی آن‌ها زیر دیوار اصلی بود. یا حتی همین بیرون.

«تو می‌گیری یا من بگیرمش؟» صدای سیمین آرش را به خودش آورد. سرش را بلند کرد و دید بسته بعدی وسایلشان بالای سرش است. آن را گرفت و زمین گذاشت و پرسید: «اگه اول بشیم، می‌تونیم شکاربان بشیم؟»

سیمین گفت «اینجوری می‌گن.»

آرش گفت «باید حتما اول بشیم. من خیلی وقت لازم دارم برای فهمیدن این چیزی که می‌بینم.»

اشکان نفر آخری بود که پایین آمد. «بریم دنبال یه جایی برای شب موندن بگردیم.» و راه افتاد. بقیه هم دنبالش راه افتادند. کمی که جلوتر رفتند سیمین گفت «آرش یکمی به من کمک کن. بهتون می‌رسیم بند این اذیت می‌کنه.» و روی زمین نشست و با کوله‌اش سر و کله زد. آرش کنارش زانو زد و گفت: «این راه این وسط، که جلوی ساختمان ناهارخوریه، کاملا عادیه، ولی دو طرف، که جلوی برج‌هاس، هر کدوم یه ساختمون دیگه‌اس. می‌بینمش ولی نمی‌تونم بفهمم چطوری برم تو. جادوی قدرتمندیه.»

سیمین گفت: «فهمیدم یه چیزی دیدی. سعی کردم برم توی اون فضای خالی که بهش زل زده بودی. ولی هر بار خواستم برم اون طرف، موفق نشدم. نه که به چیزی خورده باشم، انگار نمی‌تونستم بخوام.»

آرش کوله سیمین را بلند کرد و برایش نگه داشت و گفت «این چیزی که تجربه کردی، بیرونی‌ترین لایه جادوشه. خودم هم برای مخفی کردن طلسم‌هام توی خونه استفاده کردم. اما من یه جعبه کوچک رو مخفی کردم. فکر کنم کوله‌ات درست شد، بریم. یه جور اختلال اراده‌اس. یه تغییر ذهنی. اراده‌ای که داری رو تغییر می‌ده اگه اراده‌ات دیدن یا حس کردنش باشه. ولی فقط وقتی کار می‌کنه که جادو از اراده‌ات قوی‌تر باشه. اگه به اندازه کافی مصمم باشی، به دیوارش می‌خوری. اما اینجوری نمی‌شه. باید درست بررسیش کنم. توی کتاب‌های نگهبان هم هیچی از این بخش برج شکاربان ندیده بودم. هرچی داشت رو خوندم. البته که چیز خاصی هم از این برج نداشت. مگر اینکه کتابی توی برج نگهبانی داشته باشه.»

«برنامه چیه؟» سیمین با صدای بلند از آن‌ها که جلوتر بودند پرسید. به پریسا نسبتا نزدیک شده بود. مسیر پاخورده جنگلی که از آن عبور می‌کردند باریک بود و به ستون یک حرکت می‌کردند. از آن جلو اشکان جواب داد، «شکار» پریسا که نفر دوم بود گفت «اگه برنامه شکاره چرا تو جلویی؟ با این همه خرت و پرت که به خودت آویزون کردی و این همه سر و صدا!»

اشکان چند قدم برداشت و میزان صدایی که تولید می‌کرد را گوش کرد. حق با پریسا بود، خیلی سر و صدا می‌کرد. «برنامه کلی رو گفتم. الان دنبال یه جا برای پناهگاه این چند روزیم.»

پریسا گفت: «این مسیر رو که ادامه بدیم، به یه دوراهی می‌رسه که سمت راستش ادامه همین مسیر کوهستانیه و سمت چپش با شیب بیشتری سمت دره میره و به شیررود میرسه، دره یه جاهایی خیلی پهن‌تره و درخت‌های بزرگی داره. می‌شه جای خوبی پیدا کرد. فکر کنم تا ظهر برسیم. اما توی این فصل مسیری که سمت دره میره خیلی گلی و خیسه، خطر زمین خوردنش زیاده.»

آرش که نفر آخر بود پرسید؛ «تو قبلا اومدی اینجا؟»

پریسا گفت «من همه عمرم داشتم دنبال اطلاعات درباره اینجا می‌گشتم. دو ماه تموم هر فرصتی که پیدا کردم یواشکی جزییات نقشه‌ای که پدربزرگم از شمال دیوار کشیده بود رو روی کاغذ کشیدم. اگه بابام می‌فهمید به اون نقشه دست زدم پوستم رو زنده زنده می‌کند و توش کاه پر می‌کرد!»

«چرا؟» سیمین تعجب کرده بود که کسی نقشه‌ای از جنگل شمالی دارد: «فکر می‌کردم نقشه‌ای از اینجاها نیست. البته بابام دیشب بهم گفت از شیر سنگی دورتر نریم. خیلی هم تاکید کرد که جلوتر از اون نباید رفت. منم گفتم از کجا بفهمم ازش رد شدم یا نه! من که نقشه ندارم بدونم اون کجاس! گفت یه صخره شبیه شیر، بالای جاییه که شیررود تبدیل به یه آبشار بلند می‌شه.» بعد در حالی که می‌خندید گفت: «ولی خود بابام هم این شیر سنگی رو ندیده بود! احتمالا باباش هم ندیده! فقط می‌دونن نباید رفت.»

«خیلی وقته کسی اونجا رو ندیده.» پریسا این را گفت و با صدایی مرموز ادامه داد؛ «انگار آخری پدربزرگ من بوده! آقاجان، گاهی اینجوری صداش می‌کردیم. یه نقشه هم کشیده بود که مسیرهای بعد از شیر سنگی رو نشون میده. یه مسیر از کنار آبشار پایین می‌ره که فقط یه بخش کوتاهش باریکه و عبور ازش سخته، بقیه‌اش رو راحت می‌شه حتی با اسب رفت! این نقشه توی خانواده‌ی ما همیشه یه راز بوده. پدرم گفته بود هیچ‌کس حق نداره نقشه رو ببینه؛ مخصوصا من. چون من اینقدر احمق بودم که با صدای بلند بگم دلم می‌خواد جنگل شمالی رو بگردم.»

«فقط توی این یه زمینه نیست» سیمین وسط حرفش پرید.

«آره! خریت زیاد داشتم. ولی این یکی بیشتر از بقیه اذیتم کرده.» پریسا به سیمین جواب داد و به موضوع قبلی برگشت؛ «هیچ وقت نمی‌خواستن من شکارچی بشم. چون می‌دونستن اولین بار که بیام شمال دیوار، از شیر سنگی رد می‌شم.»

اشکان از یک صخره بلند پایین رفت و آن پایین ایستاد تا به بقیه کمک کند پایین بیایند. وسایل پریسا را گرفت و زمین گذاشت. پریسا دست اشکان را گرفت و پایین پرید و وسایلش را برداشت و از مسیر کنار رفت تا جا برای سیمین باز شود. وقتی همه پایین رسیدند آرش پرسید؛ «حالا تو چرا اینقدر دوست داری اون طرف شیر سنگی بری؟»

«چرا؟» پریسا ایستاد و با چشم‌های گرد شده از تعجب رو به آرش کرد و گفت؛ «تو نمی‌خوای ببینی اونجا واقعا چه خبره؟ شیردال، شیرهای پرنده، اسب‌دال، دیوها، این همه موجودات عجیب که از بچگی شنیدیم! تو نمی‌خوای ببینیشون؟»

آرش که حالا پشت سر پریسا راه می‌آمد و ته صف را به سیمین واگذار کرده بود گفت، «خیلی ساله کسی از این چیزها ندیده.»

اشکان گفت: «پدرم می‌گه اینا افسانه‌اس، مثل بختک و این چیزها، واقعی نیستند. موافقی آرش؟»

آرش گفت: «من نمی‌تونم باور نداشته باشم؛ من با اسب حرف زدم. از اون بدتر اینکه، اسب جوابم رو داد. حتی توی افسانه‌های پدرت هم از این چیزها نیست. به نظرم باورکردن شیردال راحت‌تر از حرف زدن با اسبه.»

«جنگل جای عجیبیه.» سیمین به درخت‌های بلند اطرافش نگاه کرد، درخت‌ها پر از برگ‌های سبز جوان و روشن بودند و زمین پوشیده از برگ‌های نیمه پوسیده پاییز گذشته بود. هوا خنک و دلپذیر بود؛ نفس عمیقی کشید و گفت: «توی این هوا هیچ بعید نیست یه شیردال بجای اینکه اسب رو بخوره، کار دیگه‌ای بکنه… اسب‌دال همینجوری به وجود میاد؟»

آرش زیر لب خندید. پریسا شانه‌ای بالا انداخت و لبخند زد. اشکان شاید واقعا نشنیده بود. شیب مسیر زیاد بود و زمین لیز، در سکوت به مسیر ادامه دادند.

***

جایی که قرار بود دوراهی باشد؛ چیزی شبیه دوراهی وجود نداشت. اشکان چهار قدمی از ورودی مسیر فرعی رد شده بود که پریسا صدایش کرد و گفت: «اینجاس! پشت این بوته.» مسیری که پریسا به آن اشاره می‌کرد، حتی شبیه یک راه فرعی هم نبود. مدت‌ها بود کسی از این مسیر عبور نکرده بود و علف‌ها پانخورده بودند و بوته‌ها جلوی مسیر را بسته بودند و مسیر شیب نسبتا زیادی داشت.

پریسا گفت: «من جلو می‌رم.» آرش گفت: «صبر کن، چوب دست‌هاتون رو به من بدید.» اول چوبدست پریسا را از او گرفت. چرمی که دسته‌ی چوبدستی بود را باز کرد و زیر آن با نوک چاقو حفره‌ای ایجاد کرد و سنگ کوچکی درون حفره گذاشت و چرم را دوباره سر جایش بست. این کار را برای چوبدست اشکان و سیمین هم تکرار کرد. همه در سکوت کارش را تماشا کردند. در نهایت سیمین پرسید: «خب، می‌دونم احتمالا اون سنگ، یه طلسمی داره، ولی چی‌کار می‌کنه؟»

آرش جواب داد: «جلوی لیز خوردن رو می‌گیره. خیلی قوی نیست. اما تا حدی جلوی لیز خوردن چوبدست رو می‌گیره. و اگه دستتون روی همون چرمی باشه که طلسم بهش چسبیده؛ احتمالا جلوی لیزخوردن خودتون رو هم بگیره. فقط مواظب یه چیزی باشید؛ ممکنه در حال لیز خوردن باشید و چون دستتون روی چوبدسته، جلوی لیزخوردنتون رو گرفته باشه؛ اینجور وقت‌ها آدم نمی‌فهمه داره لیز می‌خوره و ممکنه چوبدست رو ول کنید و مثلا دماغتون رو بخارونید! اون وقت جوری زمین می‌خورید که یادتون نره! جایی که مطمئن نیست چوبدست رو ول نکنید!»

پریسا چوبدستش را روی زمین گذاشت و به آن تکیه کرد؛ به نظر چیزی فرق نکرده بود. با احتیاط قدم در مسیر سراشیبی که به سمت پایین دره می‌رفت گذاشت. مسیر به نظر لغزنده بود ولی پاهایش با اطمینان روی زمین بودند. به نظر می‌آمد کمتر از آن چیزی که می‌بیند، زمین لیز است. نمی‌توانست مطمئن باشد اثر آن تکه سنگ کوچک است یا مسیر آنقدری لیز نیست. اما برگ‌های پوسیده و گل و لای زیر آن‌ها؛ به نظر خیلی لیز می‌آمدند. پشت سرش، صدای تشکر سیمین را شنید. فکر کرد چرا از آرش تشکر نکرده است؟ اما هنوز باور نداشت این تکه سنگ واقعا کاری می‌کند یا نه. با خودش گفت «آرش تشکر کردن براش مهم نیست.» و سعی کرد بیشتر به مسیر و جای پایش دقت کند تا به فکر این چیزها باشد.

بدون حادثه‌ی خاصی و با کمی خستگی به پایین دره و بستر شیررود رسیدند. از هم جدا شدند و هر کدام دنبال جای مناسبی برای برپا کردن اقامتگاه موقتشان گشتند و در نهایت جایی که شیررود سرعت کمتر و بستر پهنی داشت، نزدیک جنگل جای مناسبی پیدا کردند که هم دسترسی خوبی به آب تمیز داشت و هم به جنگل نزدیک بود. برپا کردن اقامتگاهی که بتوان در آن چند روز زندگی کرد، کار زمانبری بود. «تا شما پسرها یه جای درست حسابی سر هم کنید؛ من می‌رم یه چیز کوچکی برای ناهار شکار کنم.» پریسا این را گفت و کمانش را زه کرد و به سمت جنگل راه افتاد. اشکان داشت یک درخت را قطع می‌کرد که از آن به عنوان ستون اصلی چادر استفاده کند. آرش هم مشغول جمع کردن چوب‌های خشکیده و شاخه‌های شکسته بود. سیمین نگاهی به بقیه کرد، علاقه‌ای به کارهای سر هم کردن اقامتگاه نداشت. «منم ماهی می‌گیرم.» این را گفت و چوبی برداشت و نخ ماهیگیری را از کوله‌اش در آورد و به سمت رودخانه رفت.

چند ساعتی بعد؛ همه دوباره در محل اقامتگاهشان جمع شده بودند. سیمین دو ماهی گرفته بود و پریسا با چهار خرگوش برگشت که هر چهارتا تمیز شده و آماده‌ی پختن بودند. وقتی غذا را آماده کردند نزدیک غروب آفتاب شده بود. «حتی مزه‌ی خرگوش‌های اینجا هم بهتر از خرگوش‌های دشت جنوبیه.» پریسا این را گفت و ران خرگوش کبابی را یک گاز دیگر زد و ادامه داد: «ولی شکار بزرگ اینجاها کمه. واقعا فکر نکنم بخوایم با ۱۰۰ تا خرگوش برگردیم دهکده! اصلا شکار این همه خرگوش اخلاقی نیست.»

«ما که همه می‌دونیم می‌خوای بری بعد از شیر سنگی!» آرش این‌ها را در حال بلعیدن کباب خرگوش گفت. با آن وضعیت پر بودن دهانش، خیلی سخت بود که بقیه حرفش را متوجه شوند. ذهنش از قبل درگیر حرف‌های پریسا در مورد حیواناتی بود که دورتر از دهکده زندگی می‌کردند. کمی مکث کرد و با دهان خالی ادامه داد؛ «منم دوست دارم ببینم چه چیزهایی اونجا پیدا می‌شه. ولی آوردن شکارهای بزرگ توی مسیرهای طولانی کار سختیه. فکر نکنم بشه یه گراز رو با خودمون از اون طرف شیر سنگی تا اینجا بیاریم.»

«اون با من» پریسا با ذوق جواب داد «همونجا خردش می کنیم. یکمی دودیش می‌کنیم. سبک‌تر می‌شه. پدربزرگم شکارها رو روی منطقه‌های مختلف علامت زده. بعد از غذا دستم رو که تمیز کردم بهتون می‌گم. نمی‌خواد خیلی دور بشیم. پایین آبشار، می‌شه گراز شکار کرد. خیلی نمی‌خواد دور بشیم.»

«پریسا! گراز یکمی با خرگوش فرق داره.» اشکان که به نظرش خیال‌پردازی پریسا غیر واقعی بود در حالی که می‌خندید گفت؛ «یه گراز پنجاه کیلویی رو نمی‌شه با کمان کشت.»

«جمجمه‌ی گراز از سپر بابات محکم‌تر نیست.» پریسا از اینکه مورد تمسخر قرار گرفته بود رنجید؛ تمایلی هم نداشت که رنجشش را مخفی کند یا پاسخ را به وقت دیگر موکول کند. رو به اشکان گفت: «وقتی با دو تا تیر می‌شه سپر بابات رو خرد کرد؛ کله گراز رو هم می‌شه خرد کرد.»

آرش سعی کرد همه حواسش به خوردن غذایش باشد. بحث جوری نبود که دوست داشته باشد دخالت کند. نگاه خیره‌ی اشکان و پریسا را روی خودش حس می‌کرد. اما دلش نمی‌خواست به سوالشان جواب دهد. آیا می‌دانست پهلوان دهکده را تحقیر کرده؟ قطعا. برنامه‌اش همین بود. علاوه بر آن، می‌دانست که نگهبان را هم رنجانده و او حالا نگران این است که پسرش چطور این جادوها را انجام داده. حق هم داشت. تا جایی که نگهبان خبر داشت؛ آرش نباید می‌توانست این جادوها را انجام دهد.

«چطوری اون کار رو کردی؟» اشکان این را با لحن کنجکاوی پرسید و ادامه داد، «من اومدم که بتونم درباره جادو بفهمم. حالا که از دهکده دوریم، احتمالا راحت‌تر حرف بزنی.»

«ولی من اومدم که توی گروهی باشم که شکاربان می‌شن.» پریسا که هنوز از اشکان شاکی بود؛ دلش می‌خواست به هر نوعی با او مخالفت کند.

«سال قبل گروهی که اول شد، شکاربان نشد.» سیمین این را گفت و ادامه داد، «هیچ وقت نفهمیدم چطوریه. گاهی عوض می‌شن گاهی نمی‌شن.»

«بستگی به عملکرد گروه داره و اینکه شکاربان‌ها بخوان عوض بشن یا نه.» پریسا ادامه داد، «سال قبل گروهی که اول شد برای ۴۰ نفر شکار کرده بود. چیزی حدود ۲۰ کیلو گوشت شکار با استخوان بود. شکار گروه پدارم ۳۰ کیلو بوده، دو تا بز کوهی با چند تا خرگوش. اگر شکار گروه جدید کمتر باشه، از شکاری که شکاربان قبلی کرده؛ گروه شکاربان تصمیم می‌گیره شغلش رو بده به گروه جدید یا نه. هرچند نفرشون که تصمیم بگیرند برن، با آدم‌های گروه جدید عوض می‌شن. پارسال، پدرام و دوتا هم گروهیش تصمیم گرفتند که شغلشون رو نگه دارند. می‌تونستن دو نفر از گروه جدید رو هم اضافه کنند ولی نخواستن و گفتند خودشون سه نفر می‌مونن.» گاز دیگری به غذایش زد و آن را پایین داد و کمی آب خورد و ادامه داد؛ «اما اگه شکار گروه جدید بیشتر از اونا باشه؛ یعنی با بیشتر از ۳۰ کیلو گوشت برگردیم؛ تصمیم‌گیری با ماس. ما تصمیم می‌گیریم چند نفرشون رو نگه داریم. اگه گروهمون دو نفره بود باید یکیشون رو نگه می‌داشتیم. ولی با گروه چهار نفره می‌تونیم هر سه تاشون رو بریزیم بیرون!»

«شصت و دو نفر رو می‌شه با کمتر از ۳۰ کیلو گوشت غذا داد» آرش این را گفت و بعد کمی فکر کرد و گفت «ولی به نظرم الان دیگه اصلا مهم نیست چند نفر رو قراره غذا بدیم. حداقل ۴۰ کیلو گوشت شکار باید داشته باشیم.»

اشکان که دید بحث مورد علاقه‌اش دیگر خیلی دور از دسترس است گفت؛ «هوا خنکه، ولی اگه فردا چیزی شکار کنیم، تا روز برگشت ممکنه فاسد بشه.»

«اگه فردا چیزی شکار کردیم، یکمی دودیش می‌کنم» پریسا ادامه داد، «اینجور کارها رو خوب بلدم، نگران نباش. کلی هم نمک آوردم. تا من هستم هیچ گوشتی خراب نمی‌شه! نزدیک اینجا، طبق نقشه پدربزرگم، باید بشه بزکوهی یا گوزن پیدا کرد. فردا می‌تونیم شانسمون رو آزمایش کنیم.»

همه تایید کردند. اشکان ظرف‌ها را جمع کرد و کنار رودخانه برد تا بشورد. وقتی برگشت کنار بقیه دور آتش نشست و رو به پریسا کرد و گفت «ببخشید. منظور بدی نداشتم.» و بعد از اینکه لبخند پریسا را دید، رو به آرش ادامه داد؛ «من خیلی با گرز به اون سپر کوبیدم. چطور با تیر شکست؟»

آرش پرسید «اگه سنگ از کوه بیفته، با سپر راهش رو می‌بندی یا منحرفش می‌کنی و ازش فرار می‌کنی؟»

«کنار کوه پناه می‌گیرم» اشکان جواب داد، «سپرم رو جوری می‌گیرم که فقط مسیر سنگ رو کمی عوض کنه که بهم نخوره.»

آرش گفت «اون تیر، یه سنگ بود که از کوه افتاده بود. با همون قدرت. نباید راهش رو مستقیم سد می‌کرد.»

«چطوری این کار رو کردی؟» پریسا کنجکاو شده بود؛ «برای گراز هم می‌شه؟»

«گراز…» آرش کمی فکر کرد و گفت «می‌شه، ولی واقعا می‌خوای جمجمه گراز رو خرد کنی؟ فکر کردم می‌خوای بزنیش به دیوار اتاقت.»

پریسا نیشخندی زد و جواب داد «بزرگی گفته: تمرکزت روی هدفت باشه.» نیشخندی به آرش زد و ادامه داد: «چیزی که مهمه، شکاربان شدن و بیرون کردن پدرام از اونجاس.» و بعد با صورتی جدی‌تر ادامه داد «و البته زنده موندن. گراز واقعا خطرناکه. با نیزه‌ی بلند می‌شه شکارش کرد ولی کار یکی دو نفر نیست. نفرات کافی برای شکارش نداریم.»

«اون تیری که پهلوان را زخمی کرد.» سیمین کمی مکث کرد و با احتیاط ادامه داد، «با اون تیر می‌شه. اون طلسمش فرق داشت.»

«با خودم اون طلسم رو ندارم.» آرش دستش را روی زمین گذاشت و کمی در حالی متفکرانه مکث کرد و گفت: «باید ببینم زمین اینجا قبول می‌کنه هزینه اون تیر رو بده یا نه. خودم از پسش بر نمیام.»

«نمی‌فهمم! هزینه چی؟» اشکان پرسید با حالتی متعجب ادامه داد: «به نظر نمیاد نگهبان محدودیتی در جادو داشته باشه. هزینه چیه ماجراش؟»

«همیشه باید هزینه‌ی جادو رو بدیم.» آرش این را گفت و لحن معلمی به خودش گرفت و ادامه داد: «هیچ چیزی تو این دنیا رایگان نیست. اگه سنگی رو جابجا می‌کنی هزینه‌اش رو پرداخت می‌کنی، با ضعف بدنی‌ات. جادو هم رایگان نیست. همیشه هزینه جادو رو باید پرداخت کنی و همیشه هزینه‌اش بیشتر از اینه که کار رو خودت انجام بدی. اما راه‌هایی هست. می‌شه هزینه رو از جای دیگه‌ای بجز بدن خودت بدی.

هر چیزی که از من می‌شنوید رو نشنیده بگیرید. دو جور جادو داریم. جادوی پاک یا جادوی شخصی که از نیروی زندگی جادوگر هزینه‌اش پرداخت می‌شه و نوع دیگه، جادوی دزدی یا جادوی ناپاک یا جادوی سیاه یا جادوی دیوها یا هر اسم دیگه‌ای که دوست دارید روی اون بذارید. توی جادوی ناپاک، هزینه رو از جای دیگه‌ای پرداخت می‌کنند. از زمین، از آسمان یا از جان سایر موجودات زنده و انسان‌ها. اما بعد یه چیز دیگه هم گفتن؛ اگر زمین یا آسمان یا موجودات زنده، خودشون انرژیشون رو در اختیار جادوگر بذارند، این جادو پاک حساب می‌شه.» کمی از دمنوشی که در فنجانش بود را سرکشید و ادامه داد؛ «اگه نظر من رو بخوای، اینا چرته! اما به هر حال، هزینه باید پرداخت بشه. من نمی‌فهمم نگهبان چطوری هزینه‌ی جادوها رو پرداخت می‌کنه. حدس‌هایی دارم. مثلا می‌شه انرژی جادویی را هر روز در حدی توی یک سنگ یا جسم دیگه‌ای ذخیره کرد. بعضی چیزها توان بیشتری برای ذخیره جادو دارن.» انگشتری که در دستش بود را نشان داد و گفت؛ «این سنگ فیروزه که توی این انگشتره، حدود دو ماه هر روز یکمی از انرژی جادوییم رو توش ذخیره کردم. اگه لازم بشه، کارهای خوبی می‌تونم باهاش بکنم. ولی خب، برای روز مباداس فقط. بالای برج نگهبانی یک سنگ هست. سنگ نگهبان. فکر می‌کنم هر نگهبان هر روز بخشی از نیروی خودش رو توی اون ذخیره کرده تا روزی که لازم شد بقیه نگهبان‌ها از اون استفاده کنند. ولی راهی برای اطمینان از این فرضیه ندارم.»

هوا دیگر تاریک شده بود. بجز نور آتشی که دورش نشسته بودند، فقط نور ستاره‌ها در آسمان دیده می‌شد و همه جا در تاریکی فرو رفته بود. همه در سکوت به چیزهایی که شنیده بودند فکر می‌کردند.

«اگه از جون یه موجود دیگه برای جادو استفاده کنی» پریسا مردد بود که بقیه سوالش را بپرسد یا نه، کمی مکث کرد و سیمین جمله‌ی او را کامل کرد، «از اون موجود چی می‌مونه؟»

آرش گفت «نمی‌دونم. تا حالا آزمایش نکردم. آسمان خیلی بزرگ‌تر از اونه که وقتی از نیروش استفاده می‌کنم تغییری بکنه. تا حالا تغییری نکرده. زمین اگرچه خیلی بزرگ و قدرتمنده، اما به اندازه‌ی آسمان قدرت جابجایی نداره، وقتی از زمین استفاده می‌کنم معمولا انرژی آن بخش زمین تموم میشه و گیاه‌هایی که ریشه‌های سطحی دارند مانند علف‌ها پژمرده می‌شن. فکر می‌کنم اگه از نیروی یه موجود زنده استفاده کنم؛ مثل گیاه‌ها پژمرده می‌شن و خشک می‌شن یا شاید شبیه چیزی بشه که سوخته، زغال بشه. نمی‌دونم. می‌خواستم روی یه موش آزمایش کنم. نتونستم. نخواستم. به نظرم جادوی ناپاکی اومد. زندگی حق همه‌اس نباید ازشون دریغ بشه. اما یه چیزی در مورد استفاده از نیروی موجودات زنده هست. اگر انرژیی رو استفاده کنی که می‌تونن بدون اون زنده بمونن؛ نمی‌میرن. مثل استفاده از انرژی خودم. اما در کل باید بگم بلد نیستم. اما توی کتاب‌های درمانگر، چیزهایی درباره درمان ضعف‌ها و صدمه‌های ناشی از استفاده زیاد از جادو هست. بلدم درمانش کنم.»

«خب پس…» پریسا لبخندی زد و گفت «این روش برای شکار گراز مناسب نیست. ممکنه گوشتش رو خراب کنی.»

آرش با صدای بلند خندید! بقیه هم از خنده او خندیدند. انگار بار بزرگی از دوشش برداشته شده بود. ذهنش درگیر این فکر بود که دوستانش را ترسانده و آن‌ها فکر می‌کنند که از زندگی‌شان برای جادو کردن استفاده خواهد کرد و آن‌ها را به کشتن می‌دهد. اما حرف پریسا باری را از روی دوشش برداشت. هرچند بیشتر به نظرش آمد که پریسا برای اینکه جو از سنگینی در بیاید این را گفته؛ اما باز هم برایش خوشایند بود.

سیمین جنگل را نگاه کرد، همه چیز کاملا سیاه بود، کمی از آتش فاصله گرفت تا چشم‌هایش به تاریکی عادت کند. «ماه امشب کم نوره، فکر کنم تا طلوع ماه هنوز یه مقداری مونده. اما مطمئن نیستم چقدر.»

«تا حدود نیمه شب امشب ماه نداریم.» پریسا به آسمان نگاه کرد و ادامه داد، «در کل هم این چند شب شب‌های تاریکیه. این منطقه حیوان درنده بزرگ کم داره؛ ولی فکر کنم بهتره شب نوبتی نگهبانی بدیم. من شکارچی بودن رو دوست دارم، ولی شکار بودن رو نه.»

«دیوها واقعا وجود دارن؟» اشکان این را از پریسا پرسید، به نظر می‌آمد بیشترین اطلاعات درباره این طرف دیوار را پریسا دارد.

پریسا کمی مکث کرد و گفت: «پدرام که چیزی ندیده این دو سال. اگه منظورت همون موجوداتیه که روی دو پا مثل آدم راه می‌رن، پاهاشون سم داره، شاخ دارند و با جادو می‌تونن آدم ناپدید کنن… از اونا ندیده.»

اشکان گفت «خوبه، می‌شه راحت‌تر بخوابم.»

آرش رو به آتش گفت: «چرا حس می‌کنم یه ولی ته جمله پریسا تو دهنش جا مونده؟»

«چون واقعا مونده» پریسا ادامه داد «ولی، پدرام یه بار اسب‌دال دیده یا شیردال. خودش گفت شیردال بوده ولی چون زنده مونده، من فکر می‌کنم اسب‌دال بوده. اسب‌دال‌ها کمتر به آدم‌ها به چشم غذا نگاه می‌کنند. پدربزرگم می‌گفت شیردال حتما به آدم حمله می‌کنه ولی اسب‌دال رو تا وقتی که یه کرمی بهش نریزی بهت حمله نمی‌کنه. داشته پرواز می‌کرده و دور بوده نتونسته زیاد خوب تشخیص بده. البته فکر کنم از ترس با سرعت زیادی فرار کرده که نتونسته تشخیص بده. مساله‌ی اصلی اینه که وقتی شیردال واقعیه؛ چرا دیو نباشه؟»

«توی کتاب‌هایی که نگهبان داره،» آرش این را گفت؛ اما ساکت شد، انگار که حرف اشتباهی زده. اما در نهایت ادامه داد؛ «که البته شما به کسی نمی‌گید که من خوندمشون… چون اجازه نداشتم و بفهمه معلوم نیست چی‌کارم کنه!» همه را نگاه کرد تا با سر تایید کنند که حرفی نمی‌زنند. بعد گفت؛ «تو اون کتاب‌ها، در موردشون نوشته بود. اما در مورد ظاهرشون چیزی نبود. درمورد جادوشون بود. جادوی ناپاک. دو تا چیز توجهم رو جلب کرد توی کتاب‌هایی که در موردشون نوشته بودن. یکی اینکه از حیوان‌های درنده توی جنگ استفاده می‌کنند. مثل گرگ و شیر و شیردال. یکی دیگه هم اینکه وقتی کسی در حال مرگ باشه، همه انرژیی که ازش مونده رو برای جادو استفاده می‌کنن. این باعث می‌شه جنگجوهای خیلی ترسناکی باشن؛ چون وقتی یک نفرشون زخمی بشه و یه جادوگر اونجا باشه، می‌تونه انرژی زندگی زیادی رو برای جادوش استفاده کنه. این قاعدتا خیلی خطرناک‌تر از تیریه که من به سپر پهلوان زدم. اما هیچی درباره شاخ داشتنشون ننوشته بودند. من فکر کنم اون بخش ماجرا افسانه‌اس. احتمالا اونا هم شبیه خودمونن. جادوشون که فرق خاصی با جادوی ما نداره.»

«مگه نگفتی جادوی ناپاکه؟» اشکان با ابروهایی درهم رفته ادامه داد؛ «مگه نگهبان هم جادوی ناپاک استفاده می‌کنه. یا خودت؟»

«چطور می‌شه تشخیص داد؟» آرش صادقانه‌ترین جوابی که می‌توانست را به سوال اشکان داد و وقتی تعجبش را دید؛ ادامه داد: «ببین، من جادوی زمین رو با اجازه یا بی اجازه‌ی زمین استفاده کنم؛ نتیجه یکیه! جادو یکسانه. از اثر جادو نمی‌شه فهمید جادوی پاکه یا ناپاک. حرف‌های کتاب‌ها تا حدی ضد و نقیض بود. ولی بطور خلاصه نظر کتاب‌های جدیدتر این بود که جادوی دیوها ناپاکه و جادوی انسان‌ها پاک. یکمی برای من عجیبه این تغییر. ولی به هر حال، هر دو تا به یه اندازه می‌تونن باعث مرگتون بشن. خیلی فرقی توی پاک و ناپاکیش نیست.»

«چرا باید همیشه دور آتیش داستان‌های ترسناک تعریف کنن؟» پریسا از سیمین پرسید که کمی دورتر و پشت به آتش نشسته بود که چشم‌هایش به تاریکی عادت کند.

«برای اینکه دخترها توی تاریکی بترسن و بغلشون کنن.» سیمین جواب داد و کمانش را با تیردانش برداشت و به سمت یکی از درخت‌ها رفت و گفت: «متاسفانه با دخترهای اشتباهی اومدن. تا طلوع ماه من نگهبانی می‌دم. بالای درختم، احتمالا دیدنم براتون سخت باشه.»

«وقتی ماه طلوع کرد من رو بیدار کن، نگهبانی دوم با من» آرش این را گفت و رفت جای خوابش را درست کند.

پریسا کنار آتش، بیرون چادر اقامتگاه برای خودش جای خوابی آماده کرد و دراز کشید و به آسمان پر ستاره خیره شد. رویای کودکی‌اش در دسترس بود. از دیوار عبور کرده بود و حالا سمت دیگر دیوار در دنیای آزاد جنگل‌های شمالی بود. می‌ترسید. او شب‌های زیادی را در دشت و جنگل‌های جنوبی گذرانده بود، اما هیچ کدام این حس را نداشتند. حتی شکل درخت‌ها هم فرق می‌کرد. درخت‌های آن جنگل‌ها اینقدر تنومند و در هم تنیده نبودند. او در مورد مردمان شمال می‌دانست. پدربزرگش یک بار در مورد آن‌ها حرف زده بود. یک بار یک نفر را در جنگل‌های شمالی دیده بود. گفت «یکی بود مثل ما، من پشت بوته‌ها بودم و او از جلوی بوته رد شد و من رو ندید. همونجا بی‌حرکت موندم تا عبور کنه. وقتی کمی دور شد، برگشت و جایی که من بودم را نگاه کرد و دوباره به مسیرش ادامه داد. من رو دیده بود. نه شاخ داشت. نه سم داشت. اگه توی دهکده بود؛ یکی بود مثل بقیه، قدش بلند بود ولی نه اونقدر که بگم دیوه.» پریسا یادش بود که چقدر آن شب پدربزرگش را سوال پیچ کرده بود، اما چیز بیشتری دستگیرش نشده بود. حالا پدربزرگ مرده بود. احتمالا تنها آدمی که یک دیو را از نزدیک دیده بود. گاهی فکر می‌کرد، پیرمرد سال‌های آخر زندگی خیالاتی شده است و این چیزها را از خودش در آورده، یا خواب دیده و فکر کرده واقعی بوده. مادربزرگش سال‌های آخر خیلی حرف‌های عجیبی می‌زد. اما حالا حرف‌های آرش باعث شد دوباره یاد حرف‌های پدربزرگش بیفتد. حالا که رویایش به نظر دست‌یافتنی می‌آمد، داشت فکر می‌کرد چرا چنین رویای احمقانه‌ای داشته؟ اما قبل از اینکه موفق شود بیشتر از این خودش را بترساند، پلک‌هایش سنگین شدند و ستاره‌های آسمان یکی یکی خاموش شدند و جای خودشان را به آرامش خواب سنگین ناشی از خستگی دادند.

اشکان آخرین نگهبانی دم صبح را داشت. کمی قبل از طلوع خورشید، وقتی آسمان کمی روشن شده بود؛ همه را بیدار کرد. اینکه در طول شب و هنگام تغییر نگهبان آیا اتفاق خاصی افتاد یا نه؛ در این نوشته چیزی از آن گفته نمی‌شود. اما خواننده‌ی عزیز، اگر شما فکر می‌کنید چیزی در تغییر نگهبان‌ها پیش آمده است؛ حتما پیش آمده. من به شما اطمینان می‌دهم هر چهار شخصیت داستان؛ صبح صحیح و سالم و شاد بودند. درست همان وقتی که آن‌ها همگی از خواب بیدار شدند؛ کاوه و گروهش به برج شکارچی رسیدند.

  ***

«این واقعا یه گنجینه اس!» آرش داشت از بالای شانه‌ی پریسا به نقشه‌ای که پریسا در دست داشت نگاه می‌کرد. پریسا انگار که مچش را موقع کار خلافی گرفته باشند از جا پرید و به طرف آرش برگشت. آیا در این چرخش، موهای بلندش روی صورتش ریخت؟ یا موهایش کوتاه است؟ کدام منطقی‌تر است؟ شما پریسا را با موی بلند تصور کرده‌اید یا موی کوتاه؟ موهای اشکان چه رنگی است؟ آیا آرش روی صورتش یک زخم کهنه‌ی قدیمی از یکی از مبارزه‌های تمرینی‌اش با اشکان دارد؟ شما تصمیم بگیرید. شما هم به اندازه‌ی من گردن این شخصیت‌ها حق دارید. رمان، داستانی در مورد شخصیت‌های خیالی است. من آن‌ها را نوشتم اما تخیل شما آن‌ها را زنده می‌کند. اما اگر بعد چیزی گفتم که خلاف تصور شما بود چه؟ مثل تصوری که درباره‌ی پایان‌بندی کتاب دارید. می‌تواند متفاوت باشد. در مورد شخصیت‌های سایر کتاب‌ها هم همین کار را کرده‌اید. شخصیت یک کتاب را تصور کنید و بخاطر بیاورید چه توصیفی در کتاب داشت؛ بعد تصویری که از او در ذهن خودتان هست را بخاطر بیاورید. دومی راحت‌تر خواهد بود. شما خالق شخصیت داستان، در ذهن خودتان هستید؛ نه نویسنده کتاب.

«لعنت بهت! یه عمر ترس لو رفتن این نقشه رو داشتم.» پریسا که تازه یادش افتاده بود نیازی به مخفی کاری نیست؛ بقیه را هم صدا زد و گفت «بیاید این رو نگاه کنید.» و نقشه را روی زمین پهن کرد. پایین نقشه تقریبا از دیوار شمالی شروع شده بود و برج شکاربان آن پایین مشخص بود. محدوده‌ی برج نگهبان و بخش بی‌درخت اطراف آن هم بخش خوبی از نقشه را گرفته بود. پریسا دستش را روی نقشه گذاشت گفت: «ما از این راه اومدیم، تا این دو راهی و دو راهی رو اومدیم سمت شیررود. الان باید اینجا باشیم. از این‌‌جا به سمت شمال شرقی که بریم، چند ساعته به اینجا می‌رسیم. احتمالا هنوز می‌شه اونجا گوزن قرمز کوهستانی پیدا کرد. فکر نکنم توی چند ده سال از اونجا کلا برن.»

«جایی که گوزن قرمز پیدا می‌شه» اشکان به بخش نزدیک جایی که پریسا نشان داده بود اشاره کرد و گفت «باید گرگ هم پیدا بشه»

نماد گرگ روی نقشه بیشتر به سمت شمال بود و به مقیاس نقشه؛ اگر مقیاس دقیقی باشد؛ باید نصف روزی فاصله می‌داشت. اما همه منظور اشکان را فهمیده بودند. حتی اگر هیچ وقت گرگی در آن منطقه دیده نشده باشد، باز هم دلیل بر نبودن گرگ نیست.

«اینجا، بیشتر به سمت شمال اینجا رو ببین، و اینجا.» پریسا بخش‌های مختلفی از نقشه اطراف جایی که علامت گرگ بود را نشان داد و گفت «این بخش‌ها قوچ و شوکا و حیوانات کوچک‌تر داره. گوزن قرمز نر یه هیولای ۲۰۰ کیلوییه. هیچ گرگ عاقلی توی فصل بهار که غذا زیاده اینجا نمیاد.»

«می‌دونی پریسا؛» سیمین دستش را روی شانه‌ی پریسا گذاشت و ادامه داد: «از وقتی پامون رو توی این جنگل گذاشتیم، احساس می‌کنم همه‌اش داری ما رو گول می‌زنی که کاری که دلت می‌خواد رو بکنیم! مطمئنم فردا سر از این پایین در میاریم. نزدیک گرگ‌ها یا اینجا… این چیه اصلا اینجا؟ گراز؟» پریسا با سر تایید کرد.

«دیشب هم برنامه شکار گراز بود» آرش این را گفت و ادامه داد، «من نظرم اینه که سعی کنیم همین گوزن قرمز رو پیدا کنیم. خیلی دور نیست.»

«خوبه!» سیمین تایید کرد و گفت: «اگه امروز یه گوزن شکار کنیم، من فردا اینجا ازش نگهبانی می‌دم که شماها برید و گراز شکار کنید! برعکس شما شکارچی‌های ماجراجو و شجاع، من موجود جون‌دوستی‌ام و ترجیح می‌دم از اون شیر سنگی رد نشم.»

«پس بریم!» اشکان وسایلش را برداشت و راه افتاد.

«اشکان!» پریسا صدایش کرد و با اشاره به کوله اشکان گفت: «می‌شه لطفا یه مقداری از اون ابزارهای فراری دادن حیوون‌ها که با خودت داری رو بذاری بمونه؟ می‌خوایم بتونیم بهشون نزدیک بشیم! هر چیزی که تلق تلوق می‌کنه رو بذار بمونه واقعا نصف جنگل رو فراری می‌دی. یا اینکه از من بیست سی قدم عقب‌تر راه بیا. فکر نکنم دلت این رو بخواد!»

کمی بعد، با وسایلی سبک‌تر، کمان‌های زه شده و تیرهای آماده راهی مسیری شدند که قرار بود به سمت گوزن‌های قرمز برود. مشخص بود که پریسا واقعا عمرش را در شکار و تعقیب کردن رد حیوانات گذرانده است. چند ساعتی که گذشت توانستند رد گوزن‌ها را پیدا کنند و از آن به بعد همه مسیر را در سکوت کامل دنبال پریسا حرکت کردند. کوچک‌تریی صدای اضافه‌ای که از نفس کشیدن کسی می‌آمد با چشم غره پریسا مواجه می‌شد. به مرور همه به این نتیجه رسیدند که جا انداختن یک یا دو دم و بازدم بهتر از تحمل کردن ابروهای درهم رفته‌ی پریسا است. وقتی پریسا دست راستش را به علامت ایست بالا آورد. همه نفسشان را در سینه حبس کردند. انگار دستور ایست قلبی ریوی صادر شده باشد. اگر پریسا کمی دیرتر دستش را پایین می‌آورد، چه بسا در همین بخش از داستان، یکی دو نفر از شخصیت‌ها را از دست داده بودیم.

خیلی آهسته به پریسا نزدیک شدند. چیزی بجز درخت دیده نمی‌شد. اما با راهنمایی پریسا موفق شدند از فاصله بین درخت‌ها، حدود دویست متر جلوتر چند گوزن ببینند. پریسا یک تیر کنار کمانش در دست قبضه نگه داشته بود. سیمین از اول مسیر سه تیر در دست قبضه‌اش کنار کمان نگه داشته بود. اشکان کمانش پشتش بود. آرش انگشتر فیروزه‌اش را به سمت داخل دستش چرخاند. دست چپش را مشت کرد و سنگ فیروزه‌ی انباشته از جادو را به پوستش چسباند. اشکان و آرش محافظ بودند؛ برای هر خطری که گروهشان را تهدید کند. آن‌ها قرار نبود نگران شکار یا فرار کردن گوزن باشند. شکار با پریسا و سیمین بود.

پریسا کمی جلو رفت. سیمین با سر علامت داد که به سمت چپ می‌رود. آرش سعی کرد پشت سر آن‌ها و با فاصله به سمت چپ سیمین برود. اشکان هم عقب‌تر از پریسا سمت راست او بود. کمی بعد گوزن نر بزرگی از گله جدا شد و به سمت آن‌ها نگاه کرد. همه بی‌حرکت ماندند. اگر گوزن خطری حس می‌کرد یا همه گوزن‌ها فرار می‌کردند یا گوزن نر حمله می‌کرد. هیچ کدام حالت خوبی نبود. گوزن نر بی‌تفاوت به چرا ادامه داد. پریسا به سیمین علامت داد که شروع کنند. صدای خم شدن کمان پریسا باعث شد همه گوزن‌ها سرهایشان را بالا آوردند. شاید، شاید اگر با کماندارهای کندتری طرف بودند؛ فرار کرده بودند. اما پریسا می‌توانست از صد متری، گوش خرگوش را با تیر بزند. سیمین با سال‌ها تمرین کمانگیری روی اسب، به ترکیب سرعت و دقت کم‌نظیری رسیده بود. گوزن نر با دو تیر در قلب و یک تیر در پهلویش، همان‌جا روی زمین افتاد بدون اینکه یک قدم اضافه بردارد.

آرش زمین افتادن گوزن قرمز بزرگ را دید و فکر کرد، «یک شکار اخلاقی و یک مرگ بدون درد.» اما ذهنش از یک صدای فریاد پر شده بود. کسی داشت پدرش را صدا می‌کرد. آرش گوزن جوان‌تری را دید. گوزنی که در فرار کردن تعلل کرده بود و از بقیه گوزن‌ها به آن‌ها نزدیک‌تر بود. پریسا و سیمین فرصت یک شکار دیگر را دیده بودند. آرش فریاد زد «نه!» گوزن جوان را نگاه کرد و گفت متاسفم، ولی فرصت عزاداری نداری. فقط فرار کن.

سیمین و پریسا به او نگاه کردند تا دلیل فریادش را توضیح دهد. آرش گفت: «فکر کردم برامون سخت باشه دو تا رو ببریم.»

پریسا شانه‌هایش را بالا انداخت و گفت: «سخت که نبود. بیاید کمک.»

مدتی وقت برد تا گوزن را تمیز و تکه تکه کنند. بخش‌های داخلی بدن که خوردنی نبود یا تمیز کردنشان زیادی سخت بود را جدا کردند و همان‌جا رها کردند. پریسا گفت، «من نمی‌ذارم پوست این حیف بشه! واقعا قشنگه باید ازش استفاده کنیم.» وقتی با دقت کافی پوست را جدا کردند و بخش‌های مختلف گوشت را قطعه قطعه کردن که بتوانند راحت‌تر آن را حمل کنند؛ به سمت محل اقامتشان برگشتند. تقریبا هوا تاریک شده بود که به محل اقامتشان رسیدند. در راه، صدای زوزه‌ی شغال‌ها را می‌شنیدند. «امشب نگهبانی مهم‌تره» آرش نگاهی به اطراف انداخت، چشم‌هایی که برق می‌زدند در فاصله‌ی زیادی دیده می‌شدند. هوای شب خنک بود. گوشت شکار را از تیرهایی که برای همین کار درست کرده بودند آویزان کردند تا خون از بافت‌ها خارج شود و حیوانات کوچک هم دسترسی به آن نداشته باشند. پریسا روی گوشت‌ها را نمک مالید و زیر آن‌ها شعله‌های کوچکی روشن کرد که دودش حشره‌ها را دور کند. وقتی کارش تمام شد، نگاهی به گوشت‌های آویزان انداخت و با حسرت گفت: «ناهار نخوردیم!»

سیمین گفت: «اگه آرش گذاشته بود اون یکی رو هم بزنیم، الان درسته کبابش می‌کردیم.» بعد نگاهی آرش کرد و ادامه داد: «حالا باید از همین گوزن پیره شام درست کنیم.»

پریسا گفت: «بجاش این حداقل ۴۰ کیلو گوشت داره!»

«یعنی صبح بر می‌گردیم؟» سیمین نگاهی به حجم گوشتی که آویزان کرده بودند کرد و گفت: «این برای شکاربان شدن هم کافیه.»

همه همدیگر را نگاه کردند. اشکان گفت «بیشتر از ۴۰ کیلو وزن داره. اگه پوستش رو بذاریم کنار؛ که واقعا خودش سنگین بود. بجز اون فقط همین گوشت‌ها که بردم بالا آویزون کردم بیشتر از ۵۰ کیلو وزن دارند. بیشتر از نصف روز طول کشید مسیر رو با این بار برگردیم. یه مقداری رو امشب می‌خوریم ولی فکر کنم باز هم بیشتر از ۴۵ کیلو به برج شکاربان برسه. برای اول شدن کافیه. ولی دوست دارم بیشتر اینجا بمونم.»

«فکر کنم مریضی پریسا رو گرفتی؛» سیمین چند قدم از بقیه فاصله گرفت و گفت: «از پریسا دور شید اگه نه همه‌تون می‌خواید همه‌ی عمرتون رو اینجا زندگی کنید! مریضیش خطرناکه!»

وقتی خنده‌های آن‌ها از مسخره‌بازی سیمین فروکش کرد؛ سیمین گفت: «اگه واقعا می‌خواید دنبال شکار بعدی برید، اونم اون پایین‌ها؛ نمی‌شه اینجا این گوشت‌ها رو تنها گذاشت. نمی‌تونیم هم با خودمون ببریم. منم واقعا دوست ندارم اینجا شب تنها بمونم و مواظبشون باشم. اما گروه اکتشاف شما هم نمی‌تونه کمتر از سه نفر باشه.»

«نمی‌دونم می‌شه یا نه،» اشکان به حجم گوشت آویزان نگاه کردن و ادامه داد؛ «اگه فردا صبح زود به سمت برج بریم، بعد از ظهر می‌شه گوشت‌ها رو اونجا تحویل بدیم و برای شکار بعدی برگردیم. هنوز سه روز فرصت برامون می‌مونه.»

پریسا گفت: «نمی‌شه. مقدار گوشتی که توی یه نوبت به برج می‌بری رو فقط حساب می‌کنند.»

«تو چرا اینا رو می‌دونی؟» آرش این را پرسید و وسط خنده گفت؛ «واقعا چیزهای عجیبی می‌دونی! اصلا این رو نشنیده بودم.»

پریسا جواب داد «آخه گروه پدرام؛ دو سال قبل ۵۰ کیلو شکار کرده بود! ۲۰ کیلو رو اول بردن تحویل داد، ۳۰ کیلو رو بعد. براشون فقط ۳۰ کیلو رو حساب کردند. تا مدت‌ها هر وقت خونه بود، غر می‌زد که ما ۵۰ کیلو شکار کرده بودیم.»

«خب پس نمی‌شه این کار رو هم کرد.» اشکان کمی فکر کرد و گفت، «می‌شه بمونیم و دنبال شکار نزدیک بریم. یا دنبال ماجراجویی اون پایین. به نظرم رای‌گیری کنیم. کسایی که با ماجراجویی مخالفن دستشون رو بلند کنند.»

همه همدیگر را نگاه کردند و کسی دستش را بلند نکرد.

آرش گفت: «خب، ماجراجویی. دو روزمون تموم شده، سه روز مونده، روز آخر رو باید برای برگشت بذاریم. پس دو روز وقت داریم. تا اون پایین چقدر راه داریم؟»

«بیشتر از مسیر امروز.» پریسا جواب داد و اضافه کرد؛ «اما، برگشتش باید کندترهم باشه. چون شیب مسیر بیشتره و تعدادمون کمتره وزن شکار هم بیشتره. با اینکه دوست دارم بریم، ولی به نظر نشدنی میاد.»

آرش روی زمین نشست و دستش را روی زمین گذاشت و گفت «اگه ناهار دیروقتمون رو درست کنید؛ من سعی می‌کنم یه فکری برای چند تا مشکل با همدیگه بکنم.» و به سمت رودخانه رفت.

***

پریسا غذا را مزه کرد و گفت «به نظرم پخته» و بعد به سمت آرش اشاره کرد و گفت «یه بار رفتم آب بردام، نگاهش کردم خیلی اخمو و جدی بود. یکی از شماها برید صداش کنید.»

«من صداش می‌کنم.» سیمین به سمت آرش راه افتاد و ادامه داد «ولی مطمئن نیستم وسط کارش بیاد.» سیمین با زاویه به سمت چپ آرش نزدیک شد، طوری که بتواند از گوشه‌ی چشمش او را ببیند. غافلگیر کردن آرش در این وضعیت اصلا کار عاقلانه‌ای نبود. با فاصله چهار پنج قدم از آرش به رودخانه رسید. کمی ایستاد و آرش را نگاه کرد. صورتش در هم رفته بود دست‌هایش می‌لرزید. صبر کرد تا آرش سنگی را که در دست داشت در کیسه چرمی‌ای بگذارد و بعد گفت: «غذا آماده شده.»

کمی زمان برد تا آرش بتواند معنی چیزی را که شنیده متوجه شود. سرش را تکان داد؛ آبی به صورتش زد و گفت «چه خوب.» دست‌هایش را روی زمین گذاشت و سعی کرد بلند شود، بعد انگار که نظرش عوض شده بود گفت: «لطفا بگو اشکان بیاد کمک. ضعف دارم.»

آرش به اشکان تکیه کرد و تا کنار آتش رفت و آنجا زمین نشست و گفت: «ممنونم. شاید می‌تونستم خودم بیام ولی واقعا دلم نمی‌خواست با صورت توی رودخونه بیفتم. نباید اینقدر خسته می‌شدم.»

پریسا بشقاب غذا را که ترکیبی از دل و جگر گوزن و سبزی‌های کوهستان بود به او داد و گفت: «با این شروع کن، کباب هم داریم.» و در حالی که برای خودش غذا می‌کشید پرسید «به جایی رسیدی؟»

آرش قاشقش را که تازه از دهنش بیرون آورده بود به علامت «بله» تکان داد و به بلعیدن غذایش ادامه داد. حاضر نبود یک لحظه از غذا خوردن عقب بماند. اشکان نگاهی به بشقاب آرش انداخت و گفت؛ «باید بیشتر تمرین کنم. اینجوری بخواد پیش بره وقتی توی برج شکاربان ساکن بشیم هیچی غذا بهم نمی‌رسه.» سیمین و پریسا خندیدند ولی آرش فقط به غذا خوردن فکر می‌کرد و اصلا صدای اشکان را هم نشنیده بود.

وقتی غذا تمام شد آرش گفت «یه تعدادی طلسم درست کردم که امیدوارم، یعنی بهتره بگم مطمئنم کار می‌کنه. برای پنهان کردن اینجا از دید هر موجودی به احتمال زیاد. بخشی که شک دارم، حشره‌هاس. اونا ممکنه رد بشن ازش ولی مطمئن نیستم. صبح که خواستیم راه بیفتیم جادو رو کامل می کنم. الان واقعا به استراحت، خواب، فقط یه چند ساعتی. لطفا نگهبانی آخر رو بذارید برای من. می‌رم بخوابم.» و رفت روی جای خواب شب قبلش که هنوز تقریبا به همون وضعیت بود دراز کشید. من خیلی دقت کردم اما مطمئن نیستم که اول دراز کشید بعد خوابش برد یا برعکس.

اشکان و پریسا و سیمین همدیگر را با تعجب نگاه کردند. اولین کسی که موفق شد حرف بزند سیمین بود؛ «به نظر میاد توی مشکلاتی که می‌خواست حل کنه، مشکل من که نمی‌خوام بیام بعد از شیر سنگی نبود.» پریسا و اشکان با تعجب به سیمین نگاه کردند. سیمین با ماجراجویی رفتن مخالف نبود، اما انگار هنوز با ماجراجویی رفتن خودش مخالف بود. اشکان گفت: «فکر کنم اینجا تنها موندن خطر بیشتری داره تا با ما اومدن؛ از دید سالم موندن، احتمالا مشکل تو رو هم حل کرده.اینجا» سیمین چشم غره‌ای که باید نصیب آرش می‌شد را به اشکان تحویل داد و گفت: «خودم اینجا بودم! می‌تونست حداقل ازم بپرسه. من ترجیح می‌دم غذای گرگ بشم تا جادوگر دیو.»

«خیلی بعیده جادوگر دیو ببینیم.» پریسا که داشت کمانش را بر می‌داشت که برای نگهبانی اول داوطلب شود ادامه داد، «فاصله‌ی زیادی از شمالی‌ترین نقطه نقشه پدربزرگ داریم. آقاجان هم فقط یه بار، آن هم اتفاقی یکی از دیوها رو دیده. تازه اگه اون که دیده دیو بوده باشه. من می‌رم برای نگهبانی اول. تو هم وقتی با ماجراجویی مخالفی، صریح‌تر مخالف باش. نفر دوم کیه؟»

سیمین گفت؛ «حالا تقصیر خودمه. نگهبانی دوم با من. ترجیح می‌دم خواب دم صبحم بیشتر باشه.»

آن شب هم با آرامش گذشت. گروه دوم که شامل کاوه، فربد و شهبد بود؛ از مسیر کوهستان رفته بودند و جایی برای اقامت پیدا نکرده بودند. از درختی بالا رفتند و با خستگی وسایلشان را به شاخه‌های درخت آویزان کردند و روی شاخه‌های کلفت‌تر درخت‌ها خوابیدند. خواب ناآرامی داشند. در دوردست می‌توانستند نور آتش و دودی را در تاریکی شب تشخیص دهند. کمی در مورد روشن کردن آتش صحبت کردند ولی به نتیجه نرسیدند و در نهایت ترجیح دادند بدون علامت دادن به انواع موجوداتی که نمی‌شناسند آن شب را بدون غذای گرم سر کنند و صبح به جایی که نور آتش را دیده بودند سر بزنند.

  ***

هنوز هوا روشن نشده بود که آرش همه را بیدار کرد و گفت وسایلی که لازم دارند را بردارند و از اقامتگاه فاصله بگیرند. «تا اینجا حداقل باید فاصله بگیرید. هرچی می‌خواید بردارید. ممکنه یه شب نباشیم یا دو شب. من از سمت پشت اقامتگاهمون شروع می‌کنم به کار گذاشتن طلسم‌ها، شش تا طلسمه آخری رو اونجا می‌ذارم که نشونتون دادم. تا وقتی آخری رو بذارم هرچی لازم دارید رو برداشته باشید.» و به سمت اولین نقطه‌ای که انتخاب کرده بود رفت یک چوب در زمین فرو کرد، بالای چوب سوراخی کنده بود یکی از سنگ‌ها را از کیسه چرمی در آورد، نگاه کرد تا مطمئن شود سنگ درستی است و آن را در سوراخ چوب قرارداد و رویش را با کمی گل پوشاند. و بعد به نقطه‌ی بعدی رفت، همان کارها را تکرار کرد و این بار با خاکستر روی سنگ را پوشاند و نقطه‌ی بعدی، این بار چیزی روی سنگ نگذاشت، بعد نقطه‌ی چهارم، این بار یک تکه از استخوان خرگوش‌های دو شب قبل را روی سنگ گذاشت، نقطه‌ی پنجم کمی برگ له شده را روی سنگ گذاشت و به نقطه‌ی ششم رسید؛ همه از محوطه‌ی اقامتگاه خارج شده بودند. چوب آخر را در زمین فرو کرد طلسم را در سوراخ روی چوب گذاشت و دست خودش را برید و از خون خودش روی سنگ ریخت و از آن کمی فاصله گرفت و روی زمین نشست. یک دستش را روی زمین گذاشت و با دست دیگر چوب پایه‌ی طلسم ششم را گرفت.

اشکان داشت کارهای عجیب آرش را نگاه می‌کرد. آرش روی زمین نشسته بود و دستش را به چوب گرفته بود. به نظر می‌آمد ناامید شده. بعد بلند شد و به طرف آن‌ها برگشت و گفت، «بریم.» اشکان گفت «قرار بود یه کاری بکنی بعد بریم!» آرش نگاهی به اطرافش انداخت و گفت «چه کاری؟» اشکان مطمئن بود باید یک کاری انجام می‌شده که همین الان یادش بود ولی فراموش کرده است. کار مهمی بود. اطرافش را نگاه کرد. وسایلش همه کنارش بود، سیمین و پریسا هم آنجا بودند. چیز دیگری نبود که لازم باشد انجام دهند. یا یک چیزی بود که فراموش کرده بود.

آرش گفت «یکمی باید از اینجا فاصله بگیریم؛ اینجا خیلی نزدیکه.» و به سمت شمال راه افتاد و گفت «نگران چیزی که یادت رفته نباش. یکم فاصله بگیریم از اینجا؛ یادت میاد. اینجا دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه بجز من بهش فکر کنه. سعی کنید زنده برگردم.» و با صدای بلند خندید! طلسمش بهتر از چیزی که انتظار داشت کار کرده بود. خیلی بهتر! پریسا و سیمین با تعجب به اطراف نگاه کردند و دنبال آرش راه افتادند.

حدود ده قدم که فاصله گرفتند اشکان گفت «اقامتگاهمون!» و به پشت سرش نگاه کرد، چیزی آنجا نبود. سیمین و پریسا هم پشت سر را نگاه کردند. سیمین با تعجب گفت «حتی یادم نبود اقامتگاه داشتیم! اون گوزنی که اینقدر براش زحمت کشیدیم! چطور اون رو یادم رفته بود!» پریسا، آرش را نگاه کرد و پرسید: «واقعا هنوز اونجان؟» آرش گفت «آره. هنوز همونجان. حتی اگه بدونید دنبال چی می‌گردید هم نمی‌تونید پیداش کنید. اگه چیزی باشه که توی محوطه اون شش طلسمه، وقتی نزدیک اونجا بشید فراموشش می‌کنید. حتی اگه مطمئن باشید اونجاس.»

سیمین پرسید: «خودت می‌بینیش؟»

«بهتر از قبل» آرش جواب داد: «فکر نکنم نگهبان هم بتونه پیداش کنه. اونی که توی خونه گذاشتم که وسایلم رو پیدا نکنه از این خیلی ساده‌تره. بریم! شیر سنگی منتظره.»

پریسا جلوتر از همه می‌رفت؛ هم با نقشه آشنا بود؛ هم تخصص خوبی برای پیدا کردن مسیرهای کم خطرتر در جنگل و کوهستان داشت. «باید از رودخونه عبور کنیم.» پریسا نگاهی به رودخانه انداخت و به جلوتر اشاره کرد و گفت «اینجا عرض رودخونه زیاده ولی سرعت آب هنوز برای بی خطر رد شدن مناسب نیست. امیدوارم جلوتر گدار مناسبی پیدا بشه. اگه چیزی به چشمتون اومد خبر بدید.»

سمت دیگر رودخانه ساحل پهن‌تری نسبت به این سمت رودخانه داشت. حدود پانزده نفر کنار هم می‌توانستند آنجا قدم بزنند. مسیر شیرسنگی نیز از آن سمت رودخانه بود اما در نقشه پدربزرگ نشانی از گداری که بتوان از آنجا از رود گذشت نبود. اگر تا آبشار راهی پیدا نمی‌کردند باید برمی‌گشتند و از همین جایی که اخیرا دیدند عبور می‌کردند. پریسا گفت «به نظرم صدای آبشار رو می‌تونم بشنوم.» آرش گفت: «من فقط صدای این مگس‌های لعنتی رو می‌شنوم. علاقه عجیبی به گوش من دارند.» رودخانه باریک‌تر شده بود و شدت آب از قبل بیشتر بود. جلوتر رودخانه بین دو صخره‌ی بزرگ محدود شده بود و صدای شیررود از غرش هر شیری بلندتر بود.

پریسا که فکر پیدا کردن گدار در ذهنش جای خود را به ذوق دیدن آبشار داده بود، از صخره بالا رفت و به پایین نگاه کرد. پنجاه؟ صد متر؟ آبشار خیلی بلند بود. به پایین خیره شد. دریاچه‌ی آبشار در نور خورشید صبحگاهی مانند جواهر می‌درخشید و قطره‌های پراکنده‌ی آب با نور طلوع خورشید، رنگ جرقه‌های آتش بودند. چشم‌هایش از ذوق می‌درخشید. فشار دست کسی را روی بازویش حس کرد. برگشت و اشکان را نگاه کرد که نگران به او نگاه می‌کرد. «خیلی لبه وایسادی!» اشکان کمی او را عقب کشید و گفت «یکمی بیا عقب‌تر.» پریسا به پاهایش نگاه کرد، کمی از پایش از لبه صخره رد شده بود. با لبخند به اشکان نگاه کرد و پرسید: «پسر پهلوان از بلندی می‌ترسه؟»

«نه» اشکان در حالی که سعی می‌کرد پایین را نگاه نکند و بلند حرف بزند که صدایش شنیده شود گفت «نه، از بلندی نمی‌ترسم. از سقوط می‌ترسم.»

«راه رو پیدا کردیم.» آرش خودش هم به زحمت صدای خودش را شنید، بعد به سمت دیگر رود اشاره کرد و بلندتر گفت: «بیاید از رود رد شیم. به نظر میاد نیازی به گدار نیست.»

پریسا برای اولین بار سمت دیگر رودخانه را نگاه کرد. حق با آرش بود. دو صخره‌ای که دو سمت رود را محصور کرده بودند در بالاترین نقطه به هم رسیده بودند و عرض مناسبی هم برای رد شدن یک نفر داشتند. پریسا از روی پل سنگی عبور کرد و برگشت و گفت «عرض خوبی داره ولی برای با بار رد شدن خیلی مناسب نیست. برای برگشت باید یه فکری بکنیم. می‌شه یه پل چوبی درست کنیم که بهش اضافه کنیم. حالا بیاید بریم. اشکان کمک می‌خوای؟»

اشکان با سر جواب داد که کمک لازم ندارد.

وقتی همه از پل سنگی رد شدند و چند قدم از رود فاصله گرفتند و صدای رود کمتر شد؛ آرش پرسید «شیر سنگی مگه بالای آبشار نیست؟ چرا ندیدیمش؟»

پریسا پشت سرش را نگاه کرد و گفت «همونه!» و به دو صخره که به هم چسبیده بودند و از میان آن‌ها آب با فشار پایین می‌ریخت اشاره کرد و گفت «سنگیه، صدای غرش شیر هم میده! فکر کنم از صداش براش اسم گذاشتن.»

به بخش‌های عریض مسیر رسیده بودند. شیب مسیر کم بود و راحت می‌توانستند در کنار هم راه بروند. پریسا نقشه را نگاه کرد. به محل علامت‌گذاری شده گراز نزدیک بودند. به بقیه نگاه کرد و گفت «برای شکار گراز فکری کردید؟ یعنی چطوری قراره از پسش بر بیایم؟»

آرش گفت «من چهار تا تیر طلسم شده با خودم آورده بودم.» از تیردانش، تیرهایش را بیرون آورد و از بین آن‌ها چهار تیر را جدا کرد و گفت «این‌ها، طلسم نفوذ یا برش یا یه چیزی شبیه این دارند. طلسم قدرتمندیه. دیشب می‌خواستم چند تا دیگه درست کنم ولی اون طلسم خیلی جونم رو گرفت. نتونستم. اشکان هم نیزه داره. اگه فقط یه گراز باشه و درست به قلبش بزنیم با یکی دو تا از این تیرها باید بمیره. اما اگه سه چهار تا گراز باشند» کمی مکث کرد و اشکان ادامه داد؛ «باید بمیریم.» و بعد گفت «شمشیر هم داریم. می‌شه شمشیرها رو سر چوب‌های بلند ببندیم و ته چوب رو توی زمین فرو کنیم. اینجوری میشه برای خودمون یه حصار درست کنیم که اگه گراز بهمون رسید با زور خودش خودش رو بکشه. اما نباید به اونجا برسه.»

«من که نمی‌خواستم بیام.» سیمین این را گفت و به درخت‌ها اشاره کرد: «من بالای درخت می‌مونم تا گرازتون رو شکار کنید.»

«فکر کنم دید خوبی از یه گراز زخمی نداری؛» پریسا با دست‌هایش دایره‌ی بزرگی نشان داد و گفت: «یه درخت به این گندگی رو می‌تونه بندازه.»

سیمین چشم غره‌ای به آرش رفت و گفت؛ «چند تا مشکل رو با هم حل کردی!»

آرش گفت «نمی‌خواستی تنها بمونی و نمی‌خواستی با ما بیای. فقط یکیش رو می‌تونستم حل کنم. حالا اونجوری به من اخم نکن، با ماجراجویی مخالف نبودی؛ بیشتر دلت با اومدن بود تا موندن.»

اشکان وسط شاخه‌ی ضخیمی را شکافت و قبضه‌ی شمشیرش را میان آن گذاشت و با طناب دورش را چند دور بست. حالا یک نیزه دست‌ساز با تیغه‌ی خیلی بلند داشت. شمشیرش را از دسته‌ی نیم‌متری‌اش گرفت و کمی آن را مانند نیزه تکان داد و گفت «به نظر بد نمیاد. بهتره اول شمشیرها رو تبدیل به نیزه کنیم. بعد دنبال گراز بگردیم. فکر نکنم گراز بهمون وقت زیادی بده. مخصوصا اگه اول اون ما رو پیدا کنه.»

آرش نگاهی به نیزه‌ی من‌درآوردی اشکان انداخت و گفت «نامطمئن به نظر میاد؛ امیدوارم کار کنه.» اشکان گفت «چیز بهتری فعلا به فکرم نمی‌رسه، بهتر از خود شمشیره جلوی گراز.»

خورشید هنوز به وسط آسمان نرسیده بود که پریسا رد پای نسبتا تازه‌ی یک گراز بزرگ را پیدا کرد و بعد از آن به دنبال رد گراز در جنگل پیش رفتند. آرش هر از گاهی نگاهی به اطراف می‌انداخت تا مطمئن شود راه برگشت را پیدا می‌کنند. هر کدام از آن‌ها یک تیر طلسم شده داشتند که کنار کمان در دست قبضه نگه داشته بودند و در دست دیگر نیزه-شمشیر اختراع اشکان را گرفته بودند. اشکان در دست راستش نیزه خودش و نیزه-شمشیر را حمل می‌کرد. و سعی می‌کردند بی‌صدا پیش بروند ولی خیلی شدنی نبود. مخصوصا گرز اشکان که حالا از کمربندش آویزان بود و مدام به جایی برخورد می کرد و صدا می‌داد. پریسا یک بار اعتراض کرد؛ ولی اشکان گفت: «الان شکار مهم نیست؛ شمشیر ندارم، گرزم باید دم دست باشه. فقط جونمون مهمه.» و دیگر اعتراضی در کار نبود.

گراز پشت بوته‌های بلندی بود و خوب دیده نمی‌شد؛ هر از گاهی که حرکت می‌کرد و چیزی می‌خورد و بخشی از بدنش دیده می‌شد. این بار اشکان و آرش جلوتر بودند و پریسا و سیمین کمی عقب‌تر می‌آمدند. در برابر گراز، بیشتر نگران حمله‌ی گراز بودند تا فرار کردنش. بنابراین بهتر بود آرایش دفاعی خوبی داشته باشند. سیمین آماده بود که با اشاره اشکان نیزه اش را به اشکان بدهد که در زمین کار بگذارد. ضربان قلب خودش را با صدای بلندی می‌شنید. حس می‌کرد کسی از پشت سر نگاهش می‌کند. اما جرات نمی‌کرد چشم از گراز بردارد. چیزی از پشت سر شنید و رویش را برگرداند. اندکی خیره به چیزی که می‌دید نگاه کرد صورتی بزرگ و استخوانی با پشم‌های قهوه‌ای آشفته و ابعادی بزرگ که از بین درخت‌ها آرام به سمت او می‌آمد. لب‌هایش می‌لرزید و صدایی از آن‌ها بیرون نمی‌آمد. نیزه‌ی من‌درآوردی از دستش زمین افتاد و صدای جلینگ برخورد تیغه شمشیر به سنگ بلند شد.

در این لحظه؛ چندین اتفاق هم‌زمان افتاد. زانوهای سیمین از ترس شل شدند و او بی اختیار روی زمین نشست. خرس که چند هفته‌ای بود از خواب زمستانی بیدار شده بود و خلق و خوی خوشی نداشت با سرعت به سمت سیمین دوید. البته اگر بخواهم دقیق‌تر توصیف کنم باید بگویم در دو جست به او رسید و دستش را با پنجه‌های بلندش به سمت شانه سیمین برد. اشکان، نیزه‌ها و کمانش را رها کرد و از روی سیمین پرید و خودش را بین سیمین و خرس قرار داد و با گرزش که حالا در دستش بود جلوی پنجه‌ی خرس را گرفت. گراز که صدا را شنیده بود از پشت بوته‌ها بیرون آمد و به مهاجم‌ها خیره شد. هنوز تصمیم نگرفته بود در این درگیری نقشی دارد یا نه. پریسا تیر طلسم شده‌اش را در یک حرکت یک نواخت و بدون لرزش کشید و به سمت قلب خرس رها کرد. اما خرس که از حس گرز اشکان روی کف دستش خوشش نیامده بود؛ نعره‌ای زد و روی دو پا ایستاد. تیر پریسا به پهلوی خرس خورد و پشم و پوست و چرم و گوشت را با طلسمی که داشت درید و از سمت دیگر بدن خرس خارج شد. اگر سرنوشت آن تیر را می‌خواهید بدانید، آن تیر از سه درخت عبور کرد و در نهایت وقتی به زمین خورد تا انتها در زمین فرو رفت و همان‌جا برای مدت زیادی باقی ماند. برای تیرها، گاهی می‌توان این را به عنوان پایان خوش حساب کرد یا همان آرامش ابدی.

اما آرامش، چیزی نیست که یک خرس بدخلق و زخمی با آن آشنایی داشته باشد. خرس این بار با پنجه‌ی چپش به اشکان حمله کرد. اشکان که گرزش را با دو دست نگه داشته بود، با گرز جلوی ضربه‌ی خرس را گرفت اما همه بدنش از این ضربه به لرزه افتاد. پریسا تیر آرش را از دستش گرفت و به سمت خرس رها کرد. این بار خرس برای ضربه بعدی چرخید و تیر پریسا بطور کلی خطا رفت. سیمین کمی عقب عقب رفت و تیر طلسم شده‌اش را روی کمانش گذاشت. با شجاعت تازه بازیافته‌اش زه را کشید و سر خرس را هدف گرفت. او پشت اشکان بود و دید خوبی برای هدف گرفتن قلب خرس نداشت. خرس نعره‌ای زد و تیر سیمین اگرچه به صورت خرس خورد؛ اما صدمه‌ای نبود که او را بکشد. چند دندان و بخشی از فک خرس با تیر کنده شد.

درست در این لحظه بود که گراز تصمیم گرفت این ماجرا هیچ ربطی به او ندارد و با سرعت از آنجا دور شد. شاید زیبایی صورتش برایش اهمیت زیادی داشت و هیچ علاقه نداشت بخشی از صورتش را از دست بدهد. آرش که تا این لحظه چشم از گراز بر نداشته بود چرخید و پشت سرش را نگاه کرد. خرس زخمی، که از پهلو و صورتش خون می‌ریخت؛ سعی کرد اشکان را با دندان‌هایی که برایش باقی مانده بود، گاز بگیرد. این بار تیر پریسا به هدف خورد ولی تیر طلسم شده نبود. تیرش در چشم خرس فرو رفت و اشکان فرصت پیدا کرد بجای دفاع کردن ضربه‌ای با گرز به سر خرس بکوبد. خرس هم پنجه‌اش را به بازوی اشکان کوبید. اشکان از درد فریاد زد. بازوی چپش تا استخوان دریده شده بود. سیمین خودش را به تیر اشکان که روی زمین افتاده بود رساند و آن را روی زه گذاشت. اطراف خرس پر از بوته‌های تمشک شده بود که با عجله رشد می‌کردند و خودشان را دور دست و پای خرس می‌پیچاندند تا خودشان را به سر و صورت متلاشی خرس برسانند. خرس از عصبانیت فریاد زد. این بار تیر سیمین از مغزش عبور کرد و خرس روی زمین افتاد. بوته‌های تمشک همه‌ی بدنش را پوشانده بودند.

آرش به سمت اشکان دوید و دست روی زخم اشکان گذاشت و گفت تکون نخور. خبری از هاله نور سفید دورشان نبود. اما زخم داشت بهبود پیدا می‌کرد. دست راست آرش روی زخم بود و دست چپش را مشت کرده بود و سنگ فیروزه‌ای که در آن جادو ذخیره کرده بود را کف دستش فشار می‌داد. پریسا و سیمین کنار اشکان نشسته بودند و سیمین دست راست اشکان را در دستش گرفته بود و مثل ابر بهار اشک می‌ریخت.

پریسا شروع به بریدن شاخه‌های تمشک کرد، می‌دانست این بوته با جادوی آرش رشد کرده اما انتظار نداشت اینقدر نسبت به بوته عادی مقاوم‌تر باشند. وقتی بالاخره توانست بوته‌ها را از پوست خرس جدا کند؛ آرش هم از کنار اشکان بلند شد و گفت «فعلا همین‌قدر می‌شه درمانت کرد.». اشکان دست چپش را تکان داد و گفت، «خوبه، هنوز تکون می‌خوره.» ولی مشخص بود درد زیادی را تحمل می‌کند. پریسا گفت «می‌دونم برنامه‌ی شکار خرس نداشتیم، ولی این حداقل دویست کیلو وزنشه.» آرش که هنوز روی زمین نشسته بود بلند شد و گفت؛ «احتمالا قبل از زمستون ۳۰۰ کیلویی بوده. خیلی گنده است.» نگاهی از نزدیک به خرس انداخت و گفت «متاسفم پریسا، پوستش به هیچ درد نمی‌خوره همه پوستش سوراخ سوراخه.» پریسا نگاهی با حسرت به پوست خرس انداخت و انگشتش را در یکی از سوراخ‌هایی که بوته تمشک درست کرده بود فرو کرد و گفت؛ «به هر حال نمی‌شد پوستش رو با خودمون ببریم خیلی سنگینه.»

سیمین از جایش بلند شد و گفت: «ببخشید. من از وحشت خشکم زد.»

«به تو حمله کرد،» پریسا گفت و با مهربانی ادامه داد؛ «ما دورتر بودیم؛ وقت برای فکر داشتیم.»

«اون گراز لعنتی هم خوشش اومده بود! وایساده بود تماشا می‌کرد.» آرش به جایی که گراز بود نگاه کرد و گفت «وقتی رفت منم تونستم کمک کنم. نگران بودم اون هم حمله کنه.»

«خب، پنجه‌ها به نظر سالم میاد.» پریسا نگاه قدرشناسانه‌ای به اشکان کرد و گفت «ممنونم که مواظب پنجه‌هاش بودی.»

اشکان خندید و گفت «همه‌ی تلاشم رو کردم، چیزیشون نشد. میگن خوشمزه نیست. من تا حالا خرس نخوردم.»

پریسا گفت «هیچ شرطی در مورد مزه‌ی شکار نیست. وزنش مهمه! این بیشتر از صد کیلو گوشت داره. فقط سوال اینه که چطوری ببریمش. اصلا مهم نیست مزه‌اش چطوریه. سعی می‌کنم یه بخشی از استخوان‌ها رو هم اینجا بذارم بمونه. ولی مزه‌ی خرس توی بهار خوبه. تا زیاد ماهی نخوردن گوشتشون شبیه گوزنه تا حدی؛ ولی خب اینا رو بابا بزرگم می‌گفت. منم نخوردم. به زودی می‌فهمیم.»

اشکان نگاهی به بازویش کرد، زخم‌هایش دردناک بود. همه چیز به هم وصل شده بود ولی هنوز خون‌ریزی داشت و پارچه زخم‌بند دوباره قرمز شده بود. آرش نگاه نگران اشکان را دید و گفت «باید برگردیم به اقامتگاه، زخم وحشتناکی بود. کارهای اولیه رو کردم ولی بیشتر از این نمی‌تونم از جادوم استفاده کنم. اینجا با این لاشه خرس، احتمالا به زودی همه‌ی جنگل سراغمون میان. بهتره سریع‌تر از اینجا بریم. هرچی از گوشتش می‌تونیم ببریم رو می‌بریم ولی باید همین امشب به اقامتگاه برسیم.»

پریسا نگاهی به خورشید که به زحمت از لای شاخ و برگ درختان دیده می‌شد انداختد و گفت؛ «می‌رسیم، اشکان تو یکمی استراحت کن، سیمین و آرش بیاید کمک این خرس گنده رو پوست بکنیم و تیکه تیکه کنیم.»

کمی قبل از غروب آفتاب با حجم زیادی از گوشت خرس و بدن‌هایی که به زحمت تکان می‌خورد به شیر سنگی رسیدند. فرصتی برای درست کردن پل نداشتند و مجبور شدند همه‌ی گوشت‌ها را از روی همان راه باریک صخره عبور دهند. هوا کاملا تاریک شده بود. اما ماه طلوع کرده و زیر نور کم‌رنگ ماه به جایی که اقامتگاهشان بود رسیدند. زخم‌های اشکان باز شده بود و خون‌ریزی داشت. آرش گفت «من یکی یکی دستتون رو می‌گیرم و می‌برمتون توی اقامتگاه. از اقامتگاه اگه خارج بشید دیگه نمی‌تونید برگردید. اول اشکان.»

اشکان دست زخمی‌اش را به آرش داد و با دست سالمش تا می‌توانست از گوشت‌ها برداشت و دنبال آرش راه افتاد. کمی که جلوتر رفتند یادش رفت دارد کجا می‌رود و بعد اقامتگاهشان را دید. گوشت‌های گوزن آنجا آویزان بودند. آتش خاموش شده بود و همه چیز آرام بود. گوشت‌ها را کنار پایه‌ای که برای آویزان کردن گوشت بود گذاشتند و آرش برگشت تا نفر بعدی را بیاورد. نفر دوم پریسا بود. وقتی وارد اقامتگاه شد گفت؛ «باز ناهار نخوردیم!» آرش برگشت تا سیمین را بیاورد، سیمین وقتی آرش را دید پرسید «اون چیزی که کنار برج شکاربان بود. اونم مثل اینه؟» آرش جواب داد «در بهترین حالت لایه‌های ضعیف‌تر جادوش، اینیه که من انجام دادم.» و با هم به داخل اقامتگاه رفتند و صدای پریسا را شنیدند که می‌گفت: «… همینه راهش. وقتی شکاربان شدیم؛ من کلی گوشت خشک و میوه خشک درست می‌کنم توی همه کوله‌ها می‌ذاریم! آدم نباید گشنه بمونه.»

آرش زخم‌بند اشکان را باز کرد و زیر آن را نگاه کرد، وضعیت خوبی نداشت. فشار زیادی که در راه برگشت به خودش آورده بود، زخم را باز کرده بود. سیمین که نگاه آرش به اطراف را دید گفت؛ «من یه چیزی برای خوردن درست می‌کنم. برای اینکه زیاد نگران مزه نباشید، از گوزن یه چیزی درست می‌کنم.» پریسا گفت «اون وسط به من کمک کن گوشت خرس رو آویزون کنیم. امشب فکر نکنم نگهبانی لازم باشه. می‌خوابیم تا صبح.» آرش با سر تایید کرد و گفت؛ «هر موجودی که از این جادو بتونه رد بشه؛ نگهبانی دادن جلوش فایده‌ای نداره.» بعد رو به اشکان کرد و گفت «دراز بکش، دستت مثل اولش شده، همون اولش که خرس پاره‌اش کرده بود.»

آرش بعد از مدت زیادی که در حال درمان دست اشکان بود، دستش را از روی زخم بازوی اشکان برداشت و نگاهی به آن انداخت و گفت «برای الان کافیه. بعد از غذا باید استراحت کنی. نمیشه همه‌ی مسیرش رو با جادو رفت؛ اینقدر قدرت ندارم. زخم خیلی بدی بود. طبق کتاب‌های درمانگری، باید دستت رو قطع می‌کردم که خودت زنده بمونی. تا صبح باید دید قبول می‌کنه درمان رو یا نه. درد خیلی زیادی رو باید تحمل کنی.» روی زخم را بست و بلند شد، پریسا و سیمین مشغول آویزان کردن گوشت خرس بودند. کمی به آن‌ها کمک کرد تا کار آویزان کردن گوشت‌ها تمام شود. روی همه گوشت‌ها نمک ریختند. سیمین نگاهی به آتش کرد و پرسید: «دود آتش از دور دیده می‌شه؟» آرش نگاهی به آسمان کرد و گفت «نه مگه اینکه از شش ضلعی بیرون بره. در کل مهم نیست.»

***

روز بعد، روز چهارم بود. وقتی سام، فرهود و بهرخ از نردبان برج شکاربان پایین آمدند. آرش داشت برای بار چهارم از وقتی به اقامتگاه رسیده بودند، زخمبند اشکان را باز می‌کرد تا زخمش را شستشو دهد و دوباره آن را ببندد. اشکان اعتراض کرد و گفت «نگهبانی نداشتیم که شب راحت بخوابیم.» و آرش جواب داد «یکمی ناراحت بخوابی بهتر از اینه که زیادی راحت بخوابی و دیگه بیدار نشی.» و به سمت بیرون حفاظ جادویی راه افتاد و گفت «می‌رم آب بیارم.» پریسا که چند دقیقه‌ای بود بیدار شده بود گفت؛ «منم باهات میام، یکمی چیز میز برای خوردن پیدا کنیم. تنهایی نمی‌شه از اینجا رفت بیرون.»

بعد از صبحانه، درباره‌ی برنامه برگشت صحبت کردند. پریسا گفت «شکار کافی کردیم، می‌شه امروز برگردیم.» آرش سرش را تکان داد و گفت «امروز باید استراحت کنیم. هم من نیاز به استراحت دارم هم اشکان. وقتی خیالم از وضعیت اشکان راحت بشه؛ می‌تونم چند تا طلسم درست کنم که بشه گوشت‌ها رو راحت‌تر با خودمون ببریم. فردا صبح برمی‌گردیم.»

***

پدرام در ناهارخوری برج شکاربان ولو شده بود و داشت از پنجره بیرون را نگاه می کرد که دید از کوره راه جنگلی چند نفر به سمت برج می‌آیند. روز پنجمی بود که خواهرش به جنگل شمالی رفته بود. به نظر می‌آمد گروهشان در حال برگشت است. کمی چشم‌هایش را تنگ کرد که بهتر ببیند. جلوتر از همه هیکل درشت اشکان را می‌توانست تشخیص دهد که دنبال خودش چیزی شبیه گاری بدون چرخ را می‌کشید. بعد از او، خواهرش پریسا بود و بعد سیمین، و آرش هم نفر آخر بود. هر کدام داشتند چیزی شبیه گاری را دنبال خودشان می‌کشیدند که رویش مقدار زیادی گوشت بود. به بقیه شکاربان‌ها اشاره کرد و گفت «اون چقدر شکاره؟» دو نفر دیگر هم از پنجره بیرون را نگاه کردند و بعد همدیگر را نگاه کردند. پدرام گفت «فکر کنم باید ریش سفید رو خبر کنیم و دنبال کار جدید بگردیم!»

وقتی ریش سفید به برج شکاربان رسید، همه‌ی گوشت‌های شکار روی بام بود. پریسا گفت «این سمت، گوشت گوزن قرمز کوهستان شمالی؛» و با دست به گوشت‌هایی که سمت چپش بود اشاره کرد و گفت: «و در سمت راستتان، بعد از سال‌ها، برای اولین بار گوشت خرس قهوه‌ای کوهستان و البته پنجه‌ی خرس برای اثبات. متاسفانه همراهان عزیزم سر خرس را متلاشی کردند.»

ریش سفید نگاهی به پنجه خرس کرد و پرسید: «از شیرسنگی رد شدید؟»

پریسا بلافاصه جواب داد: «خرس به ما حمله کرد. نه ما به خرس. ما دنبال دردسر نبودیم.»

ریش سفید نگاهی به چهار نفر آن‌ها انداخت و پرسید؛ «کسی صدمه ندید؟»

آرش جواب داد «اشکان برای دفاع از ما در برابر خرس، تقریبا مرد. ولی الان وضعیت خوبی دارد.»

ریش سفید رو به درمانگر کرد که با او به برج شکاربان آمده بود و گفت؛ «اگر با هر گروه یک درمانگر داشتیم خیالم راحت‌تر بود.»

درمانگر به سمت اشکان رفت به دست چپش که لباسش از آستین بریده شده بود نگاه کرد و پرسید «اینجا؟» اشکان با سر تایید کرد.

درمانگر رو به آرش کرد و گفت «زخم پنجه‌ی خرس؟ تا چه عمقی؟» 

آرش گفت «استخوان.»

درمانگر نگاه متعجبی به او کرد و گفت: «چرا دستش رو قطع نکردی؟»

آرش جواب داد «زنده موندن همه‌ی ما در اون شرایط وابسته به دو دست اشکان بود. اگر یک دستش قطع می‌شد ممکن بود همه کشته بشیم و می‌دونستم خوب می‌شه.»

«اگه می‌مرد چی؟» درمانگر پرسید.

آرش جواب داد: «نمی‌مرد. چون نمرد. از نتیجه معلومه تصمیم درست بوده.»

درمانگر ترجیح می‌داد جواب‌های تندتری از پسرش نشنود. مشخص بود که آرش حالا خودش را شاگرد درمانگر حساب نمی‌کند. آزمون بزرگسالی تمام شده بود. او دیگر شاگرد درمانگر نبود.

ریش سفید رو به پدرام کرد و گفت شکارها را جدا از هم وزن کنید و آنجا ایستاد تا به وزن کردن شکار نظارت کند.

پدرام بعد از مدتی گفت: «گوزن، ۶۰ کیلو.» و مدتی بعد گفت «خرس، ۱۱۰ کیلو.»

ریش سفید گفت: «خب! بطور قطع باید بگم شما چهار نفر در آزمون موفق شدید. پنج روز دیگر، نتیجه‌ی نهایی اعلام می‌شود. باید منتظر باشیم ببینیم سایر گروه‌ها بیشتر از ۱۷۰ کیلو شکار می‌کنند یا نه. استراحت کنید. روزهای سختی داشتید. اگر کسی بیشتر از ۱۷۰ کیلو شکار نکرده باشد؛ می‌توانید شکاربان‌های بعدی باشید. فکر کنید که این شغل را می‌خواهید یا شغل‌های دیگری در نظر دارید.»

فصل چهار

وقتی از پله‌های برج شکاربان پایین آمدند، پریسا از ذوق بالا و پایین می‌پرید. رو به بقیه گفت: «قیافه‌ی پدرام رو دیدید؟» و ادای ظاهر مبهوت پدرام را در آورد و پرسید: «همه شکاربان می‌شیم دیگه؟ نکنه برنامه دیگه‌ای دارین شماها؟»

«من که لحظه‌شماری می‌کنم.» آرش این را گفت و منتظر جواب اشکان و سیمین ماند. اشکان گفت «اگه شکاربان نشم، باید با پدرم کار کنم یا با آهنگر. هیچ کدوم به جذابی جنگل شمالی نیست. هیجان اونجا رو دوست داشتم.»

سیمین با تعجب به اشکان نگاه کرد و گفت: «تو داشتی می‌مردی! به این می‌گی هیجان؟» و بعد از مکث کوتاهی گفت: «واقعا وضعیتت خنده‌دار نبود که الان به حرف من می‌خندی! به هر حال؛ من اگه به خودم باشه همه‌ی عمرم رو با شما سه تا می‌مونم!» و بعد به سمت جنوب نگاه کرد و گفت: «ولی همیشه دلم می‌خواست مثل مامان و بابام چاپار بشم. توی برج شکاربان هیچ فرصتی برای سواری پیدا نمی‌کنم. ولی فکر کنم همیشه می‌تونم چاپار بشم. اونا سوارکار بهتری پیدا نمی‌کنند. منم هستم.»

وقتی به جایی رسیدند که کسی اطرافشان نبود، اشکان از آرش پرسید؛ «چی سر اون اقامتگاه میاد؟ اون جادو اونجا می‌مونه؟» آرش سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد و گفت: «بهتر بود طلسم‌ها رو باطل می‌کردم. اما واقعا جون کافی براش نداشتم. انگشترش را نشان داد و گفت؛ برای این خیلی زحمت کشیده بودم. تقریبا همه‌ی جادویی که توش ذخیره کرده بودم استفاده شد. نمی‌دونم چی سر طلسم اقامتگاه میاد. اما چون از جنس زمینه و از زمین باز هم انرژی می‌گیره، احتمالا مدت زیادی دوام بیاره. شاید یه روزی دوباره ازش استفاده کردیم. به هر حال وقتی شکاربان بشیم زیادتر اون سمت می‌ریم.»

پریسا ناگهان ایستاد و با نگرانی پرسید، «فکر می‌کنین ممکنه کسی بیشتر از ما شکار کرده باشه؟»

آرش گفت: «اون ارابه‌هایی که درست کردیم رو به زور طلسمی که روشون بود کشیدیم و اون همه راه این وزن رو آوردیم. حتی اگه بیشتر شکار کرده باشند. هیچ وقت کسی بدون یه جادوگری در حد من، نمی‌تونه با یه گروه چهار نفره بیشتر از این حجم گوشت رو بیاره. راستی، پریسا! امروز هم ناهار نخوردیم! گفتم بجای تو بگم!»

پریسا گفت، «فکر کنم اون گوشت‌ها رو می‌پزن. امیدوارم کاوه اینا زود بیان. فقط اونا ممکنه چیز بدرد بخوری شکار کرده باشند. منظورم اینه که، مزه‌اش بهتر باشه! ما که فقط دنبال وزن بودیم!»

***

چند روزی در دهکده به جشن و پایکوبی و خوردن غذاهای متنوع گذشت. هر روز یکی از گروه‌ها برمی‌گشت و مراسم وزن کردن شکار برقرار بود و بعد انواع غذاها از شکارهای تازه رسیده. دو گروه دیگر کم و بیش همان مقداری شکار کرده بودند که برای مجموع امتیازشان لازم بود. فقط گروه آخر، که سام، فرهود و بهرخ بودند؛ با پنج کیلو گوشت شکار برگشته بودند که برای 30 نفر کافی نبود. اما در نهایت آن‌ها نیز قبول شدند اما بعید بود شغلی بهتر از نگهبانی دروازه پیدا کنند.

سرانجام، روز موعود فرا رسید. پریسا، همانطور که انتظار دارید، پیش از همه جلوی پله‌های برج شکاربان ایستاده بود، با همه‌ی وسایلش. کمی بعدتر، آرش رسید. او هم با خودش وسایل کمی نداشت. به هر حال، قرار بود برج شکاربان محل زندگی و کارشان باشد. وقتی به پریسا رسید؛ پریسا گفت: «سلام همکار عزیزم!» و به برج شرقی اشاره کرد و گفت من اول رسیدم پس من تصمیم می‌گیرم. برج شرقی مال دخترهاس. جایی که خورشید ازش طلوع می‌کنه.»

آرش نگاهی به برج شرقی و برج غربی کرد و گفت «به نظرم فرقی ندارند. هرچی تو می‌گی.» ذهنش بیشتر درگیر چیزی بود که در سوی دیگر برج دیده بود. دو ساختمانی که با جادو مخفی شده بودند. هیچ دیدی نداشت راه ورودی به آن ساختمان‌ها از کدام بخش این ساختمان است. حتی شاید ورودی از این ساختمان نبود. کمی بعدتر اشکان و سیمین هم رسیدند. سیمین با پریسا هم نظر بود که برج شرقی برای دخترها مناسب‌تر است. بنابراین با وسایلشان آنجا منتظر ماندند تا ریش سفید برسد.

ریش سفید با آن‌ها سلام و احوال‌پرسی گرمی کرد و به بالای پله‌ها رفت. وقتی به بالای پله‌ها رسید، پدرام در را برای او باز کرد و به او و بقیه خوشامد گفت. بقیه پیش‌تر ساختمان را خالی کرده بودند و پدرام هم وسایلش را برده بود. فقط برای تحویل دادن برج آنجا بود. ریش سفید گفت: «از امروز تا روزی که شخصی دیگر این شغل را تحویل بگیرد، شما چهار نفر مسوول امنیت این ساختمان و راه روبه‌روی آن هستید. هرکس خواست خارج شود، فقط با مجوز من خارج می‌شود. نصف هزینه‌ی مجوز شکار و بیست درصد هر شکاری که از این برج به دهکده وارد شود به عنوان حقوق شما چهار نفر در نظر گرفته می‌شود و خودتان برای شکار کردن در جنگل شمالی هزینه‌ای پرداخت نمی‌کنید. تمام ساختمان در اختیار شماست و اگر اسلحه‌ای نیاز باشد؛ در حد توان برایتان تهیه می‌کنیم. اگر سوالی از من ندارید، پدرام شما را با برج آشنا می‌کند و من به خانه‌ام باز می‌گردم.»

همه از ریش سفید تشکر کردند و او به سمت در خروجی رفت. وقتی در پشت سرش بسته شد پدرام گفت: «خب اینجا که ناهارخوریه، باهاش آشنا شده بودید. این دری که ازش اومدید در بازرسیه. این طرف برج غربیه. سمت برج غربی، توی این طبقه دو تا اتاق هست. اسلحه‌خانه‌.» در را باز کرد و تعدادی شمشیر و کمان و تیردانهای پر از تیر آنجا بود. در را بست و در کناری را باز کرد، «و آشپزخانه.»

آرش به پریسا نگاه کرد و گفت: «آشپزخونه به برج غربی نزدیک‌تره، مطمئنی برج شرقی رو می‌خوای؟»

پریسا گفت: «قطعا! تو برامون آشپزی جادویی می‌کنی! چرا من زحمت بکشم؟»

پدرام ادامه داد؛ «اینجا کلا شش تا اتاق داره. اون طرف توی این طبقه دو تا اتاق هست، بعد ورودی برج شرقی این طرف هم این در ورودی برج غربیه. اینجا حمام و توالته، این پله‌ها رو که برید بالا اتاق اول، بعد یه اتاق دیگه و بالاترینش اتاق نگهبانیه. بیشتر شبیه آلاچیقه تا اتاق. زمستون اونجا نرید. خیلی سرده. طرف دیگه، هم همینه فقط اون طرف ورودی بام هم هست که قبلا ازش استفاده کردید. فکر کنم همه چی رو بهتون گفتم. اگه نخواستید توی برج نگهبانی بدید، از همین ناهارخوری هم می‌شه. من یادم نمیاد ما کلا بالای برج رفته باشیم. سوالی ندارید؟»

پریسا گفت «عجله داری برای فرار کردن!»

پدرام گفت «باید دنبال کار جدید بگردم. می‌خوام امروز برم شهر.»

اشکان گفت، «فکر نکنم سوالی داشته باشیم.»

پدرام گفت: «روزهای خوشی داشته باشید.» به سمت در بازرسی رفت. بعد برگشت رو به پریسا گفت: «خودت رو به کشتن نده.» و از در خارج شد.

پریسا رو به سیمین کرد و گفت: «من اتاق طبقه‌ی بالای برج رو برمی‌دارم اگه موافقی.»

سیمین گفت؛ «من این دو تا اتاق این طبقه رو نگاه کنم بعد بین این دوتا و طبقه اول برج تصمیم می‌گیرم. طبقه بالا مال تو.»

اشکان گفت: «پس طبقه‌ی پایین برج غربی هم برای من.»

آرش که از پنجره ناهارخوری محو تماشای دو ساختمان نادیدنی بیرون بود، گفت: «من می‌رم بالای برج نگهبانی غربی ببینم چی از اونجا دیده می‌شه. وسایلم رو هم می‌ذارم طبقه‌ی دوم برج.» با وسایلش از برج غربی بالا رفت. راه‌پله برج در هر طبقه یک پاگرد داشت که در اتاق در آن پاگرد بود. آرش وسایلش را در پاگرد طبقه‌ی دوم رها کرد و از پله بالا رفت تا به برج دیدبانی برسد؛ انتهای راه‌پله، جایی که باید پاگرد می‌بود؛ کف اتاق یا آن‌طور که پدرام گفته بود، آلاچیق نگهبانی بود. اتاق دیدبانی برخلاف سایر اتاق‌ها، در نداشت. ورودی از کف اتاق بود. هر چهار طرف باز بود و در وسط اتاق یک صندلی قرار داشت. آرش کف برج را نگاه کرد؛ معلوم بود باد و باران تاثیر زیادی روی آن داشته. هیچ جادویی اینجا قابل دیدن نبود. بر خلاف دیوار اصلی که پر از جادو بود. نگاهی به پایین کرد. آن دو ساختمان که با جادو مخفی شده بودند، پر از جادو بودند. خود دیوار هم که ظاهرا از چوب ساخته شده بود؛ در لایه وسطی با انواع جادو محافظت می‌شد. به سمت برج نگهبان نگاه کرد، آن برج همیشه به نظرش مواج بود، برج با هاله‌ای از نور نامرئی‌ای چیزی شبیه هرم گرما احاطه شده بود. اما این برج چیز متفاوتی بود. کاملا ساده ساخته شده بود و حتی طلسمی برای کنترل باد و باران نداشت که داخلش خیس نشود. آرش فکر کرد؛ «اینجا خیلی بعد از دیوار و برج نگهبان ساخته شده. اون تسلط جادویی دیگه از بین رفته بوده. می‌تونم اینجا رو یکمی بهترش کنم. شاید اینجوری ازش بیشتر استفاده بشه.» و بعد به طبقه پایین رفت. در اتاق را باز کرد و وسایل رها شده در پاگرد را داخل اتاق برد.

همه چیز اتاق خیلی ساده بود. یک تخت‌خواب، یک میز و دو پنجره که یکی به سمت شمال و یکی به سمت جنوب بود. آرش نگاهی به دیوار شرقی کرد و گفت «چرا اینجا پنجره نذاشتند؟ خیلی می‌تونست به‌کار بیاد.» و بعد وسایلش را در اتاق چید. اول از همه، طلسم‌هایش را آنجا مخفی کرد. جای مخفی خانه‌ی پدری را خالی کرده بود ولی طلسم‌های جدیدی برای اینجا درست کرده بود. «هیچ وقت نمی‌دانی کی یک جا برای مخفی کردن لوازمت احتیاج پیدا می‌کنی.» بعد، انواع طلسم‌های محافظتی که درست کرده بود را در کشوی میز گذاشت. این‌ها مخفی کردن لازم نداشتند. بعد از آن شمشیر و سپرش را به جاهایی که روی دیوار برای این کار بود آویزان کرد. کمانش را روی میز قرار داد. جای مناسبی برای کمان روی دیوار نبود باید برایش درست می‌کرد. کیف چرمی زه کمانش را هم کنار کمان گذاشت و بعد کتاب‌هایش را روی میز قرارداد. فقط سه کتاب داشت که مال خودش حساب می‌شد. درمانگری، جادوی مقدماتی و کتاب طلسم‌های ساده. هیچ کدام بدردش نمی‌خوردند. خیلی بیشتر از چیزی که آن کتاب‌ها آموزش می‌دادند را بلد بود. اما نیاوردن آن‌ها به نظر کار شک برانگیزی بود. شاید کسی شک می‌کرد که بی اجازه همه کتاب‌های نگهبان و همه کتاب‌های درمانگر را خوانده.

از پنجره‌ی شمالی اتاقش ساختمان‌های نادیدنی را نگاه کرد و پیش خودش فکر کرد: «راهش باید از بیرون یا از طبقه‌ی اول باشه. شاید هم از توالت.» و تصمیم گرفت توالت و حمام برج را بررسی کند. به طبقه پایین رفت، در اتاق اشکان را زد و پرسید: «هنوز کارت تموم نشده؟» از داخل اتاق، اشکان گفت «بیا تو.» آرش در را باز کرد و داخل اتاق رفت. اتاق از نظر وسایل شبیه اتاق خودش بود و پنجره‌ها هم مشابه همان پنجره‌های اتاق خودش در زاویه‌های شمالی و جنوبی بود. میز اتاق، بجای اینکه چسبیده به دیوار باشد، تقریبا وسط اتاق بود و روی آن مقداری چوب بود که اشکان با میخ و طناب به هم بسته بود و داشت با آن یک آدمک برای تمرین شمشیربازی درست می‌کرد. آرش نگاهی به آدمک کرد و گفت: «دقیقا همین الان که رسیدی باید درستش کنی؟» اشکان جواب داد «الان که کار دیگه‌ای ندارم.» آرش گفت، می‌خوای بذاریش توی اتاق خودت؟ به نظرم یا روی بام بذارش یا توی ناهارخوری یا اصلا یه کار دیگه کنیم، یکی از اتاق‌های طبقه‌ی همکف رو تبدیل به اتاق تمرین کنیم.»

اشکان نگاهی به آرش کرد و گفت «جدی می‌گی؟ شماها هم استفاده می‌کنید؟» آرش با سر تایید کرد و گفت «باید همیشه آماده باشیم. دوست ندارم وقتم اینجا به تن‌پروری بگذره.» و بعد گفت؛ «اکه کمک لازم داشتی بگو، من می‌رم توالت.» اشکان جواب داد؛ «برو، سرهم بشه میارمش پایین.»

یک توالت و یک حمام در طبقه همکف برج بود و بخشی از آن هم یک فضای خالی بود، چیزی شبیه یک نیمه اتاق که پنجره‌ای نداشت. پایین پایش لایه‌ای از چوب بود که جلوی دیده شدن جادوی دیوار را هم می‌گرفت. هیچ چیز جادویی اینجا نبود. به آشپزخانه رفت و بعد به اسلحه‌خانه اما در آن اتاق‌ها هم نشانی از جادو نبود. در اتاق‌های سمت دیگر طبقه همکف را زد؛ نمی‌دانست سیمین کدام اتاق را انتخاب کرده است. اما کسی جواب نداد؛ در اتاق‌ها را باز کرد و داخل شد. یکی از اتاق‌ها دو تخت و دو میز داشت. این اتاق‌ها فقط پنجره به سمت جنوب داشتند، ظلع شمالی آن‌ها ناهارخوری بود و پنجره‌ای به آن نداشتند. در هیچ کدام از اتاق‌ها اثری از جادو ندید. می‌خواست برج شرقی را بررسی کند که فکر کرد شاید کار درستی نباشد. به سمت پشت‌بام رفت و آنجا را بار دیگر نگاه کرد. روی پشت‌بام هم اثری از جادو نبود. «من اگه می‌خواستم یه ورودی جادویی رو مخفی کنم، وسط دیوار اصلی که همه جاش همیشه پر از جادو بوده مخفی می‌کردم.» به ناهارخوری برگشت و روی یکی از صندلی‌های کنار پنجره نشست.

سیمین و پریسا از برج شرقی به ناهارخوری آمدند. سیمین پرسید: «اشکان نیومده هنوز؟» آرش جواب داد «داشت برامون اسباب‌بازی درست می‌کرد. البته فکر کنم یکی کم باشه ولی از یه جایی باید شروع کرد. اگه تو هم اتاقت توی برجه؛ یکی از اتاق‌های این طبقه رو بکنیم اتاق تمرین.»

«چه خوب!» پریسا اتاقی را که فاصله بیشتری با برج شرقی داشت را نشان داد و گفت؛ «اون بهتره، می‌شه تخت و میزش رو هم برد توی اون یکی اتاق که دو تا تخت داره. ولی الان یه موضوع مهم‌تری هست.»

سیمین، پریسا را نگاه کرد و گفت: «ناهار نخوردیم؟»

پریسا گفت «چیزی هم نداریم که بخوریم!»

سیمین گفت «پدرم گفت امروز برای همه‌مون ناهار آماده می‌کنند. نگران ناهار امروز نباش. بریم اتاق‌های پسرها رو ببینیم.» به برج غربی رفتند، اشکان آدمک تمرینی را درست کرده بود و در پاگرد اتاقش گذاشته بود. آرش در زد و گفت؛ «دخترها اومدن برای بازرسی اتاق.» اشکان جواب داد «بیاید تو» داخل اتاق رفتند. سیمین گفت «این اتاق‌ها همه عین همدیگه‌اس! انگار نه انگار چند نفر آدم متفاوت اینجا زندگی می‌کردن.» پریسا گفت «اونا کلا توی برج نیومدن. برای همین توی یکی از اتاق‌های پایین یه تخت اضافه کردن.» اشکان با تعجب گفت «خب پس یعنی از برج دیدبانی هیچ استفاده‌ای نکردن؟» پریسا جواب داد «اصلا. تنها استفاده برج‌ها براشون، توالتش بوده.»

بعد اتاق آرش را دیدند و بالای برج رفتند. نسیم ملایمی می‌وزید. آرش گفت «برای هوای این بالا یه کاری می‌کنم.» پریسا طرف مقابل را نشان داد و گفت: «و اون بالا.» آرش با سر تایید کرد و گفت: «پس حالا بریم اتاق‌های شما رو ببینیم.» از اول منتظر این فرصت بود که برج شرقی را بررسی کند. طبقه‌ی همکف برج شرقی هم مانند برج غربی بود. توالت، حمام، یک فضای خالی و هیچ جادویی آنجا هم دیده نمی‌شد. طبقه‌های بالا هم کاملا مانند برج غربی بود. فقط وسایل اتاق‌ها متفاوت بود. مخصوصا اتاق پریسا که به در ورودی‌اش گردنبندی از ناخن‌های خرس آویزان بود. اتاق دیدبانی هم کاملا مشابه اتاق دیدبانی برج غربی بود. هیچ اثری از جادوی که راه به ساختمان‌های بیرونی را نشان دهد؛ در هیچ بخشی پیدا نکرد.

بعد از دید و بازدید به ناهارخوری برگشتند و کمی روی صندلی‌ها نشستند. مدتی بعد، سیمین گفت: «من می‌رم ناهار رو بیارم. نه نمی‌خواد بیای پریسا! تنها میرم با اسب بر می‌گردم. دلم برای سواری تنگ شده.» پریسا که نیم خیز شده بود از صندلی بلند شود، دوباره روی صندلی ولو شد و گفت. «سواری خوش بگذره.»

آرش بلند شد و به سمت بام رفت؛ «من می‌رم اون پایین سمت شمال یکمی قدم بزنم» وقتی به پایین برج رسید نگاهی دوباره به دو ساختمانی که در دو سمتش بودند کرد. جادوهای دو ساختمان شبیه بود ولی یکسان نبودند. نمی‌توانست درست درک کند چه تفاوتی دارند. چیزهای زیادی بود که بلد نبود. از راه بین ساختمان‌ها به سمت کوره راه جنگلی رفت و وقتی ساختمان‌ها را رد کرد به سمت راست چرخید و وارد جنگل شد. عرض ساختمان نادیدنی که جلوی برج شرقی بود را رد کرد و بعد به سمت دیوار برگشت. از این سمت از بین درخت‌هایی که تا لبه‌ی ساختمان سبز شده بودند می‌توانست با آرامش بیشتری ساختمان را بررسی کند. یک بار از بین درخت‌ها تا نزدیک دیوار رفت و هیچ چیز متفاوتی در زمین یا در ساختمان نادیدنی، ندید. به نظر نمی‌آمد یک ورودی مخفی روی زمین برای ساختمان درست کرده باشند. دستش را روی جایی که باید دیوار ساختمان می‌بود گذاشت و چشم‌هایش را بست. سعی کرد جادو را درک کند. کمی بعد دستش را برداشت و زیر لب گفت «به هیچ‌کس اجازه عبور نمی‌ده.» در این حد توانسته بود جادو را درک کند که بفهمد این بخش از جادو اصلا راه ورودی ندارد. باید می‌توانست جادو را بطور کامل نابود کند که قطعا کار او نبود. یا راه دیگری پیدا می‌کرد. کمی جلوتر رفت و دوباره همان کار را تکرار کرد. جواب تفاوتی نداشت.

یک بار دیگر ساختمان را دور زد و به سمت پشت ساختمان دیگر رفت که روبه‌روی برج غربی بود. این بار روی زمین نشست و هر دو دستش را روی جادوی ساختمان گذاشت. «باید بفهمم چی‌ می‌خوای برای اینکه راه ورود رو نشونم بدی» و روی جادویی که مقابلش بود با چشم بسته تمرکز کرد. برای دیدن چیزهایی که قابل دیدن نیستند؛ گاهی چشم‌های بسته مفیدتر است. یا حداقل در آن لحظه آرش اینگونه تصور می‌کرد. اما چیزی که حس کرد غم بود. اندوه. این ساختمان با ساختمان دیگر متفاوت بود. ساختمان دیگر مصمم بود که کسی را راه ندهد. اما این ساختمان ناراحت بود که کسی را راه خواهد داد. اما آرش نمی‌توانست درک کند در چه شرایطی کسی را راه خواهد داد. کسی داشت صدایش می‌کرد. چشم‌هایش را باز کرد.

صدای اشکان بود که داد می‌زد «آرش! بیا ناهار!» به سمت برج برگشت و از نردبان بالا رفت. وقتی داشت از پله‌های بام به سمت ناهارخوری می‌رفت، صدای فریاد اشکان را شنید. پله‌ها را دوتا یکی پایین رفت و پرسید، «چی شده؟» پریسا با خونسردی جواب داد: «سیمین شمشیر اشکان رو برید»

اشکان و سیمین روبه‌روی هم ایستاده بودند. البته در توصیف این وضعیت، ایستادن برای اشکان فعل مناسبی نیست. سیمین روبه‌روی مجسمه‌‌ی خشک شده‌ی اشکان ایستاده بود و لبخند می‌زد. اشکان شمشیر شکسته‌ای در دست داشت و سیمین یک خنجر در دست. سیمین به آرش نگاه کرد و گفت «این‌جوری» و خنجرش را به شمشیر اشکان زد و تکه‌ی دیگری از شمشیر اشکان روی زمین افتاد. انگار که شمشیر اشکان از پنیر درست شده بود.

آرش جلو رفت و دستش را دراز کرد و پرسید؛ «می‌تونم اون خنجر رو از نزدیک ببینم؟» سیمین خواست خنجر را در دستش بچرخاند که قبضه به طرف آرش باشد. تا حرکتش را شروع کرد آرش گفت: «نه! نه! تیغه نزدیک دستت نشه. همون‌جوری که توی دستته از انتهای قبضه می‌گیرمش. به تیغه‌اش دست نزن.» آرش قبضه‌ی خنجر را گرفت و تیغه آن را نگاه کرد و پرسید: «از کجا آوردیش؟»

سیمین جواب داد: «کادوی بابام برای موفقیتم در آزمونه. گفت یکی توی شهر بهش کادو داده. بخاطر اینکه خبر خیلی مهمی رو بهش رسونده و خیلی خوشحالش کرده. از این چیزها زیاد بهش می‌دن. چاپاری شغل پر سودیه.»

آرش با دست راستش قبضه‌ی خنجر را نگه داشت و دست چپش را نزدیک تیغه‌ی خنجر گرفت. مشخص بود دقت می‌کند که دستش از حد مشخصی به تیغه نزدیک‌تر نشود. پس از مدتی پرسید «این خنجر توی چه غلافی بوده؟»

سیمین کمربندش را باز کرد و غلاف خنجر را از کمربندش در آورد و به طرف آرش دراز کرد. آرش در حالی که خنجر را نگاه می‌کرد غلاف را از سیمین گرفت و نگاه کرد. بعد خنجر را در غلافش گذاشت و با تعجب گفت «چقدر عجیب!»

خنجر را با غلافش به سیمین داد، وقتی سیمین خنجر را گرفت، هاله‌ی نور کره‌ای شکل سفیدی دور آرش شکل گرفت و آرش گفت: «حالا با اون خنجر این اتاق رو ببر»

سیمین خنجر را از غلافش کشید و به سمت هاله‌ی نور سفید برد. ولی از آن رد نشد. بار دیگر تلاش کرد، اما موفق نشد. آرش گفت «بسه، خیلی قدرتمنده. باید خیلی جون بکنم اتاق رو نگه دارم.» سیمین پرسید «اتاق خصوصی بیمار؟ همون که برای درمان استفاده می‌کنید که کسی صداتون رو نشنوه؟ این همون جادو بود؟» آرش گفت «آره، فکر نمی‌کردم چنین کاری ازش بر بیاد. می‌شه اتاق نباشه. دستش را دراز کرد و یک صفحه‌ی نور روی هوا شکل گرفت. سیمین خنجر را به آن زد و خنجر از آن صفحه نور عبور نکرد. آرش گفت: «این نورش که دیده می‌شه رو هم، خودمون به این جادو اضافه می‌کنیم. که توی اتاق واضح دیده نشه.» صفحه‌ی نورانی ناپدید شد و آرش گفت «هنوز همون‌جاس. دوباره تلاش کن.» سیمین بار دیگر تلاش کرد و خنجرش روی هوا گیر کرد و جلوتر نرفت. آرش پرسید: «می‌تونم بعد از ناهار بیشتر خنجرت رو بررسی کنم؟» سیمین که حالا به اندازه‌ی اشکان گیج بود گفت: «حتما، ولی بعد بهم بگو ماجرا چیه؛ خرابش هم نکن.» و غلاف را به کمربندش بست که آرش گفت، «نه، بذارش روی میز به کمرت نبندش تا بیشتر ازش بفهمم. بعد بهت می‌گم.»

***

وقتی آرش از کنار خنجر بلند شد خورشید در حال غروب کردن بود. سیمین و پریسا روی دو تا از صندلی‌های ناهارخوری نشسته بودند و با هم حرف می‌زدند. اشکان آنجا نبود. «اشکان کجاست؟» آرش این را پرسید و از روی صندلی بلند شد و به سمت پریسا و سیمین رفت. سیمین با انگشت به بالا اشاره کرد و ادامه داد «وقتی خواب بودی یه نفر با مجوز شکار اومد، اشکان فرستادش پایین، احتمالا الان داره نردبون رو جمع می‌کنه و میاد.»

پریسا گفت: «بابای فربد بود. نمی‌دونم چرا نزدیک غروب رفت. با تعجب به تو نگاه کرد که چشم‌هات رو بسته بودی و دستات رو بالای خنجر نگه داشته بودی. بهش گفتم خوابی. فکر کنم باور نکرد.» و خندید.

اشکان از پشت‌بام برگشت و گفت: «خب، حالا می‌شه بهمون توضیح بدی؟»

آرش گفت «اونقدر که فهمیدم، آره.» و روی یکی از صندلی‌ها نشست و پرسید «رفته پایین؟ کسی توی برج نیست صدامون رو بشنوه؟» اشکان گفت: «نه کسی نیست.» و چراغ‌های دیواری را روشن کرد. آرش گفت: «غلاف و خنجر، هر دو طلسم‌های قویی دارن. من هیچ طلسمی نمی‌شناختم که بتونه شمشیر رو اونجوری ببره. اول چیز آشنایی تو اون خنجر حس نکردم. همه چیزش ناآشنا بود. بعد فکر کردم که، خنجری که شمشیر رو می‌بره، چطور غلاف خودش رو پاره نمی‌کنه؟ چون به هر حال جادوی تیغه‌ی خنجر از باید گاهی به غلاف بخوره و غلاف رو پاره کنه. برای همین غلاف رو بررسی کردم و بعد بیشتر گیج شدم. چون جادویی که غلاف داشت، برعکس جادوی خنجر؛ کاملا برام آشنا بود. همان جادویی بود که برای درست کردن اتاق درمان همیشه استفاده کرده بودم. اما همیشه فکر می‌کردم فقط برای اینه که به مریض یه فضای خصوصی بده و کمکی به درمان نمی‌کنه.»

سیمین حرفش را قطع کرد و پرسید: «وقتی اشکان رو توی جنگل درمان می‌کردی، از این اتاق‌ها درست نکردی.»

«فکر کردم انرژی جادویم را برای خود درمان استفاده کنم.» آرش این را گفت و اتاق درمان بزرگی به اندازه هر چهار نفرشان ایجاد کرد و ادامه داد؛ «اما حالا که بیشتر به این جادو دقت کردم؛ می‌بینم توی این اتاق آدم یکمی سرحال‌تره. یکمی خوشحال‌تره. این حس رو ندارید؟»

«الان کمتر نگرانم» اشکان این را گفت و ادامه داد؛ «کمتر فکرم درگیر اینه که چیزی هست که شمشیرم رو می‌بره. اما نمی‌دونم از حرف زدنه یا از این اتاق.»

«دقیقا برای همین تا الان نفهمیده بودم.» آرش لبخندی به پهنای صورتش زد و گفت؛ «این جادو تاثیری داره که همیشه فکر می‌کردم از چیز دیگه‌ایه. از حرف زدن؛ از شروع درمان بیمار؛ از موفقیتم در درمانگری؛ از رضایت مادرم؛ از اینکه درمانگری رو دوست دارم. برای همین جدی نمی‌گرفتمش. فکر می‌کردم چیز خاصی نیست. اما حالا فهمیدم همین اتاق درمان، نقطه‌ی مقابل جادوی دیگه‌ایه که اصلا نمی‌شناسم. جادوی درمانگری با بقیه جادوها فرق داره. این رو از قبل می‌دونستم. اما این اولین باری بود که این جادو رو توی یه جسم مثل غلاف خنجر دیدم. یعنی فکر کردم اولین باره بعد فهمیدم این جادو اینقدر همیشه جلوی چشمم بوده که کمتر دیدمش؛ این جادو…» بعد به پایین نگاه کرد؛ در مورد دیدن جادو حرف زده بود که فقط سیمین از آن خبر داشت. بهتر بود بیشتر از این در موردش حرف نزند. حرفش را عوض کرد و گفت؛ «پایه‌ی درمانگریه. حالا اون خنجر. اون خنجر خیلی چیز عجیبیه. اول فکر کردم جادوی شبیهش رو هیچ وقت ندیدم. اما بعد فهمیدم ازش استفاده کرده بودم. برای درست کردن اون تیرهایی که باهاش خرس رو زدیم. با همین جادو بود. اما این خیلی خیلی فرق داره. خیلی قوی‌تره. اینقدر قوی‌تره که حس می‌کنم کلا چیز متفاوتیه. حس خوبی بهش ندارم. می‌تونم بگم روی اشیاء مثل شمشیر و زره و سپر، موثرتره تا روی موجودات زنده ولی این فقط حسیه که تا اینجا ازش گرفتم. اصلا حرفم قابل اعتماد نیست. پیشنهاد می‌کنم خنجر رو تا ‌می‌تونی از غلافش خارج نکنی و تا مجبور نشدی و شرایط خطرناکی نداشتی خنجر رو به کمرت نبندی. یه گوشه‌ای از اتاقت که ازت دور باشه مخفیش کن. اگه تونستم چیز بیشتری در موردش یاد بگیرم بهت می‌گم که چطوری می‌شه ایمن بود. اما الان، چیزی که می‌دونم اینه که آدم نباید نزدیک جادویی بشه که ازش اصلا سر در نمیاره.»

«پیشنهاد خوبیه» سیمین این را گفت و به سمت خنجر رفت، وقتی نزدیک هاله‌ی سفید رنگ اتاق مریض شد، هاله از بین رفت و سیمین به میزی که خنجر روی آن بود رسید و دستش را دراز کرد که آن را بردارد، بعد گفت؛ «می‌شه تو بیاریش اتاقم؟» آرش بلند شد و خنجر را از غلاف گرفت و از روی میز بلند کرد و به سمت برج شرقی راه افتاد. سیمین هم دنبالش رفت.

وقتی به اتاق سیمین رسیدند، سیمین پرسید «چی می‌خواستی بگی که حرفت رو عوض کردی؟»

آرش کشوی کوچک‌تر میز اتاق سیمین را خالی کرد و همه‌ی وسایل آن را روی میز گذاشت و خنجر را در کشو گذاشت و کشو را بست و گفت «این جادو، وقتی اون رنگ سفید رو که خودمون بهش می‌دیم؛ بهش ندیم، توی اون چیزی که من از جادو می‌بینم فقط شبیه یه هرم گرماس. بقیه جادوها رنگ دارند. این فقط یه موجه که همه جا هست. مخصوصا توی دیوار و توی برج نگهبان و این دوتا ساختمون این پایین. این یکی رو رنگی نمی‌بینم. این چیزیه که من همه جا می‌بینمش. همه جا حتی بدن آدم‌ها، بعضی‌ها بیشتر و بعضی‌ها کمتر. ولی روی شمشیر اشکان نمی‌دیدم. اینقدر همیشه جلوی چشمم بود که نمی‌دیدمش.»

سیمین با تعجب نگاهی به خودش کرد و پرسید «تو روی من هم جادو می‌بینی؟»

آرش گفت: «آره و اگه واقعیتش رو می‌خوای بیشتر از خیلی‌های دیگه. جادو داشتن؛ محدود به جادوگرها نیست. همه جادو دارند، همه اینجوری که جادوگرها استفاده می‌کنند از جادوشون استفاده نمی‌کنند.»

«بهم یاد بده» سیمین با ذوق این را گفت و ادامه داد «قول می‌دم شاگرد خوبی باشم.»

آرش جواب داد «می‌تونیم یه آزمایشی بکنیم. یه روزی. ولی الان فکر کنم وقت خوابه» و به سمت در اتاق رفت.

***

اگرچه از نظر قوانین دهکده، چند روزی بود که قهرمان‌های داستان ما بزرگسال حساب می‌شدند؛ اما بزرگسالی واقعی از نظر من، چند روز بعد از ماجرای خنجر اتفاق افتاد. آدم‌های مختلف ممکن است تعریف‌های متفاوتی از بزرگسالی داشته باشند؛ که حتی اگر با هم متناقض هم باشند، هر کدام در شرایطی حتما درست است. اما من با احترام به همه نظرهای متفاوت (که به معنی قبول نداشتن سایر نظرها است)؛ نظر خودم را در مورد بزرگسالی دارم. بزرگسالی یعنی از خواب بیدار شدن، تخت خواب را مرتب کردن، سر کار رفتن، غذا پختن، مرتب کردن خانه و محل کار و سایر فعالیت‌های تکراری و کسالت‌باری که هیچ‌کس تمایلی به تکرار آن‌ها ندارد. همان چیزی که حتی در خاطراتمان هم، آن را فراموش می‌کنیم. چیزی که معمولا آن را روزمرگی می‌نامیم و همه بزرگسالان، از کسالت‌باری آن گلایه‌مندند و برای تغییرش کار خاصی نمی‌کنند. در کنار این ویژگی بزرگسالی، همیشه ویژگی دیگری هم هست. روزهایی که این روزمرگی به روشی که ناخوشایند است تغییر می‌کند، مانند مریضی یا هر چیز دیگری؛ آن وقت بزرگسالی یعنی حسرت روزمرگی دوست داشتنی و کسالت‌بار از دست رفته.

تمیزکردن برج شکاربانی، پذیرش شکارچی‌ها، راه دادن شکارچی‌ها به برج، تمرین کردن در اتاق تمرین، تمیزکاری، غذاپختن، شکار نزدیک دیوار شمالی، شوخی و خنده و … چیزهایی بودند که بزرگسالی پریسا و سیمین و اشکان و آرش را شکل می‌دادند. این روزگار روزمره، که کسی دوست ندارد از آن در رمان چیزی بشنود؛ دو هفته با خوبی و خوشی (حتی روزمرگی هم اوایلش چندان هم کسالت بار نیست.) ادامه داشت. تا اینکه، اشکان و پریسا برای شکار به شمال دیوار رفتند و سیمین به اتاق آرش رفت.

«آرش! بیا یه چیزی رو باید ببینی.» سیمین این را از پشت در گفت. آرش بیرون آمد پرسید: «چیزی شده؟» سیمین جواب داد: «شاید نه، ولی یه چیزی پیدا کردم.» و به سمت پایین پله‌ها راه افتاد. اول سیمین به آشپزخانه رفت و یک پارچه‌ی خیس برداشت و بعد به اتاق بازرسی رفت و پرسید؛ «چیز عجیبی می‌بینی؟» آرش زمین و دیوار اتاق دالان مانند را نگاه کرد و گفت: «نه، همه چیز عادیه و اثری از جادو اینجا نیست.» سیمین روی زمین نشست و چوب‌ها را فوت کرد و با دستمال روی آن را پاک کرد و گفت: «اینجا رو نگاه کن.»

آرش روی زمین زانو زد و از نزدیک به چیزی که سیمین گفته بود نگاه کرد. سیمین داشت با ناخن روی خطی که در چوب کف ساختمان بود می‌کشید و گفت: «دقیقا اینجا.» آرش نگاه کرد. یک شیار خیلی خیلی باریک در چوب کف بود که در چوب کناری هم وجود داشت. سیمین به چوب‌ها اشاره کرد و گفت: «این چوب تا این چوب؛ چهارتا می‌شه، حالا بیا اینجا، ببین؛ اینجا هم هست، همون چهارتا چوب. یه خط خیلی باریکه.» آرش سمت دیگر را هم نگاه کرد. درست بود؛ انگار چهارتا از چوب‌های کف بریده شده بودند. ولی شیار برش با کوچک‌ترین مقداری از خاک پوشیده می‌شد و قابل دیدن نبود. «یعنی می‌شه بلندش کرد؟» آرش با تعجب به چوب‌ها نگاه کرد و ادامه داد، «هیچ جایی برای گرفتنشون نداره. هیچ دستگیره‌ای نیست. احتمالا باید از پایین هل داده بشن یا اینکه…» سیمین حرفش را کامل کرد و گفت «با جادو باید باز بشه.» و از روی چوب‌ها کنار رفت.

آرش روی چوب‌ها تمرکز کرد و تلاش کرد آن‌ها مستقیم بالا بیاورد. بعد از کمی مقاومت بخشی از کف، که عرضش معادل چهار چوب و تقریبا ۴۰ سانتی‌متر بود و طولی تقریبا نیم متری داشت، در هوا معلق شده بود. آرش و سیمین دو طرف کف چوبی که بالا آمده بود را گرفتند و آن را کمی آن طرف‌تر روی زمین گذاشتند. لبه‌های درپوش، ۴۵ درجه بریده شده بودند که خط برش را بهتر بپوشانند؛ آن بخشی از کف که سر جایش مانده بود هم، برش ۴۵ درجه مشابه‌ی داشت. اما از آن مهم‌تر؛ چیزی بود که زیر این درپوش قرار داشت. یک سکو به همین اندازه، حدود نیم متر پایین‌تر بود و بعد از آن یک راه‌پله تاریک قرار داشت. «میای؟» آرش از سیمین پرسید. سیمین نگاهی به فضای تاریک آن پایین انداخت و گفت: «فکر کنم بهتره این بالا بمونم که اگه کمک لازم بود بیام.»

آرش پایین رفت. بعد از پله نیم متری، یک پله بلند دیگر بود. که به سمت ناهارخوری می‌رفت. بالای سرش، جایی که کف ساختمان برج بود، بیشتر شبیه یک صخره طبیعی بود. کمی پایین‌تر رفت و دیگر بجز نورهای جادوهای سنگ‌های دیواره‌ی کنارش چیزی نمی‌دید. یک نور جادویی کوچک ایجاد کرد و آن را سر انگشتش نگه داشت. جهت پله‌ها هنوز به سمت ناهارخوری بود. سعی کرد فاصله‌ای که طی کرده بود را در خاطرش داشته باشد. الان باید به مرکز اتاق ناهارخوری رسیده باشد. او وسط دیوار شمالی بود، جایی که هیچ‌کس نمی‌دانست وجود دارد. در این فکر بود که به یک پاگرد رسید. ادامه پله‌ها در سمت راست بود. چندین پله دیگر پایین رفت و به یک پاگرد دیگر رسید. این بار به سمت چپ، چند پله دیگر پایین رفت و به فضایی معادل یک پاگرد رسید که همه طرف آن بسته بود. بن‌بست بود. همه طرف فقط سنگ سخت دیده می‌شد. اما نه با چشم‌های آرش. می‌دانست حالا به سطح زمین رسیده است، هم سطح و روبه‌روی ساختمان نادیدنی سمت راست. «هنوز زنده‌ای؟» صدای سیمین از بالا می‌آمد. جواب داد: «آره. یه در جادویی این پایینه. در بالا رو ببند. اینجا وقت لازم دارم. فکر کنم درش همینه.»

دستش را روی دیوار مقابلش گذاشت. به وضوح شکل یک در را آنجا می‌دید. شبیه یک در چوبی ساده بود اما همه تار و پودش از جادو ساخته شده بود. هیچ شکل دستگیره مانندی روی در دیده نمی‌شد. فکر کرد: «چرا ظاهرش رو شبیه در درست کرده؟ جادوی اضافه برای حروم کردن داشته؟ پز دادن؟ می‌خواستی کسی رو تحت تاثیر قرار بدی؟» نه تنها آن در از جادو ساخته شده بود؛ بلکه فقط با جادو هم باز می‌شد.

بعد از اینکه مدتی جادوی در را بررسی کرد، گفت: «خب! باید قدرتم رو بهت ثابت کنم. ولی چطوری؟» تقریبا یک ساعت بود که دستش را روی در گذاشته بود و سعی می‌کرد درک کند چطور باید قدرتش را به در ثابت کند. تا در نهایت موفق شد: «فقط کسی که بتواند در را بشکند اجازه ورود دارد.» دستش را روی زمین گذاشت. اما جادوی زمین، اینجا در دسترسش نبود. اطرافش را نگاه کرد. طلسم‌هایی که در دیوارها و کف بودند جلوی استفاده او از جادوی زمین و آسمان را می‌گرفتند. نیرویش را در مشتش جمع کرد. چیزی جلوی جادوی درمانگری را نمی‌گرفت. روی پوستش را با چیزی که به عنوان اتاق خصوصی درمان می‌شناخت پوشاند. بعد با همه قدرت بدنی و جادویی خودش به در ضربه زد. امیدوار بود دستش سالم بماند. دندان‌هایش را روی لبش فشار داد و چشم‌هایش را بست تا شکستن انگشت‌هایش با این ضربه را نبیند. اما ضربه شدیدی که انتظار داشت، اتفاق نیفتاد. بدون اینکه دستش با در برخورد کند، از در رد شده بود. نیرویی که برای آن ضربه استفاده کرده بود؛ باعث شد تعادلش را از دست بدهد. سعی کرد زمین نخورد. در نهایت موفق شد در وضعیتی نامتعادل چند قدمی بردارد و روی زمین بنشیند. دستش را نگاه کرد. فقط جادوهایش از روی آن رفته بودند. «مثل اینکه مقدار جادو کافی بود. تاییدم کرد.» به اطرافش نگاه کرد. همه چیز تغییر کرده بود.

او از در رد شده بود. بالای سرش را نگاه کرد. وحشت زده تلاش کرد عقب برود و از در خارج شود؛ ولی در پشت سرش بسته شده بود. راه فراری نداشت. اژدهای سرخ بزرگی بالای سرش بود. سر اژدها دقیقا سه متر بالاتر از او بود و به او نگاه می‌کرد. آرش از وحشت خشکش زده بود. ذهنش تسلیم ترس شده بود و منتظر بود هر لحظه دندان‌های اژدها را روی بدنش حس کند. اما اژدها حرکت نکرد. اژدها نمی‌توانست حرکت کند.

وقتی کمی بعدتر، مقداری از عقل و هوش آرش برگشت؛ با صدای بریده بریده و آرامی گفت: «یه تصویر روی سقف!» اما تصویری که خیلی واقعی‌تر از موجودی بود که هیچ‌کس نمی‌دانست واقعا وجود داشته یا نه. آرش شهامتش را جمع کرد و ایستاد. اتاقی که در آن بود، هیچ دیوار و سقفی نداشت. بالای سرش، از کنار تصویر اژدها آسمان را می‌دید. در سمت راستش جنگل و در سمت چپش راه شمال برج دیده می‌شد. همانقدر که از بیرونِ این ساختمان می‌توانست سمت دیگرش را ببیند از درون ساختمان هم می‌توانست. اما جلویش یک در بود. دری که به دیواری متصل نبود. یک در چوبی معمولی. همانقدر معمولی که هر در غیر متصل به دیواری می‌تواند معمولی باشد.

به دیوار سمت جنگل دست زد. جادو را حس می‌کرد اما دیواری حس نمی‌کرد. زیر لب گفت: «همون حسی که از بیرون داشت رو از تو هم داره.» به سمت در رفت. سعی کرد دستش را از کنار در، جایی که دیواری نبود رد کند. اما این هم از همان دیوارهای نامرئی جادویی بود. به اطراف اتاق یک بار دیگر نگاه کرد. آویز لباس و جای شمشیر و اسلحه که همه خالی بودند. «اتاق رخت کن؟» از خودش پرسید و دستگیره در را کشید و دری که به اتاق بعدی می رفت را باز کرد.

این بار اول سقف را نگاه کرد، بدن اژدها روی سقف بود. داخل اتاق رفت. یک اجاق، یک میز، دو صندلی، وسایل پخت و پز. روی میز دست کشید. هیچ خاکی روی میز نبود. همه چیز تمیز بود. انگار تازه استفاده شده بودند ولی می‌دانست کسی اینجا را تمیز نکرده. هیچ خاکی از جادوهای دیوار و سقف و کف این ساختمان عبور نمی‌کند. هیچ چیزی بی اجازه اینجا نمی‌آمد و خاک قطعا اجازه نداشت. زیر لب گفت: «کسی که اینجا رو ساخته، حوصله‌ی گردگیری نداشته… خیلی هم اژدها دوست داشته.» به سمت در بعدی رفت و گفت: «این همه زحمت و جادو برای یه آشپزخونه؟».

از کنار در، مثل در قبلی که باز کرده بود؛ فقط می‌شد منظره بعد از ساختمان را دید. برای اینکه واقعا داخل اتاق را ببینی؛ باید از در نگاه کنی. از دیوار کنار در اتاق قبلی، باید اجاق پخت و پز دیده می‌شد ولی چیزی ندیده بود. این بار با دقت بیشتر، از کنار در همه سمت جایی که باید اتاق بعدی باشد را نگاه کرد؛ فقط جنگل و راه بود. در را باز کرد و در چهارچوب در متعجب ایستاد. پاهای اژدها و دمش روی سقف بودند. اما این چیزی نبود که باعث تعجبش شده بود. آرام داخل اتاق شد و اطرافش را نگاه کرد. این اتاق دیوار داشت. همه طرفش پوشیده از قفسه‌های کتاب بود. در وسط اتاق یک میز ساده قرار داشت با یک صندلی.

روی میز یک کتاب بود، با جلد چرمی سیاه ساده. عنوانش با جادو نوشته شده بود و غیر از جادویی که بجای عنوان رویش بود؛ چیز دیگری روی آن نوشته نشده بود. دستش را به سمت کتاب برد. نوشته جاویی روی کتاب کمی موج برداشت. اسم کتاب را خواند: «دیدن» جلد را ورق زد، صفحه اول، هیچ نوشته عادی‌ای نداشت. با جادو نوشته بود: «تقدیم به تو، که می‌بینی.» آرش روی صندلی نشست. پاهایش توان نگهداشتن بدنش را نداشتند. زانوهایش خالی شده بودند. کسی، زمانی در گذشته‌ای که نمی‌دانست چقدر پیش بوده، کتابی نوشته بود که فقط او می‌توانست بخواند. صفحه بعد نوشته بود: «شنیدن، گفتن و دیدن؛ اول این سه قدرت بودند و بعد زندگی آمد.»

آرش فکر کرد، «من می‌بینم، با اسب حرف زدم، سیمین صدام رو شنید.» سیمین را در ذهنش تصور کرد و گفت: به پریسا و اشکان بگو رفتم خونه پیش درمانگر، نمی دونم کی برگردم. چیزهای جالبی پیدا کردم. امیدوار بود جادوی ساختمان جلوی این پیام را نگیرد. راهی نداشت که مطمئن شود. سیمین نمی‌توانست جوابش را بدهد و بعد فکر کرد. کسی هست که می‌تواند و اسب را تصور کرد و گفت خیلی وقته ازت خبر ندارم.

هنوز زنده‌ای! اگه دلت سرعت راه رفتن بیشتری می‌خواست خبرم کن. آرش صدای اسب را در ذهنش شنید. پس به احتمال زیاد سیمین هم صدای او را شنیده بود. کتاب را ورق زد. با همان خط جادو نوشته بود «زمین را ببین!» آرش کتاب را از روی میز بلند کرد و به پشتی صندلی تکیه داد. شب درازی در پیش بود.

وقتی کتاب تمام شد، هوا تاریک بود. اما با نور آتشی که روی سقف بود، می‌شد اطراف را ببیند و برای دیدن کتاب هم مشکلی نداشت. بطور کلی برای دیدن جادویی که کتاب با آن نوشته شده بود، نیازی به نور نداشت. گردنش درد گرفته بود. کتاب را روی میز گذاشت و بلند شد. حالا می‌دانست خنجر سیمین چه نوع جادویی دارد. حالا می‌دانست هر کدام از جادوها چه رنگ و شکلی دارند. تا امروز حدس می زد، اما حالا آموزش دیده بود. حالا می‌دانست چطور جادوها را درست بخواند. به اطرافش نگاه کرد، همه آموزش‌های کتاب، با مثال‌هایی از همین اتاق کتابخانه و جادوهایش بود. این کتاب برای خوانده شدن در همین اتاق نوشته شده بود. به اژدهای روی سقف نگاه کرد، آن اژدها نقاشی نبود؛ اژدها هم جادو بود. جادویی که فقط او می‌دید، و حالا دم اژدها بالای سرش نبود، بلکه اژدها بالای سرش نشسته بود و اتاق با آتشی که از دهان اژدها بیرون آمده بود روشن شده بود. 

جلوی قفسه‌های کتابخانه قدم زد و یک کتاب دیگر انتخاب کرد «جادوی زمین»، چیزی که تا چند ساعت قبل، فکر می‌کرد بیشتر از همه با آن آشنا است. ولی حالا می‌دانست از جادوی زندگی بیشتر استفاده کرده است تا زمین. ولی به جادوی زمین احساس نزدیکی بیشتری داشت. کتاب «جادوی زمین» را در دستش گرفت و به سمت در کتابخانه رفت و گفت: «نمی‌تونم همه چیز رو اینجا بخونم.» و به برج شکاربان برگشت. وقتی به بالاترین پاگرد یا به عبارتی بلندترین پله رسید؛ کف چوبی را فشار داد و آن را باز کرد و بیرون رفت و دوباره آن را سر جایش گذاشت. نزدیک طلوع خورشید بود. در ورودی فقط از داخل باز می‌شد. راهی نداشت برای داخل برج رفتن. در زد. سیمین پنجره بازرسی را باز کرد و گفت «واقعا نگرانت بودم.» و بعد در را هل داد تا باز شود و به کتابی که دست آرش بود نگاه کرد و گفت «کتاب؟ انتظار اسلحه‌ای چیزی داشتم.»

«وقت عجیبی برگشتی.» اشکان از در اتاق داخل آمد و آرش که هنوز نیمه خواب بود، از پشت در کنار رفت. اشکان به کتابی که روی میز بود نگاه کرد و بعد به آرش نگاه کرد و گفت: «وقتی می‌خوای کسی از طرفت دروغ بگه؛ سیمین رو انتخاب نکن. دیشب کجا بودی؟ سیمین خیلی حالش بد بود.»

آرش کمی فکر کرد و گفت «فکر نمی‌کردم حالش بد بشه. چرا حالش بد بشه؟ شاید فکر کرده بهش دروغ گفتم و پیش پدر مادرم نرفتم. ولی چرا این فکر رو بکنه؟»

«چیش عجیبه؟» اشکان آرام مشتش را به سر آرش زد و گفت: «تو هنوز نمی‌دونی دوستت داره؟ وقتی فقط می‌گی می‌ری خونه پیش درمانگر، اونم بی مقدمه؛ خب معلومه داری یه چیزی رو ازش مخفی می‌کنی. چی رو ممکنه ازش مخفی کنی؟ واقعا خری!»

«من واقعا فکرم بیشتر درگیر جادوه تا این چیزها؛» آرش این را گفت و ادامه داد؛ «هنوز نمی‌فهمم چرا باید نگران بشه؟»

اشکان از در بیرون رفت و گفت: «نه! خیلی خری!»

آیا آرش به اشکان اعتماد نداشت؟ آیا نمی‌دانست این مکالمه در ذهن اشکان، به معنی رابطه داشتن آرش و سیمین است؟ یا نمی‌دانست چنین مکالمه‌ای سیمین را انسانی شکاک جلوه می‌دهد؟ آیا واقعا نمی‌دانست علت ترس سیمین این بوده که دوست بچگی‌اش به حفره‌ای ناشناخته وسط دیواری باستانی رفته و با جادویی عجیب به او خبر داده شب نمی‌آید و از او خواسته به همه دروغ بگوید؟ آرش به اشکان اعتماد کامل داشت. اما چرا به او دروغ گفت؟ چرا برای اینکه رازش در مورد خانه‌ی نادیدنی را مخفی کند؛ از شخصیت تنها کسی که بیشتر از اشکان به او اعتماد داشت مایه گذاشت؟ آیا نباید بیشتر از این از سیمین و اعتبارش محافظت می‌کرد؟ آرش برای فکر کردن به همه این سوال‌ها وقت نداشت. تازه از خواب بیدار شده بود و هنوز به دروغی که باید می‌گفت یا نمی‌گفت فکر نکرده بود. فقط اولین چیزی که به فکرش رسید را گفت و حتی تا بعد از رفتن اشکان، هنوز درست نفهمیده بود که حرفی که زده، چه معنی‌ای دارد.

سیمین، همه شب را به اسم نوبت نگهبانی‌اش، در ناهارخوردی نشسته بود. به جایی که می‌دانست آن دو ساختمان نادیدنی قرار دارند نگاه می‌کرد تا شاید نشانه‌ای از آرش ببیند. همه شب فکر می‌کرد چه بلاهایی ممکن است سر آرش بیاید. فکر کرد شاید جانور خطرناکی آنجا اسیر شده است که این ساختمان را اینجوری با جادو محفوظ نگه داشته‌اند. کمان زه شده را روی پایش گذاشته بود و همه شب دستش روی قبضه کمان بود که اگر آرش کمک خواست، برای کمک برود. یا اگر موجود رها شده از در اتاق بازرسی داخل شد بتواند از خودش و دوستانش که خواب بودند، دفاع کند. همه‌ی شب به خودش لعنت فرستاد که به دوستانش دروغ گفته و جانشان را در این شرایط به خطر انداخته. دیگر هیچ خبری از ارتباط ذهنی آرش نشد! همه‌ی شب سکوت بود و سکوت. اگر باعث مرگ آرش شده بود باید به بقیه چی می‌گفت؟ این فکرها همه‌ی شب در سرش بود. گاهی نشسته بود، گاهی قدم می‌زد. تا آرش برگشت.

سر و وضعش عادی بود. یک کتاب هم زیر بغلش بود سیمین فکر کرد «واقعا انگار از خونه‌ی مامانش برگشته و من داشتم از ترس می‌مردم.» و به کتاب نگاه کرد و در حالی که به کمانی که همه شب در دستش نگه داشته بود فکر می‌کرد گفت: «کتاب؟ انتظار اسلحه‌ای چیزی داشتم.» و خجالت کشید. حرف بی‌ربطی زده بود. همیشه می‌دانست برای آرش یادگرفتن جادو از همه چیز مهم‌تر است. بعد آرش او را در آغوش گرفت و از او تشکر کرد. اما نه برای همه شب نگرانی و زجری که کشیده بود و نه برای دروغی که از طرف او به دوستانش گفته بود. بلکه برای اینکه راه را پیدا کرده بود و بعد رفت و سیمین کمانی که همه شب در دستش گرفته بود را از زه در آورد و به دیوار تکیه داد و فکر کرد: «دارم با زندگیم چی‌کار می‌کنم؟» در حالی که به سواری در دشت‌های سبز فکر می‌کرد، از پنجره بیرون را نگاه کرد و با خودش فکر کرد: «چرا شکاربان شدم؟»

***

چند روزی زمان برد تا آرش و سیمین بتوانند با هم صحبت کنند. روز بعد از آن ماجرا سیمین برای سواری رفته بود و بعد از غروب برگشت و زودتر خوابید. بعد با پریسا به شکار رفت. تقریبا پنج روز از آن روز گذشته بود که پریسا، که معمولا در شکار رفتن داوطلب بود؛ بار دیگر با اشکان به شکار رفت و سیمین و آرش فرصت صحبت کردن پیدا کردند.

«دیروز از ریش سفید پرسیدم، گفت برای امروز مجوز شکار صادر نکرده.» آرش این را گفت و به سمت در بازرسی راه افتاد و به سیمین گفت؛ «می‌خوای بیای و اون ساختمون رو ببینی؟» سیمین مردد بود، هنوز از آن روز از آرش ناراحت بود. فرصتی هم به یکدیگر برای صحبت کردن و رفع ناراحتی نداده بودند. اما در نهایت پرسید: «لازمه با خودم چیزی بیارم؟» آرش گفت: «فکر نمی‌کنم.» کلون پشت در ورودی برج را انداخت و در مخفی را که روی کف بود بلند کرد و به سیمین گفت: «حدود نیم متره، وقتی رفتی پایین باید بشینی که بتونی از زیر سقف رد بشی و بری پله پایینی، بقیه پله‌ها ارتفاعشون منطقی‌تره. وقتی رفتی پله پایینی من میام پایین و این در رو می‌بندم.» سیمین روی پله دوم رسیده بود. آرش در را بست و همه جا تاریکی مطلق شد. «اوخ ببخشید.» نور جادویی ضعیفی بالای سر سیمین شکل گرفت و آرش گفت: «حواسم نبود اینجا هیچ نوری نیست. روی دیوارها یه سری جاوی زمین هست که نورش کمی پله‌ها رو روشن می‌کنه. بطور کلی اینجا هرچی جادوی زمین استفاده شده، برای جلوگیری از استفاده از جادوی زمینه! حالا پاگرد سمت راست می‌ره. فکر نمی‌کردم بشه از جادوی زمین برای اینکه جلوی جادوی زمین رو بگیری استفاده کرد. پاگرد به سمت چپه بعد بن‌بست می‌شه. یه لحظه…» آرش، سیمین را آرام به سمت دیوار سمت راست هدایت کرد و خودش از کنار او به سمت دیوار روبه‌رو رفت و گفت: «این بخش رو یکمی شک دارم. وقتی در باز شد دستت رو می‌گیرم، نمیدونم چقدر بعد از رد شدن من بسته می‌شه، برای اطمینان چسبیده به هم رد بشیم.»

سیمین به فضای نیمه تاریک اطرافش نگاه کرد. له شدن با یک در جادویی، خیلی برای کسی چیز خوشایندی نیست؛ با نگرانی پرسید: «یعنی ممکنه یه در جادویی وسط شکمم بسته بشه؟» آرش کمی فکر کرد و گفت: «بطور کلی این در اصلا اخلاق خوبی نداره. ازش بعید نیست. کامل هم زمان رد می‌شیم. فکر کنم چیزی نمی‌شه.»

آرش دستش را مشت کرد و به دیوار روبه‌رویش مشت زد و بعد گفت؛ «باید هر بار در رو با جادو بشکنم! الان باز شده؛ در حالی که پهلوی چپش به سمت در بود گفت بیا و سیمین جلویش ایستاد، آرش با دست راستش او را بغل کرد و مانند دو خرچنگ، به پهلو از در رد شدند. وقتی داخل اتاق شدند آرش گفت: «روی سقف اگه اژدها می‌بینی چیز مهمی نیست.»

سیمین کمی از آرش فاصله گرفت و اطراف را نگاه کرد. دیوارها از سنگ سخت و سرد بودند. دستش را روی دیوار گذاشت. انگار دیوار یک غار در کوهستان بود. اما شکل اتاق مکعبی بود. از روزنه‌هایی که در دیوار و سقف بود، نور ملایمی داخل اتاق آمده بود و می‌توانست اطراف را ببیند. در کنار اتاق چند قلاب برای آویزان کردن وسایل به دیوار سنگی وصل شده بود. جای آویزان کردن وسایل شکار، مانند کمان و … هم روی دیوار بود. از سقف، نزدیک دیوار دو قلاب بزرگ آویزان بود.

«فکر کنم یه چیزی شبیه اتاق رختکن باشه» آرش این را گفت و سمت دری که روبه‌رویشان بود رفت.

«رختکن؟» سیمین با تعجب پرسید و گفت «من اژدها نمی‌بینم؛ ولی تو این دو تا قلاب که از سقف آویزونه می‌بینی؟» و با دست به یکی از آن‌ها که از سرش بالاتر بود اشاره کرد.

«آرش به بالا نگاه کرد»، دو قلاب در هوا معلق بودند. بار قبل که اینجا آمده بود سر اژدها را آن بالا دیده بود و این بار اصلا نگاه نکرده بود. در اتاق چه خبر است. «آره. می بینم. از آسمون آویزونن.»

«سقف رو نمی‌بینی؟» سیمین با تعجب بیشتر پرسید و ادامه داد: «این اتاق شکاره؛ جا برای وسایل شکار داره و آویزون کردن شکار!»

آرش به اطراف بار دیگر نگاه کرد و انگار که با خودش حرف بزند گفت: «مهم نیست چقدر خوب ببینی، هیچ وقت کامل نمی‌بینی.» بعد از کمی مکث گفت: «از کتابیه که اینجا پیدا کردم. درست می‌گی.» در را باز کرد و به اتاق بعدی رفتند. آرش فکر کرد، «حالا این اتاق منطقی‌تر شد. بعد از اتاق شکار، اتاق ناهارخوری و آشپزخانه است.» و ایستاد و با دقت اتاق را نگاه کرد که ببیند چیزی بیشتر در آن اتاق پیدا می‌کند یا نه.

سیمین به اطراف نگاه کرد، دیوارهای این اتاق از مکعب‌های هم‌اندازه‌ی سنگی ساخته شده بود. یک اجاق آشپزی و میز ناهارخوری و دو صندلی و پنجره‌هایی که به جنگل بودند. در کل یک ناهارخوری و اتاق استراحت خوشایند بود. سیمین به صندلی چوبی دست زد، آن را برداشت و دید وزن طبیعی‌ای دارد. روی صندلی نشست و گفت «صندلی راحتیه. ولی یه چیزی به نظرم عجیبه.» آرش گفت «تمیزه. زیادی همه چی تمیزه.» سیمین به اطراف نگاه کرد و گفت؛ «آها! این پنجره‌ها بازه! ولی خاک تو نمیاد. اما صدای پرنده‌ها میاد.» و به سمت پنجره رفت و دستش را از پنجره بیرون برد. اما در لحظه آخر قبل از اینکه انگشتانش به پنجره برسد نظرش عوض شد و گفت: «اتاق بعدی هم باز می‌شه؟»

آرش گفت: «پنجره واقعی نیست. وقتی سعی کنی بهش دست بزنی نظرت رو عوض می‌کنه. اما یه چیزی خیلی از اون عجیب‌تره.» جلو آمد و دستش را به سمت همان پنجره‌ای برد که سیمین دیده بود، دستش جادو را لمس کرد. جادویی که نظر سیمین را عوض کرده بود لمس می‌کرد ولی نمی‌توانست آن را ببیند. همه‌ی دیوار از نظرش یک شکل بود در حقیقت از دید آرش، هیچ دیواری آنجا نبود و زیر لب گفت «هیچ وقت کامل نمی‌بینی.»

در اتاق کتابخانه را باز کرد و وارد آن اتاق شدند. اژدها هنوز روی سقف نشسته بود. اما آتشی از دهانش بیرون نمی‌آمد. آرش به سیمین نگاه کرد. سیمین محو تماشای کتاب‌ها شده بود. به سمت کتابی که روی میز بود رفت و کتاب را برداشت. انگار که کتاب نیشش زده باشد، کتاب را رها کرد و عقب پرید. آرش با تعجب سیمین را نگاه کرد. هیچ جادوی محافظی در کتاب نمی‌دید که بخواهد به سیمین صدمه بزند. سیمین آرش را نگاه کرد و باز کتاب را نگاه کرد که آنجا روی میز افتاده بود. دستش را آرام روی کتاب گذاشت. برداشت، دوباره دستش را روی کتاب گذاشت. این بار دستش را برداشت و کتاب را ورق زد. دستش را روی صفحه اول گذاشت. برداشت و دوباره دستش را روی کتاب گذاشت و این بار وقتی دستش را از روی کتاب برداشت گفت: «تقدیم به تو، که می‌شنوی.»

آرش بهت زده به سیمین نگاه کرد، دهانش که برای توضیح دادن اسم کتاب باز شده بود، همانطور باز مانده بود. جلو آمد و صفحه‌ای که باز بود را نگاه کرد «تقدیم به تو، که می‌بینی.» سیمین روی تنها صندلی اتاق نشست و کتاب را ورق زد و دستش را روی صفحه بعدی گذاشت و چیزی که در ذهنش شنید را آرام تکرار کرد: «شنیدن، گفتن، دیدن و پنداشتن؛ اول این چهار قدرت بودند و بعد زندگی آمد.»

آرش روی زمین نشست. نمی‌توانست درک کند چطور محتوای کتاب برای او و سیمین متفاوت بود. او کتاب را خوانده بود؛ سیمین کتاب را می‌شنید. اما محتوای کتاب هم عوض شده بود! روز درازی در پیش بود. سیمین کتاب را ورق زد، گوش داد و آنچه شنید را تکرار کرد. آرش آنجا روی زمین نشست و کتابی که خوانده بود را متفاوت شنید.

***

سیمین کتاب را بست و روی میز گذاشت و رو به آرش گفت «اون شب داشتی این کتاب رو گوش می‌کردی.» و دوباره کتاب را نگاه کرد و ادامه داد «زمان یادم رفت. هیچ دیدی ندارم چقدر گذشته.»

آرش بالا را نگاه کرد. از کنار اژدها، که هنوز روی سقف بود، آسمان را دید؛ کمی از ظهر گذشته بود. به سیمین گفت «فکر کنم اشکان و پریسا تا کمی دیگه برگردن.» و بعد به سمت میز آمد کتاب را برگرداند و روی جلدش را نگاه کرد. نوشته بود «دیدن». چشم‌هایش را بست و دستش را روی کتاب گذاشت. شنیدن. صدای کتاب را در ذهنش شنید. چشم‌هایش را باز کرد و به سیمین گفت «اون شب، داشتم این کتاب رو می‌خوندم. امروز فهمیدم می‌شه این کتاب رو شنید.»

سیمین کمی فکر کرد و گفت: «پس باید بتونی باهاش حرف هم بزنی. همون‌جوری که با اسب حرف می‌زنی.»

آرش به کتاب نگاه کرد و ذهنش را روی کتاب متمرکز کرد و گفت «تو کی هستی؟»

من، کیومرث، اولین نگهبانم

آرش چیزی که شنیده بود را تکرار کرد تا سیمین هم بشنود. سیمین کتاب را نگاه کرد و گفت «اینجا خونه‌ی اولین نگهبان بوده؟» آرش همین را از کتاب پرسید.

اینجا خانه‌ی من است.

سیمین پاسخ را از آرش شنید و گفت: «نگرانم که اشکان و پریسا برسن و نتونن بیان بالا؛ حس بدیه اون طرف دیوار گیر افتادن.»

آرش به سمت کتابخانه رفت. کتاب «زمین» را که کف اتاق گذاشته بود به قفسه برگرداند و به قفسه‌ها نگاه کرد تا چیزی که می‌خواست را پیدا کرد. کتاب «آسمان» را از قفسه برداشت و گفت «بریم.» در اتاق را باز کرد و از سمت راستش، راهی که به برج می‌رسید را نگاه کرد و گفت «هنوز نرسیدن. نگران نباش.» سیمین نگاهی به دیوار کرد و گفت: «آنکه می‌شنود، می‌تواند بگوید، ببیند و بنویسد.» و به سمت دیوار رفت، گوشش را روی دیوار گذاشت، دیوار را بو کرد و گفت «اما چطوری؟ واقعا نمی‌تونم چیزی جز دیوار سنگی رو اینجا حس کنم.»

«می‌تونی؛ گفته بود تمرین لازم داره.» آرش این را گفت و ادامه داد. «قرار نیست راحت باشه. منم باید روی کر شدن از بیناییم کارکنم! چی گفته بود؟ مباد بینایی تو را ناشنوا کند؟»

سیمین خندید و گفت «مباد که از گرسنگی بمیریم در آشپزخانه. یادت باشه یکمی چیز میز برای خوردن اینجا بذاریم.» و به سمت در رفت و وقتی از در رد شد برگشت اتاق را نگاه کرد و پرسید: «چرا دو تا صندلی توی این اتاقه؟ توی اون یکی فقط یه صندلی بود.» و بدون اینکه منتظر جوابش باشد در را پشت سر آرش بست و به سمت در خروجی ساختمان رفتند تا وارد دیوار و بعد برج شکاربان شوند.

آرش کتابی که برداشته بود را به اتاقش برد و برگشت تا با سیمین مقدمات ناهار دیرهنگام را آماده کنند. سیمین گفت «حالا می‌دونم چرا اون خنجر بوی اکلیل کوهی می‌ده. ولی اینکه بو کشیدن رو جزو شنیدن حساب کرده بود واقعا مسخره بود. چی می‌شد اگه پنج قدرتش شش تا می‌شد؟ قافیه‌ی نداشته‌اش خراب می‌شد؟»

آرش خندید و بعد ناگهان جدی شد و گفت «آنکه می‌شنود، صدا و بو را می‌شنود.» و بعد هر دو خندیدند و آرش گفت «ولی من بوی خنجر رو نفهمیده بودم.»

سیمین کمی سبزی روی تخته‌ی آشپزخانه ریخت و شروع به خرد کردن آن‌ها کرد و گفت: «برای همین آشپزیت به خوبی من نیست.» مقدار نسبتا زیادی نمک روی سبزی‌ها ریخت و گفت: «حالا گوشتی که کباب شده رو بده روی اینا خرد کنم» آرش یکی از تکه‌های گوشت که پخته بود را روی سبزی‌ها گذاشت و در حالی که به سمت پنجره ناهارخوری می‌رفت، گفت: «فکر کنم صداشون رو شنیدم.» از پنجره بیرون را نگاه کرد. پریسا و اشکان پایین برج بودند.

فصل پنج

باران بهاری علاقه‌ای به بند آمدن نداشت. از آن رگبارهایی نبود که با شدت زیاد آسمان و زمین را به‌هم می‌ریزند و تهدید می‌کنند که سیل راه خواهند انداخت اما در ده دقیقه به پایان می‌رسند. این یکی از آن باران‌هایی بود که سر حرفش می‌ماند. تقریبا یک روز تمام باران باریده بود. بیشتر بخش‌های کم‌ارتفاع دهکده را آب گرفته بود. باران درست از عصر روز سیزدهم بهار و بعد از پایان مبارزه پرچم شروع شده بود. «خوب شد زودتر بارون شروع نشد؛ اگه نه توی مبارزه پرچم بیچاره می‌شدند.» آرش این حرف را رو به جنگل شمالی زد. او در اتاق دیدبانی برج غربی نشسته بود که هیچ باد و بارانی از پنجره‌های همیشه بازش داخل نمی‌شد. تقریبا یک سال از زمانی که شکاربان شده بودند گذشته بود و در این مدت فرصت زیادی داشت که تغییراتی در وضعیت برج ایجاد کند.

«خیس می‌شدن. چیز مهمی نبود» صدای سیمین را در ذهنش شنید. می‌دانست سیمین در برج شرقی نشسته. تقریبا یک ماه بود که سیمین موفق شده بود از قدرت «گفتار» استفاده کند. قابل یادگرفتن؛ اما خیلی سخت بود. برای یادگرفتن، تمرین لازم است. اما از کجا بدانی که حرفی زده‌ای، وقتی صدایی وجود ندارد. سیمین کسی را لازم داشت که بتواند بشنود و پاسخ بدهد که متوجه شود که خودش حرف زده است. آرش خیلی تلاش کرد که این شخص باشد ولی همیشه نمی‌توانستند زمانشان را با هم جور کنند.

بعد به این نتیجه رسیدند که از خود کتاب سوال کنند ولی بجز همان دو جواب «من، کیومرث، اولین نگهبانم» و «اینجا خانه من است.» به اکثر سوال‌های دیگر از جمله «چطور می‌شه گفتار را یاد گرفت؟» جواب‌هایی ساده مانند: «تمرین زیاد» می‌داد یا اینکه به سادگی می‌گفت: «نمی‌دانم.» تا اینکه سیمین ایده‌ای به فکرش رسید؛ از آرش پرسید: «می‌شه اون کتاب رو برام بیاری و آزمایش کنی که بیرون خونه‌اش هم جواب می‌ده یا نه؟» آرش کمی فکر کرد و گفت «اصلا چرا از همین‌جا باهاش حرف نزنم؟ شاید جواب داد.» وقتی نتیجه‌ی مثبت آزمایشش را به سیمین گفت؛ سیمین خوشحال شد و گفت: «تمرین! می‌تونم با اون کتاب تمرین کنم. اگه بشنوه توی هر ساعتی از روز جواب می‌ده.» و این ایده، جواب داد. انگار که این کتاب واقعا برای همین ساخته شده بود. ولی این تمرین مسیر پیشرفت خاصی نداشت که آدم را به ادامه دادن امیدوار کند. روز و شب در ذهنش کتاب را تصور می‌کرد و از آن سوال می‌کرد و جوابی نمی‌گرفت. شرایط ناامید کننده‌ای است، تلاش کردن برای چیزی که هیچ پیشرفتی در آن دیده نمی‌شود. اما سیمین کسی نبود که از چیزی که شروع کرده، دست بکشد. در نهایت پس از حدود ده ماه تلاش، موفق شد.

«من می‌رم در برج رو باز کنم. ریش‌سفید داره میاد.» آرش این را گفت و به سمت پله‌ها رفت. سیمین هم کمی بعد به سمت پله‌ها رفت. در اتاق ناهارخوری، ریش سفید و آرش روی صندلی‌ها نشسته بودند. ریش سفید چترش را کنار در بازرسی گذاشته بود و لباس‌هایش کاملا خیس بود. سیمین فکر کرد «اون چترهایی که آرش با طلسم درست می‌کنه بدرد این بارون می‌خوره. وقتی اینقدر باد میاد، چتر معمولی بدرد نمی‌خوره.» و لبخندی از سر رضایت زد. آن‌ها در برج شکاربان؛ اسلحه‌ها و ابزارهایی داشتند که از همه‌ی ابزارها و اسلحه‌های دهکده بهتر بود. در این یک سال آرش چیزهای زیادی ساخته بود. سیمین سلام کرد و روی یکی از صندلی‌ها نشست.

«امسال، همانطور که می‌دانی، شرکت کننده‌ها خیلی کمتر از پارسال بودند. سلام سیمین جان» ریش سفید به سیمین اشاره کرد که روی صندلی بنشیند و ادامه داد. «فقط شش نفر به سن آزمون رسیده بودند. که نمی‌دانم چقدر با آن‌ها آشنا هستید. قواعد مانند سال قبل است ولی امتیازها به آن زیادی نبوده. گروه اول ۳۵ امتیاز و گروه دوم ۳۰ امتیاز دارد. گروه اول آریو و بهروز و رامین هستند که فردا از دیوار عبور می‌کنند. گروه دوم ساسان و آرزو و پگاه هستند که روز بعدش خواهند آمد.»

«هوا بارونی و سرده.» سیمین این را گفت و به بیرون اشاره کرد، «اشکان و پریسا برای شکار رفتن. اما مسیر اون بیرون مثل مسیرهای توی ده نیست. خیلی لغزنده و خطرناکه وقتی بارونی می‌شه. نمی‌خواید چند روزی فاصله بدید؟»

«نگهبان مخالفت کرد.» نگاهی به آرش کرد که از او تایید بگیرد و ادامه داد؛ «آرش آشنایی کافی با اخلاق نگهبان دارد. این بار پهلوان هم با او هم‌نظر بود. می‌گویند نسل جدیدمان لوس بار آمده.» بلند شد و به سمت پنجره‌های ناهارخوری رفت و دستش را بیرون برد. دست خیس از بارانش را داخل آورد و با تعجب پرسید، «اگر حافظه‌ام یاری کند، پیش‌تر باران که می‌آمد تا وسط این اتاق خیس می‌شد. اما حالا همه چیز اینجا خشک است.»

آرش لبخندی زد و گفت، «باد با ما مهربان‌تر از قبل شده.»

ریش‌سفید دستی به ریشش کشید و گفت «و به نظر می‌آید این مهربانی را مدیون لطف شماییم.» به سمت در رفت و چترش را برداشت و گفت «هر کدام از گروه‌ها که تا ظهر عبور نکرده باشند؛ به من اعلام می‌کنید که به عنوان مردود در نظر بگیرم. روز خوش.» و از در بازرسی عبور کرد و وقتی از در برج خارج شد؛ آرش کلون در را بست و به ناهارخوری برگشت و رو به سیمین گفت: «واقعا هوای مناسبی برای شکار بدون تجهیزات ما نیست.» سیمین با سر تایید کرد و گفت «امیدوارم بلایی سر خودشون توی اون گِل و شل نیارن. اشکان و پریسا که با یک بار بیرون رفتن اون طلسم‌های لیز نخوردن رو باطل می‌کنند.» آرش خندید و گفت «فکر کنم برای اینکه من سرگرم بشم. اگرنه اونقدر هم لیز نیست.»

نزدیک ظهر اشکان و پریسا با یک آهو برگشتند و وقتی داخل ناهارخوری شدند؛ لباس‌هایشان خشک و تمیز بود. «می‌گفتن بارون میاد، من که چیزی ندیدم.» اشکان این را گفت و روی شانه‌ی آرش زد و اضافه کرد: «پسر این طلسم‌هات داره هی خوشایندتر می‌شه. بدون اینا زندگی سخته واقعا.» آرش لبخند زد و اجازه‌نامه‌ها را به اشکان و پریسا نشان داد و گفت: «این دو گروه فردا و پس‌فردا قراره برن اون طرف دیوار. ریش سفید اینجا بود.» پریسا اجازه‌نامه‌ها را گرفت و اشکان که دستش را دراز کرده بود همان‌جا ماند و به پریسا خیره شد. پریسا گفت: «ها! چی شد ساسان؟ گروه دوم با سی امتیاز! چقدر همیشه فکر می‌کرد از من بهتره. همیشه هم ازم کتک می‌خورد.»

«پریسا! می‌دونی خیلی کینه‌های بچگیت از پسرها زیاده؟» اشکان این را گفت و کاغذها را از دست پریسا گرفت و ادامه داد: «اون از پدرام این هم از ساسان. تا حالا شده با یه پسری که از بچگی می‌شناختی خوب باشی؟»

پریسا یک ابرویش را بالا داد و با تعجب اشکان را نگاه کرد و گفت: «آره! آرش.» و روی یکی از صندلی‌ها نشست و گفت: «ولی وقت خوبی برای بیرون رفتن نیست. اونم برای بار اول. اونم اینا. یه بلایی سر خودشون میارن.»

«من به پریسا حق می‌دم.» سیمین روی یکی دیگر از صندلی‌ها نشست و گفت: «ساسان خیلی زیادی سر هر چیزی کل‌کل می‌کنه و تو همه‌چی هم ادعاش می‌شه. البته از وقتی شکاربان شدم دیگه ندیدم جرات کل‌کل کردن داشته باشه.»

***

پیش از طلوع خورشید باران قطع شده بود و هوای صبحگاهی خنک و دلچسب بود. گروه اول سر وقت آمدند و با توضیح‌های اشکان و پریسا از نردبان پایین رفتند و تا جایی که چشم کار می‌کرد به سلامت عبور کردند. گروه دوم، صبح روز بعد به برج رسیدند. پریسا خیلی اصرار داشت که برای اینکه ساسان را اذیت کرده باشد او به عنوان نماینده‌ی شکاربان‌ها در برج را باز کند و بازرسی را انجام دهد که با مخالفت اشکان و آرش، رضایت داد به اتاقش برود و استراحت کند. آرش آن‌ها را به بام هدایت کرد و سیمین توضیح‌های لازم را داد و آن‌ها نیز راهی شدند.

شاید به دلیل خیس بودن مسیر کوهستانی و سخت بودن اقامت در جنگل بود که گروه اول زودتر از موعد بازگشت. آن‌ها یک بزکوهی نه چندان بزرگ شکار کرده بودند. شکاربان‌ها ریش سفید و درمانگر را خبر کردند که به برج بیایند. وضعیت بررسی شد و با حدود ۱۶ کیلو شکار، گروه اول موفق شد نمره‌ی قبولی را از ریش‌سفید بگیرد. درمانگر هر سه نفر را بررسی کرد و گفت «مشکلی نمی‌بینم.» و آن‌ها هم تایید کردند که مشکلی ندارند و همه چیز خوب است. چند نفر از ده برای بردن گوشت‌ها و درست کردن غذا آمده بودند.

درمانگر قبل از خارج شدن از در بازرسی رو به آرش کرد و گفت: «درمانگاه خالیه و من وقت آزاد دارم. خوشحال می‌شم امروز به من و رامین افتخار بدی؛ ناهار با هم باشیم.» آرش یادش نمی‌آمد از آخرین بار که با نگهبان هم‌سفره بوده چقدر گذشته است. بعد از اینکه با سایر شکاربان‌ها هماهنگ کرد؛ با درمانگر به سمت خانه پدری و درمانگاه راه افتادند.

وقتی نزدیک شدند به خانه نگاه کرد و فکر کرد؛ از کی دیگر به اینجا حس «خانه» ندارد؟ حالا خانه‌اش برج شکاربان بود و بعد فکر کرد «برج یا خانه‌ی نادیدنی کیومرث؟» به نظرش دومی بیشتر «خانه» بود تا اولی. اما به هر حال، هر کدام خانه بود؛ دیگر خانه‌اش اینجا نبود. نه اینکه مشکلی با این خانه داشته باشد یا از سخت‌گیری‌های مداوم درمانگر و نگهبان رنجور بوده باشد؛ نه. آرش اتفاقا از سخت‌گیری‌های آن‌ها خوشحال بود. همیشه دوست داشت بیشتر یاد بگیرد. همه سخت‌گیری‌های درمانگر و نگهبان، از نظرش تشویق برای یادگیری و اهمیت دادن به یادگیریش بود. فقط حس می‌کرد بزرگ شده، این خانه و این زندگی برای بچگی بوده. با این فکر‌ها بود که فکر دیگری هم در او شکل گرفت. شاید پدر و مادرش بتوانند کمک کنند؛ به هر حال آن‌ها این مسیر را رفته‌اند.

درمانگر نگاهی به درمانگاه انداخت و پیش از آنکه وارد خانه شوند از آرش پرسید: «تمرین درمانگری می‌کنی؟» آرش جواب داد، «چیزهای زیادی در مورد درمانگری یادگرفتم. شکاربان‌ها عادت دارند خودشان را زخمی کنند. برای من فرصت تمرین خوبی درست می‌کنند.» که البته همه‌ی آن دروغ نبود. در حقیقت فقط بخشی از واقعیت بود. او کتاب جادوی زندگی را خوانده بود و حالا می‌دانست درمانگری واقعا چه جور جادویی است. حالا می‌دانست درمانگری و جادوی سیاهی که همه از آن می‌ترسند، دو روی یک سکه هستند. همانطور که زندگی می‌بخشد، زندگی می‌گیرد. همانطور که جادوی زمین می‌تواند جلوی استفاده از جادوی زمین را بگیرد. جادوی زندگی هم می‌تواند جلوی زندگی را بگیرد. اما اگر این‌ها را می‌گفت باید درباره اولین نگهبان و خانه‌اش می‌گفت و دوست نداشت چیزی در موردش بگوید.

کمی بعد، نگهبان هم به خانه رسید. وقتی آرش را دید گفت؛ «آرش! چه بزرگ شدی!» و لبخند زد و ادامه داد: «این چند روزی که ندیدمت خیلی تغییر کردی. ولی مدت زیادی بود که غذا پیش هم نبودیم. ناهار با ما می‌مونی؟» آرش گفت: «بله! برای همین اومدم. کارهای برج شکاربان زیاده، اما باید بیشتر بیام.» نگهبان گفت: «فرصتی برای تمرین جادو هم داری؟» آرش گفت، «هر روز.»

نگهبان رو به درمانگر کرد و پرسید: «گروه اول برگشت؟ سالم بودند؟» درمانگر با سر تایید کرد. نگهبان ادامه داد «ریش‌سفید خیلی اصرار داشت که چند روز صبر کنیم چون بارون اومده. واقعا لوس بار میان.» آرش گفت: «متاسفانه منم با ریش سفید هم نظرم. اون بیرون اوضاع زمین خوب نیست. خوشحالم که سالم برگشتن.» نگهبان ابرویی بالا انداخت و رو به درمانگر گفت؛ «گفتم بزرگ شده. اما متاسفانه نه اون جور که باید.» درمانگر جواب داد «از نظر من شکستگی دست و پا تو جنگل، اونم از لغزنده بودن زمین؛ کمکی به دفاع از این دهکده نمی‌کنه. منم با آرش موافقم.» نگهبان سرش را تکان داد و گفت: «روحیه‌ی لطیف درمانگری. جادوهای درمانگری روی شماها تاثیر خودش رو گذاشته.» آرش می‌دانست ماهیت جادوی نگهبان فرق چندانی با جادوی درمانگر ندارد. هر دو بیشتر از جادوی زندگی استفاده می‌کردند. اما نگهبان احتمالا این را نمی‌دانست. بجز جادوی زندگی، جادوی دیگری را در نگهبان تشخیص نمی‌داد. جادوی زندگی هم بیشتر مربوط به خود برج بود، چیزی که نگهبان از آن نیرو می‌گرفت؛ نه جادوی ذاتی خودش. برایش عجیب بود که چرا نگهبان از جادوهای دیگر استفاده نمی‌کند.

ناهار با گفت‌وگو و خنده گذشت و وقتی غذا تمام شد؛ آرش گفت «می‌خوام برای یه کاری ازتون کمک بگیرم.» پدر و مادرش همدیگر را نگاه کردند. پسرشان عادت نداشت از کسی کمک بگیرد. درمانگر لبخند زد و پرسید: «پریسا یا سیمین؟» آرش کمی صاف‌تر نشست و با تعجب مادرش را نگاه کرد و گفت: «سیمین» و وقتی دید چشم‌های مادرش از ذوق برق می‌زند پرسید: «ولی از کجا می‌دونستید؟» مادرش گفت «وقتی آرش، جادوگر و درمانگر بزرگ، که زخم پنجه‌ی خرس رو درمان می‌کنه و طلسم نفوذ ناپذریری رو با یک تیر از بین می‌بره؛ نیاز به کمک داره… حتما پای عشق و عاشقی در میونه.» نگهبان به درمانگر گفت: «قرار نبود ماجرای طلسم رو بهش بگی.» درمانگر خندید و گفت «می‌دونست. تعجب نکرد.» و بعد آرش را در آغوش گرفت و گفت: «پسرم بزرگ شده. امیدوار بودم سیمین باشه. از بچگیش به ماهدخت گفته بودم دخترش رو خیلی دوست دارم باید عروسم بشه.»

«خودش خبر دارد؟» نگهبان پرسید و بدون اینکه منتظر جواب آرش شود، ادامه داد؛ «یا می‌خواهی بپرسی چطوری پیشنهاد بدهی؟»

«چیزی بهش نگفتم» آرش سرش را پایین انداخته بود؛ چیزی نبود که در آن تسلطی داشته باشد و عادت نداشت درباره موضوعی حرف بزند که از آن زیاد سر در نمی‌آورد. در نهایت گفت: «من همه‌ی زندگی فقط دنبال جادو و درمانگری بودم. اما فکر می‌کنم سیمین هم من رو دوست داره.»

«من با ماهدخت صحبت می‌کنم.» درمانگر این را گفت و لبخندی به پهنای صورتش زد و ادامه داد؛ «اتفاقا اون هم همیشه از تو خوشش میومد. مخصوصا از وقتی که سر رام کردن اسب، سیمین رو نجات دادی. فردا… نه ماهدخت رفته شهر فکر کنم چند روز دیگه بیاد. وقتی اومد باهاش صحبت می‌کنم.»

نگهبان لبخندی زد و گفت: «برای همین چیزها همیشه شکاربانی پر طرفدار است. زمان جوانی ما هم پر طرفدار بود!»

آرش فکر کرد که هیچ وقت نپرسیده، درمانگر و نگهبان، اولین شغلشان چه بوده. شاید آن‌ها هم شکاربان بوده‌اند؟ ولی چیزی نمی‌دانست. به نظرش عجیب بود که حالا بپرسد. با خودش فکر کرد: «چقدر کم می‌شناسمشون.» و گفت «متشکرم.» نمی‌دانست دقیقا باید چه چیزی در چنین شرایطی بگوید. دلش می‌خواست از آن‌ها بپرسد چطوری با هم آشنا شده‌اند. اما چیزی نبود که در روابطشان تعریف شده باشد. از وقتی خودش را شناخته بود، با هر کدام فقط در مورد کارشان حرف زده بود. این جور کمک گرفتن از خانواده، برایش تجربه جدیدی بود. خوشحال بود که باری از دوشش برداشته شده.

بعدتر که به سمت برج باز می‌گشت به این فکر می‌کرد که یک تخت دیگر به اتاق خودش اضافه کنند یا اشکان را از برج غربی بیرون کند و سیمین جایش را بگیرد. بعد به این فکر کرد که چرا در خانه ی کیومرث دو صندلی برای ناهارخوری بود ولی برای کتابخانه یکی و بعد به این فکر کرد که این همه مکالمه ذهنی با سیمین واقعا او را به سیمین وابسته کرده است و به سیمین فکر کرد و گفت: دارم میام خونه. و بعد گفت: برج. و می‌دانست که این اشتباه را سیمین خواهد فهمید. صدای سیمین را در ذهنش شنید: همون خونه درسته.

***

چهارمین روز حرکت گروه دوم؛ سیمین از برج نگهبانی یک نفر را دید که از کوره‌راه کوهستانی به سمت برج می‌آید. به نظر می‌آمد می‌لنگد و با تکیه به چوبدست راه می‌رود. سیمین از برج پایین آمد و در ناهارخوری اشکان را دید و گفت «اشکان، یه چیزی شده، بریم اون طرف دیوار. زود باش.» و یک کمان و تیردان برداشت و کمان را زه کرد و روی دوشش انداخت و به سمت بام رفت و در ذهنش آرش را تصور کرد و گفت: یه چیزی شده، می‌رم اون طرف دیوار. خودت رو برسون به بام. نردبان را پایین انداخت و شروع به پایین رفتن کرد. وقتی به زمین رسید اشکان وسط راه نردبان بود و آرش بالای نردبان با وسایل کاملش ایستاده بود.

سیمین کسی که داشت به سمتشان می‌آمد را شناخت. آرزو بود، یکی از بچه‌های گروه دوم. کمی بعد به او رسید و زیر بغلش را گرفت و کمکش کرد راحت‌تر راه برود و او را به سمت برج برد. اشکان که به آن‌ها رسید و دید اوضاع آرزو تحت کنترل است پرسید «بقیه کجان؟» آرزو جواب نداد، فقط گریه کرد. همین سوال را سیمین هم پرسیده بود. اما جوابی نگرفته بود. آرش یکی از بالابرها را پایین فرستاد که آرزو را با آن بالا بکشند. پریسا وقتی وضعیت را دید به آرش گفت می‌رود درمانگر را خبر کند و به سمت درمانگاه دوید. کسی بهتر از او برای این کار نبود. آرش شلوار غرق خون آرزو را با چاقو پاره کرد و پارچه‌ای که برای جلوگیری از خون‌ریزی روی زخمش بسته بود را باز کرد. زخمش را نگاه کرد و گفت: «یه گربه‌ی بزرگ.»

آرزو با گریه و بریده بریده گفت: «همه… مردن!»

سیمین در حالی که به سمت ورودی طبقه‌ی اول می‌رفت، گفت: «می‌رم وسایلم رو بردارم. اشکان! برو آماده شو.»

آرش گفت: «من وسایلم اینجاس. آرزو رو یه درمان اولیه می‌کنم می‌برمش دم در بازرسی که در رو برای پریسا باز کنه.»

وقتی پریسا با درمانگر به برج برگشت، آرزو تنها کسی بود که در برج بود و هنوز داشت گریه می‌کرد. پریسا به سمت پنجره‌های ناهارخوری دوید ولی هیچ کدام از آن‌ها در دیدرس نبودند. از آرزو پرسید: «چی شد؟»

آرزو که با آمدن درمانگر و شروع درمان کمی آرام‌تر شده بود؛ گفت: «دو تا پلنگ بهمون حمله کردن.» و بعد با صدای بلند گریه کرد و گفت: «هر دوتاشون رو کشتن! من ترسو بودم فرار کردم. منم باید ….» هاله‌ی سفیدی دور درمانگر و آرزو را گرفت و صدای بقیه جمله او به پریسا نرسید. پریسا یکی از کمان‌های ناهارخوری را زه کرد و روی میز گذاشت. بیشتر حرکتی عصبی بود تا برنامه‌ای برای دفاع از برج. به سمت آشپزخانه رفت و بدون اینکه چیزی بخورد برگشت و به اتاق درمان یا همان هاله سفید نگاه کرد. به یکی از صندلی‌ها لگد زد. صندلی، کمی آن سوتر روی زمین افتاد و با تعجب به این فکر کرد که چه نقشی در این ماجرا داشته است.

«چرا بدون من رفتید؟» پریسا این را با صدای بلند پرسید و شروع به قدم زدن در ناهارخوری کرد. اگر درمانگر سرش با بالا می‌آورد و پریسا را نگاه می‌کرد، با احتمال زیادی سرگیجه می‌گرفت. اما درمانگر داشت به این فکر می‌کرد که هیچ پلنگی در سال‌های اخیر این اطراف نبوده و اینکه تا امروز نشنیده یک گربه‌سان بزرگ، شکارش را زنده و زخمی رها کند. چیزی این وسط جور نبود.

***

سیمین جلوتر از بقیه می‌رفت. سال گذشته خیلی برای پیدا کردن ردپا با پریسا تمرین کرده بود و بعد از پریسا بهتر از همه بود. مسیر کوهستانی را دنبال کردند تا به جنگل رسیدند. «این منطقه پلنگ نداره.» آرش این را آرام گفت و ادامه داد؛ «الان باز نقشه پدربزرگ رو نگاه کردم. باید از پایین‌تر از شیر سنگی اومده باشن.» و رو به اشکان گفت: «فکر می‌کنی از شیر سنگی رد شدن و رفتن سمت شمال؟» اشکان شانه بالا انداخت و گفت: «نمی‌دونم. وقت کافی برای این کار داشتند. من خیلی نمی‌شناختمشون. سیمین بهتر می‌دونه.» سیمین هم شانه بالا انداخت و گفت: «نمی‌دونم. ساسان قابل پیش‌بینی نیست. سر کل‌کل هر کاری می‌کنه.»

به بخش‌های وسیع‌تر جنگل رسیده بودند. سیمین به سمت راست اشاره کرد و مسیرشان را به آن سمت تغییر دادند. هنوز تا غروب آفتاب فرصت داشتند. مسیر به سمت بالای کوه بود. «دنبال بز کوهی بودن. شکار راحت‌تریه.» و بعد دستش را بلند کرد تا بقیه صبر کنند. کمی از مسیر را برگشت و راه دیگری را رفت. آرش نگاهی به نقشه کرد و آرام گفت: «این یکی، تقریبا می‌ره طرف شیر سنگی.» سیمین کمی جلوتر رفت و روی زمین نشست و به لکه‌ی خون روی زمین اشاره کرد و گفت: «اینجا هنوز خون‌ریزی داشته؟» کمی جلوتر رفت و چند قطره‌ی خون دیگر پیدا کرد و پرسید: «چرا ولش کردن؟» آرش گفت: «نباید پلنگ زنده بذاره‌اش. شاید کوچک‌تر بوده، مثلا یوزپلنگ. ولی به نظرم جای پنجه به پلنگ می‌خورد. حمله کردن یوز به آدم هم اصلا عادی نیست.» اشکان گفت: «شاید شکار کافی کرده بودند و دیگه لازم نداشتن.»

فکر کردن به اینکه پلنگ، ساسان و پگاه را شکار کرده و خورده؛ برایشان چیز خوشایندی نبود. حتی نمی‌دانستند فکر کردن به چنین چیزی کار درستی است یا نه. سیمین سکوت را شکست و گفت: «به نظر میاد، گروهشون از اون مسیر دنبال بز کوهی به سمت کوه رفته. ولی اینجا توی این یکی مسیر که به سمت شیر سنگی می‌ره رد خون داریم. نمی‌دونم رد خون رو دنبال کنیم یا رد پای خودشون رو. این هم اینجا، به رد پای آدم می‌خوره. اندازه‌اش هم با پای آرزو جوره. به احتمال خیلی زیاد این مسیر برگشت آرزو بوده.»

خورشید داشت غروب می‌کرد. آرش گفت «از هیچ کدوم از مسیرها، قبل از تاریکی به جایی نمی‌رسیم. ماه چند ساعت دیگه طلوع می‌کنه و خورشید به زودی غروب می‌کنه. دید شب گربه‌ها از ما خیلی بهتره. یه جایی برای مخفی شدن پیدا کنیم. تا ماه طلوع کنه.» و به بخش‌های بالاتر کوه اشاره کرد و گفت: «روی نقشه پدربزرگ یه غار اونجا هست. نوشته غار امید.» به بخشی از کوه اشاره کرد و گفت. «قبل از تاریکی می‌رسیم. بهتره شب آتش روشن نکنیم. حس خوبی به این اوضاع ندارم.»

اشکان نگاهی به اطراف انداخت و گفت: «ولی ممکنه برای نجاتشون دیر بشه.» آرش جواب داد: «ممکنه. اما حدود سه ساعت تاریکی کامل داریم. برای خودمون خطرناکه. ما گروه نجاتیم؛ قرار نیست یه گروه دیگه برای نجات ما بیاد.» رو به سیمین کرد و پرسید: «فکر می‌کنی قبل از تاریکی پیداشون می‌کنیم؟» سیمین جواب داد: «نه. یکم وقت دیگه، شاید نیم ساعت؛ من دیگه نمی‌تونم ردشون رو ببینم. ردشون رو گم می‌کنیم. صبر کنیم تا ماه در بیاد. تا اون غار چقدر راهه؟»

غاری که پدربزرگ در نقشه کشیده بود، بزرگتر از آن چیزی بود که انتظار داشتند. اما پیش از اینکه ورودی غار را پیدا کنند؛ هوا تاریک شد. «شاید کوه ریزش کرده و بسته‌اش.» وقتی اشکان این را گفت، آخرین پرتو نور خورشید در افق محو می‌شد. «اینجاس» سیمین که کمی از آن‌ها فاصله داشت، به جایی اشاره کرد و گفت: «دو بار از جلوش رد شدیم. مطمئن نیستم اشکان رد بشه، همم! ولی این تو خیلی جا داره. بیاید تو.» نفر بعدی اشکان بود و بعد از او آرش وارد غار شد. داخل غار کاملا تاریک بود. آرش یک نور خیلی ضعیف جادویی درست کرد که بتوانند اطرافشان را ببینند. سیمین گفت «آرش! اینجا بوی اکلیل کوهی می‌ده.» آرش به دیوار غار دست کشید و انگشتش را کنار نور جادوییش نگاه کرد. خاک روی انگشتش نبود. کمی جلوتر رفت و گفت: «اینجا تقریبا یه دریاچه‌اس!» نور جادویی را جلوتر فرستاد که ببیند اندازه‌ی دریاچه چقدر است ولی چند لحظه بعد نور را خاموش کرد و در تاریکی به انتهای دریاچه نگاه کرد. جادویی آن انتها بود. یه چیز جادویی اون تهه. در ذهنش این را به سیمین گفت. سیمین جواب داد امشب به اندازه کافی مشکل داریم. و به سمت ورودی غار برگشت و آرش دوباره نور ضعیف جادویی را درست کرد و دنبالش رفت.

هر کدام کمی خوابیدند و دو نفر دیگر نگهبانی دادند. وقتی ماه طلوع کرد، از غار بیرون رفتند. قرص نیمه‌ی ماه در آسمان می‌درخشید. سیمین جلوتر از بقیه راه افتاد و به سمت جایی که مسیر ساسان و گروهش را رها کرده بودند حرکت کردند. در تاریکی، کمی از مسیرشان منحرف شده بودند. سیمین گفت «فکر کنم اون مسیر که ازش اومدیم رو گم کردم.» اما این گم شدن باعث شد، سیمین رد دیگری را پیدا کند و قبل از اینکه خورشید طلوع کند؛ اقامتگاه گروه ساسان را پیدا کردند. اقامتگاه خالی بود و از آنجا مسیرشان به سمت پایین دست کوه عوض شده بود. «از بز ناامید شدن؟» سیمین از خودش پرسید و گفت «این مسیر به سمت شیرسنگی می‌ره. با ردی که از برگشت آرزو پیدا کردیم می‌خونه.»

کمی از طلوع آفتاب گذشته بود و هنوز تا شیر سنگی فاصله داشتند که ساسان را پیدا کردند. ساسان روی زمین به پشت دراز کشیده بود. دست چپش را کنارش دراز کرده بود و دست راست نداشت و گلویش پاره شده بود. آرش فکر کرد، «همون لحظه اول هم قابل درمان نبود.» به اطراف نگاه کرد. سمت چپ، مسیر خون به یک گودال می‌رسید. صدای بالا آوردن از پشت سرش شنید. رویش را بر نگرداند. صداهای سرفه‌ای که بعدش آمد صدای سیمین بود. دوست نداشت سیمین را در این وضعیت ببیند. به سمت گودال رفت. پگاه، در گودال بود. پای چپ نداشت. اما جای آن با پارچه‌ای ناشیانه بسته شده بود. آرش داخل گودال رفت و دستش را روی پیشانی پگاه گذاشت. هنوز اثری از زندگی در او بود. خیلی کم‌سو، اما چیزی از آتش زندگی در او مانده بود. آرش گفت: «پگاه هنوز زنده‌اس.» و کوچک‌ترین اتاق درمانی که می‌توانست او و پگاه را در بر بگیرد را درست کرد و فکر کرد: «اگر همین وضعیت را هم ثابت کنم، با وقت کافی می‌شه درمانش کرد.» کمی بعد اتاق درمان کنار رفته بود. پگاه هنوز بیهوش بود، ولی کمی بیشتر به زنده ماندنش امید بود.

«رد پلنگ‌ها؟» آرش پرسید.

سیمین به او اشاره کرد که نزدیکش برود. آرش به سمت سیمین رفت؛ بوی استفراغ، تند و زننده بود. بعد چیزی که کنار استفراغ‌ها سیمین نشانش داده بود را تشخیص داد. رد پای آدم که رد پای پلنگ دقیقا روی آن بود، فقط کمی از رد پای آدم را می‌توانستند در آن نقطه تشخیص دهند. «این، بیشتر از تربیت کردن پلنگه.» آرش این را گفت و به مسیر رد پای پلنگ‌ها نگاه کرد و گفت: «باهاشون حرف می‌زنه که اینقدر درک دارند که جای پاش رو براش مخفی می‌کنن.» سیمین با سر تایید کرد.

اشکان با تعجب گفت: «فکر کردم تو تنها کسی‌ای که با حیوون‌ها حرف می‌زنه.» آرش گفت: «من تنها کسی بودم که لو دادم این کار رو می‌کنم. باید این یارو رو پیداش کنیم.» اشکان به سمت گودالی که پگاه در آن افتاده بود اشاره کرد. آرش سرش را به علامت نه تکان داد و در مسیر رد پا راه افتاد. پگاه می‌توانست آنجا صبر کند تا معمای این مرد مرموز را حل کنند. کسی هم نمی‌توانست بماند که برایش نگهبانی بدهد. ممکن بود هر سه نفر هم برای مبارزه با دو پلنگ و یک جادوگر کافی نباشند.

اشکان گفت: «‌نمی‌تونی یه کاری بکنی که حداقل جونوری چیزی پیداش نکنه؟» آرش کمی فکر کرد و گفت: «می‌تونم. باشه. شماها یکمی استراحت کنید.» و به سمت گودال رفت. سه چوب سه طرف گودال در زمین فرو کرد و نیم ساعت بعد که از آنجا بلند شد؛ یک اطاق درمان شیری رنگ دور گودال را گرفته بود. به اشکان گفت: «یکمی به درمانش کمک می‌کنه، یه اتاق درمان بدون درمانگره. موجودات زنده هم ازش رد نمی‌شن. اما اگه یه جادوگری از راه برسه، حتما میاد سراغش. دیگه بریم. بیشتر از این براش انرژی بذارم خطرناکه برای خودمون.»

سیمین بلند شد و مسیر رد پای پلنگ‌ها را دنبال کرد و بقیه دنبالش حرکت کردند. مسیر حرکت پلنگ‌ها مسیر مستقیمی نبود. گاهی به سمت شیر سنگی و گاهی خلاف جهت آن، حرکت کرده بودند. به نظر می‌آمد آن اطراف دنبال چیزی می‌گردند. یک بار تقریبا به رودخانه رسیدند و باز به جنگل برگشتند. اشکان گفت: «فکر کنم باید یکی عقب‌تر بیاد. این مسیری که اینا می‌رن، ممکنه از پشت سرمون در بیان.» آرش با سر تایید کرد و کمی عقب‌تر ماند. تا حواسش باشد که کسی از پشت سر به دو نفر دیگر حمله نکند.

حدود سه ساعت در جنگل دنبال رد پلنگ‌ها و مرد مرموز گشته بودند که سیمین دستش را به نشانه ایست بلند کرد. اشکان بی‌حرکت ایستاد. سیمین بار دیگر علامت داد و این بار برای آرش بود که نزدیک شود. همه کمان و تیر طلسم شده در دست داشتند. تقریبا به شیر سنگی رسیده بودند.

نزدیک شیرسنگی، مردی به درخت تکیه داده بود و داشت پنجه‌ی یکی از پلنگ‌ها را با پارچه‌ی تمیزی می‌بست. یک شمشیر بلند به درخت تکیه داده بود و تیردانش را روی زمین گذاشته بود و کمانش روی تیردان بود. پلنگ دیگر کمی آن‌سوتر دراز کشیده بود. جهت باد از سمت شیر سنگی به سمت آن‌ها بود. پلنگ‌ها راهی برای حس کردن بوی آن‌ها نداشتند اما هر لحظه ممکن بود آن‌ها را ببینند یا جهت باد تغییر کند. سیمین دو تیر به سمت پلنگ سالم رها کرد و آرش یک تیر به سمت پلنگی که زخمی بود. قبل از اینکه تیرها به هدف بخورد، اشکان در حالی که نیزه در دست راستش بود ایستاد. مرد او را دید و در همان لحظه هر دو پلنگ با تیرهایی که به آن‌ها خورده بود، روی زمین افتادند. مرد شمشیرش را برداشت که تصمیم غلطی بود. هر تصمیم دیگری هم غلط بود. پهلوی او با نیزه‌ی اشکان به درخت پشت سرش دوخته شده بود. شمشیر از دستش روی زمین افتاد.

وقتی مطمئن شدند آدم یا حیوان دیگری آن نزدیکی نیست، جلوتر رفتند. آرش از مرد پرسید «از کجا اومدی؟» ولی جوابی نشنید. آرش گفت: «اشکان، ممکنه کسی دنبالشون بگرده. پلنگ‌ها رو از آبشار بنداز پایین.» مرد به اشکان نگاه کرد که پلنگ‌ها را به سمت آبشار می‌کشید و پایین می‌انداخت. قطره‌ای اشک از گوشه‌ی چشم مرد پایین آمد. آرش نمی‌دانست، اشک از درد است یا از مرگ پلنگ‌ها. به مرد اشاره کرد و بعد به آبشار و گفت: «بعدی تویی. اون بچه‌ها که کشتی، دوستای من بودن. چرا کشتی‌شون؟»

مرد فقط به او نگاه می‌کرد. هیچ واکنشی نشان نداد. آرش نمی‌دانست مردم شمال به چه زبانی حرف می‌زنند. پرسید: «زبون من رو می‌فهمی؟» مرد فقط به او خیره شده بود. آرش پرسید: «از کجا اومدی؟ چرا بهشون حمله کردی؟» باز هم جوابی در کار نبود.

سیمین گفت: «از شمال اومده.» آرش به سیمین نگاه متعجبی کرد و فهمید چه اتفاقی افتاده. این مرد با حیوانات حرف می‌زده، پس سیمین هم می‌تواند ذهنی با او حرف بزند و آنجا دیگر زبان مهم نیست. چه زبان آرش را متوجه نمی‌شد و چه نمی‌خواست جواب بدهد؛ جواب ارتباط ذهنی سیمین را داده بود. سیمین ادامه داد: «اما هیچی دیگه نمی‌گه.» آرش گفت: «باید پگاه رو با خودمون ببریم، نمی‌تونیم این رو هم ببریم. چیکار کنیم؟ نمی‌شه ولش کنیم بره. با این وضعیتی هم که زخمش داره؛ اگه بخوایم ببریمش باید درمانش کنیم. اگه نه می‌میره. من نمی‌تونم هم این رو درمان کنم هم پگاه رو. تازه ممکنه یه نقشه‌ای هم توی سرش باشه.»

اشکان نیزه را از پهلوی مرد در آورد و گرز خودش را برداشت و به شمشیر مرد اشاره کرد و گفت: «برای زندگیت مبارزه کن. اگه پیروز شدی، آزادی.» آرش و سیمین فاصله گرفتند. مرد مردد به اطراف نگاه کرد. به سمت شمشیرش رفت و برای برداشتنش خم شد. اما بجای برداشتن شمشیر با تمام توانش دوید و فرار کرد. برای اینکه توصیفم صادقانه باشد، باید بگویم که سعی کرد بدود؛ ولی با یک زخم عمیق در پهلو و خون‌ریزی شدید، حرکتش چیزی شبیه تلو تلو خوردن مستانه، همراه با عجله و درد زیاد بود. وقتی به شیر سنگی رسید یک تیر از قلبش عبور کرد. تیر بدون اینکه سختی خاصی کشیده باشد؛ به مسیر خودش ادامه داد تا از چند تنه درخت عبور کند و بعد مانند شاخه‌ی جدیدی روی یکی از درخت‌ها ماند. مرد قبل از اینکه متوجه شود چه اتفاقی افتاده در حال سقوط از آبشار بود. هنوز به پایین آبشار نرسیده بود که آرش کمانش را روی دوشش گذاشت و گفت: «بریم پگاه رو برداریم. اشکان تو مشکلی نداری پگاه رو روی کولت بیاری؟ و از مسیر کنار رود برگردیم. وسایل اضافه‌ات رو بده به من. وسایل این یارو رو هم بفرست پیش خودش.»

سیمین، دهانش را که برای فریاد زدن «نه» باز کرده بود؛ بدون اینکه صدایی از آن خارج شود بست و دنبال آرش راه افتاد. اولین بار بود که مرگ کسی را می‌دید. فکر کردن به مرگ؛ تصویر ساسان را در ذهنش زنده کرد. حالش خوب نبود. اما نمی‌خواست باعث شود درمان پگاه عقب بیفتد. باید روی نجات دادن پگاه تمرکز می‌کردند.

اشکان پگاه را روی دوشش گذاشت و به سمت بالای رودخانه راه‌افتادند. در سکوت مدتی مسیر را ادامه دادند. اولین کسی که سکوت را شکست اشکان بود: «یعنی دیو بود؟ شکل آدم بود!» سوالی را پرسید که در ذهن بقیه هم بود. آرش گفت: «به نظر اینجوری میاد ولی چرا اینجا؟ اشکان یکم صبر کن ببینم وضعیت پگاه چطوریه.» و بعد همانطور که پگاه روی دوش اشکان بود، دستش را روی پیشانی پگاه گذاشت و گفت «خوب نیست. اینجوری دووم نمیاره.» سیمین به جلویشان اشاره کرد و گفت «اونجا من یادم می‌ره، ولی تو یادت می‌مونه که یه اقامتگاه داریم. می‌شه اونجا درمانش کنی. ایمن‌تره. شاید باز هم از این دیوها اینجا باشه.» آرش با سر تایید کرد و به اقامتگاه مخفی کنار رودخانه رفتند.

آرش اول اشکان را داخل اقامتگاه مخفی برد و بعد برای بردن سیمین برگشت وقتی سیمین داخل شد گفت: «بوی خاک بارون خورده می‌ده اینجا» آرش با سر تایید کرد. اشکان گفت: «به نظر من بوی ماهی میاد. کاش یکمی وسایل هم اینجا داشتیم. می‌تونید با برگ یه تشک برای پگاه درست کنید؟» سیمین و آرش تشکی برای پگاه سر هم کردند و اشکان او را روی تشک خواباند. سیمین گفت: «برای ساسان هیچ کاری نکردیم.» آرش نگاهش خالی بود. سرش را پایین انداخت و گفت: «اصلا حواسم نبود. نباید اونجوری رهاش می‌کردیم.» سیمین گفت: «نمی‌دونم باید چی‌کار می‌کردیم. نمی‌دونم باید چی‌کار کنیم. اون یارو، اگه دیو هم بود، نمی‌دونم…»

آرش اتاق درمان درست کرد و در سفیدی اتاق درمان محو شد. این بار اتاق درمانش بیشتر از همیشه رنگ سفید داشت. نمی‌خواست کسی او را موقع درمان پگاه ببیند. یا بطور کلی نمی‌خواست کسی او را ببیند. درمان و اشک با هم شروع شدند. در ذهنش یک عبارت تکرار می‌شد. «من قاتلم.» فکر کرد، لازم نبود آن مرد را بکشد. یا لازم بود بکشد. نمی‌دانست. آیا از قبل به کشتن آن مرد فکر کرده بود. آیا می‌خواست انتقام ساسان را بگیرد؟ وقتی جنازه‌ی ساسان را بدون دست روی زمین دید و زمانی که پگاه را با پای کنده شده در گودال پیدا کرد. آیا به کشتن آن مرد فکر کرده بود؟ آیا به انتقام فکر کرده بود؟ قطعا نه. حتی نمی‌دانست مردی در بین است. وقتی جای پا را دید، کنار استفراغ سیمین، به کشتن آن مرد فکر کرده بود؟ نه. فقط حیرت‌زده بود که چرا او جلوی پلنگ‌ها را نگرفته که به آن چند نفر حمله نکنند؟ آیا خودش دستور حمله پلنگ‌ها به این آدم‌ها را داده بود؟ شاید آن‌ها اول به پلنگ‌ها حمله کرده بودند؟ بعد او را دیدند. آرام و خونسرد در فاصله‌ای نه چندان زیاد از پگاه که در حال مرگ بود. با چشم‌هایی که از اشک کور شده بودند به پای قطع شده‌ی پگاه نگاه کرد. حالا می‌دانست چرا آن مرد را کشته. چون پارچه زخم‌بند داشت. او پارچه زخم‌بند داشت و دست پلنگ را با پارچه زخم‌بند تمیز بسته بود ولی پگاه در چاله‌ای میان گِل و لای افتاده بود و پای قطع شده‌اش را با تکه‌ای از لباس کثیف و گِلی خودش بسته بود. حالا می‌دانست چرا آن مرد را کشته. چون زخم پلنگ را خیلی خوب می‌بست. او کارش را بلد بود. چون زخم‌بندی بلد بود و پای پگاه را نبسته بود. حتی شاید درمانگر بود. آرش اشک‌هایش را پاک کرد و به پگاه نگاه کرد. نفس کشیدنش کمی بهتر شده بود اما هنوز فاصله زیادی تا زنده ماندن داشت. اشکهایش را پاک کرد و به پارچه‌ی زخم‌بند تمیز روی پای پگاه نگاه کرد و گفت «می‌تونستی زخمش رو ببندی و زنده بمونی.» یک بار دیگر اشک‌هایش را پاک کرد و اتاق درمان محو شد.

سیمین به اتاق درمان سفید نگاه کرد. آرش درمان را شروع کرده بود و ذهنش درگیر درمان پگاه بود. سیمین گفت «حداقل اون می‌تونه یه کار مفیدی بکنه.» و ذهنش با تصویر ساسان پر شد. ساسان که هر وقت فرصتی پیدا می‌کرد با او کل کل می‌کرد که از او سوارکار بهتری است و ساسان که روی زمین دراز کشیده بود، اما غرق خون بود. گلویش دریده شده بود و دستش کنده شده بود. صورت سفیدش که با چشم‌های باز به او نگاه می‌کرد و باز بالا آورد. مایع زرد رنگی که از دهانش خارج شد، شباهتی به چیزی که پیش‌تر بالا آورده بود نداشت. دهانش ترش و بد بو بود. به طرف وسایلش رفت. دلش درد می‌کرد. سرفه کرد و باز بالا آورد. زانوهایش به سینه‌هایش چسبیده بود و روی زمین مچاله شده بود. ساسان به چشم‌هایش خیره شده بود، با گلوی دریده. باز سرفه کرد و بالا آورد. ولی این بار چیزی نبود که بالا بیاورد. حتی آن مایع زرد بد بو. اشکان سعی می‌کرد کمکش کند. پشتش را مالید تا آرام‌تر شود. سیمین دستش را به نشانه نه تکان داد. اشکان کنار رفت. نمی‌خواست کسی او را ببیند. به آرش حسودی می‌کرد. اتاق درمان جای خوبی برای گم شدن از دنیا بود. دهنش بوی بدی می‌داد. چشم‌هایش را بست. سعی کرد اسبش را تصور کند. سعی کرد سواری در دشت را تصور کند تا تصویر ساسان از ذهنش دور شود. اما گلوی اسبش دریده شده بود و از خوابی که یک دقیقه هم طول نکشیده بود پرید و باز بار دیگر از ضعف خوابش برد. این بار از آبشار سقوط کرد و بیدار شد.

اشکان به اتاق درمان سفید نگاه کرد. به پگاه فکر کرد. پگاه سرد بود. همه‌ی مدت که صورت پگاه به گردنش چسبیده بود به این فکر می‌کرد که بدن پگاه خیلی سرد است. فکر می‌کرد او مرده و آرش اشتباه کرده است و بعد فکر کرد شاید زنده باشد. آرش اشتباه نمی‌کند. دستش را روی گرزش گذاشت. نه برای اینکه خطری متوجهش باشد. برای اینکه گرزش همیشه ابزار قابل اعتمادی بوده است. نیاز به آرامش داشت. آرش و سیمین در استفاده از کمان از او سریع‌تر بودند. وقتی مرد خواست شمشیرش را بردارد، اشکان او را با نیزه با درخت دوخت. نیزه‌ای که استفاده کرده بود از نیزه‌های ساده‌ی شکار بود. نه از نیزه‌های جنگی که سرهای پهن‌تری دارند. یک سر ساده و تیز فلزی داشت که موقع در آوردن از بدن شکار، گوشت را پاره نمی‌کرد. نمی‌توانستند او را با خودشان ببرند. باید رهایش می‌کردند اما رها کردنش خطرناک بود. باید اشکان او را می‌کشت. این وظیفه‌ی اشکان بود. اما نمی‌توانست وقتی بی‌دفاع است او را بکشد. نیزه را بیرون کشید تا شمشیرش را بردارد و از خودش دفاع کند. او به سمت شمشیر رفت ولی فرار کرد. اشکان نمی‌دانست باید چه کند. او فرار کرد و بعد از آبشار پایین افتاد. آرش کاری که اشکان نتوانسته بود تکمیل کند را انجام داده بود. حال سیمین بد بود. سعی کرد آرامش کند ولی سیمین به او گفت برود. اشکان فکر کرد «به هیچ دردی نمی‌خورم. یه بی‌خاصیت گنده.» و برای اینکه این حس اشکان بیشتر شود؛ اتاق سفید درمان ناپدید شد و آرش از جایش بلند شد و به سمت سیمین رفت و گفت «پگاه استراحت لازم داره. تو هم کمی آرام بخواب.» دستش را روی سر سیمین گذاشت. این بار سیمین بدون کابوس خوابش برد. خوابی بدون رویا.

آرش به سمت اشکان رفت و گفت «باید برای ساسان کاری بکنیم.» دستش را روی شقیقه‌اش گذاشت، پلک سمت راستش، همان سمتی که سرش را گرفته بود؛ کمی افتاده بود. بعد از کمی مکث رو به اشکان گفت: «زود برمی‌گردم. مواظب سیمین و پگاه باش لطفا.» و قبل از اینکه اشکان مخالفت کند از محدوده اقامتگاه خارج شد.

سردرد داشت و حوصله بحث کردن در مورد اینکه اشکان این کار را بجای او انجام دهد را نداشت. هوا هنوز روشن بود که به ساسان رسید. چشم‌های ساسان را بست و گفت «هیچ وقت اونقدری نمی‌شناختمت. فرصت مراسم هم نداریم. نمی‌تونم به روش درست جنازه‌ات رو بسوزونم. ممکنه کسی ببینه.» دستش را روی خاک کنار ساسان گذاشت. خاک ساسان را در برگرفت و کمی بعد فقط پشته‌ای از خاک آنجا بود. بلند شد و از مسیر مستقیم به سمت جایی که آن مرد را پیدا کرده بودند رفت. فاصله‌ی چندان زیادی هم نبود. اگر قرار نبود آن مسیر پر پیچ و خم پلنگ‌ها را بروند. چیزی ذهنش را مشغول کرده بود. چرا یکی از مردم شمال اینقدر به جنوب آمده بود.

درباره مردم شمال چیزهایی می‌دانست ولی این وضعیت با دانسته‌هایش جور نبود. اطلاعات آرش یا مربوط به گذشته دور بود؛ زمان اولین نگهبان. یا خیلی نزدیک، زمان حال و چند ده سال گذشته که به مردم شمال، دیو می‌گفتند. به هر حال مردم شمال یا باید طبق حرف‌های اولین نگهبان؛ برای بزرگداشت سنگ نگهبان و بدون اسلحه به این مکان مقدس بیایند؛ یا طبق نوشته‌های جدید برای جنگ. هیچ کدام با یک مرد مسلح و دو پلنگ جور نبود.

ذهنش درگیر این فکر‌ها بود که متوجه شد به شیر سنگی رسیده است. منظره پایین دست آبشار هنگام غروب آفتاب واقعا زیبا بود. برگ‌های جوان بهاری درختان در نور گرم غروب می‌درخشیدند. اما چیز دیگری هم آنجا بود. در پایین دست، سمت راهی که به سمت شمال می‌رفت؛ یک کره‌ی جادویی بزرگ در حال حرکت به سمت شیر سنگی بود. آنجا ایستاد و آن جادو را نگاه کرد. جادویی از جنس زندگی و آسمان بود. با سرعتی ثابت حرکت می‌کرد. برای کسی که جادو را نمی‌دید؛ هیچ چیزی آنجا نبود. این جادو داشت چیزی را مخفی می‌کرد. جادویی شبیه چیزی بود که خودش برای اقامتگاه درست کرده بود. تصویری غیر واقعی را بجای چیزی که واقعا آنجا بود نشان می‌داد.

فضایی که جادو اشغال کرد بود خیلی بزرگ بود. آرش فکر کرد «یک چتر بزرگ. ایده‌ی خوبیه برای مخفی کردن یک لشکر بزرگ. چیزی حدود ۵۰۰ نفر یا حتی بیشتر زیر اون چتر جا می‌شن.» این خیلی بیشتر از چیزی بود که دهکده برج بتواند در برابرش مقاومت کند. اما شاید اشتباه می‌کرد. امیدوار بود اشتباه کند. اما باید به کسی خبر می‌دادند. کمی سرعت حرکت چتر را بررسی کرد و تخمین زد؛ «فردا بعد از ظهر از راه دره به برج می‌رسند.» و به سمت اقامتگاه مخفی به راه افتاد و با خودش فکر کرد: «اگر سیمین به دهکده خبر بده، اشکان می‌تونه پیش پگاه بمونه… اما اون چتر احتمالا وقتی از دره رد بشه، اقامتگاه رو هم در بر می‌گیره. چه بلایی سر طلسمم میاد؟ اگه اشکان و پگاه رو ببینن؛ هر دو رو می‌کشن. باید یه راهی پیدا کنیم. اگه امشب فرار کنیم پگاه می‌میره!» آرش با این فکرها و فکرهای دیگر و سردردی که با پتک به سرش می‌کوبید؛ به اقامتگاه برگشت و گفت: «اون مرد و دو پلنگ، از پیش قراول‌های یه سپاه بزرگ بودن. لشکر اصلی فردا بعد از ظهر به محدوده برج می‌رسه.»

اشکان پرسید «لشکر؟ چند نفر؟» آرش گفت «نمی‌تونم ببینمشون. یه جادویی دارن استفاده می‌کنند که شبیه همون چترهاییه که من برای بارون براتون درست کردم. فقط اونا جلوی بارون رو با باد می‌گرفتن ولی این جلوی دیده شدن رو می‌گیره. جادوش از ترکیب جادوهای آسمان و زندگیه. احتمالا چند سنگ طلسم قوی روی یه چوب بلند که بطور مداوم باید یه جادوگر حملش کنه. فکر کنم حداقل سه تا جادوگر لازم دارند که بتونن چنین چیزی رو حمل کنند و جادوش رو برقرار نگه دارند. اندازه‌اش هم جوریه که احتمالا ۵۰۰ نفر جنگجو زیر چتر جا می‌شن. الان هم داشت حرکت می‌کرد. اگه همین رو ادامه بدن فردا بعد از ظهر به محدوده علفزار برج می‌رسند. ولی دیده نمی‌شن. این وحشتناکه. باید به نگهبان خبر بدیم.»

اشکان همیشه فکر می‌کرد آرش وقتی درباره جادوهای دیگران حرف می‌زند؛ زیادتر از حد اطمینان دارد. هیچ وقت هم جواب درستی از آرش نگرفته بود. پرسید؛ «وقتی نمی‌تونی ببینیش، از کجا می‌دونی چقدره؟»

آرش که در هیجان ناشی از دیدن جادویی به آن بزرگی و پیچیدگی؛ فراموش کرده بود اشکان نمی‌داند که او می‌تواند جادوی آن‌ها را ببیند؛ گفت «اینجور جادوهایی که برای ناپدید شدن استفاده می‌شه یه سری ضعف داره وقتی اینقدر بزرگ باشه. مثلا پرنده‌ای که وارد این فضا بشه ناپدید می‌شه و جای دیگه‌ای ظاهر می‌شه. می‌شه حدس زد چقدره اندازه‌اش.»

سیمین سرفه‌ای کرد و گفت: «پونصد نفر…» و سعی کرد تکه گوشت خشک و نمک سودی را که در دهانش داشت به زور آب پایین بدهد؛ و بعد گفت «حالم از بوی دهنم بهم می‌خوره… یه لشکر پونصد نفره نمی‌تونه بدون استراحت شب رو راه بره تا ظهر روز بعد و همین‌جوری بره جنگ. من چند بار بالا آوردم الان نمی‌تونم سر پا وایسم.» کمی آب خورد و ادامه داد؛ «اونا، مخصوصا جادوگرهاشون نیاز به استراحت دارند. حداقل اون‌هایی که اون جادوی چتر رو انجام می‌دن. کجا دیدیشون؟»

آرش جواب داد «پایین‌تر از جایی که با خرس مبارزه کردیم»

اشکان گفت: «سیمین درست می‌گه. تخمینت درست نیست. قبل از شیر سنگی باید از یک راه باریک رد بشن. یه لشکر پونصد نفره نیاز به غذا و اسلحه اضافه و کلی چیز میز داره. یه بخشی از مسیر قبل از شیر سنگی رو باید یکی یکی رد بشن. احتمالا امشب از اونجا رد می‌شن. هرکس عبور کرد استراحت می‌کنه. اون چترشون رو باید بذارن روی همون شیر سنگی که اون تیکه باریک مسیر رو هم پوشش بده یه چیزی شبیه این. فردا صبح از دم شیر سنگی حرکت کنند شب به محدوده چمن‌زار برج می‌رسن. یا فردا شب حمله می‌کنند یا استراحت می‌کنند برای حمله اول صبح.»

«باید به نگهبان خبر بدیم.» آرش دستش را روی پیشانی پگاه گذاشت و گفت: «حرکت دادن پگاه خطرناکه. فکر کنم بهتره یکیمون امشب بره سمت برج شکاربان. اگه الان حرکت کنیم قبل از طلوع می‌رسیم. اگه سیمین الان بره، اشکان میتونه صبح با پگاه بره. من می‌مونم ببینم اینا واقعا چند نفرند و چه چیزهایی با خودشون دارن. بعد میام. می‌تونم همون موقع به سیمین خبر بدم و سیمین به نگهبان بگه. خودم هم احتمالا شب می‌رسم. قبل حمله رسیدم به دهکده و می‌تونم کمک کنم.»

«کسی که الان بره، احتمالا همون صبح می‌رسه.» اشکان این را گفت و ادامه داد، «نمی‌شه سریع رفت توی نور ماه. من یه بار این مسیر رو توی نور ماه رفتم. گاهی یه تعدادی گرگ هم ممکنه آدم توی راه ببینه که کندش می‌کنه. ولی تو این فصل بعیده. البته من گنده‌تر از اونم که دوست داشته باشند برام دردسر درست کنند ولی مطمئن نیستم نظرشون درباره سیمین هم همین باشه.»

«من نمی‌رم.» آرش و اشکان به طرف سیمین برگشتند. سیمن گفت: «شما دوتا با پگاه برید برج شکاربان. من می‌مونم و به آرش خبر می‌دم چند نفرند. فکر کنم باید برم زیر چترشون و بهت خبر بدم. آره اشکان اونجوری نگاهم نکن. منم اون قدرت حرف زدن آرش رو دارم. نسبتا جدیده. نمی‌دونم چرا بهت نگفتم. پیش نیومد. اینجوری شماها می‌دونید با چی طرفید و می‌تونید به پدر و مادر من خبر بدید که به شهر برن و کمک بیارن. دهکده از پس ۵۰۰ نفر بر نمیاد. نیروی کمکی لازم داریم.»

«اگه فردا صبح چاپار از دهکده به سمت شهر بره،» آرش داشت با صدای بلند فکر می‌کرد و اضافه کرد: «نزدیک ظهر می‌رسه. لشکر جمع بشه و حرکت کنند در بهترین حالت پس فردا شب می‌رسن. همه چی از دست رفته. نمی‌شه روی کمک شهر حساب کرد. اینجا موندن هم برای تو بیش از حد خطرناکه با اون همه جادوگر.»

«می‌شه زیر اون چتر رفت؟ مطمئنید؟» اشکان با شک این را پرسید و گفت: «وقتی نمی‌شه زیرش رو دید، از کجا می‌دونید می‌شه زیرش رفت؟»

آرش گفت: «اگه دنیا رو بیرون کنی، دنیا هم تو رو بیرون می‌کنه.» بعد اشکان را نگاه کرد و گفت «قاعده‌اش اینجوریه؛ می‌تونی بقیه دنیا رو از جایی که هستی بیرون کنی. مثل این اقامتگاه. این اقامتگاه بقیه دنیا رو بیرون می‌کنه. بجز من و کسی که همراه من باشه. ولی وقتی این کار رو می‌کنی؛ بقیه دنیا هم همین کار رو باهات می‌کنه. اگه بقیه دنیا نمی‌تونه از حصار این اقامتگاه رد بشه؛ این اقامتگاه هم نمی‌تونه از جاش تکون بخوره و جای دیگه‌ای بره. بقیه دنیا راهش نمی‌ده. اون چتر داره حرکت می‌کنه. پس همه دنیا رو راه می‌ده. وقتی چتر حرکت می‌کنه درخت‌ها و … همه وارد اون چتر می‌شن و ازش خارج می‌شن. پس آدم‌ها هم می‌تونن. مثل اون پرنده‌ها که گفتم. فقط یه جور اختلال بینایی ایجاد می‌کنه. انگار همون چیزی که قبل از اومدن چتر دیده می‌شده هنوز همون دیده می‌شه.»

اشکان که از حرف‌های بی‌سر و ته آرش خیلی هم چیزی دستگیرش نشده بود، سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد. سیمین گفت: «آرش، تو بیشتر از من توی جنگ بدرد دهکده می‌خوری. من می‌ترسم بمونم. اما چاره‌ای نداریم. هیچ کدومتون به خوبی من نمی‌تونید مخفی بشید و دیده نشید. این کار منه. چیزیه که ذاتی بلدم. بالاتر از اینجا به سمت برج نگهبانی، بعد از راهی که از برج شکاربان میاد؛ اونجا مسیر باریک می‌شه و این سمت رودخونه درخت و بوته زیاده. قبل از روشن شدن هوا می‌رم اونجا و صبر می‌کنم تا عبور کنند و بعد به برج شکاربان برمی‌گردم.»

آرش دوست نداشت قبول کند که پیشنهاد سیمین پیشنهاد منطقی‌تری است. دلش نمی‌خواست سیمین چنین مسئولیت خطرناکی را قبول کند. اما مگر دهکده ایمن‌تر از اینجا بود؟ نقشه را در آورد و نور خیلی ضعیفی روی آن درست کرد. با اینکه از بیرون چیزی دیده نمی‌شد ولی نمی‌توانستند برای آتش یا نور زیاد ریسک کنند. دستش را روی بخشی از نقشه گذاشت و گفت: «اگه تو بمونی، اشکان می‌تونه امشب با پگاه بره، برای پگاه خطرناکه، ولی موندن هم براش خطرناکه. باید یکی از خطرها رو انتخاب کنیم… اینجوری من می‌تونم از این مسیر که امیدوارم هنوز وجود داشته باشه، اسمش چیه؟ مسیر مرگ، اسم قشنگی داره. از کنار همون غار رد می‌شه. می‌تونم از اینجا برم و اینجا به دشت برسم. اینجوری دهکده رو دور می‌زنم و به شهر نزدیک‌تر می‌شم. می‌تونم اوایل صبح به شهر برسم و احتمالا نیروی کمکی رو تا پس‌فردا ظهر برسونم.»

«چند تا مشکل کوچک هست» اشکان نقشه را نگاه کرد و ادامه داد، «این راه رو توی تاریکی چطوری قراره با سرعت خوبی بری؟ راهی که هیچ وقتی نرفتی. بعد که رسیدی به دشت چطوری می‌خوای خودت رو با این سرعت به شهر برسونی؟»

«از نور جادویی توی کوه استفاده می‌کنم که ببینم.» آرش گفت و به فاصله مسیر کوه تا دره اشاره کرد و گفت «اگه ببیننش، حرکتشون رو کند می‌کنه و حواسشون رو پرت می‌کنه. اگر هم کسی سراغم اومد؛ مهم نیست. از پسشون بر میام. در مورد مساله بعدی. با اسب. به سرکش می‌گم بیاد اونجا دنبالم. البته قبلش باید مطمئن بشم که حاضره این کار رو انجام بده.»

آرش اسب سرکشش را تصور کرد و گفت: می‌تونی به سمت یه دره بین دهکده و شهر بری؟ تا حالا ندیدمش و نمی‌دونم چه شکلیه

اسب جواب داد: می‌تونم به سمت شهر برم و منتظر بشم که بهم تصویر جایی که می‌خوای باشی رو نشون بدی. ولی شهر رو دوست ندارم.

آرش گفت: یه دره‌ی سر سبزه که رودخونه داره، اینجا نوشته دره‌ی چنار و درخت چنار را تصور کرد.

اسب جواب داد: می‌شناسم یه جایی شبیه این. کی می‌رسی؟

آرش جواب داد: قبل از طلوع آفتاب. و گفت «سرکش میاد دنبالم.»

سیمین گفت «وقتی برسی به شهر، من بهت تعداد نیروهای دشمن رو خبر می‌دم و بر می‌گردم به برج شکاربان.» و فکر کرد «خبر می‌دم و می‌میرم. شانسی برای فرار ندارم.»

آرش کیسه چرمی طلسم‌هایش را برداشت و آن‌ها را نگاه کرد و سه تا را به اشکان داد و گفت: «این رو یه جایی بذار که با پوستت تماس داشته باشه. تا حدی جلوی نفوذ هر چیز تیزی به بدنت رو می‌گره. این یکی رو هم وقتی رسیدی بده به پریسا با همین توضیح که بهت دادم. این رو هم داشته باش با خودت. شبیه همون چیزیه که نگهبان به پهلوان داده بود که توی گل گیر نکنه. به نظرم همین حالا حرکت کن سمت برج شکاربان. باید دهکده رو آماده کنید. اسلحه‌های توی اتاق من رو بردارید. اونا طلسم‌های بدرد بخوری دارند. توی کشوی سمت راست میزم چند تا سنگ هست. بین خودتون تقسیم کنید. مهم نیست کدوم از چی محافظت می‌کنه. فقط سالم بمونید. من یکی دو تا طلسم برای سیمین درست کنم راه می‌افتم.»

به اشکان کمک کردند که پگاه را روی دوشش ببندد و حرکت کند. اشکان گفت: «سالم بمونید.» و سیمین و آرش را در آغوش گرفت و رفت. وقتی از اقامتگاه حدود ده قدم فاصله گرفت اولین قطره اشک از چشمش جاری شد.

کمی بعد آرش دو سنگ طلسم به سیمین داد و گفت. «این دوتا رو با احتیاط استفاده کن. این سنگی که نیمه شفافه باعث می‌شه دیده نشی. البته باید خودت هم روی اینکه دیده نشی تمرکز کنی؛ توی دستت بگیرش و روی دیده نشدن تمرکز کن. خب دیگه خودم هم نمی‌بینمت. ولی صدای من رو می‌شنوی و من هم صدات رو می‌شنوم. احتمالا اگه حرکت کنی تمرکزت کم می‌شه و دیده می‌شی. آره. خب! این عالیه. این طلسم استفاده ازش راحت‌تره. البته درست کردنش خیلی سخت‌تر بود. گردنبندش کردم. اگه طرف سفید سنگ روی پوستت باشه نه می‌شنوی نه شنیده می‌شی. اگه طرف سفیدش رو به بیرون باشه، همه چیز عادیه. خوبه. حالا خیالم راحت‌تره. ولی برای اینکه وقتی حرکت می‌کنی، دیده نشی؛ باید روی مهارت‌های خودت حساب کنی. روی اینا کلا حساب نکن. اینا فقط برای وضعیتیه که اوضاع خراب شده.»

سیمین لبخند زد و گفت: «جفتشون از جادوی زندگی درست شدن.»

آرش گفت: «آره. من درمانگرم. با زندگی نزدیک‌ترم از بقیه جادوها. ولی جفتشون ترکیب زندگی و نیستی‌اند. نیستی توی لایه بیرونی طلسم نیست، اما کار اصلی رو اون انجام می‌ده.» و کمی مکث کرد و جلوتر آمد و گفت: «فکر کنم دیگه باید برم.»

سیمین دست‌هایش را باز کرد و گفت: «امیدوارم همدیگه رو ببینیم.» همدیگر را بغل کردند. کمی محکم‌تر از حالت معمول، کمی نزدیک‌تر از حالت معمول؛ اگرچه دوست دارم بگویم همدیگر را بوسیدند. اما متاسفانه این کار را نکردند. چند ثانیه‌ای در آغوش هم ماندند و بعد آرش به سمت مسیر کوهستانی راه افتاد و سیمین روی تشکی که برای پگاه درست کرده بودند؛ دراز کشید و آسمان پرستاره را نگاه کرد. فردا یا روز بعدش روز آخر زندگیش بود. دوست داشت زندگی طولانی‌تر باشد. روزهای معمولی زندگی. نگهبانی دادن در برج شکاربان و تمرین حرف زدن با یک کتاب. یادآوری کردن نخوردن ناهار به پریسا؛ اذیت کردن اشکان. زندگی چیز خوشایندی بود. گفت: «دوست داشتم بیشتر زندگی کنم.» و چشم‌هایش را بست.

فصل شش

سیمین خواب آشفته‌ای داشت. تلاش می‌کرد بخوابد ولی خواب با او راه نمی‌آمد. هر بار با کابوسی از خواب بیدار می‌شد. بالاخره به این نتیجه رسید که زمان خواب تمام شده. از جایش بلند شد و وسایلش را جمع کرد، و از سمت جنگل، از اقامتگاه خارج شد و مستقیم وارد جنگل شد. نور ماه نفوذ چندانی به فضای بهم فشرده برگ‌های درخت‌ها نمی‌کرد. ولی با این وجود، سیمین در آن تاریکی هم، در بخش‌های تاریک‌تر جنگل و در سایه‌ی درخت‌ها، مخفی می‌شد. از سایه‌ای به سایه‌ی دیگر رفت.

در هر تاریکی صبر می‌کرد، گوش می‌داد و بو می‌کشید تا اثری از چتر جادویی حس کند. آرش گفته بود از آسمان و زندگی است. اما هیچ بوی جادویی حس نمی‌کرد. کمی بوی ضعیف از طلسم‌های آرش حس می‌کرد ولی اثری از بوی چیزی به آن عظمت نبود. با وحشت به جلوتر نگاه کرد و فکر کرد نکند وقتی خواب بوده، آن‌ها از او رد شده‌اند. اما آنقدری نخوابیده بود. خودش را آرام کرد که چیزی پیش نیامده. به جهت باد دقت کرد. جهت باد از جنوب به شمال بود. نمی‌توانست بوی چیزی که شمال بود را حس کند. اما اگر از او رد شده بودند؛ بوی آن جادو را حس می‌کرد.

چرا باد جنوب به شمال بود؟ باد در این دره معمولا شمال به جنوب است. چرا جهت وزش باد عوض شده؟ شاید چیزی باعث تغییر جهت باد شده. روی زمین نشست و همه‌ی خوراکی‌هایی که در کیفش داشت را بیرون آورد و آن‌ها را زیر زمین در چاله‌ای که کنده بود دفن کرد. نگاهی به دو تکه گوشت خشکی که مانده بود کرد و آن‌ها را در دهانش گذاشت و جوید. به انرژی نیاز داشت. مقداری آب برداشت و هر چیز دیگری که ممکن بود بویی داشته باشد را رها کرد.

می‌دانست چرا جهت باد عوض شده. جهت باد را با جادو عوض کرده‌اند. آن‌ها نزدیک بودند و برای اینکه بوی مسیر پیش روی خودشان را حس کنند؛ جهت باد را عوض کرده بودند. حتما جادوگرهای قدرتمندی داشتند. کمی دیگر هوا را بو کرد. بوی خیلی ضعیف بهار نارنج می‌آمد. در جنگلی که بیشتر درختانش بلوط بودند. جادوی آسمان برای سیمین معمولا بوی بهارنارنج می‌داد. بوی جادوی آسمان برای هرکس فرق می‌کرد. «هرکس آن شکوفه‌ای را می‌شنود که برایش خواستنی‌تر است. به این دلیل آموزش بوییدن جادوی آسمان دشوار است.» عبارت‌های کتاب را به خاطر آورد. کمی به سمت غرب و بیشتر داخل جنگل رفت. از یک درخت سرو چند شاخه کند و به لباس‌های خودش برگ‌های آن را مالید و چند برگ را روی صورت و دستانش له کرد تا بوی آن را بگیرد. اینجوری بهتر می‌توانست بوی خودش را مخفی کند. «بعیده بویاییشون خیلی هم قوی باشه.» به خودش این را گفت و بعد یاد پلنگ‌ها افتاد و نظرش عوض شد و به خودش گفت: «حداقل خود دیوها. اون گربه‌های گنده بوی هر چیزی رو حس می‌کنند.» از یک بوته‌ی اکلیل کوهی، چند برگ کند و بین دندان‌هایش له کرد و در دهانش نگه‌داشت.

به مسیری که اسمش را «راه پدربزرگ» گذاشته بودند نزدیک شده بود. همان راهی که سال قبل برای بار اول با راهنمایی پریسا از آن به دره آمده بودند. ذهنش هجوم خاطرات بود. خودش را در سایه درختی که تاریک‌تر از تاریکی شب بود مخفی کرد و جاده را زیر نظر گرفت. به نظر نمی‌آمد چیزی در جاده باشد. رد پای اشکان را می‌توانست تشخیص دهد. مدتی بود از آنجا گذر کرده بود. رد پاهایش کم عمق‌تر از چیزی بود که باید باشد. «طلسمی که آرش بهش داد.» سیمین جواب خودش را داد و بی صدا از جاده عبور کرد و در بیراهه‌ی جنگلی مسیرش را به سمت جایی که دره‌ی شیررود باریک‌تر می‌شد ادامه داد.

شیررود، در طول زندگی خودش، مدام در حال تفکر بوده و هست. او همیشه تلاش کرده بهترین مسیر برای پایین رفتن از کوه را پیدا کند. گاهی آب بیشتری دارد، مسیری به نظرش مناسب می‌آید که سال بعد با آب کمتر به نظر مسیر احمقانه‌ای است. بخش زیادی از جایی که به آن دره‌ی شیررود می‌گوییم، حاصل همین تفکر است. جایی که سیمین به عنوان دیدبانی انتخاب کرده؛ یکی از پروژه‌های جدید و سخت شیررود است. این بار تصمیم گرفته بخشی از صخره‌ی شرقی را بشکافد و از زیر صخره عبور کند. البته، نظر رودخانه‌ها در مورد زمان کمی با ما متفاوت است. او حدود دویست سال است در حال تلاش برای ایجاد این مسیر جدید است. به همین دلیل است که حدود دویست سال است، مسیر شمال به جنوب از این سمت رود برای رسیدن به برج نگهبانی وجود ندارد. رودخانه در این بخش با تلاش زیادی بخشی از پایین یک صخره‌ی سه متری را کنده و خودش را زیر صخره کشیده است.

بالای صخره، پر از گیاه‌های مختلف و انواع بوته‌ها و درختان بود. سیمین این بخش از مسیر را خیلی دوست داشت. می‌توانست ساعت‌‌ها لب صخره بنشیند و پاهایش را پایین آویزان کرده و منظره روبه‌رویش را نگاه کند؛ فضای باز و سبز بزرگی که در آن تک و توک درخت‌هایی روییده بود. اما این بار فرصتی برای لذت بردن از منظره نبود. سیمین کمی از شاخه‌های یک بوته‌ی پر از تیغ را کنار زد سعی کرد تیغ‌ها در بدنش نرود هرچند که می‌دانست با طلسم نفوذناپذیری که زیر چرم بازویش دارد؛ این چیزها نمی‌تواند او را زخم کنم. برای خودش جایی لای تیغ‌ها درست کرد و فکر کرد: «کوچک بودن هم گاهی فایده داره.» از بین شاخه‌های بوته، می‌توانست دره را ببیند. جای خوبی برای دیدبانی پیدا کرده بود تا حدی که می‌شد هم امن بود. حالا باید فقط منتظر می‌ماند. فکرکرد: «فقط باید منتظر قاتلم بمانم.» و لبخندی زد که به چشم‌هایش نرسید.

ناگهان سر و صدای زیادی همه‌جا را گرفت. صدای پاهای زیادی که به زمین می‌خوردند و صدای حرف زدن به زبانی که بطرز عجیبی آشنا بود. برای اینکه حسی که سیمین داشت را درک کنید؛ تصور کنید در اتاق خلوتی خوابتان برده است و ناگهان کسی تلویزیون را با صدای زیاد روشن می‌کند و تلویزیون یکی از آن برنامه‌های کمدی موقعیت مسخره را دارد، پر از هیاهو و جیغ و داد. این همان وضعیتی است که سیمین تجربه کرد. سکوت قبل از طلوع آفتاب ناگهان با همهمه‌ی جمعیت زیادی پر شد. در مواجهه با چنین تغییری در صدای محیط؛ باید از جا می‌پرید. اما سیمین کوچک‌ترین حرکتی نکرد. سال‌ها برای بی‌صدا و بی‌حرکت ماندن تمرین کرده بود.

هنوز در زاویه‌ی دید محدودی که از لای بوته تمشک داشت کسی را نمی‌دید. با احتیاط دستش را به طلسمی که به گردنش بود رساند و آن را برعکس کرد. صداها قطع شد. نیازی به شنیدن نداشت. ترجیح می‌داد شنیده نشود و روی دیدن تمرکز کند. کمی بعد یک شیردال وارد دیدش شد. اولین بار بود که این موجود عظیم را با چشم خودش می‌دید. پاهای شیر، پنجه‌ها و بال‌های عقاب، سر عقاب که البته از سر هر عقابی بزرگ‌تر بود. یک شکارچی بی‌نظیر! ناخودآگاه ذوق کرد و یاد پریسا افتاد و با خودش گفت: «باید به پریسا بگم» و بعد از این لحظه زودگذر خوشی، بخاطر آورد که دیدن این موجود احتمالا آخرین تجربه زندگی آن‌ها خواهد بود. کنار شیردال، یک پسر هم‌سن و سال خودشان و هم‌هیکل اشکان راه می‌رفت. بعد از آن‌ها چندین مرد و زن و چندین پلنگ و گرگ را دید و شروع به شمردن کرد. باید همه را می‌شمرد. نتیجه‌ی جنگ‌ها با کوچک‌ترین اطلاعات هم می‌تواند تغییر کند.

بجز آن‌ها که روی زمین بودند، یکی دو متر بالاتر از سر آدم‌ها، سه شیر بالدار و دو شیردال هم در حال پرواز بودند. شیرهای بالدار از همه نظر شبیه شیر بودند. بجز اینکه بال‌هایی بزرگتر از شیردال داشتند و اندازه‌شان یک و نیم برابر شیرهای معمولی بود. سیمین محو تماشای عظمت شیرهای بالدار شده بود؛ غیر قابل تصور بود که موجودی با این عظمت پرواز کند. زیبایی حرکت یال بلند شیر هنگام پرواز واقعا تحسین برانگیز بود. البته، همه‌ی این‌ها قبل از این بود که یکی از آن‌ها، که بزرگ‌تر از بقیه بود، مسیرش را عوض کند و به سمت مخفیگاه سیمین بچرخد.

همه‌ی وجود سیمین می‌خواست فرار کند. تک تک سلول‌های بدنش تلاش می‌کردند جای ایمنی پیدا کنند و آنجا مخفی شوند. بدنش بی اختیار می‌لرزید. دندان نیش شیر بالدار، از ساعد سیمین بزرگ‌تر بود. یاد طلسمی که در دستش نگه داشته بود افتاد. روی نامرئی بودن و ناپدید شدن تمرکز کرد. موفق شد لرزش بدنش را کنترل کند. «بوی ترسم رو حس می‌کنه. کارم تمومه.» شیر بالدار به مخفیگاهش نزدیک شد. جلوتر آمد دور زد و دور شد و دوباره جلو آمد. سیمین مطمئن بود که این موجود وحشتناک می‌تواند بوی او را حس کند. هر بار که نزدیک یا دور می‌شد از بال زدنش بوته‌ای که مخفیگاهش بود، تکان می‌خورد و تیغ‌های آن به دست و صورتش می‌خوردند. سیمین می‌خواست بی‌حرکت باشد، اما کار دیگری هم نمی‌توانست انجام دهد. از ترس فلج شده بود. نه بدنش حرکتی می‌کرد نه مغزش فکری می‌کرد. شیر بالدار بعد از اینکه سه بار کنار صخره دور زد، از آنجا فاصله گرفت و رفت. هر بار که شیر بالدار، بال می‌زد؛ مسافت زیادی را طی می‌کرد و با دورتر شدنش سیمین شهامت و کنترل از دست رفته‌اش را باز می‌یافت. فکر کرد، «با اینکه نزدیک بود، بو نمی‌داد.» و بعد فکر کرد بوته هم بو نمی‌دهد و آرش را لعنت کرد. در ذهنش گفت «می‌تونستی بهم بگی که بوییدن رو هم شنیدن حساب کردی! پسره‌ی لعنتی! نه می‌شنوی نه شنیده می‌شی!»

سیمین همان‌جا بی‌حرکت مانده بود. سعی کرد جایی که از ترس شمردن را رها کرده است در لشکر دشمن پیدا کند و شمردن را ادامه بدهد. شاید آنقدر که انتظار داشت دقیق نبود ولی تقریبا موفق شد همان بخش از لشکر را پیدا کند و شمردن را ادامه بدهد. در مرکز سپاه، سازه‌ی بلندی را دید که توسط چهار شیر حمل می‌شد. فکر کرد: «باید همون چتری باشه که آرش گفته بود.» نگاهی به بقیه لشکر انداخت. شانسی نداشتند. بدون نیروی کمکی هیچ شانسی نداشتند. وقتی آخرین نفر از دیدش خارج شد، دستش را به سمت طلسمی که به گردنش بود برد و آن را چرخاند. صدای همهمه نمی‌آمد. فقط صدای پرندگان بود که به سپیده صبح خوشامد می‌گفتند. صدای سرخوش پرنده‌هایی که اهمیتی به جنگ و مشکلات مردم نمی‌دادند.

آرش را در ذهنش تصور کرد و گفت آرش. دیدمشون.

در ذهنش سوال آرش را شنید: سالمی؟ چند نفر؟

جواب داد: چهارصد و بیست نفر، فکر کنم ۴ جادوگر، یکی رو مطمئن نیستم. حداقل سه تا یا چهار تا. ۳۰ پلنگ، ۵ شیر، ۳۰ گرگ، سه شیر بالدار، سه شیردال. همه کمان داشتند. بیشتر آدم‌ها شمشیر و بعضی گرز دارند. من می‌رم سمت دهکده. اگه نیروی کمکی نیومد؛ شهر بمون. برای کمک نیا.

آرش جواب داد: با کمک میام.

سیمین از مخفیگاهش آرام خارج شد و به سمت راه پدربزرگ رفت.

  ***

آرش از مخفیگاه بیرون آمد و از بیراهه به سمت بالای کوه رفت. دلش نمی‌خواست از سیمین جدا شود. اما چاره‌ای نبود. حالا نگران بود. نگران اشکان و سیمین که سالم به دهکده برسند. «امشب شب سختیه.» این را به خودش گفت و بعد فکر کرد: «فردا بدتره.» و از دورنمای سختی که پیش رو داشت لبخند زد. نگران مادر و پدرش بود و مردم دهکده. اگر به موقع به چنارستان نمی‌رسید؛ اگر نیروی کمکی نمی‌فرستادند؛ اگر زودتر حمله می‌کردند؛ و ذهنش پر از فکر‌های پریشان و متفاوت بود. همه‌ی اتفاق‌های بدی که ‌می‌توانست پیش بیاید را در ذهنش مرور کرد. «روی یه هدف تمرکز کن. به چنارستان به موقع می‌رسم. فقط یه هدف.» زیر لب این‌ها را گفت و به اطراف نگاه کرد. به اندازه کافی از اقامتگاه دور شده بود؛ یک نور جادویی ضعیف درست کرد که بتواند بهتر جلوی پایش را ببیند و با سرعت بیشتری حرکت کند.

به بخش کم درخت کوه که رسید؛ نور جادویی را پر نور کرد و شروع به دویدن آرام کرد. مسیر کوه طولانی و ناآشنا بود. فقط تا غار را یک بار رفته بود اما امیدوار بود باقی مسیر را هم بتواند با همین سرعت برود. مسیری نبود که بتوانی از آن تعداد نفرات زیادی را ببری اما تا غار، مسیر سختی هم نبود. وقتی به غار رسید، نگاهی دیگر به غار انداخت و گفت «اگه زنده بمونم، یه روزی میام سراغت.» کمی گوشت خشک و آب خورد و نقشه را نگاهی کرد و دوباره راه افتاد. مسیر هنوز آنقدر خوب بود که بتواند بدود. کمی بعد، راه باریک‌تر شد، فقط یک نفر می‌توانست عبور کند و شیب مسیر هم مدام بیشتر می‌شد. هر بار که برای قلپی آب می‌ایستاد؛ سمت دره را نگاه می‌کرد. به نظر می‌آمد چتر بزرگ جادویی امشب را استراحت می‌کند و از شیر سنگی جلوتر نمی‌آید.

کمی بیش از نیمی از راه را طبق نقشه رفته بود که به چیزی که روی نقشه با سقوط علامت گذاشته شده بود رسید. تا اینجای مسیر، چند بار مجبور شده بود چسبیده به کوه مانند خرچنگ یا دست به سنگ مسیر را طی کند. اما بیشتر مسیر را ملایم دویده بود. سریع دویدن کمکی به کسی نمی‌کند. باید سرعتی را حفظ می‌کرد که بتواند تمام شب را با آن سرعت بدود. چند طلسم برای بیشتر کردن سرعت و استقامتش داشت که کمک زیادی کرده بودند. حالا به سقوط رسیده بود که بزرگترین تردیدش در مورد امکان‌پذیری عبور از این مسیر بود.

سقوط. وقتی روی نقشه نوشته شده، سقوط؛ ممکن است نام قشنگی برای یک شیب کوتاه باشد که نقشه‌کش در یخبندان زمستان آنجا لیز خورده و لیوان چایش از دستش افتاده. اما این نقشه؛ کار پدربزرگ بود و پدربزرگ نشان داده بود از آن‌هایی نیست که خیلی بزرگ‌نمایی کند. آرش می‌دانست که با صخره بلندی مواجه خواهد شد. اما باز هم وقتی ارتفاع را دید یک قدم عقب رفت. آرش ترس از بلندی نداشت. اما علاقه‌ای هم به مرگ قطعی بر اثر سقوط از بلندی نداشت. آنچه روی نقشه به اسم سقوط اسم‌گذاری شده بود، یک دیواره عمودی پنجاه متری بود. مسیری که تا الان آمده بود؛ ناگهان تمام می‌شد و پنجاه متر پایین‌تر، دوباره ادامه پیدا می‌کرد. آرش فکر کرد: «از برج شکاربان بلندتره.» به اطراف نگاه کرد. راهی برای پایین رفتن نبود. روی یک مسیر باریک ایساده بود که ادامه اش پنجاه متر پایین‌تر بود. سمت راستش دره بود و سمت چپ دیواره عمودی و بدون شیار کوه.

به جادوهایی که بلد بود و طلسم‌هایی که داشت فکر کرد. چیزی برای پایین رفتن از صخره نداشت. می‌توانست یک طلسم محافظ درست کند و پایین بپرد. اما از کجا مطمئن باشد که قدرت محافظت کافی برای این سقوط را در طلسمش دارد؟ جادوهای پایه زندگی یا آسمان خیلی در برابر چنین صخره‌ای کمکی نمی‌کردند. به زمین فکر کرد. زمین زیر پایش را با دقت نگاه کرد، نور جادویی که درست کرده بود را خاموش کرد و روی زمین نشست کمی صبر کرد تا چشم‌هایش به تاریکی عادت کند. چهار دست و پا به سمت لبه پرتگاه رفت. زیر دستش روی زمین چیزی می‌دید. یک جادوی خیلی قدیمی اینجا بود. سعی کرد بفهمد جادوی قدیمی چه کاری انجام می‌دهد. فقط دو کلمه از جادو درک کرد: «پایین، بالا» همانطور که دستش روی زمین بود گفت: «پایین». لرزشی خفیف احساس کرد. داشت پایین می‌رفت، به همرای بخشی از صخره. زمین زیر پایش پایین رفت تا هم سطح مسیر پایینی شد. نور جادویی را دوباره ایجاد کرد و نگاهی به بالای سرش کرد و گفت: «جادوگری که این جادو رو درست کرده بودی. هرکی بودی ازت ممنونم. هرچند احتمالا خیلی سال پیش مردی.» و به دویدن ادامه داد.

هنوز تا سپیده صبح کمی مانده بود و آرش داشت به این فکر می‌کرد که چرا یک نفر چنین جادویی را سال‌های سال قبل، شاید چند صد سال قبل در این صخره گذاشته است. هیچ‌جا چیزی در مورد رفت و آمد زیاد از این مسیر نشنیده بود. چرا باید کسی به خودش اینقدر زحمت بدهد که چنین طلسمی را اینجا انجام دهد؟ شاید فکر کنید، با این همه مشکل و نگرانی که داشت نباید به این چیزها فکر کند. اما دقیقا به دلیل حجم زیاد مشکلاتی که داشت؛ ذهنش را با چیزی که به او آسایش می‌داد مشغول کرده بود. نمی‌خواست به سرنوشت اشکان و سیمین فکر کند. نگرانش می‌کرد، نگرانی باعث می‌شد کندتر حرکت کند. وقتی به حل کردن مساله فکر می‌کرد، می‌توانست با سرعت ثابتش بدود. آرش یک هدف داشت و باید به آن هدف می‌رسید.

صدای سیمین را در ذهنش شنید. خوشحال بود که در ذهنش نفس نفس نمی‌زند. چون اگر قرار بود به روش معمول حرف بزند حتما بعد از هر دو کلمه باید یک بار نفس می‌کشید. وقتی صدای سیمین را شنید کمی ایستاد. جایی که با سرکش قرار داشت نزدیک شده بود و مسیرش دیگر مسیر سنگی و صخره‌ای کوهستانی نبود. به دره‌ی سرسبزی رسیده بود که به چنارستان می‌رسید. وضعیت بدتر از چیزی بود که فکر می‌کرد. انتظار نداشت با شیردال و شیر بالدار و چنین موجوداتی هم طرف باشند. به سیمین گفت با کمک بر می‌گردد. اما نمی‌دانست چه کمکی می‌تواند جلوی چنین نیروی وحشتناکی را بگیرد.

سرکش را در ذهنش تصور کرد گفت: دارم می‌رسم. و در ذهنش چنارستان را از دید سرکش دید، او هم نزدیک بود. آخر مسیر را با تمام قدرتش دوید. لشکر دیوها قبل از غروب به نزدیکی دهکده می‌رسیدند. امکان داشت همین امشب حمله کنند. صدای سرکش را شنید که شیهه کشید و اعلام کرد که رسیده است. سرکش داشت در مسیر کوهستانی به سمت او می‌آمد. اسب‌آهوها چندان اهمیتی به سنگ‌های کوهستان نمی‌دهند و می‌توانند روی سنگ‌های کوهستان تقریبا مانند یک آهو جست‌وخیر کنند. اما سرکش بطور خاص، چندان اهمیتی به هیچ چیزی نمی‌دهد. اینگونه بود که کمی بعد از طلوع آفتاب آرش که نفس نفس می‌زد، سوار اسب سرکشش شد و به سمت شهر زیگاک حرکت کرد. بزرگ‌ترین شهر و نزدیک‌ترین شهر به دهکده برج. شهری که به خردورزی مشهور بود. پایتخت تابستانی پادشاه که در نبودش همیشه یک لشکر ذخیره‌ی هزار نفری آنجا مستقر بود. ***

اشکان مسیر جاده‌ی پدربزرگ تا برج شکاربان را حفظ بود. بارها با پریسا برای شکار این مسیر را آمده بودند. هیچ مشکلی برای مسیریابی در شب و نور کم نداشت. اما باید مسیر را طوری طی می‌کرد که پگاه کم‌ترین حرکت را داشته باشد. بنابراین نمی‌توانست با سرعت زیادی حرکت کند یا حرکت‌های ناگهانی داشته باشد. در نهایت، قبل از اینکه اولین سپیده صبح دیده شود و تقریبا همان وقتی که سیمین اولین نفرها از لشکر دشمن را دید؛ اشکان از کوره راه جنگلی به جاده‌ی روبه‌روی برج شکاربان رسید. چراغی بالای برج شرقی روشن بود. کسی از جلوی نور رد شد. وقتی اشکان نزدیک برج رسید پریسا روی بام ایستاده بود، نردبان و یکی از صفحه‌های بالا کشیدن شکار را پایین فرستاده بود. اشکان همانطور که پگاه روی کولش بود از نردبان بالا رفت و داد زد. «درمانگر» پریسا گفت «صداش می‌کنم ولی همین‌جا بمون! این بار فرار نکن!» و با سرعت به طرف درمانگاه دوید و به خودش گفت: «مگه من اسبم! چرا اینجا یه اسطبل نداریم؟ امروز به ریش سفید می‌گم یه اسطبل برای اینجا درست کنن.»

در راه برگشت از خانه‌ی درمانگر، پریسا یکی از اسب‌های نگهبان را امانت گرفت و همراه درمانگر که سوار اسب خودش بود به برج شکاربان برگشتند. اشکان روی یکی از صندلی‌های ناهارخوری نشسته بود و پگاه را روی یکی از تخت‌های اتاق خواب طبقه همکف خوابانده بود. درمانگر پرسید: «چی شده؟» اشکان جواب داد «یه پاش قطع شده. احتمالا پلنگ. آرش درمانش رو شروع کرد ولی فرصت کمی داریم. داره بهمون حمله می‌شه. باید برم پیش ریش سفید.»

«آرش! آرش خوبه؟» درمانگر پرسید؛ قبل از اینکه جوابش را بشنود اضافه کرد: «سیمین چی؟»

«تا دیشب که من راه افتادم؛» اشکان این را گفت و کمی آب خورد و ادامه داد: «دیشب خوب بودند. آرش از راه کوه رفت سمت شهر. یه راهی که نمی‌شناسیمش. سیمین،» آب دهانش را به سختی قورت داد و ادامه داد: «سیمین موند که لشکر دشمن رو بررسی کنه. امیدوارم تا عصر برسه اینجا.»

پریسا و درمانگر هر دو متحیر اشکان را نگاه کردند. اول درمانگر به خودش آمد و بدون اینکه چیزی بگوید به سمت اتاقی که پگاه در آن خوابیده بود رفت. پریسا کمی صبر کرد تا درمانگر به اتاق برود و بعد پرسید: «حمله؟ کی؟ چقدر لشکرشون بزرگه؟»

«به نظر میاد دیوها.» اشکان بلند شد و به سمت پریسا رفت و گفت «خیلی! تخمین آرش ۵۰۰ نفره. این رو آرش داد که بدم به تو چسبیده به پوستت نگه داری.» و بعد از اینکه طلسم را به پریسا داد گفت: «برو اتاق آرش، گفت از کشوی سمت راست میزش، هرچی از این سنگ‌ها هست برداریم و بین خودمون تقسیم کنیم. اونا رو بیار که وقتی سیمین رسید تقسیم کنیم. با هرچی اسلحه تو اتاق آرش هست. فکر می‌کنم فردا صبح جنگ شروع بشه، شاید هم اگه بد شانس باشیم امشب. من برم ریش سفید رو پیدا کنم.» و از در بازرسی بیرون رفت. وقتی نصف راه را تا خانه ریش سفید طی کرده بود، برایش سوال شد که چرا پریسا را بغل نکرده است و به جوابی نرسید.

پریسا همان‌جا روبه‌روی در بازرسی ایستاده بود. برایش سوال بود که چرا در مورد ساسان چیزی نپرسیده. چرا درمانگر در مورد ساسان چیزی نپرسیده؟ جنگ؟ چرا باید جنگ شود؟ چرا دیوها به ما حمله کنند؟ دیوها چه شکلی‌اند؟ چرا ساسان را نیاوردن؟ ولی جوابی برای سوال‌هایش نگرفت. کمی دیگر آنجا ایستاد و بعد به اتاق آرش رفت. خوشحال بود کاری دارد که انجام بدهد.

ریش سفید در را باز کرد و پرسید: «پیداشون کردید؟» اشکان جواب داد: «ساسان کشته شده. پگاه یک پایش قطع شده و شرایط خطرناکی دارد. درمانگر در برج شکاربان به پگاه رسیدگی می‌کند.»

«جنازه‌ی ساسان را آوردید؟» ریش سفید این را گفت و ادامه داد: «این حداقل کاری است که باید برای خانواده انجام دهیم.» کمی مکث کرد و اضافه کرد: «و برای اثبات علت مرگ.»

«نه. یک مرد یا دیو با دو پلنگ دست‌آموز به آن‌ها حمله کرده بود.» کمی صبر کرد تا ریش سفید معنی حرفش را درک کند و بعد اضافه کرد: «آرش به این نتیجه رسیده که این مرد یا دیو؛ قراول لشکر دیوهاس. چیزی حدود ۵۰۰ نفر. امشب یا فردا صبح به اینجا می‌رسن. باید به شهر خبر بدیم که برای کمک بیان. باید برای جنگ آماده بشیم.»

«این دیو را با چشم‌های خودت دیدی؟» ریش سفید و قبل از اینکه اشکان جواب دهد سوال دومش را مطرح کرد: «و او حالا کجاست؟»

اشکان جواب داد «بله! دیدم. سعی کرد فرار کند، مجبور شدیم بکشیمش. از آبشار شیر سنگی پایین افتاد.»

ریش سفید پرسید: «چه شکلی بود؟»

اشکان جواب داد: «مثل ما، یه آدم معمولی به نظر می‌رسید.»

«و شما او را کشتید، چون فرار کرد؟» و نگاهی مردد به اشکان کرد و ادامه داد «از کجا می‌دانید او باعث مرگ ساسان بوده است؟ با پلنگ‌ها چه کردید؟»

اشکان گفت «اول پلنگ‌ها را با تیر زدیم. رد پای آن‌ها کنار جنازه‌ی ساسان بود. وقتی پلنگ‌ها را با تیر زدیم خواست فرار کند.»

ریش سفید پرسید، «چه کسی اون مرد را با تیر زد؟»

اشکان گفت «آرش.»

«و حالا آرش کجاست؟» ریش سفید این را پرسید و باز سوال بعدی را هم مطرح کرد: «به دهکده بازنگشته؟»

اشکان چشم‌هایش را بست و سعی کرد عصبانیت خودش را کنترل کند و بعد جواب داد: «آرش به شهر رفت. از مسیر کوهستان.» بعد اضافه کرد؛ «به نظر می‌آید شما بخشی از ماجرا که قرار است به ما حمله شود را متوجه نشدید!»

«در آن مورد، شورا تصمیم‌گیری می‌کند.» ریش سفید از خانه‌اش بیرون آمد و به سمت خانه پهلوان راه افتاد و گفت: «اما همه می‌دانند دیوها شاخ دارند و پاهایشان سم دارد. باید اول مساله‌ی دیگری حل شود.»

وقتی به خانه‌ی پهلوان رسیدند. ریش سفید به پهلوان گفت: «اسلحه‌های شکاربان را بگیر و او را دست بسته به دفتر شورا بیاور. سه نفر برای شکار رفته‌اند. شکاربان می‌گوید یک نفر را کشته که ادعا می‌کند دیو بوده ولی دیو بی‌شاخ و سم. یکی از آن‌ها که برای شکار رفته هم کشته شده که جنازه‌اش را نیاورده‌اند. یک نفر دیگر پایش قطع شده و دیگری حال بدی دارد و در درمانگاه است. حداقل یک نفر از شکاربان‌ها هم فراری است. نگهبان را هم خبر کن. باید این موضوع را بررسی کنیم.» و به سمت دفتر شورا رفت.

***

اشکان با دست‌های بسته در اتاق شورا روبه‌روی ریش سفید، نگهبان، پهلوان و دو نفر از اعضای دهکده و پدر ساسان نشسته بود. ریش سفید پرسید «از اول برایمان تعریف کن از زمانی که آرزو و پگاه و ساسان از برج عبور کردند چه اتفاق‌هایی افتاده؟ و همه را حقیقت بگو.» به ظرفی که مقابل اشکان بود اشاره کرد و گفت؛ «می‌توانی اما مجبور نیستی سوگند بخوری.»

اشکان به گیاهی که در ظرف بود نگاه کرد؛ او گیاه‌شناس نبود. این کارها، کار آرش بود. ولی حتی او هم سوگند را از گیاه‌های دیگر تشخیص می‌داد. و این یکی، حتما گونه‌ی اصیل سوگند. گیاهی جادویی، تلخ، سمی و بسیار کشنده. خوردن سوگند تقریبا بلافاصله باعث مرگ می‌شود. مگر اینکه هم‌زمان با خوردن آن، یک عهد جادویی ببندی. اگر جادوی سوگند، عهد را قبول کند؛ شخص زنده می‌ماند مگر اینکه بدعهدی کند. مدت زمان عهد جادویی را می‌توان در زمان عهد بستن مشخص کرد. بعضی‌ها می‌گویند، هرچه مدت زمان عهد بیشتر باشد، احتمال اینکه سوگند آن را قبول کند بیشتر است. اگر جادوی سوگند، از عهد یا مدت زمانش خوشش نیاید؛ عهد را قبول نمی‌کند و شخص همان موقع می‌میرد.

اشکان کمی فکر کرد و گفت: «من چیزی جز حقیقت نمی‌گم. نیازی به خوردن سوگند نیست. آرزو هم هست که ازش سوال کنید. تا الان باید خیلی بهتر شده باشه. آرزو همه چیز رو از نزدیک دیده و می‌تونه براتون توضیح بده. فقط امیدوارم وقتی که الان تلف می‌کنید به قیمت جونمون تموم نشه.»

ریش سفید بدون اینکه به حرف آخر اشکان توجهی بکند گفت: «شروع کن.»

و اشکان همه‌ی چیزی که پیش آمده بود را تعریف کرد؛ البته مجبور بود مقداری از حقیقت را پنهان کند. او همیشه بین حقیقت و دوستی، دوستی را انتخاب می‌کرد. بنابراین، چیزی از طلسم‌های آرش نگفت، آن‌ها رازهای آرش بودند. از اقامتگاه مخفی در جنگل، سلاح‌های طلسم شده‌ی اتاق آرش، نقشه‌ی پدربزرگ و خیلی چیزهای دیگر که به عنوان رازهای شکاربانی محسوب می‌شدند هم چیزی نگفت.

پدر ساسان پرسید: «پسرم… براش چی‌کار کردید؟» اشکان جواب داد «آرش زیر خاک دفنش کرد. نمی‌شد کار بهتری بکنیم. شرایط خطرناکی داشتیم. من و سیمین پیش پگاه مانده بودیم.»

ریش سفید پرسید «چرا آرش که درمانگره، پیش پگاه نماند که تو ساسان را دفن کنی؟»

اشکان به اینکه نمی‌توانسته از اقامتگاه خارج شده و برگردد فکر کرد. نمی‌توانست به آن‌ها بگوید که فقط آرش می‌توانست تنهایی از اقامتگاه خارج شود؛ گفت: «آرش گفت بهتر است او انجام دهد؛ نظرش این بود که او با جادو سریع‌تر می‌تواند راهی پیدا کند. امکان سوزاندن را نداشتیم، برای کندن چاله هم ابزار مناسب نداشتیم.»

نگهبان پرسید: «چرا فکر کردید کسی که شاخ و سم ندارد، دیو است؟»

اشکان جواب داد: «رد پای دیو رو همه جا، بجز یک رد پا که نزدیک ساسان بود؛ پلنگ‌ها پوشونده بودند. ما رد پای پلنگ‌ها رو از کنار ساسان و پگاه تا جایی که دیو بود دنبال کردیم. دیو با پلنگ‌ها آنجا بود. پای آرزو زخم پنجه پلنگ داشت. گلوی ساسان… متاسفم… گلوی ساسان با دندان پلنگ دریده شده بود. آن دیو وقتی به بچه‌ها حمله شده اونجا بوده. رد پاش اونجا بود. کسی بجز یک دیو، ممکنه با پلنگ‌ها همراه باشه و به آدم‌ها حمله کنه؟ اگر هم دیو نبوده؛ برای من فرقی نمی‌کنه. قاتل بود.»

نگهبان پرسید: «چرا فکر می‌کنید حمله‌ای در کار است؟»

اشکان صادقانه جواب داد: «نظر آرش بود. گفت باید حدود ۵۰۰ نفر باشند. از این حس‌های جادوییش که من سر در نمیارم. سیمین ماند که مطمئن شود و دشمن را بررسی کند.»

ریش سفید از پدر ساسان پرسید: «داوری شما در مورد اشکان چیست؟»

پدر ساسان که داشت قطره اشکی را از گوشه چشمش پاک می‌کرد گفت: «من با آرزو صحبت کرده بودم. می‌دانستم پلنگ به ساسان حمله کرده. آرزو گفته بود ساسان مقاومت کرد ولی… فکر می‌کردم حیوان وحشی بوده. فکر می‌کردم یک تصادف بوده. ممنونم اشکان. می‌دانم انتقام پسرم را گرفتی. من ازت ممنونم.»

ریش سفید رو به بقیه گفت: «آن‌ها که معتقدند شکاربان‌ها در این ماجرا بی‌گناهند دست‌هایشان را بلند کنند.» همه دست‌هایشان را بلند کردند بجز خود ریش سفید. ریش سفید رو به پهلوان گفت: «می‌توانی دست‌هایش را باز کنی.»

اشکان گفت: «فرصت زیادی نداریم. امشب یا فردا صبح بهمون حمله می‌شه. باید آماده باشیم.»

نگهبان گفت: «ما همیشه آماده‌ایم. اما ۵۰۰ نفر خیلی تخمین عجیبیه.»

اشکان گفت «درخواست کمک برای شهر نمی‌فرستید؟ زمان می‌بره تا لشکر برای کمک برسه. همین الان هم دیره.»

«درخواست کمک برای شهر، به تشخیص برج نگهبان است.» نگهبان این را گفت و ادامه داد: «وقتی به برج حمله شود، نور نارنجی از برج به آسمان می‌رود و همه آسمان نارنجی می‌شود. نارنجی از شهر قابل رویت است. آنجا در یک برج، همه شبانه روز کسی منتظر است که اگر نارنجی دیده شد؛ نیروی کمکی بفرستد. کمتر از یک روز زمان می‌برد که به اینجا برسند. لازم نیست نگران چیزی باشید. و قبل از هر لشکری، من اینجا هستم. من قوی‌تر از هر چیزی‌ام که فکر می‌کنی. وقتی وارد دیدرس برج شوند؛ متوجه اشتباه خودشان می‌شوند.»

«دیده نمی‌شن.» اشکان داشت تلاش می‌‌کرد آن‌ها را جوری راضی کند: «آرش نظرش این بود که وقتی به برج برسند با جادویی خودشان را نادیدنی می‌کنن.» سعی کرد نسخه‌ی باورپذیرتری از داستان را ارائه دهد که بقیه باور کنند.

«گاهی مردم فراموش می‌کنند.» نگهبان بلند شد و گفت: «فراموش می‌کنند که من جادوگرم! اگر حمله کردند. نابودشان می‌کنم.» و به سمت در رفت.

«من و پدرم با آرش مبارزه کردیم که تو به مردم نشون بدی جادوگرها خطرناکن.» اشکان که سخت عصبانی می‌شد، این بار دیگر تحملش تمام شده بود. ایستاد و ادامه داد: «آرش، که احتمالا فراموش کردی که خیلی بیشتر از تو جادوگره؛ گفت حداقل سه جادوگر بین دیوهاست. من و پدرم از پس یک جادوگر بر نیامدیم. ما قوی‌ترین جنگجوهای این دهکده‌ایم! اگر آن‌ها هم شبیه آرش باشن؛ دهکده نابود شده. تنهایی از پس سه تا جادوگر بر نمیای! مشکل، لوس بار اومدن نسل جدید نیست! مشکل اینه که نسل قبلی در برابر فهمیدن مقاومت زیادی داره! اینقدر توی آسایش بودید که یادتون رفته توی سختی باید چطوری از زندگی‌تون دفاع کنید!»

نگهبان که در را باز کرده و در حال خارج شدن از ساختمان بود؛ به سمت اشکان برگشت. هیچ‌کس تا به حال با اون اینجور گستاخانه صحبت نکرده بود. آن هم جلوی ریش سفید و چند نفر دیگری که آنجا بودند. به اعتبار و تخصصش توهین شده بود. اما در حقیقت چیزی که بیشتر از همه، باعث شده بود عصبانی شود؛ آن بخشی بود که اشکان با حرف‌های خودش جوابش را داده بود. این چیزی نیست که کسی بتواند تحمل کند.

پهلوان که خوب نگهبان را می‌شناخت، می‌دانست اگر چند لحظه به این وضعیت فرصت بدهد؛ کار از کار گذشته است. گفت: «اشکان! درک می‌کنم که روز سختی داشتی. اما این نوع حرف زدن نه برازنده شما است نه برازنده نگهبان. به نظرم درست این است که عذرخواهی کنی. اما اگرچه که بیان اشکان ایراد داشت. اما در مورد محتوای حرفش؛ من به او حق می‌دهم. نشنیده‌ام کسی از زیادی احتیاط کردن مرده باشد. شرایط جنگی را اعلام کنیم، اسلحه‌ها را آماده کنیم و روی دیوار گشتی قرار دهیم. ایرادی ندارد یک روز به حرف این جوان‌ها گوش کنیم. اگر چیزی نشد؛ چه بهتر. اگر شد، ما آماده‌ایم.»

اشکان گفت: «پوزش من را بپذیرید.» نگهبان سرش را به علامت تایید تکان داد.

ریش سفید از تنشی که پیش آمده بود ذهنش آشفته شده بود و می‌خواست هر چه زودتر ماجرا تمام شود؛ گفت: «هرکس با پیشنهاد پهلوان موافق است، دستش را بلند کند.» این بار همه دست‌هایشان را بلند کردند. ریش سفید گفت: «پهلوان، خودت به هماهنگی‌ها را انجام بده. برای خبر دادن به شهر هم تا تایید نگهبان صبر می‌کنیم.»

اشکان بعد از جلسه شورا به برج شکاربان برگشت؛ هنوز تا ظهر کمی مانده بود. عصبی بود. کاری از پیش نبرده بود. نگران سیمین و آرش بود. وقتی پریسا در برج را برایش باز کرد، اول حال پگاه را پرسید. «درمانگر دو نفر رو خبر کرد، کمک کردن پگاه رو بردن.» پریسا این را گفت و در را پشت سر اشکان بست و ادامه داد: «آرزو هنوز نیاز به مراقبت داره. برای این باید پگاه رو می‌بردن درمانگاه. نمی‌شد درمانگر بمونه اینجا. گفت کار آرش در حد خوبی احتمال زنده موندن پگاه رو زیاد کرده اما هنوز وضعیتش خطرناکه.» بعد هر دو به سمت میزی که پریسا پر از اسلحه کرده بود رفتند و پریسا پرسید: «وضع خیلی خرابه؟»

اشکان گفت: «خیلی.» یک گرز از روی میز برداشت، نگاه کرد و دوباره روی میز گذاشت. به نظر چیز عجیبی در این گرز نبود. ولی حتما دلیلی داشته که آرش گفته این اسلحه‌ها را بردارند. به سمت آشپزخانه رفت و گفت: «به نظرم به فکر ناهار باشیم. سیمین وقتی برسه خیلی گرسنه‌اس. موقع غذا درست کردن همه‌چیز رو برات تعریف می‌کنم. چی دوست داری درست کنم؟» پریسا گفت: «من درست می‌کنم. تو تعریف کن.» اشکان جواب داد: «نیاز دارم یه کاری بکنم؛ خیلی عصبی شدم. با نگهبان دعوا کردم. ناهار رو من درست می‌کنم. بهش نیاز دارم. نمی‌دونم، شاید آخریش باشه.» بعد ایستاد. پریسا را در آغوش گرفت و فکر کرد، «شاید آخریش باشه.»

فصل هفت

خیالت راحت باشه، حتی اگه خوابت ببره هم از پشتم نمیوفتی.

حتی تصور خوابیدن در حالی که سرکش چهارنعل می‌دوید؛ برای آرش نشدنی بود. اما کمی بعد، از خستگی خوابش برد. با حرکت سرش از خواب پرید، تصویری جدید روبه‌رویش دید، دوباره خوابش برد و دوباره بیدار شد. خسته‌تر از آن بود که بیدار بماند و شرایطش سخت‌تر از آن بود که خوابش ببرد. با توالی خواب و بیداری مسافت زیادی را طی کردند. نمی‌فهمید چرا از پشت سرکش نمی‌افتد. تمایلی هم نداشت به این موضوع فکر کند. مشکلات بزرگ‌تری داشت. مشکلاتی مانند حمله به دهکده، مشکلاتی در ابعاد شیردال و شیر بالدار و موجودات افسانه‌ای دیگر که نباید هیچ وقت از کتاب‌ها بیرون می‌آمدند؛ چه برسد به اینکه به دهکده حمله کنند. در لحظه‌های کوتاه خوابش، خواب همه‌ی موجودات افسانه‌ای را دید که به نوبت به دهکده حمله می‌کردند. در یکی از خواب‌هایش یک شیردال به دیوار حمله کرد. در خواب دیگر یک اژدهای سه سر به دهکده حمله کرد. اما آنچه باعث شد دیگر خوابش نبرد، خوابی بود که از همه ساده‌تر بود. یک سیب برداشت و به سمت اسب سیاهی که میان حصار ایستاده بود رفت. سیب را گاز زد. به سیب نگاه کرد. دندان‌های پیشش در سیب مانده بود. امکان نداشت. زبانش جای خالی دندان‌ها را حس کرد. سعی کرد دندانش را از سیب در بیاورد. از خواب پرید و به دندان‌هایش دست زد. همان‌جا بودند. دیوارهای شهر را از دور دید، دیگر تمایلی نداشت بخوابد. این خواب آشفته و بریده بریده، نه تنها حالش را بهتر نکرده بود؛ خسته‌تر از قبل هم شده بود. به شهر زیگاک نگاه کرد. شهری چهار طبقه، که باید سه طبقه می‌بود.

او از بچگی می‌دانست که شهر زیگاک چهار طبقه است. طبقه‌ اول برای کشاورزان و دامداران و سایر مردم عادی شهر؛ طبقه دوم نظامیان و پهلوانان؛ طبقه سوم وابستگان شاه و گارد سلطنتی و حکمرانان شهر و طبقه آخر، اقامتگاه شاه و خردمند، وزیر شاه، بود. بیشتر سال، شاه هم در این شهر اقامت می‌کرد. از اوایل بهار تا اواسط پاییز. در فصل سرد سال شاه به اقامتگاه زمستانی می‌رفت اما خردمند در شهر زیگاک باقی می‌ماند. این شهر، هم‌زمان یک دژ نظامی و مذهبی بود و خردمند؛ بالاترین مقام مذهبی پادشاهی بود.

آرش نگاهی به بالاترین طبقه که از همه کوچک‌تر بود کرد و فکر کرد «ولی زمان اولین نگهبان، این شهر سه طبقه بود.» آرش در مورد شهر در کتاب نگهبان خوانده بود. در زمان‌های دور، زمانی که برای اولین نگهبان هم، گذشته‌ی دور حساب می‌شده؛ مردمی که بیشترشان جادوگر بودند به بالای تپه‌ای رفتند و آنجا را خانه خودشان نامیدند. بالای تپه یک قلعه با دیوارهای خاکستری که در آن سنگ‌های سیاه و سفیدی بکار رفته بود ساختند. دیوار، پر از جادوی زندگی بود که هدفش محافظت از زندگی درون دیوار بود. در قلعه‌ی خاکستری حدود پنجاه خانواده زندگی می‌کردند. روزگار خوش و ایمن، جمعیت را زیاد کرد و دیگر همه در قلعه جا نمی‌شدند.

دور تپه دیوار جدیدی ساخته شد و با کندن تپه و ریختن خاکش در بخش‌هایی که ارتفاع کمتری داشت، طبقه پایینی را ساختند که ۵ متر بالاتر از سطح زمین بود و دیوارهایش از زمین تا ۳ متر بالاتر از سطح جدید تپه ادامه داشت. حالا در مجموع دو طبقه حدود دویست خانوار زندگی می‌کردند. دیوارهای جدید که دیوار آسمان نام داشت، آبی بود و در آن سنگ‌های فیروزه‌ای بکار رفته بود. سال‌ها بعد باز نیاز به گسترش شهر داشتند. این بار دیگر تپه جایی برای گسترش نداشت. دیوار بزرگی با فاصله زیاد از شهر ساختند که به رنگ قهوه‌ای بود و در آن سنگ‌های سبزی بکار رفته بود. این دیوار را دیوار زمین نامیدند. زمین‌های کشاورزی در آن بود و جمعیت شهر به بیش از پانصد خانواده رسیده بود. اما مهمتر از رنگ هر طبقه؛ برای آرش؛ جادوی دیوارها بود. پایین‌ترین طبقه دیوار بیرونی‌اش در برابر جادوی زمین مقاومت می‌کرد و دیوار درونی‌اش جادوی زمین را تقویت می‌کرد. طبقه‌ی بعدی همین کار را با جادوی آسمان می‌کرد و طبقه‌ی بالاتر، با جادوی زندگی. برای همین طبقه‌ی بالایی جای درمانگرها بود.

حالا شهر چهار طبقه بود. طبقه‌ی چهارم، کامل سفید بود و در مرکز طبقه‌ی سوم قرار داشت. این طبقه نمی‌توانست مانند بقیه‌ی طبقه‌ها روی زمین یا آن تپه ساخته شده باشد. زمانی که شهر ساخته می‌شد این طبقه آنجا نبوده. بنابراین مستقیم روی سقف طبقه سوم ساخته شده بود. اما مشکل اصلی از نظر آرش، طبقه‌ی اضافه‌ای نبود که دیده می‌شد؛ مشکل اصلی چیزی بود که دیگر دیده نمی‌شد.

فاصله‌ی چندانی با شهر نداشت. می‌توانست نگهبان‌های روی دیوار را ببیند. شاید حدود یک کیلومتر یا کمتر با شهر فاصله داشت. از این فاصله باید می‌توانست، حداقل جادوی زمین که در دیوار اول بود را ببیند. ولی هیچ جادویی در دیوار تشخیص نمی‌داد. در دیوارهای طبقه‌های دوم و سوم هم جادویی تشخصی نمی‌داد. جادوی دیوارهای شهر، از میان رفته بود. چنین چیزی نمی‌تواند طی یکی دو روز اتفاق بیفتد. سال‌ها زمان لازم بود تا آن جادوهای باستانی نابود شوند.

کمی بعد به دروازه شهر، یا در حقیقت به رودخانه‌ای که جلوی دیوار بود رسید. پل بزرگی روی رودخانه بنا شده بود. از روی پل رد شد و به دروازه شهر رسید. به دیوار نگاه کرد، از فاصله‌ی کمتر هم چیزی از جادوی زمین در دیوارها تشخیص نمی‌داد. دروازه باز بود. هر طرف دروازه دو نگهبان نیزه به دست ایستاده بودند. به آن‌ها نزدیک شد و پیش از آنکه به آن‌ها برسد از اسب پیاده شد و پیاده به سمتشان حرکت کرد. سرکش همان‌جا ایستاد و دنبالش نرفت و گفت: حس خوبی به اینجا ندارم. و برگشت و از پل رد شد و به سوی دیگر رودخانه رفت. آرش به نگهبان‌های دروازه رسید و گفت: «از دهکده‌ی برج می‌آیم. به دهکده حمله شده. می‌خواهم خردمند را ببینم.»

یکی از نگهبان‌ها گفت «با این سر و وضع؟ با این وضعیتی که داری، نمی‌توانی وارد شهر شوی؛ چه برسد به اینکه به معبد مقدس بروی و با خردمند بزرگ دیدار کنی!»

آرش نگاهی به لباس‌های خودش انداخت. خاکی بود، سر و وضع بهم ریخته‌ای داشت. خون روی لباس‌هایش خشکیده بود. فکر کرد: «احتمالا خون پگاه، امیدوارم زنده بمونه.» و گفت: «از وضعیت جنگی میام. دوستانم کشته شدن. نیاز به کمک داریم.»

نگهبان گفت: «پاکی ارزشی والاتر از زندگی است! من اجازه ندارم کسی را با این وضعیت به شهر راه بدهم. پاکی شهر برای پاسداری زندگی همه‌ی شهروندان است. این دستور مستقیم خردمند است. هر آلودگی‌ای که وارد شود ممکن است باعث بیماری عده زیادی شود و جان‌های عزیزی از دست برود. شرایط شما سخت است، متاسفم، درک می‌کنم. اما من دستورهای خودم را…»

آرش حرفش را قطع کرد و گفت: «در دستورهای شما باید جایی برای شرایط بحرانی باشد.»

نگهبان به همکارش نگاه کرد تا از او تایید بگیرد، نگهبان دیگر با سر تایید کرد و او گفت: «می‌توانم فرمانده دروازه را خبر کنم. ایشان تصمیم بگیرند.»

آرش گفت «لطفا عجله کنید.» و شروع به تکاندن خاک از سر و رویش کرد تا شاید سر و روی پاکیزه‌تری داشته باشد. ناخودآگاه به این فکر کرد که با جادو لباس‌هایش را پاک کند، اما این فکر را از سرش دور کرد. می‌دانست مردم این شهر، اگر از یک چیز بیشتر از آلودگی بدشان بیاید، جادو است. یاد حرف نگهبان افتاد که به تمسخر می‌گفت: «هیچ جادوگری حق ورود به زیگاک را ندارد! زیگاک شهر روزگار جدید است و روزگار جدید جایی برای جادو ندارد؛ جایی که علم و خرد باشد، جادو و خرافه نیست.»

زمان برد تا نگهبانی که رفته بود، با فرد دیگری که لباس‌هایش نشان می‌داد شخص مهم‌تری است باز گردد. مردی که تازه آمده بود رو به آرش کرد و گفت: «من فرمانده دروازه هستم. چه مشکلی پیش آمده مرد جوان؟»

«من شکاربان دهکده برج هستم.» آرش پاسخ داد و فکر کرد، بهترین شغل در دهکده برج احتمالا اینجا هیچ اهمیتی برای هیچ‌کس ندارد. می‌خواست خودش را پسر نگهبان برج معرفی کند، اما همه می‌دانستند نگهبان جادوگر است. فکر کرد: «برای مردم زیگاک، پسر یه جادوگر بودن چیز خوبی نیست. بجز اون، پسر کسی بودن، اعتباری برای آدم درست نمی‌کنه.» به چهره‌ی فرمانده برج نمی‌خورد اسم چنین شغلی را تابحال شنیده باشد، یا حداقل به عنوان یک شغل مهم نشنیده بود. ناچار حرفش را ادامه داد؛ «به دهکده برج حمله شده. نیاز به کمک داریم.»

فرمانده دروازه، برج بلندی که نزدیک دروازه بود را نشان داد و گفت: «بالای آن برج هفت روز در هفته، سه نفر به نوبت نگهبانی می‌دهند و به نقطه‌ای در آن دور؛» به سمت غرب جایی در کوهستان اشاره کرد که تقریبا مسیر دهکده برج بود و ادامه داد: «به آسمان خیره می‌شوند. همه‌ی شبانه روز. هر ساعتی از روز و هر ساعتی از شب، یک جفت چشم به آنجا دوخته شده است. چرا؟ که نور نارنجی در آسمان ببینند و به فرمانده دروازه، که منم، خبر بدهند و فرمانده دروازه به فرمانده شهر اول خبر بدهد و او به فرمانده ارتش خبر بدهد که او به خردمند خبر بدهد و او دستور بدهد نیروها برای جنگ به سمت دهکده برج بروند. اطلاعی از آخرین باری که نور نارنجی دیده شده در دفاتر ارتش نیست. در دویست سال اخیر هیچ وقت نور نارنجی دیده نشده. قبل از آن هم نظم مناسبی در دفاتر نبوده، نه اینکه نور نارنجی دیده شده باشد. حالا بعد از این همه خرجی که برای دیدن نور نارنجی کرده‌ایم؛ یک مرد جوان آمده که ما لشکری بفرستیم برای جایی که به آن حمله نشده؟ آن هم مرد جوانی که نامه‌ای از ریش سفید ندارد. طبق قوانین دهکده برج، مرد جوان؛ هر خبری باید توسط چاپار رسمی و با نامه‌ی مهر و امضا شده‌ی ریش سفید به خردمند برسد.»

آرش می‌دانست وقتی به دهکده حمله شود نور نارنجی از برج به آسمان می‌رود و از فاصله‌‌ی زیاد دیده می‌شود. اما نارنجی، دیر بود. نارنجی تشخیص برج بود، نه تشخیص نگهبان. نوشته‌ی کتابی که در خانه کیومرث خوانده بود را به یاد آورد: «نارنجی اخطار برج است، به نگهبان. نگهبان باید هوشیار باشد، هر آینه نگهبانی که با نارنجی از جنگ مطلع شود؛ خواهد مرد. که نارنجی، پس از مرگ چندی مرد و زن در نزدیکی برج است و برای نجات نگهبان ناآگاه بسی دیر.» باید اشکان به شهر رسیده باشد. چاپار تا ظهر می‌تواند برسد. لشکر باید قبل از نارنجی آنجا باشد که بتواند در برابر حمله بیش از ۴۰۰ نفر و آن همه درنده‌های مقاومت کند. نمی‌توانست همه چیزی که می‌داند را به فرمانده برج بگوید و نمی‌توانست سکوتش را طولانی کند. پرسید: «از زمانی که نارنجی را ببینید؛ چقدر طول می‌کشد تا نیروهای شما به دهکده برج برسند؟ فرض کنیم نارنجی را امروز عصر ببینید.»

فرمانده دروازه جواب داد. «لشکر ما بسیار نیرومند و سریع است. بهترین لشکر پادشاهی، در این شهر اقامت دارد. کمتر از یک روز نیروی عظیمی به دهکده برج می‌فرستیم.»

کمتر از یک روز، برای دهکده خیلی دیر بود. آرش فکر کرد: «اگه حمله امشب شروع بشه و نارنجی رو امشب ببینند در بهترین حالت فردا شب به دهکده می‌رسند. این اصلا خوب نیست. خیلی دیره. برای سوزاندن جنازه‌ها می‌رسند.» آرش پرسید: «برای اینکه کمی بهتر متوجه شده باشم؛ اگر امروز عصر نارنجی را ببینید؛ فردا عصر لشکر در در دهکده است؟»

فرمانده دروازه جواب داد؛ «مرد جوان، حرکت دادن یک سپاه بزرگ مانند راه افتادن یک چاپار نیست و هنوز چاپاری از دهکده به ما نرسیده. اگر خطری بود، چاپار اینجا بود. اما نگران نباش. دهکده شما قوی‌تر از چیزی است که فکر می‌کنی. اگرچه روش نگهبان جادوپیشه‌ی برج، مورد تایید خردمندان نیست؛ ولی نگهبان آن برج، قدرت زیادی دارد. به دهکده برگرد. اگر لازم باشد حتما نیروی کمکی ارسال خواهد شد.»

آرش فکر کرد: «پریسا برای این کارها بهتر از منه! کاش اینجا بود. پریسا همیشه یه ایده خوب داره برای اینکه با دروغ یا بی‌دروغ کار رو راه بندازه.» و ایده‌ای در ذهنش شکل گرفت. چرا که نه؟ می‌توانست کمی آب را گل آلود کند و این آدم‌های پاک را بترساند؛ سرش را پایین انداخت و با صدایی آرام گفت: «علت اینکه نارنجی هنوز دیده نشده این است که حمله هنوز شروع نشده. من اینجا آمدم، چون من لشکر دیوها را دیدم. موجوداتی که شبیه انسان راه می‌روند اما شباهتی به انسان ندارند. کوهی از پلیدی و پلشتی که روی دو پای سم دار راه می‌روند. حداقل پنج جادوگر قدرتمند دیو بین لشکر ۴۰۰ نفره‌ی آن‌ها هست. من از جادوی نگهبان برج می‌ترسم من از ناپاکی می‌ترسم. اما همین نگهبان جادوپیشه، تنها کسی است که بین آن نیروی پلیدی و این شهر قرار دارد.» حرفش که تمام شد، سرش را کمی بالا آورد و نگهبان‌ها و فرمانده دروازه را زیر چشمی نگاه کرد. نمی‌توانست در چشمشان نگاه کند و این همه دروغ بگوید. اما دروغ، چیزی بود که لازم داشتند بشنوند. فکر کرد: «دروغ، برای پاکی.» و در ذهنش خندید.

نگهبان‌ها با یکدیگر پچ پچ می‌کردند. دیوها موجودات واقعی نبودند. همه این را می‌دانستند. این حرف‌ها خرافات پیرزن‌ها بود. چیزهایی که با خرد نمی‌خواند. انسان نمی‌تواند سم داشته باشد. وجود انسان، نمی‌تواند مانند چیزی که از دیوها می‌گویند پر از پلیدی باشد. اما هر چقدر هم شما برای مردم توضیح دهید که حرف‌های ترسناکی که پیرزن‌ها در مورد بختک و آل و دیو زده‌اند هیچ پایه و اساسی ندارد؛ باز هم مردم داستان‌های ترسناک کودکی خودشان را فراموش نمی‌کنند. فرمانده دروازه به آرامی گفت: «چنین حرف‌هایی نباید زده شود. اما برای اینکه نگرانی‌ای در مردم شهر ایجاد نشود؛ با فرمانده‌ام صحبت می‌کنم که اگر امکان داشت، خردمند حرف شما را بشنود.» رو به یکی از نگهبان‌ها کرد و گفت: «یک دست لباس پاکیزه به این مرد جوان بدهید. من هماهنگ می‌کنم با خردمند دیدار کند. هرچه اینجا شنیدید را هم فراموش کنید.»

آرش جلوی دروازه منتظر بود تا لباس برایش تهیه شود و فرمانده دروازه با مجوز عبور برگردد. این بین به سمت دیوار رفت و به دیوار تکیه داد تا خستگی در کند. در حقیقت می‌خواست دستش را روی دیوار بگذارد تا اثر جادوی زمین را که باید در این دیوار باشد حس کند. اما هیچ اثری از جادوی زمین در آن دیوار نبود. چیزی بیشتر از آن جادویی همیشه در زمین هست در آن نبود. دست دیگرش را روی زمین گذاشت؛ خود زمین هم تمایلی نداشت جادویش را با کسی شریک شود؛ اما آرش می‌دانست می‌تواند از نیروی زمین استفاده کند. پیش خودش فکر کرد؛ «زمین با من مشکلی نداره؛ به نظر میاد حتی خوشحال هم بشه از جادوش استفاده کنم. اما بطور کلی تمایلی نداره جادوش استفاده بشه. همه چی به اون طبقه چهارم مربوط می‌شه. به نظر میاد وقتی طبقه چهارم رو اضافه کردن، سه تا پایینی از جادو پاک شده. دفاع خودشون رو ضعیف کردن ولی چرا باید نیستی را بالای سه جادوی دیگه قرار بدن؟» و ایستاد و به ساختمان سفیدی که بالاتر از همه بود نگاه کرد و بعد به کوهی که نزدیکشان بود نگاه کرد. قله کوه پوشیده از برف بود و دامنه آن قهوه‌ای. این شهر یک کوه کوچک بود در کنار کوه اصلی. و فکر کرد: «اما نباید اینجوری باشه!»

یکی از نگهبان‌ها برایش لباس آورد، حالا کمی تردید و نگرانی در رفتار نگهبان‌ها بود. حرف‌های آرش، نگرانشان کرده بود. لباس‌ها را پوشید. به او گفتند همه وسایل آلوده‌اش را باید بیرون دروازه بگذارد. همه وسایل آلوده‌اش شامل طلسم‌ها و شمشیری که طلسم کرده بود و کمان و تیرهایش می‌شد. اما احتمالا نیازی هم به آن‌ها نداشت. وسایلش را برداشت و به سمت سرکش رفت؛ از او اجازه گرفت و همه وسایلش را با طنابی که از نگهبان گرفت، به کمر سرکش بست. نگهبانی که طناب را برایش آورده بود پرسید: «بدون زین سواری می‌کنی؟ چاپارهای دهکده شما هم زین استفاده می‌کنند.»

آرش جواب داد «هیچ وقت نتونستم بهش زین ببندم. ولی سرعتش اینقدر زیاده که می‌شه سرکش بودنش رو تحمل کرد.»

نگهبان با تعجب او و اسب را نگاه کرد و بعد گفت؛ «اجازه عبور از دروازه تا اتاق بازرسی را داری. آنجا منتظر بمان.» و جلوتر راه افتاد تا مسیر را نشان دهد.

کمی بعد فرمانده دروازه برگشت و به آرش گفت همراهش برود. باید به ضلع مقابل دروازه در طبقه اول می‌رفتند. برای رفتن از هر دروازه به ورودی طبقه بعدی باید نصف طبقه را طی می‌کردند. آرش به همراه فرمانده دروازه از میان خانه‌ها و مغازه‌ها گذشت. گاهی زمین کشاورزی کوچکی می‌دید. ولی زمین‌های کشاورزی خیلی کمتر از آن بودند که نیاز چنین شهری را تامین کنند. از فرمانده پرسید؛ «این زمین‌ها برای کشاورزی این شهر به نظر کافی نیست؛ چطوری کفاف زندگی این شهر را می‌دهد؟» فرمانده نگاهی به زمین کشاورزی نزدیکشان انداخت و گفت. «بیشتر زمین‌های کشاورزی به بیرون شهر منتقل شده است. بعضی ها بجایشان خانه ساخته شده، بقیه هم به مرور تبدیل به باغ می‌شوند. شهر به سرعت رشد می‌کند و به برکت شاه و خردمند، امنیت برقرار است. بیرون دیوارها هم از نظر امنیت فرقی با درون دیوار ندارد.»

طبقه دوم به وضوح زیباتر بود. خانه‌ها انگار به تازگی ساخته شده بودند؛ چیزی از شهر باستانی‌ای که در کتاب کیومرث در موردش حرف زده شده بود؛ باقی نمانده بود. همه چیز جدید بود و لباس‌های همه مردم پاکیزه بود، انگار همه لباس‌ها نو باشد. وقتی به طبقه سوم رسیدند متوجه شد که طبقه دوم چندان هم زیبا نبوده و لباس‌هایشان هم از چشمش افتاد. الیاف طلایی و نقره‌ای در لباس‌های دو سه نفری که در این طبقه در خیابان دید؛ چشمگیر بودند. برای ورود به طبقه سوم مدتی منتظر ماندند تا تایید مجدد بگیرند. وقتی تایید گرفتند به سمت دیگر طبقه سوم رفتند و از پله‌ها بالا رفتند و به بالکن انتظار ورود به قصر رسیدند. نگهبانی که جلوی در قصر ایستاده بود به آرش نگاه کرد و گفت؛ «اجازه ورود به قصر به شما داده نشده است.» و در جواب نگاه متعجب فرمانده دروازه ادامه داد: «خردمند فرمودند خودشان به بالکن می‌آیند تا موضوع را بررسی کنند. منتظر بمانید.»

آرش به ساختمان سفید جدید نگاه کرد. کاملا سفید و کاملا پاک. هیچ غباری روی دیوارها نبود. دلش می‌خواست دستش را روی دیوار بکشد و ببیند آیا ذره‌ای خاک روی آن پیدا می‌کند یا نه. اما حتما این کار به نظر زشت می‌آمد. طبقه‌های پایین هم تمیز بودند اما تمیزی این ساختمان متفاوت بود. مطمئن بود کسی این ساختمان را تابحال تمیز نکرده. این نوع تمیزی را می‌شناخت. نفس عمیقی کشید؛ بوی قوی اکلیل کوهی می‌آمد که می‌دانست بجز او کسی اینجا آن را حس نمی‌کند. فکر کرد: «جادوی نیستی.» چیزی که در خنجر سیمین استفاده شده بود. خنجر سیمین هم از همین شهر آمده بود. جادویی که صدها سال خانه نادیدنی اولین نگهبان را تمیز نگه داشته بود. جادویی که می‌توانست هر چیزی را نابود کند. حتی خود جادو را. این همان چیزی بود که جادوهای دیوارهای پایینی را از بین برده بود. دلش می‌خواست بداند این اتفاق در چند سال افتاده ولی پرسیدن آن عواقبی داشت. باید اعتراف می‌کرد که می‌داند این ساختمان از اول اینجا نبوده و این چیزی نبود که او مجاز به دانستنش باشد. این اطلاعات از بین رفته بود. به خودش گفت: «خردمند باشم نه جادوگر. اینجا مثلا شهری پاک از جادو و خرافاته!» و در فضایی که مملو از جادو بود، منتظر خردمند ماند. ظهر شده بود و خورشید میان آسمان بود. ذهنش را روی سیمین متمرکز کرد. به برج شکاربان رسیدی؟ ولی پاسخی نشنید. حتما فاصله بیشتر از آن بود که بتوانند حرف بزنند.

***

  خورشید از وسط آسمان کمی به سمت غرب رفته بود که سیمین به نزدیکی برج شکاربان رسید. اشکان از پنجره ناهار خوری او را دید که به سمت برج می‌دود. بالا رفت و نردبان را برایش پایین انداخت. سیمین هیچ کدام از وسایلش را همراه نداشت. از نردبان به سرعت بالا آمد و پرسید: «برای جنگ چیکار کردن؟» اشکان گفت: «حرفهای من رو جدی نگرفتن.» به ناهارخوری رسیدند. سیمین پریسا را دید و به سمتش دوید و او را در آغوش گرفت و گفت: «خیلی گرسنه ام! پریسا برات یه خبر خوب دارم یه خبر بد. کدوم رو اول دوست داری بشنوی؟»

پریسا گفت: «اول خبر خوب! هرچند به سر و وضعی که داری، خبر خوب داشتن نمی‌خوره.»

سیمین گفت «شیردال دیدم! شیردال واقعی! سه تا. بی نظیرند. زیبا، عظیم، با چه وقاری پرواز می کنند. خیلی به یادت بودم.»

پریسا از ذوق بالا و پایین پرید و پرسید «واقعا؟ پرهاشون چه رنگی بود؟ چقدری بودند؟»

«خبر بد اینه که؛» سیمین بدون جواب دادن به سوالهای پریسا ادامه داد: «توی لشکر دشمنن. احتمالا به زودی تبدیل به غذاشون بشیم.»

پریسا و اشکان هر دو با وحشت گفتند: «شیردال توی لشکرشون دارند؟»

«کاش فقط شیردال بود.» سیمین روی صندل نشست و گفت: «سه تا شیر بالدار هم دارند که از شیردال هم ترسناکتر بودند. یه چیزی بخوریم بریم شورا رو بهم بریزیم! این پیرهای خرفت نمی‌دونن با چی طرفند. اگه با همون سرعت حرکت کنند قبل از غروب به محدوده برج می‌رسند. اگه آدمها رو در نظر نگیریم؛ 30 پلنگ، 5 شیر، 30 گرگ، سه شیر بالدار، سه شیردال توی لشکرشون هست که همه شون توی شب بهتر از آدمها می‌بینند. من هیچ دلیل نمی‌بینم که برای حمله تا صبح صبر کنند. امشب بهمون حمله می‌کنند. تو بودی این کار رو نمی‌کردی؟»

پریسا که مخاطب سوال آخر بود گفت: «شیردال شکارچی روزه ولی پدربزرگ می‌گفت: روز شکار کردن شیردال از زور زیادشه نه از شب کوری. اونا هم شب بهتر از آدم می بینند. درست میگی. براشون انتخاب خوبیه که شب حمله کنند.»

اشکان گفت «انگار درباره چیزی که برای دهکده کناری اتفاق میفته حرف می زنید! این بلا قراره سر خودمون بیاد. وسایلت رو چیکار کردی؟»

«باید هوششون رو تحسین کنی.» سیمین این را گفت و ادامه داد؛ «دیو یا هرچی، برنامه خوبی برای نابود کردن ما طراحی کردن. باید تحسینشون کرد. یه چیزی بخوریم و بریم. همه وسایلم رو توی جنگل چال کردم. جهت باد رو عوض می‌کنند که جلوشون رو بتونن بو کنن. با اون همه درنده‌ای که دارند کار خیلی مفیدیه. هر چیزی که می‌تونستم بریزم رو ریختم بره که هم سبکتر بشم هم کمتر بو بدم. تعریف کن چی شده از وقتی اومدی؟»

اشکان بطور خلاصه، ماجرای خودش و ریش سفید و شورا را تعریف کرد. داستان دست بستن و دستگیری را به عمد از ماجرا بیرون گذاشت که سیمین را عصبانی نکند. پدر ساسان را هم از جلسه حذف کرد. نمی‌خواست سیمین را یاد ساسان بیندازد؛ هم دلش نمی‌خواست سیمین را آزار بدهد و هم نمی‌خواست مجبور شود استفراغ سیمین را از کف ناهار خوری پاک کند. غذا که تمام شد؛ پریسا اسلحه‌ها و سنگهای طلسم که از اتاق آرش آورده بود را به آن‌ها نشان داد و گفت «هیچ دیدی ندارم این سنگها چیه.» سیمین گفت «من کمی ازشون می‌فهمم ولی اینا خیلی سختتر از اونه که من ازشون سر در بیارم. دو خنجر از روی میز برداشت، هر کدام را بو کرد و گفت. «پریسا این دوتا رو تو بردار. با خنجر خوب مبارزه می‌کنی. اینا هم بهتر از خنجر معمولی می‌برند احتمالا.» و به گرز اشاره کرد و گفت؛ اون که تکلیفش روشنه. یک خنجر دیگر روی میز بود؛ خنجر باریکی بود. آن را بو کرد و گفت؛ «این برای من.» پریسا با تعجب به سیمین گفت: «آدم اگه اخلاق سگی رو ادامه بده بویاییش قوی میشه؟» سیمین خندید و گفت: «از اون نیست؛ ولی یکمی می‌تونم جادو رو بو کنم. آرش هم درست نمی‌دونه چرا. خودم هم. شمشیر که به کار من نمیاد.» شمشیرهایی که روی میز بود را بو کرد و یکی از آن‌ها را به اشکان داد و دیگری را به پریسا. تیرهای مختلفی هم بود که بین خودشان تقسیم کردند. سیمین گفت «کمان رو من بر میدارم. کمان خودم رو توی جنگل از ترسم ول کردم. عجب کمانی هم بود.» اشکان و پریسا با سر تایید کردند.

«یه جلسه شورای دیگه لازم داریم. نمی‌دونم چطوری قراره جمعشون کنی برای جلسه.» سیمین این را به اشکان گفت و به سمت برج شرقی رفت و گفت: «فکرهات رو بکن تا بیام.» و به اتاق خودش رفت تا خنجری که پدرش بهش داده بود را بردارد. امشب دیگر نگرانی نزدیک بودن آن جادو با پوستش را نداشت. نگرانی‌های خیلی بزرگتری داشت. در ذهنش آرش را تصور کرد و گفت: من رسیدم به برج شکاربان. سالمم. اما جوابی نبود. شاید فاصله خیلی بیشتر از آن بود که بتوانند حرف بزنند.

***

اشکان با کمک پدرش، نگهبان و ریش سفید را راضی کرد که جلسه شورا را مجددا برقرار کنند. این بار پدر ساسان در جلسه نبود. وقتی همه آمدند ریش سفید رو به اشکان گفت «چه موضوع جدیدی داریم؟»

سیمین که در ساعات گذشته بطور مداوم با ترس و فکر مردن دست به گریبان بود، خیلی تمایلی به رعایت اصول و آداب معاشرت نداشت. بجای اشکان که مخاطب سوال بود پاسخ داد و گفت: «من لشکر دیوها رو دیدم. چهارصد و بیست دیو. سه شیربالدار، سه شیردال، سی پلنگ، سی گرگ و پنج شیر. از چهارصد و بیست نفر حداقل چهار نفر جادوگرن. وسط لشکرشون، یه تیر بلند چوبی هست که چهار شیر جابجاش می‌کنن. دست یک جادوگر روی تیر چوبی بود. به نظر میاد این تیر چوبی چیزیه که لشکرشون رو نامرئی میکنه. تا پای برج هم بیان نمی‌بینیدشون.»

نگهبان که به پشتی صندلی‌اش تکیه داده بود و پایش را روی پای دیگر انداخته بود با آرامشی که نشان از ناباوری‌اش بود؛ پرسید: «چطوری این همه دیو و دد تو را ندیدند و سالم برگشتی؟» وقتی جمله‌اش تمام شد ناخودآگاه ایستاد و به اطراف نگاه کرد. وقتی سوال را پرسید، سیمین روبرویش بود؛ ولی دیگر آنجا نبود. همه اعضای جلسه به اطراف نگاه کردند. سیمین دوباره همان‌جا ظاهر شد و گفت. «جادوی آرش. آن‌ها هم مثل شما، نمی‌توانستند من را ببینند.»

نگهبان روی صندلی اش نشست. جادوهای زیادی بلد بود، جادوهای زیادی استفاده کرده بود، ولی این فرق داشت. هیچ نشانی از سیمین حس نمی‌کرد و بعد دوباره سیمین همان‌جا بود. سیمین می‌دانست تاثیری که مد نظرش بوده را روی جلسه گذاشته؛ حالا به حرفش بیشتر بها می‌دادند. از نظر خودش، حالا او رییس جلسه بود. رو به نگهبان گفت: «نگهبان! شما چند نیزه می‌توانید هم زمان با جادو پرتاب کنید؟ فرض کنید نیزه ها را پایین برج چیده باشیم.»

نگهبان کمی فکر کرد و جواب داد: «اگر در برج باشم، ده نیزه هم‌زمان را می‌توانم پرتاب کنم اما اگر هدفگیری دقیق لازم داشته باشد، دو نیزه هم زمان.»

«نیاز به تعداد زیاد و قدرت زیاد داریم. اما هدفگیری دقیق لازم نداریم.» سیمین این را گفت و توضیح داد: «اندازه‌ی آن چتر، جوری نیست که بتوانند کامل در دره پخش شوند. وقتی دیدمشان خیلی فشرده به هم‌دیگر حرکت می‌کردند. وقتی برسند هم باید پیش هم بمانند. من اگه نزدیک برج باشم می‌توانم جادویی که برای تغییر جهت باد بکار می‌برند را حس کنم و بگویم چه وقتی و به چه جهتی نیزه‌ها را پرتاب کنید. فکر می‌کنم حمله امروز غروب باشد. آن‌ها دید شب بهتری از ما دارند؛ دلیل ندارد تا صبح صبر کنند.»

ریش سفید پرسید: «چطور میدانی که نیزه از آن جادو عبور می کند؟»

«خیلی ساده.» سیمین این را گفت و یاد توضیح آرش افتاد که اگر دنیا را بیرون کنی دنیا تو را بیرون می‌کند و در ذهنش خندید و گفت: «من از آن جادو عبور کردم. نیزه هم عبور می‌کند. باید ده تا ده تا پشت سر هم نیزه‌ها را پرتاب کنید تا وقتی که مجبور شوند از زیر چتر فرار کنند و بیرون بیایند یا اینکه جادوگرشان تمرکزش را از دست بدهد و چتر از بین برود. نیزه‌ها باید در فاصله نیم تا یک متری از سطح زمین مستقیم پرواز کنند. اینجوری هم به درنده‌ها صدمه جدی می زند هم به انسان‌ها.»

نگهبان گفت: «هر چیزی هزینه ای دارد. ولی شدنی است. با قدرت من شدنی است.» و مکثی کرد و گفت «اما اون بیرون نزدیک برج، برای شما خیلی خیلی خطرناک است و من هم نمی‌توانم شما را داخل برج ببرم.»

«من ازش مواظبت می‌کنم.» اشکان این را گفت و اضافه کرد؛ «وقتی سیمین نقشه‌ای می‌کشه که برای خودش خطرناکه؛ یعنی راه دیگه‌ای نیست.»

نگهبان رو به ریش سفید کرد و گفت «با توجه به تغییرات جدید؛ پیشنهاد می‌کنم درخواست کمک با چاپار بفرستیم. جادوی نارنجی شاید دیرتر از چیزی اتفاق بیفتد که می‌خواهیم. خود برج آن را انجام می‌دهد و زمان بندی خودش را دارد.»

ریش سفید پرسید: «نظر پهلوان هم همین است؟»

پهلوان با سر تایید کرد. ریش سفید گفت: «من نامه را به ماهدخت می‌دهم که به شهر ببرد. اما فکر نمی کنم قبل از غروب به شهر برسد. زودتر از فردا شب نیروی کمکی از شهر نخواهد رسید.»

سیمین گفت «آرش به شهر رفته. امیدوارم موفق شود نیرو کمکی بیاورد.»

ریش سفید سرش را تکان داد و گفت: «بدون نامه‌ی من، احتمالش کم است.»

*** خردمند، همانطور که شما انتظار دارید، مردی با مو و ریش سفید بلند و صاف بود که لباس سفیدی به تن کرده بود. در نگاه اول، انسان امروزی را یاد گندالف سفید می‌انداخت. اما آرش ارباب حلقه‌ها را نخوانده بود. بنابراین یاد ریش سفید دهکده خودشان افتاد. ریش سفید، خموده و پیر بود ولی خردمند، پیر و استوار بود. شمشیری به کمرش بسته بود که غلافش با جادوی زندگی طلسم شده بود. لباس ساده ابریشمی‌اش طلسم‌هایی داشت که بعضی از آن‌ها به چشم آرش آشنا نبود. اما می‌دانست به چشم بقیه مردم، او فقط یک پیرمرد استوار بود در لباسی ساده.

«درود بر خردمند بزرگ.» فرمانده دروازه این را گفت و تا کمر خم شد. آرش هم به پیروی از او کمر خم کرد.

«درود بر شما.» و نگاهی به آرش کرد و نفس عمیقی کشید و پرسید: «ایشان مرد جوانی است که از دهکده برج برای درخواست کمک آمده؟»

«بله خردمند بزرگ.» فرمانده دروازه که تازه ایستاده بود این را گفت و رو به آرش ادامه داد: «سخن‌هایی در مورد چیزهای ناگفتنی و خرافاتی نزدیک دروازه گفت. حرف‌هایی که بیان آن‌ها نیز باعث ناپاکی است. طبق دستور شما، به خدمت آوردمش تا خودتان صحبت کنید.»

خردمند رو به آرش کرد و پرسید: «چه چیزی باعث شده فکر کنید نگهبان جادوپیشه دهکده نمی‌تواند از پس حمله دشمنان بر بیاید؟»

آرش نمی‌دانست با چه ادبیاتی باید جواب بدهد؛ در شهر خرد و پاکی، روبروی بالاترین مقامی ایستاده بود که سمبل مبارزه با جادو بود؛ سمبل برتری خرد بر خرافه و جادو. اما آرش چیز دیگری می‌دید. خردمند، هر ادعایی که داشت؛ قطعا جادوگر قدرتمندی بود. «نیروهای زیادی را دیدم. از آدم و حیوانات وحشی و بعضی از آن‌ها، شاید چهار نفر یا بیشتر، به نظر می‌آمد به سبک مردم شمال از خردمندی به دور بودند.» اگر گفتن آن حرف‌ها و اشاره به دیو و جادو جلوی دروازه، باعث ناپاکی بود؛ پس باید اینجا با ادبیات متفاوتی با خردمند صحبت می‌کرد. اگر این مرد جادوگر، ادعا می‌کرد جادوگر نیست، پس آرش هم نباید حرفی از جادو می‌زد.

در این لحظه خردمند کاری کرد که فرمانده دروازه هرگز ندیده بود. خردمند خندید. با صدای بلند خندید. خنده‌ای که کاملا از خوشی بود. وقتی خنده‌اش تمام شد، گفت: «مرد جوان!» دستش را جلو آورد تا با آرش دست بدهد. آرش دست او را گرفت. خردمند کمی دست آرش را نگه داشت و وقتی دستش را رها کرد ادامه داد؛ «دوست ندارم در آینده در سیاهه دشمنان تو باشم. چه چیزی الان خوشحالت می‌کند؟»

آرش می‌دانست دست دادن بین جادوگران؛ معادل کشتی گرفتن بین پهلوانان است. یک زورآزمایی دوستانه برای اینکه قدرت طرف مقابل را ارزیابی کنی. او میدانست خردمند یک جادوگر قدرتمند است که از نیستی و زندگی استفاده می‌کند و بیشتر از نیستی. شاید خنجر سیمین را همین مرد ساخته باشد. خردمند هم حالا می‌دانست آرش چه جور جادوگری است. آرش کمی تلاش کرد که قدرتش را کمتر نشان بدهد؛ اما بعید بود موفقیت زیادی به دست آورده باشد. آرش جواب داد: «از شما خواهش می‌کنم، همان کاری را بکنید که اگر الان نارنجی را دیده بودید، انجام می‌دادید.»

خردمند به نگهبانی که دم در ورودی طبقه چهارم ایستاده بود نگاه کرد و گفت: «فرمانده ارتش را احضار کنید.»

اندکی بعد، در طبقه چهارم، که آن‌ها اجازه ورود به آن را نداشتند باز شد و مرد درشت هیکلی از آن خارج شد. خردمند گفت: «همین الان آماده‌ترین گردان سواره را برای کمک به دهکده برج بفرستید.»

مرد درشت هیکل سر خم کرد و گفت «انجام می‌شود.»

خردمند رو به آرش کرد و گفت «کمی استراحت کن و با لشکر به سمت دهکده برگرد یا اینجا در امنیت بمان. هر کدام که دوست داری.»

آرش گفت «دهکده و دوستانم به من نیاز دارند.»

«حتما همین طور است.» خردمند این را گفت دستش را بالا آورد. آرش وقتی تا کمر خم شدن فرمانده دروازه را دید، فهمید که این به معنی تمام شدن وقت آن‌ها در حضور خردمند بزرگ است. خردمند داخل ساختمان طبقه چهارم شد و نگهبان در را پشت سرش بست. آرش هم به دنبال فرمانده دروازه، از پله‌ها پایین رفت تا به دروازه بازگردد. وقتی به دروازه رسیدند، فرمانده دروازه که واکنش خردمند را دیده بود سعی کرد رفتار بهتری با آرش داشته باشد. ناهار برایش آوردند و به او جایی برای استراحت دادند و گفتند وقتی لشکر آماده شود، خبرش می‌کنند.

آرش یک درگیری ذهنی جدید داشت. چرا یک جادوگر، اینقدر تلاش می‌کند ادعا کند جادو نمی‌کند؟ همه تار و پود لباس خردمند، پر از انواع طلسم بود. چرا همه جادوهای دیوارها از بین رفته، اما آن بالا، پر از جادوی «نیستی» است؟ چرا بجای تعادل بین چهار جادو، باید یکی به بقیه برتری پیدا کند؟ اگر قرار است یکی برتری پیدا کند، چرا یک انسان باید طرفدار برتری پیدا کردن نیستی باشد؟ اما بجای اینکه جواب سوال‌هایش را پیدا کند، خوابش برد.

***

لشکر سریعتر از چیزی که آرش انتظار داشت، آماده شد. هنوز چند ساعتی تا غروب آفتاب مانده بود که آرش از دروازه بیرون آمد و لباسهای خودش را پوشید و سوار سرکش شد. لشکر آماده حرکت بود. یک سوار به سوی او آمد و گفت: «من فرمانده این گردان هستم. شما آن جوانی هستی که از دهکده برج آمده؟» آرش جواب داد: «بله!» فرمانده گردان گفت «حرکت کنیم. من و شما جلوتر از بقیه می رویم.» و رو به کسی که کمی عقب تر از خودش بود گفت، «حرکت می‌کنیم.» و او رو به پشت سرش فریاد زد «گردان، حرکت!» و فرمانش توسط افراد دیگری تکرار شد. همه به سوی دهکده برج حرکت کردند.

حدود دو ساعت بدون توقف حرکت کردند. آرش خوشحال بود که توقفی ندارند، اما هر لحظه منتظر بود که دستور توقفی صادر شود. از فرمانده پرسید: «برای استراحت توقفی دارید؟» فرمانده پاسخ داد: «از سمت خردمند دستور دارم که با بیشترین سرعت به دهکده برسیم.» به پشت سرش نگاه کرد و گفت: «گردان من می‌تواند بدون توقف تا دهکده حرکت کند. ما یکی از گردان‌های برتر لشکریم. برآودرمان این است که تا سپیده صبح به دهکده برسیم.»

آرش جواب داد: «فکر می‌کنم حمله دشمن همان حدود سپیده صبح باشد.» و فکر کرد؛ «شاید حتی قبل از شروع نبرد برسیم. سریعتر از چیزی شد که فکر می کردم.» و در جواب این فکر، روبرویش در دوردست جایی در سمت غرب در کوه‌ها آسمان نارنجی شد. خورشید داشت غروب می‌کرد. اما نارنجی شدن آسمان در آن بخش از کوهستان، نور غروب خورشید نبود. جادویی بود که آسمان دهکده را نارنجی کرده بود. سرکش که نگرانی آرش را حس کرد، سرعتش را بیشتر کرد، در کنار آرش فرمانده گردان هم سرعتش را بیشتر کرد. او هم مثل همه فرمانده‌ها می‌دانست نارنجی شدن آسمان دهکده برج به چه معنی است. باید عجله می‌کردند. بعد از چند صد سال، او اولین فرمانده‌ای بود که این شرایط را تجربه کرده بود. پیش خودش فکر کرد: «بعد از این ماجرا مقام بالاتری می‌گیرم.»

فرمانده گردان که در فکر ترفیع گرفتن بود، دستور داد همه بدون توقف سواری کنند. «هرکس جا ماند، بعد به دادگاه نظامی می‌فرستیم. امشب هیچ توقفی در کار نیست. هیچ استراحتی در کار نیست. با تمام سرعت به پیش.» و اسبش را پیش راند.

هوا تاریک شده بود که یکی از پیش قراول‌ها که حالا جلوتر از آرش و فرمانده می‌رفتند برگشت و گفت از غرب یک سوار تنها دارد به سمت آن‌ها می‌آید. فرمانده گفت: «بدون توقف ادامه می‌دهیم.» سوار وقتی نزدیک شد، برای فرمانده دستی بلند کرد و اسبش را با مهارتی مثال زدنی چرخاند و کنار فرمانده قرار گرفت. آرش او را شناخت. مادر سمین، ماهدخت، یکی از چاپارهای دهکده بود. بخاطر آورد که مادرش قرار بود با ماهدخت صحبت کند. حالا این خاطره چقدر به نظرش دور بود. چقدر دست نیافتنی. به سیمین فکر کرد سیمین! دارم با لشکر کمکی میام. پونصد نفر تقریبا و سیمین جواب داد وضعیت وحشتناکه نمی‌تونم حرف بزنم.

«من چاپار دهکده برجم، نامه درخواست کمک ریش سفید را آورده‌ام.» ماهدخت به فرمانده گفت و فرمانده پاسخ داد: «به درخواست این مرد جوان، در راه دهکده شما هستیم. به شهر بروید و استراحت کنید. میدان نبرد جای چاپارها نیست.» ماهدخت سر خم کرد و گفت، «این میدان نبرد، خانه من است. همراه شما برای نبرد می‌آیم.» و کمی سرعت اسبش را کم کرد تا به عنوان احترام، عقب‌تر از فرمانده باشد. کمی بعد نزدیک آرش رفت و گفت: «ممنونم آرش!» آرش گفت «امیدوارم به موقع برسیم.»

از چنارستان رد شده بودند، بیش از نصف راه را آمده بودند. آرش به پشت سر و سمت چنارستان نگاه کرد. تلاشش برای رسیدن به شهر از راه مرگ، فایده داشت. داشتند برای کمک می‌رفتند. هنوز تا طلوع آفتاب مدتی مانده بود. اوایل صبح می رسیدند. اما ناگهان چیز عجیبی شنید. فرمانده فرمان توقف داد. فرمانش تکرار شد و همه ایستادند. آرش متحیر پرسید: «چرا؟ هنوز راه زیادی مونده!» و چشمش به ماهدخت افتاد که داشت گریه می‌کرد. بعد به سمت دهکده نگاه کرد. آسمان سرخ رنگ شده بود.

«اگر در خطر باشی، نگهبان آنجاست. مگر زیر آسمان سرخ. اگر آسمان سرخ شد، فرار کن.» حرفی که از بچگی به آن‌ها زده بودند را به خاطر آورد. «مگر زیر آسمان سرخ.» و فکر کرد «نگهبان دیگر آنجا نیست.»

فرمانده از اسبش پیاده شد. و گفت «امشب را همین‌جا می‌مانیم. فردا صبح به شهر بر می گردیم.»

آرش گفت: «باید بریم کمک!»

فرمانده گفت: «کسی نمی‌تواند از زیر آسمان سرخ عبور کند. هیچ‌کس. آسمان سرخ تا دو بار ماه کامل آنجا می‌ماند و هیچ‌کس نمی‌تواند وارد دهکده شود. متاسفم. ولی شما دو نفر احتمالا تنها افرادی هستید که از دهکده زنده مانده‌اید. چیزی که به ما آموزش داده‌اند این است که از زیر آسمان سرخ، چه دشمن چه دوست، کسی زنده بیرون نمی‌آید.»

آرش همه اینها را می‌دانست. نیاز به توضیح نبود. اما او قول داده بود که کمک بیاورد. بی اختیار گفت «من به سیمین قول دادم.» در ذهنش سیمین را تصور کرد و گفت سیمین فرار کن. نگهبان مرده. ولی جوابی نشنید.

آرش می‌دانست سرخ شدن آسمان، فقط یک رنگ یا نور نبود. سرخ، واکنش برج نگهبانی به کشته شدن نگهبان بود. نفرین سرخ برج. همه در نیم کره‌ای سرخ رنگ، که بزرگتر از دهکده بود گیر می‌افتادند. برای مدتی که می‌گفتند دو بار ماه کامل است ولی کسی از آن اطمینانی نداشت. اما آرش می‌دانست. اولین ماه کامل بعد از مرگ همه جاندار‌هایی که در نیم کره‌ی سرخ گرفتار شده بودند. وقتی هیچ موجود زنده‌ای بجز گیاهان، زیر سقف سرخ باقی نمانده باشد؛ با ماه کامل بعدی سرخ از بین می‌رود و موجودات زنده می‌توانند به دهکده وارد شوند. ذهنش به سرعت گزینه‌های مختلف را بررسی می‌کرد. می‌دانست سرخ سه لایه جادو دارد؛ لایه بیرونی و درونی آتش بود، از جادوی زندگی و لایه وسطی، نیستی بود. هیچ راهی برای عبور کردن از آن بلد نبود. هر چیزی که از جادوی زندگی عبور می‌کرد را نیستی نابود می‌کرد و برعکس. فقط یه راه داشت. آب. فقط آب می‌توانست از هر دو عبور کند. اما فقط خود آب می‌توانست عبور کند. آب، جادوی زندگی را پاک می‌کرد اما نیستی را تقویت می‌کرد. هیچ چیزی همراه آب از لایه وسط جادوی سرخ عبور نمی‌کرد.

سرخ به کسی که داخل آن گیر افتاده صدمه‌ای نمی‌زند؛ فقط صبر می‌کند تا همه بمیرند یا نگهبان جدیدی پیدا شود. راه دیگری هم بود. حالا بخاطر آورد. آرش فکر کرد: «نگهبان جدید. اگر یک جادوگر دیگر نگهبان شود، می‌تواند انتخاب کند سرخ چه زمانی تمام شود. می‌توانم به برج بروم و راهی پیدا کنم که نگهبان جدید شوم.» و بعد واقعیت به صورتش سیلی زد. برج مرکز سرخ بود و او بیرون سرخ. مشکل اصلی این بود که چطور از سرخ عبور کند. به آسمان سرخ مقابلش نگاه کرد و گفت: «من قول دادم.»

سرکش حرکت کرد. ماهدخت از میان اشکهایش آرش را دید که سوار بر اسبش به سمت کوه می‌رفت. آرش را صدا زد؛ ولی آرش بدون اینکه جوابی بدهد یا رویش را به سمت او برگرداند، به مسیرش ادامه داد. ماهدخت فکر کرد: «چطور آدم باید با این درد کنار بیاید؟» اشک جلوی دیدش را گرفته بود. صورتش را پاک کرد و کمی مردد سوار بر اسبش ماند و بعد در حالی که نامه‌ی ریش سفید را به فرمانده تحویل می‌داد تا ماموریتش را رسما به پایان رسانده باشد؛ به فرمانده گفت: «من به دهکده بر می‌گردم. شاید راهی باشد.»

وقتی اولین خروس‌ها به نور خورشید خوش‌آمد گفتند، ماهدخت به دیواره‌ی سرخ جادویی رسیده بود. دستش را به دیواره‌ی سرخ رنگ نزدیک کرد. داغ بود. ترسید به آن دست بزند. سعی کرد چوبی را از دیوار عبور دهد. چوب شعله ور شد. سنگی پرت کرد که از دیواره‌ی سرخ عبور کند، سنگ دیگر نه این سمت دیواره‌ی سرخ بود، نه به سمت دیگر رسید. انگار از اول سنگی وجود نداشته. به سمت دروازه رفت و از اسبش پیاده شد. چوبی را تیز کرد و شروع به کندن زمین در کنار سرخ کرد؛ اما هرچه پایینتر رفت، باز هم دیواره‌ی سرخ رنگ جادویی ادامه داشت. آن سوی سرخ، نزدیک دروازه، می‌توانست دهکده را در هاله‌ای از رنگ سرخ ببیند. روی زمین جنازه‌های آدم‌ها را می‌دید، اما کاری از دستش بر نمی‌آمد. او نزدیک بود، اما نمی‌توانست به کسی کمک کند. روی زمین نشست، صورتش را با دستانش پوشاند و گریست.

فصل هشتم

سرکش آشفتگی آرش را حس کرده بود. اما فقط آشفتگی نبود، سرکش بی‌تصمیمی آرش را هم حس کرده بود. او اسبی نبود که منتظر تصمیم یک نفر دیگر بماند. همیشه خودش برای گله تصمیم گرفته بود؛ حالا هم خودش تصمیم گرفت. با سرعت به سمت شمال و به سمت چنارستان دوید.

آرش نمی‌دانست چرا این مسیر را می‌روند. به چیزهای مختلفی فکر می‌کرد که هیچ کدام خوشایند نبودند. نگهبان مرده. چرا نبرد شروع شده؟ چرا برای صبح صبر نکردند؟ نگهبان قوی‌تر از آن بود که اینقدر زود کشته شود. چطور نگهبان را کشتند؟ بدون جادوگر، دهکده شانسی در برابر سه جادوگر نداشت. چرا اینقدر همه چیز سریع اتفاق افتاد؟ چرا قبل از غروب آفتاب حمله شروع شد؟ شاید بخاطر دید شب شیرها و ببرها و بقیه درنده‌ها. بعد از آن همه راه، منطقی نبود لشکر دیوها در خستگی حمله کند. جادوگرهای دیوها باید از تمدید جادوی آن چتر خسته و فرسوده می‌شدند. دید شب گربه‌سان‌ها دلیل کافی برای حمله شبانه نبود. اگر هم بود، چرا غروب؟ چرا تا نیمه‌شب صبر نکردند؟ هیچ چیز با عقل آرش جور در نمی‌آمد. حمله باید یا نیمه شب و یا اول صبح شروع می‌شد. اگر اینجور بود؛ لشکر کمکی کمی دیر می‌رسید ولی باز هم برای کمک می‌رسیدند. او همه تلاشش را کرده بود که به موقع به شهر برسد. موفق شده بود نیروی کمکی بیاورد ولی همه چیز خیلی زودتر اتفاق افتاده بود. موقع غروب، آسمان دهکده نارنجی شده بود. حمله آن زمان بود. چطور به این سرعت و پیش از طلوع آفتاب نگهبان کشته شده بود؟ هیچ تیر یا تبری به برج نگهبان اثر نمی‌کرد. هیچ حمله فیزیکی‌ای نمی‌توانست نگهبان را کشته باشد. باید با جادو باشد؛ ولی چه جادویی قدرت نفوذ به برج نگهبان را دارد؟

«هیچی درست نیست!» آرش این را گفت و به ادامه افکار آشفته اش پرداخت. باید راهی پیدا می‌کرد که وارد سرخ شود. می‌دانست سرخ مانند یک گنبد است که مرکز آن برج نگهبان است. بالاترین جای گنبد؛ ده متر بالاتر از برج نگهبان است. بعد از همه طرف ارتفاعش به آرامی کم می شود تا در جنوب، به کمی بعد از دروازه دهکده می‌رسد.از شرق و غرب، نور سرخ در کوه فرو می‌رود. از شمال هم تا بعد از زمینهای بایر برج نگهبان ادامه دارد؛ اما نمی‌دانست دقیقا تا کجا.

از سمت جنوب در کتاب‌هایی که نگهبان داشت، نوشته شده بود هیچ راهی برای ورود نیست. گنبد سرخ تا زیر زمین ادامه دارد. کسی نمی‌دانست چقدر زیر زمین. اما به نظر می‌رسید آنقدری باشد که کسی روی کندن زمین حساب نکند. شمال. از سمت شمال شاید راهی باشد که وارد سرخ شود. اگر راهی باشد از سمت شمال است. ولی چه راهی از سمت شمال می‌تواند وجود داشته باشد. لشکر دیوها هم همه در سرخ گرفتار شده‌اند. این ماجرا را بدتر می‌کرد. وضعیت همه را در دهکده سختتر می‌کرد. سرخ به معنی مرگ قطعی بود. بخشی که زیر سرخ قرار می‌گرفت از همه دنیا جدا می‌شد. غذاها به مرور تمام می‌شد و راهی برای بیرون رفتن یا داخل آمدن هم نبود. همه آنجا زندانی بودند. سرخ هیچ خطر واقعیی برای افرادی که داخلش گیر می‌افتادند نداشت؛ بجز اسارت. همه آنجا زندانی بودند تا از گرسنگی یا از جنگ با همدیگر بمیرند. او هم، بیرون زندان؛ اسیر همان فرجام بود. فکر کرد: «باید اونجا بودم و با اونا می‌مردم.» به قولی که به سیمین داده بود فکر کرد. شرمنده بود و این شرمندگی ذهنش را فلج کرده بود. او از زنده بودن شرمگین بود.

به خودت بیا؛ گله بهت احتیاج داره.

صدای سرکش بود که در سرش شنیده بود. اطرافش را نگاه کرد. هوا گرگ و میش بود در جنگلی انبوه به سمت شمال می‌رفتند. اصلا یادش نمی‌آمد چطوری سر از اینجا در آورده. اما جای آشنایی بود. به سرکش گفت: «کدوم گله! همه مردن. منم باید باهاشون می‌مردم. حتی نتونستم همراهشون بمیرم!»

لازم است تاکید کنم که سرکش یک اسب-آهوی کاملا باهوش است و اگر در زمینه هوش هیجانی، آزمونی برای اسب‌آهوها برگزار گردد، حتما در این زمینه نمره خیلی خوبی می‌گیرد. اما نظرش در مورد همدردی، کمی اسب‌وار است. شما این جواب را پای بی‌شعوری او نگذارید. اما چیزی که به آرش گفت این بود: پس یه راهی پیدا کن، برو پیششون و اونجا بمیر.

آرش به حرف سرکش فکر کرد. واقعا این چیزی بود که می‌خواست. می‌خواست پیش دوستان و خانواده‌اش باشد. به درختهای اطرافش نگاه کرد، بیشترشان درخت چناربودند. سرکش او را به چنارستان آورده بود. و از چنارستان به سمت کوه آمده بود. خیلی جلوتر از جایی که بار پیش با همدیگر ملاقات کرده بودند. تقریبا به پای بخشهای صخره‌ای کوه رسیده بودند.

از هرجا اومدی، از همونجا برگرد.

سرکش این را گفت و شیهه‌ای‌ کشید. شاید این حرف بین اسب-آهوها یک ضرب‌المثل بود. آرش به صخره‌ای که روبرویش بود نگاه کرد و گفت فکر نمی کردم تا اینجا بتونی بیای. سرکش جواب داد، اون راه باریک رو هم می‌تونم مثل بزهای کوهی برم؛ ولی نمی تونم برگردم. آرش پیاده شد و گفت ممنونم. امیدوارم راهی که ازش اومدم توی سرخ نباشه.

آرش زیر لب گفت: «برای اینکه پیش دوستام بمیرم؛ راه مرگ باید راه مناسبی باشه.» و برای بار دوم در آن راه قدم گذاشت. تا جایی که روی نقشه به عنوان سقوط علامت گذاشته شده بود، دوید. خورشید طلوع کرده بود. از جایی که بود، می‌توانست گنبد سرخ را ببیند. فاصله گنبد با کوه زیاد بود، زیادتر از چیزی که انتظار داشت. بالای گنبد سرخ، پرنده بزرگی می‌چرخید. آرش فکر کرد: «عقاب نباید از این فاصله دیده بشه. شاید شیردال یا شیر بالدار باشه. یدونه هم بیرون سرخ مونده باشه، باز خوبه.» دستش را روی زمین گذاشت و گفت: «بالا!» جادوی قدیمی که در خاک بود درخواستش را قبول کرد و او را به همراه زمین زیر پایش بالا فرستاد. مسیر کوه را ادامه داد. هر از گاهی به آن پرنده بزرگ نگاه می‌کرد. همان‌جا می‌چرخید. سرعتش را بیشتر کرد. گرسنه بود. گوشت خشکی که همیشه در کوله داشت تمام شده بود، گوشت خشکی که سیمین به آن «درمان باز ناهار نخوردیم» می‌گفت. این درمان، بر خلاف اکثر درمان‌ها کار آرش نبود. کار پریسا بود. همیشه مقداری گوشت خشک می کرد، با طعم‌های مختلف و همه آن‌ها را مجبور می‌کرد در کوله‌شان گوشت خشک داشته باشند. «از پارسال تا حالا هی یه چیزی میشه غذا نداریم. اینا باید تو کوله باشه. خراب هم نمیشه.» یادآوری حرفهای پریسا برایش خوشایند بود. اما بعد فکر اینکه پریسا هم کشته شده است؛ حالش را بدتر از قبل کرد. به سمت دهکده نگاه کرد. از جایی در دهکده دود بلند می‌شد. برج شکاربان بود. برج شکاربان آتش گرفته بود. آرش در ذهنش داد زد: «اونجا نمی‌سوزه! امکان نداره. من کلی طلسم اونجا گذاشتم. تا آتش بگیره بارون میاد.» نمی‌توانست تشخیص دهد برج شکاربان چقدر صدمه دیده. آتشی نمی‌دید هرچه بود شب شروع شده بود و تمام شده بود. سیمین! ولی جوابی نبود.

به ورودی غاری رسید که سه شب پیش در آن پناه گرفته بودند، رد پای سیمین و خودش هنوز در ورودی غار قابل تشخیص بود. آرش روی زمین نشست و رد پای سیمین را لمس کرد و گفت «میام، حتی اگه کمکی با خودم نیارم. دیر رسیدن بهتر از نرسیدنه.» به دنبال ردپای خودش و سیمین و اشکان، وارد غار شد. به اطراف نگاه کرد. جادوی نیستی. بعد حجم زیادی از آب که می‌تواند خیلی از جادوها را پاک کند و در آن انتها یک در بود که نمی‌توانست جادوی آن را درست تشخیص دهد.

راه مرگ. سقوط. غار امید. آرش به نقشه پدربزرگ نگاه کرد. بعد از سقوط دهکده، و مرگ نگهبان، به راه مرگ آمده بود، از سقوط در نقشه بالا آمده بود و حالا به غار امید رسیده بود. اسمهای عجیب این نقشه داشتند معنی جدیدی در ذهنش می‌گرفتند. «این راهیه که باید بعد از مرگ نگهبان اومد.» و این غار، چرا باید ته راه مرگ، یه غار به اسم امید باشه اگه قرار نیست به داخل سرخ برسه؟ اون جادویی که توی سقوط بود؛ کار یه جادوگر معمولی نبود. این مسیر برای این روزها ساخته شده. ولی پدربزرگ از کجا می‌دونسته؟

جلوتر رفت و کنار دریاچه‌ای که راه غار را سد کرده بود زانو زد و یکی از طلسمهای ساده‌ترش را داخل آب فرو برد. تا ده شمرد و سنگ را بیرون آورد. همه‌ی طلسم از روی سنگ پاک شده بود. آب این دریاچه هم، آب معمولی نبود. با سرعتی خیلی بیشتر از معمول، جادوی طلسم را پاک کرده بود. این طلسم در شیررود حداقل یک روز کامل دوام می‌آورد. نور جادویی که ایجاد کرده بود را جلوتر فرستاد. چکنده‌سنگ‌ها مانند نیزه از سقف بیرون زده بودند. بعضی از آن‌ها از سقف تا سطح آب رسیده بودند. اطراف را نگاه کرد. هیچ قایقی آنجا نبود. نور را به جهت‌های مختلف فرستاد. هیچ راهی برای عبور از دریاچه زیر زمینی ندید.

با صدای بلند گفت: «من برای این چیزها وقت ندارم!» همه وسایلش، طلسمها، تیرهای طلسم شده، شمشیری که سالها برای طلسم کردنش زحمت کشیده بود، خنجرهایش و همه لباس‌هایش را در آورد و کنار دیوار غار گذاشت و گفت: «اگه از اینجا به نتیجه نرسیدم، یه چیزی داشته باشم باهاش بجنگم.» و وارد آب شد. وقتی در آب غوطه‌ور شد، نور جادوییش خاموش شد. کمی صبر کرد تا چشم‌هایش به تاریکی عادت کند. چشم انسان، بر خلاف تصور انسان امروزی، که همه شب‌هایش را در آلودگی نورهای مصنوعی گذرانده است، توان زیادی برای سازگاری با تاریکی دارد. اما آرش هرچه صبر کرد چیزی ندید. همه جا فقط سیاهی بود. هیچ نوری از در ورودی غار به این بخش از غار نمی‌رسید. در دوردست نور کمی از یک جادو می‌دید. چیزی که فکر می‌کرد یک در جادویی است. از آن به عنوان فانوس دریایی استفاده کرد و به سمتش شنا کرد. چیزی دستش را برید. چکیده‌سنگ‌های کف غار مانند نیزه تیز بودند. سعی کرد چیکیده‌سنگ را دور بزند ولی حالا دیگر در جادویی را نمی دید. همه طرف سیاه بود.

وحشت کرد. اطرافش را نگاه کرد. یک دور دور خودش چرخید و همه چیز را بدتر کرد. حالا نمی‌دانست چقدر چرخیده است. در تاریکی مطلق، میان آب سرد بود و نه می‌دانست از کدام طرف آمده است نه می‌دانست جایی که می‌خواهد برود کدام سمت است. سعی کرد با تنفس‌های عمیق و طولانی، خودش را آرام کند. فکر کرد می‌تواند در جادویی را بو کند. «تو واقعا از زیاد دیدن کر شدی!» یاد حرف سیمین افتاد. چشمهایش را بست، اما چیزی فرق نکرد. اینقدر همه جا تاریک بود که به باز یا بسته بودن چشم‌هایش هم شک داشت.

هوا را بو کشید. بوی اکلیل کوهی بینی‌اش را پر کرد. چقدر خوشایند و آرامش بخش بود. روی آب دراز کشید. بعد از این همه دوندگی بالاخره به آرامش رسیده بود. می‌توانست این آرامش را برای همیشه ادامه دهد. می‌توانست خودش هم بخشی از نیستی باشد. مجبور نبود چیزی را ادامه بدهد. لازم نبود نگران کسی باشد؛ می‌توانست همین‌جا در این آرامش بماند و دیگر نباشد. انگار از اول نبوده. نفس عمیق دیگری کشید و به خودش گفت: «پیداش کردم!» کمی نم خاک بعد از باران. به سمت آن بو شنا کرد. بوی ضعیفی بود، ولی بوی جادوی زمین بود. قبلا اثر جادوی زمین را نزدیک آن در جادویی دیده بود. باید بوی در باشد. جادوی نیستی یا پاکی. یا آنجور که در شهر صدایش می‌کردند، خرد؛ بوی اکلیل کوهی می داد. اما آرش بوی زمین را دنبال کرد. اگرچه دلش می‌خواست برای همیشه خودش را در بوی اکلیل کوهی گم کند.

نزدیک در جادویی یک سکو بود. از سکو بالا رفت. پر از جادوی زمین بود و جلوی استفاده از جادوی زمین را هم می‌گرفت. مانند در ورودی خانه کیومرث، اولین نگهبان بود. به بدن خودش نگاه کرد. بدن برهنه‌اش برای اولین بار رنگ هیچ جادویی نداشت. فقط هرم گرمای جادوی زندگی را روی بدنش می‌دید. به در رسید که در حقیقت بخشی از دیوار غار بود که آرش آن را به شکل یک در نورانی می دید. دستش را روی در گذاشت. مانند دست دادن با یک جادوگر دیگر بود. در او را بررسی می‌کرد و او هم در را بررسی می‌کرد. بار دیگر به بدن خودش نگاه کرد. رنگهای جادویی داشتند به بدنش بر می‌گشتند. فکر کرد «جادوی نیستی می‌تونه جادوهام رو از من بگیره، ولی نه برای مدت زیاد. من خودم از جادوگران نیستی‌ام، نیستی تمایلی به صدمه زدن به جادوگرهاش نداره، همینجوری هم تعدادشون خیلی کمه.»

دری که پایین برج بود، از او اثبات قدرت خواسته بود. در را شکسته بود و وارد شده بود. اما این در از او اثبات قدرت نمی‌خواست. این در از او دلیل می‌خواست. «چرا؟ چرا اجازه بدهم از این در رد بشوی.» این چیزی بود که در می‌پرسید. آرش ذهنش را روی در متمرکز کرد و گفت: «دوستانم در خطرن. باید نجاتشون بدم.» در واکنشی نداشت. آرش گفت: «من شکاربانم. باید از سرخ رد بشم و به برج شکاربان برم.» جوابی نبود. آرش گفت: «من پسر نگهبانم، نگهبان حالش بده باید برم کمک مردم دهکده.» و باز در بسته بود. «مادرم کمک لازم داره.» و باز در بسته بود. «به برج نگهبان حمله شده. باید کمک کنم.» چیزی فرق نکرد. برایش سخت بود؛ اما این بار چیزی را گفت که از اول می‌دانست جواب درست است: «نگهبان مرده. من نگهبان جدیدم.» در باز شد.

پشت در راه پله‌ای بود که با نور جادویی روشن شده بود. نور چشم آرش را زد و چشمش را بست. وقتی قدم روی پله‌ها گذاشت، گفت: «اینجا بوی پوست نارنگی میده» جادوی آسمان را پشتش حس می‌کرد که او را به پایین پله‌ها هل می‌دهد. پله‌ها انگار از سفیدترین سنگ‌های دنیا ساخته شده بودند. نه تنها پله‌ها، که دیوارها و سقف هم کاملا سفید بودند. هنوز بیش از دو پله پایین نرفته بود که در پشت سرش بسته شد. پله ها را دو تا یکی پایین می رفت. جادوی زمین در سنگها مانع زمین خوردنش می‌شد و جادوی آسمان از پشت هلش می داد تا تندتر برود. این مسیر برای عجله کردن ساخته شده بود. هیچ‌کس قرار نبود در شرایط عادی از این مسیر استفاده کند. این راه برای وقتی بود که زندگی‌ها در خطر بودند. فکر کرد: «امید! اما امید برای کی؟ هنوز امیدی برای نجات مردمم مونده؟»

دستش دیگر زخم نبود. موقش شنا دستش را بریده بود. اما حالا خوب شده بود. جادوی زندگی در سقف و دیوارها هر مشکلی که پیش می‌آمد را درمان می کرد. سریع‌تر دوید. اگر زمین می‌خورد هم چیزی نمی‌شد. اینجا ایمن‌ترین جا در همه جهان بود و دوستانش در پرخطرترین جا در همه جهان بودند. مسیر همینطور پایین و پایین‌تر می‌رفت. پس از مدتی که هیچ دیدی نداشت چقدر بوده است؛ پله‌ها در راهرویی نورانی تمام شدند.

راهرو طولانی بود و تا چشم کار می کرد ادامه داشت. همه مسیر راهرو به رنگ خاکستری بود و روی دیوارها هر از گاهی نوری شبیه شعله‌های آتش دیده می‌شد. همه مسیر را دوید. به نظر می‌آمد راه درستی را انتخاب کرده. مسیر راهرو طولانی بود، اما با ذهنیتی که از نقشه و مسیر پله‌ها داشت، فکر می‌کرد به سمت دهکده در حرکت است. دیوارهای خاکستری جای خودشان را به پله‌های آبی دادند.

این بار پله‌ها بالا می رفتند. نفسی برایش باقی نمانده بود. کمی صبر کرد تا نفسی تازه کند. اما حس کرد نیازی به استراحت ندارد. دوباره سر حال بود. جادویی که در دیوارها بود، خستگی را هم می‌توانست برطرف کند. فکر کرد: «یه نفر برای ساختن این مسیر حسابی زحمت کشیده!» و شروع به دویدن روی پله‌ها به سمت بالا کرد. این بار همه چیز آبی بود و در دیوارها گاهی صاعقه دیده می‌شد. همه مسیر را دوید تا ناگهان خودش را در جنگل دید.

اطرافش پر از گیاه بود، خورشید کمی در آسمان بالا آمده بود. زیر پایش زمین پوشیده از علف بود و خبری از راه پله‌ی آبی رنگ نبود. اینجا برایش آشنا بود. سمت راست جنگل بود، سمت چپش راه آشنایی بود که بارها از آن عبور کرده بود. روبرویش سازه بلند برج غربی شکاربان بود که سطح رویش کمی سوخته بود و دوده گرفته بود. به پنجره اتاق خودش در برج شکاربان نگاه کرد و فکر کرد: «سایه سمت چپ رو پیدا کردم. اینجا باید معادل کتابخونه سایه سمت راست توی خونه کیومرث باشه. این طرف برعکس اون طرفه، اون طرف از دیوار وارد شدم، ولی الان با دیوار فاصله زیادی دارم. احتمالا ساختمان تا دیوار ادامه داره. اما چطوری از دیوار رد بشم؟» آسمان بالای سرش سرخ بود. راهی به سرخ پیدا کرده بود. اما می‌دانست برخلاف چیزی که می‌بیند، در جنگل نیست. بلکه در یک اتاق جادویی است که احتمالا کیومرث، اولین نگهبان، ساخته است. به جایی که باید کتابخانه کیومرث باشد نگاه کرد؛ چیزی دیده نمی‌شد. همانطور که از آن خانه، این سمت را نمی‌توانست ببیند. زیر لب گفت: «حالا از اینجا چطوری برم بیرون؟»

به گیاهای اطرافش نگاه کرد، بوته‌های کوچک با برگهای سبز و گلهای صورتی و بنفش. روبرویش یک نوشته در هوا معلق بود. نوشته‌ای که با خط جادویی رو هوا نوشته شده بود. نزدیکتر رفت و نوشته را خواند: «سوگند می‌خورم از سنگ جادویی برج، نگهبانی کنم و جلوی هر صدمه‌ای به آن را بگیرم. تا زمانی که زنده‌ام.» به اطرافش نگاه کرد. از هر طرف می توانست دو تا سه قدم راه برود؛ نه دیواری می‌دید نه دری، ولی بعد از دو سه قدم به دیواره‌ی نامرئی از جادو می‌رسید. هیچ راه خروجی وجود نداشت. کسی که به این اتاق آمده، یا باید سوگند بخورد یا بمیرد یا هم سوگند بخورد و هم بمیرد. همیشه این احتمال وجود داشت که سوگند، عهد را قبول نکند. آرش فکر کرد: «من که برای مردن اومدم.» یکی از بوته‌ها را کند و در دهانش گذاشت. طعم افتضاحی داشت. با صدای بلند گفت: «سوگند می‌خورم از سنگ جادویی برج، نگهبانی کنم و جلوی هر صدمه‌ای به آن را بگیرم. تا زمانی که زنده‌ام.» چیزی فرق نکرده بود. هنوز زنده بود، هنوز در همان اتاق بود. هنوز راهی برای خروج نمی‌دید. با صدای بلند گفت: «خب؟ حالا چطوری برم بیرون؟» ولی جوابی نگرفت. به سمت دیوار نگاه کرد، دیوار حدود 50 متر با او فاصله داشت. اما در باید در همین جهت باشد. جلو رفت تا به سد نامرئی رسید. دستش را روی دیواری که نمی‌دید گذاشت و گفت: «بذار رد بشم. حالا دیگه من نگهبانم.» روی دیوار خطهای محوی شکل گرفت و جادو با خستگی شکل یک در به خودش گرفت. در را هل داد و در باز شد.

آرش به اتاق بعدی رفت. این شبیه اتاق‌های خانه کیومرث بود. دیوارها دیده نمی‌شد، ولی وسایل زیادی در اتاق بود و در اتاق بعدی هم دیده می‌شد. کنار دیوار سمت چپ چند میز بود که روی آن‌ها چندین دست لباس و زره قرار داشت. آرش لباسی انتخاب کرد و پوشید. مدت زیادی بود که لخت بود و فراموش کرده بود هیچ لباسی به تن ندارد. در الیاف لباسش انواع طلسمهایی به کار رفته بود که جلوی پوسیدن و سوراخ شدنش را می‌گرفت. فکر کرد «چرا هیچ وقت نخ رو طلسم نکردم؟» و بعد سراغ دیوار سمت راست رفت. از دیوار سمت راست انواع اسلحه‌ها آویزان بود. کمان، تیرهای طلسم شده، شمشیر، خنجر، هر چیزی که آن طرف غار رها کرده بود این طرف جایگزینی برایش بود و حتی بیشتر. نیزه و گرز و … هم بود. یک شمشیر آنجا بود که روی قبضه‌اش جای نگینی خالی بود. اما چیزی که توجه آرش را جلب کرده بود، طلسم‌هایی بود که در خود شمشیر به کار رفته بود. شمشیر قوی‌ترین طلسم‌هایی را داشت که آرش دیده بود. شمشیر را برداشت و به کمرش بست. یک کمان و چند تیر که جادوی نفوذ و خرد کردن داشتند برداشت. شمرد، 12 تیر. دو خنجر طلسم شده برداشت. بعد چشمش به یک خنجر عجیب افتاد. خنجری که هیچ طلسمی نداشت. در جایی که حتی تار و پود لباس‌ها هم طلسم شده بود، دیدن چیزی که هیچ طلسمی ندارد، خیلی عجیب بود. خنجر کوچکی بود با تیغه‌ای تیز و خیلی نازک. آن خنجر را هم برداشت و بالای مچ پای چپش بست و فکر کرد: «حتما دلیلی داشته که کیومرث یا هرکس که این اتاق رو ساخته، یه خنجر بدون طلسم اینجا گذاشته.»

اتاق بعدی کوچکتر از چیزی بود که انتظار داشت. از سمت چپش بیرون دیده می‌شد اما روبرویش دیوار بود. همان دیوار شمالی که همیشه دیده بود. زودتر از چیزی که انتظار داشت به دیوار رسیده بود. انتظار داشت فاصله بیشتری با دیوار داشته باشد. روی دیوار یک دایره بزرگ کشیده شده بود. دیوار سمت راست سنگ بود، شبیه دیوار غار امید؛ و روی آن یک نقشه بود. از نزدیکتر نقشه را بررسی کرد، نقشه دیوار شمالی بود که روی هر بخش از آن، یک شکل کشیده شده بود. از شکلهای ساده‌ای مثل مثلث تا شکلهای پیچیده‌تری مثل یک دایره روی سر یک شکلی شبیه ماهی. یک راهنما هم کنار نقشه بود. آرش راهنما را خواند: «استفاده از دیوار برای جابجایی: نگهبان شکل مقصد را با انگشت روی دیوار می‌‌کشد و به آنجا منتقل می‌شود. فقط نگهبان و هرچه یا هرکس که با نگهبان تماس بدنی داشته باشد؛ منتقل می‌شود.» شکل‌های روی نقشه را نگاه کرد. سمت شمالی دیوار هر شکلی داشت، سمت جنوبی دیوار همان شکل بود با یک خط مورب که از رویش رد می شد. این اتاق علامتش دایره بود. خانه نگهبان، که در سمت دیگر بود علامتش دو دایره کنار هم بود. نزدیکترین بخش دیوار به برج علامت مثلث داشت. اما خود برج هم روی نقشه بود. تنها چیزی غیر از دیوار که علامتی داشت، برج بود. روی برج علامت قلب بود. آرش باید به برج نگهبان می‌رفت. ولی می‌خواست اول به برج شکاربان سر بزند. برج نمی‌توانست زیاد سوخته باشد. باید اول دوست‌هایش را پیدا می‌کرد. دایره با خط مورب، سمت دیگر همین دیوار بود، یعنی کنار پله‌های ورودی برج شکاربان.

آرش روی دیوار یک دایره با یک خط مورب وسط آن کشید و بدون هیچ جلوه‌ی بصری خاصی، بدون آتش بازی، یا رنگین‌کمان هشت رنگ؛ سمت دیگر دیوار بود. به اطرافش نگاه کرد. داخل دهکده نزدیک دیوار، کنار پله‌های برج شکاربان بود. جلوتر رفت، رهام به پله‌ها تکیه داده بود. سه تیر به سینه‌اش خورده بود. اثری از زندگی در بدنش نبود. چندین آدم و حیوان‌های مختلف نزدیک پله روی زمین افتاده بودند. به خودش گفت: «درگیری شدیدی اینجا بوده.» چشم‌های رهام را بست و از کنارش رد شد و از پله ها بالا رفت. سقف طبقه اول برج شکاربان سوخته بود و بخشی از آن فرو ریخته بود. ورودی برج و سقف اتاق بازرسی کامل فرو ریخته بود. آرش داد زد «سیمین!» روی خرابه‌های اتاق بازرسی رفت و فریاد زد: «اشکان!» چوب‌های سوخته‌ی سقف که پایین ریخته بودند سرد شده بودند. فریاد زد: «پریسا!» ولی کسی پاسخی نداد. اطراف را نگاه کرد، اثری از موجودی که حرکت کند ندید. خیلی‌ها مرده بودند. می‌توانست انرژی زندگیی که از مرگ ناگهانی آدمها و حیوانات آزاد شده است را همه جا حس کند. فریاد زد: «سیمین!» و هیچ پاسخی نبود. سیمین نمی‌توانست مرده باشد. چوب‌های سر راهش را کنار زد و وارد ناهارخوری شد. «پریسا!» فکر کرد شاید کسی از دشمن صدایش را بشنود و از این فکر لبخندی روی لبش شکل گرفت. می‌دانست چطور باید همه‌ی انرژی زندگی آزادشده زیر گنبد سرخ را جذب کند. هیچ چیزی از سرخ خارج نمی‌شد و این شامل انرژی جادویی هم بود. فریاد زد: «سیمین!» و باز جوابی نبود. به برج شرقی رفت. بالا رفت و در اتاق سیمین را باز کرد. کسی آنجا نبود. در اتاق پریسا هم کسی نبود. به اتاق اشکان رفت. به نظر نمی‌آمد دشمن داخل برج آمده باشد. ولی آن‌ها هم آنجا نبودند. به اتاق خودش رفت و کشوی طلسم‌ها را باز کرد. خالی بود. به خودش گفت: «امکان نداره با همه اون طلسم‌ها، مرده باشند!» به ناهار خوری برگشت و از برج خارج شد.

از پله‌ها پایین رفت و به جنازه‌ی رهام نگاه کرد. بعد به گنبد سرخ بالای سرش نگاه کرد. هرم گرما را زیر گنبد سرخ می‌دید. دستش را بالا گرفت و انرژی زندگی را به سمت خودش فراخواند. از قدرتی که جذب کرده بود شگفت زده شد. زیر لب گفت: «جادوی سیاه یا هرچی. مهم نیست چه هزینه‌ای بدم. هیچ دشمنی زنده نمی‌مونه.» رهام را روی زمین خواباند و دستش را روی پیشانی‌اش گذاشت و گفت: «مرد خوبی بودی. نمی‌دونم چقدر موجود درنده اینجا هست. دلم نمیخواد غذای اونا بشی.» و بلند شد. جسد رهام شروع به سوختن کرد و خاکستر شد.

چند جنازه آنجا بود که نمی‌شناخت. به نظر می‌آمد در نبردی که دم برج شکاربان شکل گرفته، از سمت دهکده فقط رهام کشته شده. دو جنازه گرگ و یک ببر هم بین آدمها بود. تیری ببر را به زمین دوخته بود نگاه کرد. هنوز طلسمش روی آن بود. از تیرهای طلسم شده‌ای بود که در اتاقش گذاشته بود. دوستانش اینجا مبارزه کردند. فکر کرد: «پریسا یا سیمین، حداقل یکیشون اینجا مبارزه کرده.» جهت تیر را نگاه کرد، احتمالا از بام طبقه اول تیراندازی کرده بودند. اما حالا اینجا نبودند. همه جنازه‌ها را یکی یکی بررسی کرد. یکی دیگر از مردم دهکده را آنجا پیدا کرد. چشمهایش را بست و از کنارش گذشت و به سمت درمانگاه رفت. آخرین جا درمانگاه است. فکر کرد: «اینجا بودن، حالا نیستن؛ باید درمانگاه باشند.» و در فکرش حرف درمانگر را تکرار کرد: «تا درمانگر زنده است امید هست.»

کمی جلوتر، دو گرگ داشتند جنازه کسی را می خوردند، وقتی آرش نزدیک شد برگشتند و به او نگاه کردند. آرش مسیرش به سمت درمانگاه را ادامه داد. گرگها دندانهایشان را به او نشان دادند. به کسی جنازه ای که روی زمین بود نگاه کرد، از مردم دهکده بود. به سمت گرگها حرکت کرد. یکی از گرگها به او حمله کرد. شمشیرش را با دست چپ کشید و در مسیر بیرون آوردن شمشیر از غلافش سر گرگ را از بدنش جدا کرد. شمشیر را به دست راستش داد و آن را در دهان گرگ بعدی که به سویش حمله کرده بود فرو کرد. شمشیر را بیرون آورد. حرکت دادن این شمشیر خیلی راحتتر از چیزی بود که انتظار داشت. هیچ وزنی نداشت، انگار فقط دست خودش را حرکت می‌داد. به تیغه شمشیر نگاه کرد. خونی نبود. شمشیر را در غلافش گذاشت و جنازه مردی که به زحمت می‌شناخت را سوزاند.

به اطرافش نگاه کرد. تا چشم کار می کرد همه طرف جنازه افتاده بود. چطور در چنین مدت کوتاهی این همه آدم را کشتند؟ بالای سرش را نگاه کرد. آن بالا، بیرون سرخ، شیردالی در آسمان می‌چرخید. حالا مطمئن بود که شیردال است. چند بار صبر کرد تا جنازه‌ای را که زمانی می‌شناخت بسوزاند. به سمت درمانگاه حرکت کرد.

درمانگر کنار در ورودی ایستاده بود. موهایش روی صورتش ریخته بود. لباس درمانگری سفیدش را به تن داشت. آرش جلو دوید. ایستاد. چیزی غلط بود. آرام جلو رفت. صدای خنده می‌آمد. در درمانگاه چند نفر می‌خندیدند. چیزی بیش از حد غلط بود. زیر لب گفت: «مامان!» نیزه بلندی در قلب درمانگر فرو رفته بود و او را به دیوار درمانگاه دوخته بود. نیمی از لباس سفیدش سرخ شده بود. به رنگ آسمان. آرش جلوتر رفت. سر بی جان مادرش را بالا آورد و صورتش را نگاه کرد. لبخند نمی‌زد. چشم‌هایش برق همیشگی را نداشت. لباسش کثیف شده بود. چرا لباسش کثیف شده بود؟ جای پا روی لباس درمانگر بود. «لباس درمانگر باید همیشه تمیز باشد.» حرف خود درمانگر بود. چرا لباسش کثیف شده بود. چرا درمانگر مرده بود؟ «وقتی درمانگر بمیره، همه می‌میرن!» مگه خود درمانگر این را نگفته بود. پس چرا خودش مرده بود؟ چرا صدای خنده می‌آمد؟ دستش را روی صورت درمانگر گذاشت، هیچ اثری از زندگی در بدنش نبود. خیلی دیر رسیده بود. خیلی دیر بدتر از هرگز است. مادرش مرده بود. پدرش مرده بود. همه مرده بودند. همه دوستانش مرده بودند. فکر کرد: «من چرا زنده‌ام! حتی نتونستم همراهشون بمیرم! چرا زنده‌ام؟ چرا زنده موندم؟ زندگی من به چه دردی می‌خوره؟»

صدای خنده می‌آمد. از درمانگاهی که درمانگرش به قتل رسیده، صدای خنده می‌آمد. هوا را بو کرد. بوی سوختن علف شاهدانه می‌آمد که گاهی برای کم کردن درد بیمار استفاده می‌کردند. چرا از درمانگاه صدای خنده می‌آید؟ مگر وقتی درمانگر بمیرد همه نمی‌میرند؟ آرش چشمهای مادرش را بست.

«وقتی درمانگر بمیرد، همه می‌میرن.» این جمله در ذهنش تکرار می‌شد. در را باز کرد و داخل رفت. چهار نفر دور میز نشسته بودند. وسط میز ظرف بزرگی از علف شاهدانه داشت می‌سوخت و دود همه جا را گرفته بود. یک نفر روی زمین مرده بود. آرش جلو رفت و دستش را روی شانه یکی از آن‌ها که می‌خندیدند گذاشت. انگشت کوچک دست چپش با پوست گردن مرد تماس داشت. هیچ کدام از آن‌ها از مردم دهکده نبودند. او را نگاه کردند. دیر متوجه حضورش شده بودند. آرش به مردی که انگشتش با گردن او تماس داشت گفت: «من زندگی‌ام. به باقی مانده زندگی تو دستور می‌دم بدنت رو ترک کنه.» سر مرد پایین افتاد و با صورت به میز خورد. او مرده بود. بدون اینکه زخمی خورده باشد.

یکی از آن سه نفر دیگر فریاد زد: «جادوی سیاه!» آرش دست چپش را بالا آورد و انگشت اشاره اش را در هوا حرکت داد. در مسیر انگشتش گردن دو نفر دیگر قطع شد و دیوار پشتشان بریده شد. نفر آخر که شمشیرش را در دستش گرفته بود؛ با نگرانی به آرش نگاه کرد. آرش پرسید «چه کسی درمانگر را کشت؟» مرد به کسی که روی زمین افتاده بود اشاره کرد. آرش گفت: «وقتی درمانگر بمیره، همه می‌میرن.» دست مرد که شمشیرش را لرزان نگه داشت بود گرفت. شمشیر از دستش افتاد و خود مرد هم به پشت روی زمین افتاد. آرش به آرامی گفت: «آره! جادوی سیاه.»

به مردی که روی زمین افتاده بود نگاه کرد، باقی مانده طلسم‌های قدرتمندی در لباس و اسلحه‌اش بود. با ضربه‌های زیادی کشته شده بود. جنگجوی قدرت‌مندی بود و با جادوهای قدرتمندی هم حفاظت شده بود. اما حالا مرده بود. برای کشتنش دیر بود. آرش به سمت اتاق مریض‌ها رفت. پگاه آنجا بود. روی تخت درمان، گلویش بریده شده بود. همه مریضهای گلویشان بریده شده بود. دستش را روی گلوی پگاه گذاشت، پوست ترمیم شد ولی پگاه خیلی وقت بود مرده بود. همه مرده بودند. همه مریض‌هایی که برای درمان به درمانگاه پناه آورده بودند مرده بودند. پگاه را روی دوشش انداخت و از درمانگاه خارج شد. روبروی درمانگاه، در باغچه‌ی مادرش که هنوز پر از گل بود پگاه را بین گلها روی زمین خواباند. بعد به سمت درمانگاه برگشت. نیزه را از بدن مادرش خارج کرد و او را روی زمین خواباند. یک دست لباس دیگر آورد. زخم مادرش را درمان کرد. لباس جدیدی به او پوشاند و او را پیش پگاه به میان گلهای باغچه اش برد. دستهایش را روی زمین گذاشت، نور سفیدی اطرافش شکل گرفت. نوری که از خورشید روشنتر بود. آن سه در دایره سفید بزرگ محصور شده بودند.

شیر بالدار بزرگی، نور را دید و به سمتش آمد. سعی کرد به آن حمله کند ولی راهی برای حمله به آن نور عجیب نداشت. غرشی کرد و به همه گفت پیشش بروند. و آنجا منتظر ماند.

وقتی جادو تمام شد؛ آرش کنار یک گوی سنگی شفاف ایستاده بود که از آن نور سفیدی بیرون می‌آمد. درون گوی گلهای باغچه مادرش با همان رنگهای شاد و سر زنده‌شان بودند، روی گلها پگاه دراز کشیده بود و درمانگر کنارش زانو زده بود و دستش را روی پیشانی پگاه گذاشته بود و داشت درمانش می‌کرد.

آرش از کنار گوی سنگی بلند شد و به سمت شیر بالدار و دو ببری که کنارش بودند برگشت. شیر بالدار اینقدر جادوگر دیده بود که بداند این جادوگر موجود خطرناکی است. یک قدم عقب رفت. آرش از شیر بالدار پرسید: «چند نفر از جادوگرهاتون زنده موندن؟» شیر بالدار گفت «خیلی زیاد» آرش گفت «تکون نخور.» شیر قدرت این دستور را حس کرد. این فقط یک جمله نبود. قدرت عظیمی از جادو پشت آن بود. شیر بالدار سعی کرد فرار کند. اما عضله‌هایش به خواسته‌اش اهمیتی ندادند. آرش سر شیر را با یک ضربه شمشیر قطع کرد. پلنگها هم بی حرکت مانده بودند. آن‌ها را هم کشت. به اطراف نگاه کرد. نزدیک در درمانگاه یک آشنای دیگر دید. کاوه مرده بود. کاوه را روی زمین خواباند. چشم‌هایش را بست. جنازه کاوه را سوزاند و گفت: «همه مرده اند.» و به طرف دیوار حرکت کرد.

باید به برج می‌رفت. نگهبان آنجا بود. وقتی به دیوار رسید، روی دیوار شکل یک قلب را کشید. در آسمان بود. زیر پایش خالی بود و داشت پایین می‌افتاد. اما نه. پایین نیفتاد. جایی روی آسمان چهار دست و پا مانده بود. کف اینجا مانند دیوارهای خانه کیومرث نامرئی بود. اما حالا از رد خون می‌شد کف اتاق را تشخیص داد. رد خون. چهار دست و پا جلو رفت. پدرش آنجا بود. «بالای برج نگهبانی این شکلیه؟» پدرش روی کف اتاقی که کف نداشت دراز کشیده بود. یک تیر از گردنش وارد بدنش شده بود و از بالای سرش خارج شده بود. هنوز طلسم خیلی قویی از زندگی روی تیر بود. فکر کرد: «آخرین طلسم، یک جادوگر خودش رو کشته که نگهبان را بکشه.» نمی‌فهمید چرا باید چنین کاری بکنند. آن پایین یک نفر دیگر هم داشت می‌مرد. بیرون برج روی زمین، همان نزدیکی یک زن در حال مرگ بود. چشم‌های نگهبان را بست و گفت «پدر! ببخشید که خیلی دیر اومدم.» بعد تلاش کرد بلند شود. ایستادن روی زمینی که وجود ندارد، کار سختی است. مغز انسان با سرگیجه بطور مداوم در برابر میل سقوط مقاومت می‌کند. سرانجام، ایستاد و به اطرافش نگاه کرد.

اتاقک نگهبانی برج، نه دیوار داشت نه سقف داشت نه کف. آرش روی هوا ایستاده بود. می‌دانست از بیرون، این اتاقک کاملا چوبی است و پنجره ای هم ندارد. اما از داخل اتاقک، اینجا هیچی نبود. هیچی نبود بجز یک الماس صورتی کمرنگ. الماسی به شکل مستطیل و ابعاد سه در چهار سانتی‌متر. آرش دستش را روی الماس گذاشت.

در جنگل بود و اژدهای غول پیکر قرمزی روبرویش بود. همان اژدهایی که روی سقف خانه نگهبان بود. «تو می‌بینی!» صدای اژدها بود. آرش جواب داد «بله.» و اژدها خندید. صدای خنده‌ی اژدها چیزی نیست که قابل توصیف کردن باشد. اژدهایان بطور کلی نه پرنده هستند نه خزنده هستند و نه از پستانداران تکامل پیدا کرده‌اند. به همین دلیل است که این اژدهای خاص، چهار پا و دو بال دارد. اما اگر دوست دارید بدانید صدای خنده اژدهای سرخ چطوری است؛ در محیطی ایمن مقداری بنزین را روی شعله آتش بریزید. صدایی که تولید می‌شود شبیه صدای خنده اژدها است. ترکیبی از انفجار و جیغ و داد. اژدها سرش را جلو آورد و گفت «تو در نزدیکی من ادعا کردی زندگی هستی!» آرش گفت «ادعای درستی بود. همه زندگی‌هایی که در قرمز از دست رفته بود را من جذب کردم. فکر کنم اون زن که پایین برج بود سرت رو گرم کرده بود.» اژدها بار دیگر خندید و گفت «حتی کیومرث هم با من اینجوری حرف نزده بود. تو واقعا جسوری.» و بعد مکث کرد و ادامه داد «اون زن، برای کشتن من خودش رو برام قربانی کرد. چطور ممکن بود حواسم پرت نشه.» آرش گفت «من نگهبان جدیدم. میخوام سرخ فعلا بمونه.» اژدها جواب داد «بعد از کیومرث اولین نگهبانی هستی که حرف میزنه و اولین نگهبانی که حرف می‌زنه؛ می‌تونه ببینه! خیلی خوبه!» آرش دستش را از روی سنگ برداشت تا رویای مشترکش با اژدها تمام شود. بدن بیجان نگهبان را به سختی روی دوشش انداخت و در ذهنش به اژدها گفت من رو بفرست پایین برج همون جایی که اون زن هست.

او کنار رودخانه، نزدیک برج نگهبانی بود. نگهبان را روی زمین خواباند. کنارش زنی روی زمین افتاده بود. چیزی از زندگی در بدن او نمانده بود. جادوگر بود اما خیلی ضعیف شد بود. آرش او را نگاه کرد و گفت «چه کار احمقانه‌ای کردی؟ سعی کردی با زندگی خودت، زندگی اون رو از بین ببری؟ هیچی از جادوی زندگیت نمونده.» زن سرش را بالا آورد تا آرش را ببیند. شیردال پایین آمده بود و جایی روی زمین نشسته بود که بتواند آن‌ها را ببیند. آرش دید کسی که سوار شیردال است به او خیره شده. به زن گفت: «اون شیردال سوار هم جادوگره. به نظر قوی میاد. ولی جادوی آسمان به تنهایی جلوی من کاری از پیش نمی‌بره.» زن رو به آرش کرد و گفت: «تو می‌بینی! دیدی که جادوی زندگی من رفته.» آرش جوابی نداد. زن ادامه داد «دو نفر از دهکده‌تون رو نجات دادم. یه پسر و یه دختر. توی ذهنم جاشون رو ببین.»

آرش روی ذهن آن زن تمرکز کرد تا چیزی که میخواهد نشانش دهد را ببیند. نزدیک دروازه، یک اسطبل قدیمی که پنجره نداشت، یک طلسم برای مخفی کردن در، طلسم ساده ای بود ولی جلوی کسانی که جادو نداشتند کار می‌کرد. داخل اسطبل روی کاه‌ها یک پسر زخمی خوابیده بود. اشکان بود. نور امیدی در دل آرش زنده شد و دختری که کنارش بود؛ آرزو بود. زن گفت «کمکم کن، بدون درد بمیرم. ولی پسرم مرگم رو نبینه.» آرش پرسید، «اون شیردال سوار، پسرته؟» زن به سختی جواب داد «بله. بهش رحم کن.» آرش یک اتاق درمان درست که کاملا سفید بود و داخلش دیده نمی‌شد. خنجر بی طلسمش را برداشت، زن را نشاند و پرسید، «مطمئنی؟» زن تایید کرد. دستش را پشت گردن زن گذاشت تا دردش کمتر شود. او اشکان را نجات داده بود. مهم نبود قبل از آن چه کاری کرده بود. خنجر را از بین انگشتهایش پشت گردن زن فرو کرد. زن مرده بود. او را روی زمین خواباند و چشمهایش را بست. اتاق درمان محو شد.

دستش را روی صورت نگهبان گذاشت و ایستاد و سوختنش را نگاه کرد. نمی‌دانست مردم شمال با مرده‌های خودشان چه می‌کنند. کنار جنازه آن زن رفت و دستی روی زمین کشید. اطراف زن بوته‌های تمشک در آمدند.

اشکان زنده بود.

فصل نه

زمستان دهکده برج خیلی سرد است و روزهای زیادی از زمستان همه جا پوشیده از برف است. اگر شما از هم از آن افرادی هستید که فقط بهار آنجا را دیده‌اید؛ احتمالا هیچ دیدی از سرمای زمستانش ندارید. هرچه از دیوار شمالی و برج، بیشتر به سمت شمال بروید؛ هوای زمستان معتدل‌تر می‌شود. جایی که آسمان جوان و خانوده‌اش زندگی می‌کنند؛ زمستان‌ها معمولا هوا خیلی سرد نمی‌شود. البته این به آن معنی نیست که هوا در این روزهای پایانی زمستان، سرد نبود. هوا سرد بود، ولی نه خیلی سرد.

از جلسه‌ای که آسمان با جنگ و زمین داشت بیش از یک سال و نیم گذشته بود. مقدمات نبرد فراهم شده بود. اما هنوز تا زمان نبرد چند ده روزی مانده بود. اگرچه در مسیرهای کوهستانی، برف‌ها آب شده بودند. اما هنوز کوهستان برای عبور مناسب نبود، هوای کوهستان هیچ وقت چندان قابل اعتماد نبود. حتی برای آسمان که متخصص جادوی آب و هوا بود.

«نمی‌تونی مخالفت کنی!» ژیار، برادر کوچکتر آسمان در حالی که دست‌هایش را به کمرش زده بود ادامه داد: «بیشتر از دویست نفر از این شهر برای جنگ با تو میان، مامان و بابا موافقت کردند که منم بیام. ایده‌ی اصلی جنگ از خودم بوده.»

«من به عنوان برادر بزرگت، روی حرف مامان بابا حرفی نمی‌زنم.» آسمان دستی به سر ژیار کشید و اضافه کرد؛ «ولی به عنوان فرمانده جنگ، به تو اجازه نمی‌دم بیای.»

تیام گفت: «بهش نیاز داریم؛» تیام، معاون آسمان بود و نفر دوم لشکر محسوب می‌شد؛ وقتی ابروهای درهم‌رفته‌ی آسمان را دید، اضافه کرد؛ «منطقی باش! حداقل سه جادوگر با جادوی آسمان نیاز داریم. فقط دوتا داریم، تو و من.»

آسمان گفت: «من نیروی کافی برای دو سوم روز رو دارم. باقی با تو.»

تیام سرش را به مخالفت تکان داد و گفت: «جنگ هیچ جادوگری نمی‌فرسته. گفته جادوگرهای کمی داره. حدود صد نفر نیروی جنگی می‌فرسته. در عوض تعداد زیادی پلنگ می‌فرستن و سه شیر بالدار و یکی از فرمانده‌های ارشدشون که از نوادگان خود جنگه ولی جادوگر نیست. زمین فقط یک جادوگر می‌فرسته که فقط جادوی زمین انجام می‌ده. تو هم فقط جادوی آسمان انجام می‌دی که خب برای آسمان چیز عجیبی نیست. پس اگه کسی زخمی شه، من تنها کسی هستم که جادوی زندگی هم استفاده می‌کنه و می‌تونه درمانگر باشه. حالا وقتی تو خسته شدی و من هم درگیر درمانم؛ چه کسی جادوی چتر رو حفظ می‌کنه؟ تو باید وقتی من مشغول درمانگری می‌شم، بتونی بجای من جادوی چتر رو نگه داری.»

«شهر ضعیف می‌شه.» آسمان این را گفت و نگاهی به خانه‌های درختی اطرافشان انداخت. در این جنگل خیلی‌ها زندگی می‌کردند. ادامه داد؛ «مادرم و ژیار باید بمونند که شهر دفاع جادویی داشته باشه. ما مسئول این جنگلیم.»

«من همراهت میام پسرم.» ژینر، مادر آسمان در حالی که از نردبان خانه درختی بالا می‌آمد، ادامه داد: «من همراه شما میام. پدرت با آمدن ژیار موافقت کرد، اما نظرش را عوض کردم. به من اخم نکن ژیار. این درست‌ترین کاری است که ‌می‌توانیم بکنیم. یک جادوگر بیشتر لازم دارید، من هستم. برای محافظت از شهر هم، ژیار قابل اعتماد است.»

«نه مامان!» ژیار مخالفت کرد و گفت: «این نامردیه! اون وقتی هم‌سن من بود آسمان شد! من حتی نمی‌تونم توی حمله شرکت کنم؟ این که خطری نداره. می‌ریم یکمی سر و صدا می‌کنیم بر می‌گردیم. قرار نیست جنگ واقعی باشه که!»

«جنگ هیچ وقت قابل پیش‌بینی نیست.» آسمان دستش را روی شانه‌ی برادر کوچک‌ترش گذاشت و گفت: «اگه منم مثل تو مطمئن بودم چیزی نمی‌شه حتما می‌گفتم همراهیمون کنی. اما نه می‌شه از نتیجه‌ی جنگ مطمئن بود؛ نه از وضعیت اینجا. باید یکی اینجا بمونه. اگر بلایی سر ما اومد، تو تنها کسی هستی که می‌تونه آسمان جدید باشه. سلام پدر.»

«سلام به همه،» پدر آسمان از نردبان بالا آمد و اضافه کرد: «ژیار، لطفا پایین برو اینجا قراره جلسه هماهنگی جنگ باشه.»

«من به جنگ میام. با اجازه یا بی اجازه.» ژیار این را گفت و از نردبان پایین رفت. آسمان به سمت تیام نگاه کرد و گفت؛ «لطفا وضعیت فعلی رو بهمون بگو.»

تیام گلویش را صاف کرد و گفت: «بررسی جدیدی از آخرین بار که خودت از فاصله دور قدرت اژدهای دربند رو سنجیدی؛ نسبت به قدرتش نداریم. اما می‌شه فرض کرد که قدرتش بیشتر از شش ماه قبل شده. از طرف جنگ آخرین نامه‌ای که داشتیم این بود که پیشنهادشان پنجمین روز بهار برای شروع نبرده. پیش بینی کردن که روز دهم بهار به اژدهای دربند برسیم.»

«به نظرم درست نیست.» ژینر، مادر آسمان، این را گفت و روی نقشه‌ی مسیر را نشان داد و گفت: «برای حمل کردن آن چوب بلند، باید چهار گربه‌سان بزرگ همکاری کنند. احتمالا چهار شیر. پلنگ‌ها نه قدرت کافی دارند نه به اندازه کافی قابل اعتمادند. زیادی به جست‌و‌خیز علاقه دارند. بعلاوه یک جادوگر همه مدت جادوی آن را تجدید کند. آن‌ها برای حرکت معمول برنامه‌ریزی کرده‌اند. نه حرکت با این چتر جادویی بزرگ. حداقل پنج روز بیشتر از این زمان می‌برد.»

همه موافقت کردند و بعد تیام ادامه داد: «زمین هم برای روز پنجم بهار موافقتش را اعلام کرده و گفته تعداد زیادی گرگ هم برای کمک می‌آورند. اما درخواست داشتند در مورد نوع حمله بازنگری شود. گفتند این نیرو برای تسخیر آنجا و نابودی اژدهای دربند برای همیشه کافی است.»

«این ایده به فکر من هم رسیده.» پدر آسمان این را گفت و کمی چانه‌اش را مالید و اضافه کرد: «اونجا، سه جادوگر هست و اژدهای در بند. فقط یکی از جادوگرها از نیروی اژدهای دربند استفاده می‌کنه. می‌تونیم اژدهای دربند رو همونجا نابود کنیم. شما سه نفر جادوگرهای قدرتمندی هستید؛ یه جادوگر زمین هم هست. چهار جادوگر در برابر سه جادوگر و یک اژدهای در بند. فکر نمی‌کنم نشدنی باشه. می‌تونیم کار رو برای همیشه تموم کنیم و جهان رو از پلیدی اون اژدها رها کنیم. این خیلی بهتره تا فقط کمی زمان بخریم و مشکل رو برای نسل‌های بعد بذاریم. جادوی سیاه و اژدهای دربند باید برای همیشه از بین بره.»

«هیچ‌کس،» آسمان مکث کرد تا مطمئن شود همه حواسشان جمع است و بعد ادامه داد: «هیچ‌کس، دیدی نداره که چطور می‌شه اژدهای دربند رو نابود کرد. فقط می‌دونیم به سنگ تبدیل شده تا قدرتش محدود بشه. اما به نظر میاد تبدیل شدنش به سنگ، باعث شده بتونه علاوه بر جادوی سیاه، از جادوی زمین هم انرژی بگیره. منم مثل شما دوست دارم این کار یه بار برای همیشه تموم بشه. اما هیچ دیدی نداریم که چطور می‌شه اژدهای دربند و جادوی او، یعنی جادوی سیاه رو از بین برد.»

«نیمی از مردم ما تو جنگ شرکت می‌کنن.» ژینر با صدای آرامی ادامه داد: «جنگ و زمین، هیچ کدوم چنین نسبت زیادی از جمعیتشون درگیر این جنگ نیست. خطر این جنگ برای ما بیشتر از اوناست. بهترین شانسمون اینه که فقط یه حمله کوچک بکنیم؛ از خودمون دفاع کنیم و فرار کنیم. نباید خودمون رو درگیر یه نبرد سنگین کنیم که جون نیمی از مردم رو به خطر بندازه. از بین بردن جادوی سیاه، آرزوی همه ماست. اما وظیفه اصلی ما، محافظت از این جنگل و مردمه. یادتون نره که جنگ بین ما و جنگ و زمین هم قبلا کم پیش نیومده. ما نباید جوری خودمون رو توی این جنگ به خطر بندازیم که جلوی متحدهای فعلی‌مون ضعیف بشیم. متحد امروز دلیلی نداره فردا دشمن نباشه.» همه را به نوبت نگاه کرد تا مطمئن شود منظورش را خوب متوجه شده‌اند و بعد اضافه کرد: «من تنها دلیلم برای همراهی در این جنگ اینه که مواظب باشم چنین برنامه‌های احمقانه‌ای اجرا نشه. اگه راهی برای نابودکردنش پیدا کردیم؛ به وقتش نابودش می‌کنیم.»

آسمان به حرف‌های مادرش فکر کرد. شیردالش هم با مادرش هم نظر بود. هیچ کدام این جنگ را نمی‌خواستند. آسمان گفت: «تصویب شورا اینه که حمله‌ی محدودی باشه. هدفمون مجبور کردن محافظ اژدهای در بند به استفاده از جادوی اژدها و ضعیف کردنشه. بعد در مورد کارهای بعدی تصمیم می‌گیریم. فعلا قراره فقط مشکل رو کمی عقب بندازیم و اطلاعات جمع کنیم. هدف اینه که بدونیم باید چه کاری انجام بدیم. یه موضوع دیگه هم هست،» مادرش و تیام را به نوبت نگاه کرد و گفت: «چهار جادوگر در برابر سه جادوگر جادوی سیاه و قدرت اژدهای دربند؛ هیچ شانسی نداریم. جادوی سیاه خیلی قدرتمنده؛ مخصوصا وقتی با خود اژدهای مرگ طرف باشیم.»

جلسه تمام شده بود. آسمان به سمت تپه‌ی بی‌درختی که مرکز شهر درختی‌شان بود رفت. اینجا تنها جایی بود که شیردال‌ها می‌توانستند فرود بیایند. شیردالش آنجا منتظرش بود. وسط تپه روی زمین نشست و گفت: هیچ جای این جنگل اندازه این تپه به آدم حس زنده بودن نمی‌ده. شیردال جواب داد: من جاهای دیگه جنگل زیاد نرفتم. احساس خفگی می‌کنم. زیادی درخت داره. آسمان پرهای شیردال را نوازش کرد و گفت: مادرم هم برای جنگ یا به قول خودش جلوگیری از کارهای احمقانه‌ی ما، به جنگ میاد. شیردال بال‌هایش را باز کرد و دوباره بست. این حرکت شیردال، چیزی شبیه این است که وقتی روی زمین نشسته‌اید، جای این پایتان که زیرتان جمع کرده‌اید را با آن دیگری عوض کنید؛ بعد گفت: هر دو شیردال سوار شهر را ترک می‌کنند. منطقی نیست. آسمان به این مساله فکر نکرده بود. چه مادرش می‌آمد چه ژیار، هر دو اشتباه بود. داشتن شیردال سوار در شهر هم به اندازه داشتن جادوگر مهم بود. بدون شیردال سوارها از برنامه‌های شکار تا دفاع از شهر همه با مشکل مواجه می‌شد. به شیردالش گفت: فکر کردم اوضاع بهتر شده. هنوز مشکل بزرگی داریم. شیردال جواب داد: برادرت باید یه روزی شیردال سوار بشه. توی خونتونه! فکر خوبی بود. ژیار می‌توانست در این مدت شیردال سوار شود. آن وقت یک شیردال سوار در شهر داشتند. بلند شد و به سمت خانه درختی‌شان رفت تا ژیار را پیدا کند.

مدتی که تا شروع جنگ مانده بود، وقت آسمان و ژیار به آموزش ژیار برای شیردال سواری گذشت. شیردال، مانند اسب نیست که روی آن سوار شوید و سعی کنید آن را رام کنید. شیردال بطور معمول قبل از اینکه به پشتش برسید شما را خورده است. برای سوار شیردال شدن، باید اول با او حرف بزنید؛ با هم توافق کنید که به شما سواری بدهد. معمولا در این فرایند باید به او رشوه بدهید. برایش شکار کنید و حتی شاید لازم باشد خانه‌اش را تمیز کنید. در نهایت اگر شیردال راضی شد به شما سواری بدهد؛ باید تمرین کنید که به ارتفاع عادت کنید و وقتی فرود می‌آید زنده بمانید. زمانی آسمان و مادر و پدرش شهر را ترک کردند و به سمت محل قرارشان با جنگ و زمین رفتند تا نبرد مقدسشان بر علیه جادوی سیاه را آغاز کنند؛ شهرشان یک جادوگر شیردال سوار داشت که از شهر محافظت کند.

روز پنجم بهار، لشکر به سمت شیر سنگی حرکت کرد. بعد از سه روز از حرکتشان؛ چتر را برپا کردند و زیر پوشش نامرئی چتر قرار گرفتند. از آنجا به بعد حرکت خیلی کند شده بود. چتر یک تیر چوبی بلند بود که روی آن چند سنگ طلسم قرار گرفته بود. این تیر چوبی روی پایه‌ای نصب شده بود که توسط چهار شیر جابجا می‌شد. شیرها حیوان‌هایی نیستند که تمایلی به حمل بار داشته باشند؛ ولی مجبور بودند آن‌ها را راضی کنند که این مسئولیت را قبول کنند. چون جاده‌های کوهستانی در این فصل برای گاوها مناسب نبود و آن‌ها از پس این کار بر نمی‌آمدند. حداقل نظر زمین این بود. وقتی به شیر سنگی رسیدند مشکل دیگری هم داشتند. چهار شیر نمی‌توانستند با هم از آنجا رد شوند.

پس از اینکه کمی فکر کردند، آدم‌ها و شیردال‌ها به این نتیجه رسیدند که شیردال‌ها چتر را با طناب بلند کنند و از شیر سنگی بالا ببرند. کمی احتمال دیده شدن داشت چون ممکن بود کج شود. اما در نهایت موفق شدند بدون مشکلی جدی، چتر را بالای شیر سنگی ببرند و همه از شیر سنگی رد شوند. شب را نزدیک آنجا اطراق کردند. یکی از پیش قراول‌هایی که فرستاده بودند؛ برنگشته بود و نگرانش بودند. اما در نهایت کاری از کسی بر نمی‌آمد. سایر پیش قراول‌ها گزارشی از خطر یا نیرویی که بتواند برای آن‌ها دردسری درست کند نداشتند. پیش قراولی که برنگشته بود هم چندان آدم قابل اعتمادی نبود. مساله را با فرمانده‌اش مطرح کردند. او گفت: «فراموشِش کنید. مهم نیست. همیشه کارهای عجیبی می‌کنه. خودش پیداش می‌شه.»

وقتی گزارش‌های همه پیش‌قراول‌ها را بررسی کردند؛ به این نتیجه رسیدند که کسی از حضور آن‌ها مطلع نشده و هنوز مخفی هستند. آسمان فکر کرد، «فردا شب به نزدیکی برج اژدهای دربند می‌رسیم و پس فردا قبل از طلوع خورشید، حمله می‌کنیم و فرار می‌کنیم. بالاخره راهی برای تمام کردن جادوی سیاه پیدا می‌کنیم و همه جانداران را از شرش خلاص می‌کنیم.»

آن شب جلسه جنگ تشکیل شد. نماینده‌ی جنگ که یکی از نوادگان خود جنگ بود؛ نماینده‌ی زمین، که تنها جادوگری بود که سمت زمین آمده بود؛ آسمان و پدرش، نماینده‌ی درندگان که بزرگترین شیر بالدار بود؛ در جلسه حضور داشتند. برنامه جنگ را مرور کردند تا مطمئن شوند همه از برنامه خبر دارند.

برنامه بطور خلاصه این بود که تا جای ممکن به برج نزدیک شوند و تا نزدیکی طلوع خورشید آنجا صبر کنند. پیش از طلوع خورشید شیرهای بالدار و شیردال‌ها از چتر خارج شوند و مستقیم از دیوار رد شده و آن سوی دیوار آشوب به پا کنند. قاعدتا در این زمان، نگهبان باید برای دفاع از مردمش وارد عمل شود و از جادویش علیه شیرهای بالدار و شیردال‌ها استفاده کند. با شروع واکنش نگهبان، همه از همه طرف به برج حمله کرده و تعداد اهداف او را زیاد می‌کنند که نتواند روی هیچ کدام تمرکز کند. آن‌ها که به برج حمله نمی‌کردند، به دیوار حمله می‌کردند تا تمرکز نگهبان را بیشتر از بین ببرند و بعد سریع فرار می‌کردند. این بین، کار جادوگرها فقط تحلیل کردن جادوی نگهبان و قدرت جادویی او بود. قرار بود جادوگرها در جنگ درگیر نشوند و بعد از اینکه اطلاعات کافی به دست آوردند؛ فرار کنند. سایر جنگجوها هم، با فرار آخرین جادوگر فرار کرده و در جنگل‌ها پراکنده شده و در نهایت به سوی شیرسنگی باز می‌گردند.

«مهم‌ترین چیزی که باید همه بخاطر داشته باشید؛» آسمان این را گفت و صبر کرد همه ساکت شوند و گوش کنند؛ «اینه که به هیچ وجه. هر شرایطی که پیش اومد. هر فرصتی که داشتید. نگهبان نباید کشته بشه. جادوی سیاهی که نگهبان رو به اژدهای در بند متصل می‌کنه؛ خیلی خطرناکه. اگه نگهبان کشته بشه کار همه‌مون تمومه. اون جادو، جادوی سرخ، همه‌ی ما رو توی این منطقه زندانی می‌کنه تا بمیریم. هیچ‌کس به نگهبان حمله نمی‌کنه. هیچ‌کس سعی نمی‌کنه نگهبان رو بکشه. اگه نگهبان رو بکشید؛ همه ما می‌میریم.»

همه تایید کردند که متوجه شدند. هدف تحلیل قدرت نگبان و فرار با کمترین تلفات بود؛ نه چیز دیگری.

آسمان وقتی از جلسه بیرون آمد؛ به سمت شیردالش رفت، مادرش هم همراه شیردال خودش آنجا بود. آسمان به مادرش گفت: «به همه‌شون گفتم که کسی قرار نیست به نگهبان صدمه‌ای بزنه.» مادرش لبخند زد و گفت: «ممنونم. دلم نمی‌خواد اونجا گیر بیفتیم. به این جنگ حس خوبی ندارم، حداقل اینجوری خیالم راحت‌تره که می‌شه فرار کرد.» آسمان پرسید: «نمی‌فهمم. چرا یک نفر با میل و اراده خودش؛ به مرگ و جادوی سیاه خدمت می‌کنه! چی می‌شه که یه آدم این مسیر رو انتخاب می‌کنه.»

شیردال ژینر روی زمین نشست و ژینر هم از او دنباله روی کرد و روی زمین نشست و به شیردالش تکیه داد. همیشه برای خودش هم عجیب بود که اژدهای در بند، هیچ وقت بی نگهبان نمی‌ماند. بعد از مرگ نگهبان، همیشه یک نگهبان دیگر بود. اما چرا؟ چرا باید انسان جادو و آزادی خودش را در اختیار جادوی سیاه قرار دهد؟ واقعا وعده‌ی قدرتی که اژدهای دربند به نگهبانش می‌داد اینقدر جذاب بود که نگهبان حاضر بود همه چیز را برای آن فدا کند و زندگی خودش را در اختیار اژدهای دربند قرار دهد؟ می‌گفتند برای نگهبان شدن باید یک عهد جادویی بست، اگر نگهبان عهد را بشکند، خواهد مرد. چرا باید کسی برای نگهبانی از سیاهی و مرگ؛ عهدی ببنده که به قیمت جانش تمام می‌شود؟

«همه این ماجرا؛» ژینر کمی مکث کرد و ادامه داد؛ «درباره‌ی قدرته. قدرت و غلبه بر مرگ. قدرت برای ادامه دادن زندگی. همه همین رو می‌خوان. همه برای زنده موندن، موجودات زنده دیگه رو می‌کشن. هرکس برای خودش یه مرزی داره. یکی کشتن گوسفند براش مجازه؛ یکی کشتن آدم براش مجازه. یکی کشتن جادوگرهای سیاه براش مجازه. ما هم داریم می‌ریم جنگ برای اینکه زنده بمونیم و بقیه زنده بمونن؛ یه عده دیگه رو بکشیم!»

آسمان گفت: «ما داریم می‌ریم که با جادوی سیاه مبارزه کنیم! نه اینکه آدم‌ها رو بکشیم. ما می‌خوایم فقط قدرت اژدهای در بند رو کم کنیم. اون هم به قیمت جون خودمون! این خیلی فرق داره با کشتن مردم برای اینکه از انرژی اونا برای جادو استفاده کنیم!»

ژینر خندید و گفت: «مطمئنی کسی رو نمی‌کشی؟ مطمئنی هرکس که توی جنگ می‌کشی لایق مرگه؟ یا بعد از اینکه کشتی به خودت دروغ می‌گی و توجیه می‌کنی؟ هرکس توی اون دهکده و در حمایت جادوی سیاه زندگی کرده، از نظر تو لایق مرگ نیست؟ اونجا زندگی کردن دلیل کافی برای جنایت‌کار بودنشون نیست؟»

آسمان مردد بود. آن‌ها برای مبارزه با جادوی سیاه می‌رفتند ولی به این فکر نکره بود که همه مردم آن دهکده در این جادوی سیاه سهم دارند یا نه. پاسخ داد: «اگه برای دفاع از جادوگر و برج پلیدی مرگ، به ما حمله کنند؛ باید از خودمون دفاع کنیم. وقتی تصمیم بگیرند که از جادوی سیاه دفاع کنند؛ تکلیف روشنه.»

ژینر گفت: «ساده‌اس نه؟ از کجا می‌دونی کسی که روبه‌روی تو شمشیر می‌کشه؛ برای دفاع از اژدهای در بند شمشیر کشیده یا دفاع از خونه‌ی خودش؟» کمی صبر کرد و وقتی جوابی نشنید ادامه داد: «ما برای کم کردن نیروی اژدهای در بند اومدیم. اما مطمئنی همه این‌ها که همراهت به جنگ اومدن برای همین هدف اومدن؟ مطمئنی توی این لشکر، کسی نیست که اومده تا برای لذت آدم بکشه؟ مطمئنی توی لشکر خودمون، کسی طرف اژدهای در بند نیست؟ من آدم‌های زیادی دیدم پسرم. خیلی مونده تا بفهمی! هیچ وقت به این سادگی نیست. اونی که نگهبان جادوی سیاه شده؛ دیگه براش مرزی توی کشتن برای قدرت وجود نداره. حاضره برای حفاظت از اژدهای در بند؛ هر موجودی رو بکشه و قدرتش رو برای جادوی سیاه استفاده کنه. اما من فکر نمی‌کنم اون هم از اول اینجوری بوده باشه. تنها آدم پلید دنیا هم نیست. آدم‌های زیادی دیدم که جادو نداشتند و خیلی پلید بودند و برای قدرت هر کاری کردن. دلم نمی‌خواد باور کنم، آدم می‌تونه اینقدر به پلیدی سقوط کنه. اما بارها به چشم دیدم.» ژینر ایستاد و به سمت جنوب نگاه کرد و گفت: «پدرم می‌گفت؛ آدم‌ها توی جنگ شخصیت واقعیشون رو نشون می‌دن.» دستی روی سر پرش کشید و گفت: «می‌رم استراحت کنم. به زودی چیزهای زیادی یاد می‌گیری، که تا آخر عمرت سعی می‌کنی فراموش کنی.»

آسمان گفت: «خوب بخوابی.» و فکر کرد: «مامان همیشه مخالف جنگ بود. هنوز هم مخالف جنگه! ولی جادوی سیاه بالاخره باید یه روزی از بین بره. بدون جنگ راهی برای از بین بردنش نیست. خودش هم قبول داره که الان اینجاس.»

***

صبح به سمت برج راه افتادند. آسمان به همراه شیردالش جلوتر از همه حرکت می‌کرد و جادوی باد را اجرا می کرد که جهت باد را به سمت خودشان تغییر دهد؛ در کنارش، شیردال هوا را بو می‌کرد تا بوی هر انسانی را تشخیص دهد و اگر خطری وجود دارد زودتر مطلع شوند. یک بار شیردال شک کرد بویی را حس کرده اما بعد آن بو گم شد. یکی از شیرهای بالدار هم به یک بوته شک کرده بود؛ اما چون نتوانست چیزی را آنجا حس کند یا ببیند، بعد از چند بار دور زدن به مسیر عادی خودش ادامه داد.

نزدیک غروب به جایی رسیدند که به نظرشان فاصله مناسب بود. لبه‌های چتر با برج حدود صد متر فاصله داشت. دشمن نه بوی آن‌ها را حس می‌کرد نه آن‌ها را می‌دید و نه صدایی می‌شنید. می‌توانستند تا زمان حمله همان‌جا صبر کنند و پیش از طلوع خورشید حمله کنند. غافلگیر کردن دشمن، مهم‌ترین برگ برنده آن‌ها بود. بعد از آن، تعداد زیاد و پراکنده اهداف. هیچ جادوگری نمی‌تواند روی حدود پانصد هدف پراکنده تمرکز کند. دو جادوگر دیگر هم که در دهکده داشتند، توان مبارزه با آن همه نیرو را نخواهند داشت.

شیر بالدار پیش آسمان آمد و با غرشی گفت: امشب حمله کنیم. ما همه شب بهتر از انسان‌ها می‌بینیم. می‌توانیم کار را تمام کنیم و در تاریکی شب برگردیم. آسمان گفت: «هر سه جادوگر آسمان خسته‌ایم. صبح قدرت بیشتری داریم.» شیر بالدار گفت: قرار نیست جادوگرها مبارزه کنند. فقط باید بررسی کنید و راهی برای از بین بردن همیشگیش پیدا کنید. آسمان گفت: بله. اما آن کار هم انرژی جادویی زیادی لازم دارد. شیر بالدار قبول کرد و به سمت سایر شیرهای بالدار برگشت.

***

ژیار با شیردالش بالای کوه فرود آمد و از دور برج را نگاه کرد. هیچ نشانه‌ای از جنگجوها نبود. امشب هم جنگ شروع نمی‌شد. اما جنگ نزدیک بود. به شیردالش گفت؛ امشب اینجا می‌مانیم. شب کنار شیردالش خوابید. فردا روز متفاوتی بود. فردا شاید جنگ شروع می‌شد و او می‌توانست به خانوده‌اش نشان بدهد چقدر در جنگ موثر است. آن‌ها خواهند فهمید او جنگجوی فوق‌العاده‌ای است.

*** آسمان فرمان توقف را صادر کرد. به اندازه کافی به برج نزدیک شده بودند. در مسیر حرکت مشکوکی سمت برج ندیده بودند. همه چیز نشان از این بود که دشمن کاملا از حمله آن‌ها بی‌اطلاع است. روبه‌رویش وسط شیررود، برج نگهبانی قرار داشت. مرکز قدرت اژدهای مرگ. به خودش گفت: «رسیدیم. از نزدیک اونقدر هم ترسناک نیست! یه برج چوبی ساده. چطور می‌تونه چیزی به این سادگی، منشاء این همه پلیدی و مرگ باشه؟» برج دقیقا وسط دره قرار داشت. در این بخش از دره، شیررود تقریبا وسط دره بود و علفزار هر دو طرف به یک اندازه بود.

«اگه جلوتر بریم،» آسمان به روبه‌رو اشاره کرد و ادامه داد: «جای کمتری برای اقامت داریم. مسیر این سمت رود تنگ‌تر می‌شه.»

ژینر جواب داد: «این جای کمتر، یعنی بخشی از چتر روی رود قرار می‌گیره. اون جلو مسیری که می‌شه رفت از چتر کوچک‌تره. نگه داشتن چتر وقتی رودخونه واردش بشه خیلی سخته. شیررود جادو رو مثل سنگ‌ریزه با خودش می‌بره، دم شیرسنگی دیدی چقدر سخت بود نگه‌داشتن جادو.»

آسمان با سر تایید کرد. جای بهتری برای توقف نداریم. همه استراحت کنند. قبل از طلوع خورشید حمله را شروع می‌کنیم. به حرف خودش گوش داد. به شیردالش تکیه داد و خودش را رها کرد تا آرام سر بخورد و روی زمین بنشیند. در پرهای بزرگ بال شیردال فرو رفت. کمی میوه خورد. استراحت، قبل از یک نبرد بزرگ واقعا مهم است. اما استراحت کردن در کنار منشا جادوی مرگ، برایش حس خوشایندی نداشت. فکر کرد: «چه چیزی باید پیش بیاد که یه نفر بخواد زندگی خودش رو به جادوی مرگ بفروشه؟» و به نگهبان فکر کرد. برده‌ی جادوی سیاه. از شیردال پرسید: «نگهبان اژدها توی برجه؟» شیردال بویی حس نمی‌کرد. اما جهت باد به سمت آن‌ها نبود. این را به آسمان گفت. آسمان از جا پرید، جادوی آب و هوا را فراموش کرده بود و داشت استراحت می‌کرد! به شیردال گفت: حواسم به جهت باد نبود. درست می‌شه الان. و جهت باد همان موقع به سمت آن‌ها تغییر کرد.

شیردال هوا را بو کرد و گفت: به نظر میاد توی برجه ولی ممکنه اثر خود اژدهای دربند باشه. جادوی قوییه اما نمی‌دونم چی. آسمان سرش را به علامت تایید تکان داد. جادوی قوی‌تر بوی جادوی ضعیف‌تر را می‌پوشاند. ناگهان در هوا معلق شد. شیردال با پنجه‌هایش او را گرفته بود و پرواز کرده بود. مادرش هم در پنجه شیردال خودش بود. زیر پایش همه چیز به هم ریخته بود. همه از انسان و حیوان با نیزه‌هایی که به آن‌ها می خورد روی زمین می‌افتادند. شیردال بالاتر رفت.

تیام مسئول چتر بود. روی سکوی چتر ایستاده بود و دستش را به چتر گرفته بود و از جاوی آن محافظت می‌کرد.. شیرها روی زمین دراز کشیده بودند و طناب‌های تعادل چتر به آن‌ها بسته بود. در حالت حرکت، وزن چتر روی چهار شیر تقسیم می‌شد و آن را با خود حمل می‌کردند. اما وقت استراحت، فقط طناب‌هایی برای تعادل چتر به شیرها بسته می‌شد و پایه چتر روی زمین بود. تیام نمی‌توانست از جایش تکان بخورد. از جایی که بود، آدم‌ها و حیوانات را دید که هر کدام به سویی می‌دوند و بعضی با نیزه‌ای روی زمین می‌افتند.

اطرافش را نگاه کرد، آسمان و ژینر در پنجه‌های شیردال‌هایشان بودند. باید یکی از آن‌ها را خبر می‌کرد که چتر را تحویل بگیرند. او باید به مجروح‌ها رسیدگی می‌کرد. داشت ناخواسته بالاتر را نگاه می‌کرد. مستقیم به طلسمی که بالاترین نقطه چتر بود نگاه کرد. تعجب کرد! نباید می‌توانست این زاویه را ببیند. یکی از نیزه‌ها به شکمش خورده بود. قدرت نیزه به حدی بود که او را به عقب پرت کرده بود و دستش از پایه چتر رها شده بود.

او مسئول چتر بود. شکمش درد می‌کرد. جادوهای محافظ قوی‌ای داشت. درد شدیدی بود. فکر کرد: «چیزی نمی‌شه. طلسم‌هایی که دارم جلوی قدرت نیزه رو می‌گیره.» فکرش درست بود. نیزه ایستاد. اما نه قبل از اینکه، معده و بخشی از ریه‌اش را از بین ببرد. با پشت روی زمین افتاد. نیزه هنوز توی شکمش بود و عمود بر بدن او، ایستاده بود. سعی کرد با دستش نیزه را بگیرد و مانع افتادنش شود. فکر کرد: «تا نیزه تو شکمم باشه خون‌ریزی کمه.» اما دست‌هایش به نیزه نرسیدند. وزن نیزه زیاد بود و نمی‌توانست در این وضعیت متعادل بماند. قبل از اینکه کسی به کمک تیام بیاید، نیزه افتاد و از شکم تیام خارج شد و جای خودش را به دریایی از خون داد. تیام سعی کرد زخم خودش را درمان کند. اما خون‌ریزی بیشتر از چیزی بود که بتواند آن را کنترل کند. ضعف داشت، درد داشت. فکر کرد: «چتر، چتر از بین میره.» تیام زیر لب گفت: «آسمان! ببخشید.» و فکر کرد: «همه چیز رو خراب کردم.» درد داشت. چشم‌هایش دیگر چیزی نمی‌دید. فکر کرد: «باید به زخمی‌ها کمک کنم.» و از جایش بلند شد. با همه وجودش باور داشت که از جایش بلند شده. اما در واقعیت، این کار را نکرد و مرد.

نیزه‌ها هنوز ادامه داشتند. پلنگ‌ها و گرگ‌ها وحشت زده به اطراف دویدند و از زیر چتر خارج شدند. ناگهان همه‌ی آسمان نارنجی شد. خارج شدن از زیر چتر به معنی دیده شدن بود. نیزه‌هایی مستقیم به سمتشان پرتاب شد و کشته شدند. بعضی‌ها خودشان را به رودخانه پرت کردند و آب آن‌ها را برد.

همان وقتی که اولین حیوانات از زیر چتر خارج شدند، کسی فریاد زد: «اون طرف رود، دورتر از برج، یه نفر اونجاس! فکر کنم کار اونه!» آسمان به پایه چتر نگاه کرد. تیام آنجا نبود. کمی عقب‌تر روی زمین افتاده بود. فریاد زد: «چتر» شیردال مادرش به سمت چتر رفت اما خیلی دیر شده بود. چتر از بین رفته بود. یکی از شیرهایی که پایه چتر را نگه داشته بود با نیزه‌ای کشته شد و با حرکتش چوب چند متری روی زمین افتاد. شیرهای دیگر که به چوب بسته بودند، خودشان را از طناب خلاص کردند.

نیزه‌ها حالا تعدادشان کمتر بود ولی دقت بیشتری داشتند. آسمان به شیردال گفت «من رو روی پشتت بنداز.» شیردال او را بالا پرت کرد و کمی پایین رفت تا او روی پشتش بیفتد. حالا بهتر می‌توانست وضعیت میدان جنگ را ببیند. آن پایین تعداد زیادی کشته شده بودند نزدیک نیمی از نیروهایشان را از دست داده بودند! آن هم با جادوی ساده‌ی پرت کردن یک جسم که چندان نیرویی از اژدهای دربند نمی‌گرفت. دو نفر در حال فرار به سمت دیوار بودند. یک دختر و یک پسر که تقریبا هم‌سن و سال خودش بودند. وضعیت میدان نبرد اصلا به نفع آن‌ها نبود. غافلگیری، که قرار بود برگ برنده‌ی آن‌ها باشد؛ دست دشمن بود. آسمان فریاد زد: «حمله کنید.»

***

هنوز چند ساعت تا غروب فرصت داشتند. نگهبان با نقشه سیمین برای پرتاب نیزه به دشمنی که دیده نمی‌شد؛ موافقت کرده بود. حالا او و اشکان داشتند به آماده کردن و نیزه‌ها کمک می‌کردند. عده زیادی از مردم دهکده کمک می‌کردند. تقریبا صد نیزه واقعی داشتند و حدود سیصد نیزه‌ی تقریبا واقعی. نیزه‌های تقریبا واقعی، چیزهایی بودند که مردم در همین چند ساعت سر هم کرده بودند. سرتیر فلزی کمان را روی چوب بلندی نصب کرده بودند یا چیزهایی شبیه این. اشکان نگاهی به شبه‌نیزه‌ها انداخت و گفت: «اگه اینا رو من پرت کنم، توی پنجاه متری چیزهای خطرناکی می‌شن. ولی توی فاصله بیشتر حتی از من هم کار خاصی بر نمیاد.»

«نگران نباش.» اشکان پشت سرش را نگاه کرد و نگهبان را دید. نگهبان گفت: «من وقتی توی برج باشم، با کمک سنگ نگهبان؛ قدرتم اینقدر هست که با همین نیزه‌های من درآوردی هم از فاصله دویست متری یک نفر را از پا در بیاورم.»

سیمین به نردبان‌های بزرگی که به دیوار تکیه داده شده بود نگاه کرد و گفت: «به نظرم وقتشه که نیزه‌ها رو ببریم بالای دیوار. تا نزدیک برج، حدود بیست دقیقه راه داریم. مشکل اصلی اینه که نمی‌دونیم اونا دقیقا کی می‌رسند. نیزه‌ها رو باید سمت شرق رودخونه، جلوتر از برج لای علف‌ها مخفی کنیم که نبیننشون.» کمی فکر کرد و رو به نگهبان گفت: «اینجا رودخانه تقریبا وسط دره است. علفزار سمت چپ و راست، یا همون شرق و غرب به یه اندازه عرض داره. اما پایین دست، شیررود زیر صخره‌های سمت شرق رفته و علفزار شرقی چیزی ازش نمانده. این انحراف شیررود به شرق از کجا شروع می‌شه؟»

نگهبان گفت: «کمی بعد از برج، حدود صد متر بعد از برج.»

سیمین گفت: «از شیر سنگی تا جایی که من خبر دارم، گداری برای عبور از شیررود نیست. اگر نزدیک برج هم راهی نباشد؛ یعنی سپاهشان باید سمت شرق شیررود باشد.»

«راهی برای عبور از شیررود نیست.» نگهبان این را گفت و کمی فکر کرد و اضافه کرد: «شیررود هر جادویی رو با سرعت زیادی پاک می‌کند. باید جادوی نامرئی شدنشان را از شیررود دور نگه‌دارند. راهی برای عبور ندارند.»

سیمین گفت: «فقط یک مساله دیگر هست. چطوری این همه نیزه را بدون دیده شدن توسط افرادی که نمی‌دانیم چقدر نزدیک شده‌اند؛ به ساحل شرقی و لای علف‌ها ببریم؟»

نگهبان خندید و گفت: «دختر جوان. فقط تا بالای دیوار ببرید. من به برج می‌روم و همه نیزه‌ها را به جایی که گفتی منتقل می‌کنم. ساحل شرقی، جلوتر از برج، لای علف‌ها. این روش هم سریع‌تر است و هم مطمئن‌تر.»

مدتی بعد، سیمین بالای دیوار شمالی ایستاده بود و به منظره مقابلش نگاه می‌کرد. نسیم ملایمی به صورتش می‌وزید که به معنی نزدیک نبودن دشمنان بود. فکر کرد: «منظره‌ی اقامتگاه مخفی خودمون رو بیشتر از اینجا دوست دارم.» و بعد به نیزه‌هایی خیره شد که پشت سر هم، انگار با اراده خودشان، از دیوار پایین می‌رفتند و از لای علف‌های ساحل شرقی رودخانه به سمت شمال حرکت می‌کردند. اگر کسی با دقت علف‌ها را نگاه می‌کرد، متوجه می‌شد که خلاف جهت باد خم می‌شوند؛ ولی چیزی نبود که خیلی توجه کسی را جلب کند.

هنوز دو ساعت تا غروب مانده بود که نیزه‌ها تمام شدند. سیمین رو به اشکان کرد و گفت: «اگه قراره بیای، الان وقت رفتنه.» طنابی که از سمت شمالی دیوار آویزان شده بود را گرفت و پایین رفت. کمی از دیوار فاصله گرفت و روی زمین لای علف‌ها نشست. علف‌ها آنقدری که انتظار داشت بلند نبودند. آرام و با قدم‌های بلند به سمت شمال حرکت کرد. او هم همان مسیری را می‌رفت که نیزه‌‌ها رفته بودند. فقط قصد نداشت از برج عبور کند. کافی بود به نزدیکی برج برسد؛ جایی که بوی جادو را حس کند. اشکان هم از دیوار پایین آمد و با فاصله بیست قدم از سیمین، دنبالش حرکت کرد.

کمی بعد، سیمین اطرافش را نگاه کرد، به نظر جای مناسبی می‌آمد. بوی جادوی دشمن را هم حس نمی‌کرد. به اشکان علامت داد که مخفی شود. اشکان همان جایی که بود، روی زمین دراز کشید و لای علف‌ها مخفی شد. سیمین سمت طلسم گردنبندش را به طرف بدنش گذاشت و سنگ طلسم نامرئی شدن را در دستش نگه داشت. حالا فقط باید انتظار می‌کشید. همان‌جا ایستاد. بدون کوچک‌ترین حرکتی. فقط روی دیده نشدن تمرکز کرد.

مدت زیادی طول کشید. پاهایش خسته شده بود ولی هیچ حرکتی نمی‌کرد. تا بالاخره بوی بهارنارنج را در باد حس کرد. باد به سمت شمال غربی برج بود. سنگ طلسمی که در دستش بود را در جیبش گذاشت. تیر سفیرکش را از روی زمین برداشت. روی سرتیر این نوع تیر، سوراخ‌هایی داشت که موقع پرواز صدای سوت بلندی می‌داد. کمانش را هم از روی زمین برداشت و تیر سفیرکش را در جهتی که فکر می‌کرد دشمن هست، رها کرد. تیر از کنار برج نگهبان رد شد و سوت‌کشان به سمتی که سیمین هدف گرفته بود رفت. و بعد تیر سفیرکش دوم در همان جهت. کمان را روی زمین انداخت و نشست و دستش را در جیبش کرد و سنگ طلسم را گرفت تا دوباره ناپدید شود.

نگهبان طبق توافقی که با سیمین داشت نیزه‌هایی که روی زمین چیده شده بود را به سمت جهتی که تیر سفیرکش رفته بود پرتاب کرد. چیزی نشد. اما یکی دو تا از نیزه‌‌ها، وسط مسیرشان غیب شدند. جایی که نیزه‌های غیب شده بودند را دوباره با نیزه‌های بعدی زد. آن‌ها هم ناپدید شدند. پس از چند سری پرتاب نیزه‌ی به ظاهر بی‌ثمر، ناگهان چند پلنگ و گرگ ظاهر شدند. آن‌ها را هدف قرار داد. و ناگهان لشکر بزرگی در مقابلش ظاهر شد که از همه نظر آشفته بود. با تمام سرعت نیزه‌ها را به سمت آن‌ها پرتاب کرد. این لشکر خیلی بزرگ‌تر از چیزی بود که دهکده در برابر آن مقاومت کند. اما به زودی بخش بزرگی از آن‌ها را با نیزه نابود می‌کرد. لبخند زد و فکر کرد: «واقعا باهوشه.»

سیمین وقتی گرگ‌ها و ببرها را دید؛ طلسم را در جیبش رها کرد، کمانش را برداشت و شروع به دویدن به سمت دیوار کرد. کسی از دشمن‌ها این سمت رود نبود. اما شیردال‌ها و شیر‌های پرنده خیلی ترسناک بودند. وقتی از کنار اشکان عبور کرد، اشکان هم بلند شد و پشت سرش شروع به دویدن کرد. سپرش را پشتش انداخته بود که اگر تیری به سمتشان رها شد، سپرش از او دفاع کند. هر دو هر از گاهی بالای سرشان را نگاه می‌کردند. اما هنوز سپاه دشمن انسجامش را بدست نیاورده بود و پرنده‌ای آن‌ها را دنبال نمی‌کرد.

***

سپاه آسمان پیش از شروع جنگ از هم پاشیده بود. هرکس به سمتی می‌رفت. اینقدر سر و صدای این هرج و مرج زیاد بود که کسی دستور فرمانده سپاه را نشنید. شیرهای بالدار به اطراف پرواز می‌کردند. چند تا از نیزه‌ها به سمت آن‌ها پرتاب شد ولی هیچ‌کدام به آن‌ها نخوردند. دو شیردال هم بی‌هدف به اطراف پرواز می‌کردند. آسمان دنبال مادرش گشت. پیش تیام بود و سرش را به علامت «نه» تکان داد. تیام مرده بود.

مادرش قرار بود پیاده مبارزه کند. آسمان ذهنش را روی شیردال‌ها و شیرهای بالدار متمرکز کرد و دستور دارد: «به دیوار حمله کنید.» شیردال مادرش قبل از همه به سمت دیوار رفت و شیردال دیگر و شیرهای بالدار هم به دنبال او به سمت دیوار رفتند.

نیزه‌ها هنوز ادامه داشتند. باید فکری برای آن‌ها می‌کردند قبل از اینکه همه سپاه نابود شود. اما هیچ ایده‌ای نداشت. باد، باد به سمت بالا. به مادرش گفت «باد قوی به سمت بالا. نیزه‌ها رو بالا بفرست.» مادرش نقشه‌اش را فهمید و گفت «بالاتر برو» آسمان و شیردالش بالاتر رفتند. هیچ‌کدام از آن‌ها شیردال دیگری که از پشت سرشان به سمت زمین شیرجه می‌زد را ندیدند. یکی از نیزه‌ها که به سمت بالا منحرف شده بود به سینه شیردال ژیار خورد. شیردال خودش را کنترل کرد و با تلاش زیادی تقریبا مثل همیشه، فاجعه‌بار و دردناک، روی زمین فرود آمد.

ژینر، ژیار را دید که از پشت شیردال، زمین افتاد. فریاد زد: «پسره خیره سر! تو اینجا چی‌کار می‌کنی!» نیزه‌ها هنوز به سمتشان می‌آمدند. اما این بار علاوه بر باد، زمین هم بالا آمده بود و برایشان پناهگاهی درست کرده بود. جادوگری که از سمت زمین آمده بود از پشت سر ژینر گفت: «زمین اینجا اصلا به حرف من گوش نمی‌ده. اینجا هیچی سبز نمی‌شه. خود زمین رو تونستم تغییر بدم ولی چیزی سبز نمی‌شه. فکر کنم اثر جادوی سیاه روی زمین باشه. یا با من مشکل شخصی داره.» حالا چند پناهگاه موقت داشتند که پشت آن‌ها پناه بگیرند و از نیزه‌ها در امان باشند.

آسمان از بالا وضعیت را نگاه کرد. آن سمت دیوار، یک تیر به سمت یکی از شیرهای بالدار رفت، به سر او برخورد کرد و سر شیر بالدار متلاشی شد و شیربالدار مانند سنگی روی زمین افتاد. چیزی که می‌دید را باور نمی‌کرد. امکان ندارد کسی با کمان و فقط یک تیر، شیر بالدار را بکشد. آسمان از قدرت تیرهایی که آرش طلسم کرده بود خبر نداشت. هر شیر بالداری ممکن است با ریزش کوه بمیرد. قدرت تیرهای طلسم شده‌ی خرد کننده آرش، چیزی شبیه سنگ‌هایی بود که از کوه سقوط می‌کنند.

سیمین و اشکان از دیوار عبور کردند، یک شیردال از بالای سر آن‌ها عبور کرده بود و اهمیتی به آن‌ها نداده بود. به سمت یکی از خانه‌هایی که نزدیک‌تر بود فرار کردند. یکی از شیرهای بالدار دنبالشان بود. سیمین یک تیر از تیردانش برداشت و سر شیر را هدف گرفت و زه رها شد. می‌خواست شیر بالدار حواسش پرت شود و آن‌ها را دنبال نکند. سر  شیر بالدار متلاشی شد و در همان لحظه سقوط کرد و مرد. سیمین گفت: «وای تیر اشتباه بود. نمی‌خواستم با طلسم شده بزنمش.»

ببرها و گرگ‌های باقیمانده به سمت دیوار هجوم بردند. از شیرها فقط یکی زنده مانده بود که به سمت جنگل رفت. ظاهرا تمایلی به درگیری در ادامه جنگ نداشت. وقتی نیزه‌هایی که زیر برج جمع کرده بودند تمام شد، از کل لشکر آسمان چیزی کمتر از صد نفر مانده بود. جادوگر زمین، خودش را به دیوار رساند و زمین آنجا را بالا آورد تا سطح شیبداری برای درنده‌ها درست کند که خودشان را به بالای دیوار برسانند و بعد به سمت برج نگهبانی برگشت. تمایلی نداشت وارد دهکده شود.

از جهت‌های مختلف به سمت برج شلیک می‌کردند. نگهبان اطراف را نگاه کرد؛ نیزه‌ها تمام شده بود. اما تاثیر آن‌ها بر کم کردن تعداد نفرات دشمن بی‌نظیر بود. تیرهایی که به سمتش شلیک می‌شد، هیچ‌کدام به او نمی‌رسید. سمت دیوار را نگاه کرد. گرگ‌ها و ببرها داشتند از یک سطح شیب‌دار به بالای دیوار می‌رفتند! این فاجعه بود. مردم نمی‌توانستند در برابر این همه درنده مقاومت کنند. یک نفر داشت از سمت دیوار به سمت برج می‌آمد. به نظر جادوگری بود که زمین را تغییر داده. اگر جادوگر نبود در این وضعیت آشفته اینقدر با خونسردی قدم نمی‌زد. دستش را روی سنگ نگهبان گذاشت. آتش نیاز داشت، سنگ نگهبان هیچ وقت مشکلی برای تامین آتش نداشت.

جادوگر زمین به برج نزدیک‌تر شد و سعی کرد زمین زیر پایه‌های برج را بلرزاند. ولی برج وسط رودخانه بود و جادویش اثری نداشت. انگار آب جادوی او را خنثی می‌کرد. آب! آب نیاز داشت! گرمش بود. همه جا خیلی گرم بود. بدنش شعله‌ور شد. اشتباهی را کرد که هنوز هم خیلی از مردم وقتی شعله‌ور می‌شوند؛ انجام می‌دهند. دوید. به سمت رودخانه دوید. هوای بیشتری به شعله‌ها رسید اما به هر حال، موفق شد خودش را به رودخانه برساند و جلوی سوختن جنازه‌اش را بگیرد.

درگیری نزدیک برج ادامه داشت. این آن چیزی بود که از اول قرار بود پیش بیاید. اما نه با این همه کشته. آسمان صدای فریاد یک شیردال را از آن سوی دیوار شنید. به سمت دیوار پرواز کرد و اوج گرفت که از تیرهایی که سر یک شیربالدار را منفجر می‌کنند، دور باشد. شیردال با یک مرد قوی‌هیکل درحال نبرد بود و یکی از بال‌هایش شکسته بود. شیردال مادرش بود. مادرش نزدیک دیوار بود و داشت به سمت دیوار می‌دوید تا به شیردالش کمک کند. نبرد تن به تن بین انسان و شیردال چیزی نبود که بشود راحت باور کرد. انسان‌ها جزو شکارهای راحت شیردال‌ها هستند.

آن سوی دیوار، باقی مانده نیروهایی که از سمت جنگ آمده بودند داشتند با مردم دهکده می‌جنگیدند. آسمان فریاد زد؛ «به سمت برج و دیوار برگردید!» قرار نبود بجز شیرهای بالدار و شیردال‌ها، نیروی دیگری وارد دهکده شود. این برایشان فایده‌ای نداشت. آسمان به سمت آن‌ها پرواز کرد و از دیوار رد شد و فریاد زد که برگردند. اما کسی اهمیتی نمی‌داد. بهنام را دید، که با دو شمشیر از هر طرف دارد به کسی حمله می‌کند. بهنام از نواده‌های جنگ بود. یکی از بهترین جنگجوهایی بود که دیده بود. اما نباید آن سمت دیوار با مردم دهکده می‌جنگید! کنار بهنام، پسرش با تبر یک دختر جوان را کشت. چند تیر به پسر بهنام خورد، دو تیر در صورتش و یکی در قلب. امکان نداشت زنده مانده باشد.

اشکان چند نفر از بچه‌ها و مسن‌ترها را به سمت دروازه جنوبی فرستاد. فریاد زد: «فرار کنید! اینجا کمکی ازتون بر نمیاد.» خودش را بین آن‌ها و هرکسی که به سمتشان می‌آمد قرار داده بود و با هرکسی که نزدیک می‌شد می‌جنگید. خیلی طول نکشید که همه متوجه شوند که کسی نباید نزدیک این مرد گرز به دست شود. سیمین عقب‌تر از اشکان بین دو خانه مخفی شده بود و هر از گاهی سرک می‌کشید و اگر کسی را می‌دید از تیرهایش بی‌نصیبش نمی‌گذاشت. دورتر چند نفر از دیوها با عده‌ی زیادی از مردم دهکده درگیر شده بودند. یکی از آن‌ها با تبر به صورت بهرخ کوبید. سیمین از بین ساختمان‌ها بیرون آمد و سه تیر در فاصله‌ی خیلی کمی از زه کمانش رها شد. قاتل بهرخ مرده بود.

آسمان با شیردالش پایین‌تر رفت تا بهنام را راضی کند به آن سوی دیوار برگردد. اما بهنام فقط فریاد می‌زد «درمانگر! درمانگر! پسرم زخمی شده!» اما پسرش به وضوح مرده بود. وقتی آسمان دید که هیچ جور نمی‌تواند از پس بهنام برآید؛ به سمت برج برگشت.

یکی از نیروهای آسمان یک نیزه به سمت برج پرت کرد. نیزه در هوا تغییر جهت داد و به سمت راست برج رفت. آسمان فریاد زد: «هیچ‌کس نیزه پرت نکنه!» امیدوار بود صدایش را بشنوند. نیزه‌ها فقط برای خودشان خطرناک بود نه برای نگهبان. او نیزه ها را در هوا با جادوی خودش می‌گرفت و به سمت نیروهای آن‌ها می‌فرستاد. تازه از دست نیزه‌ها خلاص شده بودند. نیزه به صورت یکی از خودشان خورد. مرد بیچاره! نگاه کرد ببیند آن بیچاره که با نیزه از پا در آمد چه کسی بوده است. پدرش بود! کسی کنار پدرش فریاد کشید. آسمان فریاد زد: «ژیار اینجا چه غلطی می‌کنی؟»

صورت پدر ژیار با نیزه‌ی نگهبان متلاشی شده بود. پدرش همان‌جا کنار پایش مرد. جادوی سیاه! باید نگهبان جادوی سیاه را از بین برد. یکی از کماندارها تیری به سمت برج رها کرد. تیر به برج نمی‌رسید. اما ژیار می‌دانست باید چطور انتقام پدرش را بگیرد. همه‌ی باقی‌مانده انرژی زندگی خودش را در جادوی آخرش استفاده کرد. «من فقط یک خواسته دیگر در این دنیا دارم؛» این را گفت و مانند گلی که از شاخه چیده شده باشد، روی زمین افتاد. جادویش در آن تیر زنده بود. تیر به سمت بالا تغییر جهت داد، مستقیم به برج رفت؛ از گردن نگهبان وارد شد و از سرش خارج شد. ژیار فهمید که آرزویش محقق شده. چیزی از نیروی زندگی در او نمانده بود. او اولین کسی بود که آن شب زیر آسمان سرخ مرد و هیچ‌کس نفهمید چقدر جنگجوی خوبی بود.

زیر پای آسمان همه چیز قرمز شده بود. پایین‌تر رفت. شیردال پنجه‌اش را به سطح قرمز و شفاف زیر پایش زد و فریاد بلندی کشید. سطح سرخ رنگ داغ و سخت بود. نمی‌تونم ازش رد بشم. خیلی داغه. صدای شیردال در سر آسمان پیچید. آسمان جواب داد؛ سمت شمالش برو پیاده شم و من آزمایش کنم.

وقتی فرود آمدند؛ آسمان هر چیزی که از جادوی آسمان بلد بود را آزمایش کرد. این دیوار جادویی چیزی شبیه آتش بود. تنها تغییری که توانست در آن ایجاد کند این بود که با باد رنگ سرخش را کمی سرخ‌تر کند. به رود خروشانی که وسط رنگ سرخ خارج می‌شد نگاه کرد. چیزی از جنس آتش، در آب کار نمی‌کرد. به سمت رود رفت و یک چوب بلند را خلاف جهت آب به زیر دیوار قرمز رنگ فرو کرد تا ببیند از سمت دیگر بیرون می‌آید یا نه. چوب از دیوار رد شد ولی سمت دیگر آن را نمی‌توانست ببیند. چوب را بیرون آورد؛ بخشی از چوب که فکر کرده بود از دیوار سرخ عبور کرده؛ نابود شده بود. به چیزی که می دید شک کرد. یک بار دیگر با چوب دیگری آزمایش کرد. باز هم همان ماجرا تکرار شد. آن بخشی از دیوار قرمز رنگ که در آب بود، جلوی عبور چوب را نمی گرفت؛ بلکه آن را نابود می‌کرد. هر چیزی می‌خواست از زیر آب وارد شود، نابود می‌شد. سوار شیردال شد، شاید راهی باشد. باید راهی باشد.

ژینر به دیوار رسیده بود. از بالای دیوار کماندارها به او حمله می‌کردند. ژینر کاری با جنگ و دیوار نداشت. صدای فریاد شیردالش در گوشش پیچیده بود. دستش را تکان داد و تیرهایی که به طرفش می‌آمدند از اطرافش دور شدند. بالا پرید و باد شدیدی زیر پایش وزید و با یک پرش به بالای دیوار رسید. همه آن‌هایی که روی دیوار بودند فرار کردند و به اطراف رفتند.

همه داشتند فرار می‌کردند. ژینر هیچ وقت اینقدر ترسناک نبود. فکر کرد، چیزی تغییر کرده. بالای سرش را نگاه کرد. آسمان سرخ رنگ شده بود. زیر لب گفت «نگهبان مرده.» بالا را نگاه کرد، پسرش را نمی‌دید. فکر کرد «ژیار هم با ما اینجاس! لعنت به تو بچه! هیچ کدوم نمی‌تونیم برگردیم.» از دیوار پنج متری به راحتی پایین پرید و به سمت شیردال دوید. به موقع نمی‌رسید. از باد کمک گرفت که سریع‌تر بدود. اما وقتی رسید شیردال بی‌جان روی زمین افتاده بود. دستش را روی پرهای شیردال کشید و به مردی که او را کشته بود نگاه کرد.

مرد خیلی قوی هیکلی بود. حالا داشت با یک شیربالدار می‌جنگید. شیر بالدار بالا می‌رفت و در شیرجه زدن پنجه‌ای به سمت مرد می‌کشید که با دفاع مرد که با سپر و گرز می‌جنگید روبه‌رو می‌شد. ژینر کنار شیردالش روی زمین نشست و سر شیردالش را نوازش کرد. مدت زیادی با هم دوست بودند. کسی فریاد می‌زد: «پسرم! پسرم زخمی شده!»

شیردال پای پهلوان را زخمی کرده بود. حرکاتش کندتر شده بود و این حریف جدید خیلی سریع بود. پهلوان هیچ وقت فکر نمی‌کرد چنین موجودی واقعا وجود داشته باشد. وقتی سیمین این موجود را توصیف کرده بود پهلوان فکر کرده بود دختر جوان خیالاتی شده. اما حالا این موجود غول‌پیکر پرنده با پنجه‌های برنده روبه‌رویش بود. یا دقیق‌تر، بالای سرش بود. سپرش بیشتر از یکی دو ضربه دیگر دوام نمی‌آورد. همه در حال فرار از زیر آسمان سرخ بودند. آن سوتر شعله آتشی دید. انبار غذای دهکده بود. کسی انبار غذا را آتش زده بود. ضربه دیگری را با سپر دفع کرد. باید کار را تمام می‌کرد. توان مبارزه بیشتر را نداشت. پایش دیگر یاری نمی‌کرد. وقتی شیربالدار این بار شیرجه زد، پهلوان سپرش را در دستش شل کرده بود. سپر را لحظه آخر زمین انداخت و یک قدم جلو رفت و به شیر بالدار نزدیک‌تر شد. شیر بالدار که خودش را برای ضربه‌ی سپر آماده کرده بود، مقاومتی جلوی پنجه‌اش حس نکرد و کمی اضافه پایین آمد. مانند وقتی که یک پله را جا می‌اندازید. پهلوان گرزش را دو دستی گرفت و با تمام توانش ضربه ای به سینه‌ی شیر بالدار زد که حالا در دسترسش بود. سعی کرد از زیر شیر بالدار فرار کند. اما شیر بالدار روی او افتاد و تقلا کرد بلند شود. پنجه‌هایش در گردن و بدن پهلوان فرو می‌رفت و سعی می‌کرد بلند شود ولی نمی‌توانست. درد شدیدی در سینه‌اش حس ‌می‌کرد. بال زد، سعی کرد بلند شود اما توانی برایش نمانده بود.

ژینر به نبرد آن‌ها خیره مانده بود. به اطرافش نگاه کرد. خیلی‌ها کشته شده بودند. مردمش و باقی مانده حیوانات از دیوار بالا آمده بودند و این سوی دیوار داشتند هرکس پیدا می‌کردند را می‌کشتند. صورت شیردالش را بوسید و بلند شد. همه‌ی آن‌ها اینجا می‌مردند. نیازی به این همه خشونت و وحشی‌گری نبود. به سمت چند نفر از مردم شهر خودشان که تازه از دیوار رد شده بودند دوید و فریاد زد، «شماها، با من بیاید! باید این دیوونگی رو تموم کنیم.»

وقتی زن جادوگر دور شد، سیمین و اشکان به سمت جایی که شیر بالدار روی پهلوان افتاده بود دویدند. نمی‌توانستند شیر بالدار را تکان بدهند. خیلی سنگین بود. کمی تلاش کردند. یک پلنگ به آن‌ها حمله کرد که با گرز اشکان کشته شد. بعد چند نفر به سمت آن‌ها حمله کردند. چهار نفر در برابر دو نفر؛ شرایط خوبی نبود. اشکان سعی می‌کرد هر جور شده خودش را بین آن چهار نفر و سیمین قرار دهد. نیروی کمکی به موقع رسید. کاوه از سمت دیگر به آن چهار نفر حمله کرد و آن‌ها بین کاوه و اشکان گیر افتادند. وقتی نفر آخر کشته شد. کاوه پهلویش را گرفت و گفت یکیشون یه بلایی سرم آورد. اشکان نگاهی به پدرش کرد و گفت «بریم درمانگاه، برای پدرم خیلی دیر شده.» و به سمت درمانگاه راه افتادند. سیمین گفت؛ «من می‌رم برج پیش پریسا. ممکنه به برج شکاربان حمله کنند. پریسا تنهاس.»

ریش سفید دومین انبار خوراک دهکده را آتش زد و از آن بیرون آمد. وظیفه او بود که همه ذخیره غذایی دهکده را از بین ببرد. وقتی بعد از دو ماه کامل، سرخ از بین برود؛ نباید هیچ دشمن زنده‌ای اینجا مانده باشد. مردم جدیدی اینجا ساکن خواهند شد. دهکده‌ی جدیدی ساخته می‌شود. اما نباید دشمن زنده بماند. این انتقام دهکده از جنایتکارانی بود که به آن‌ها حمله کرده بودند. همه باید از گرسنگی می‌مردند. وقتی از شعله‌های آتش فاصله گرفت درد شدیدی در شکم خودش حس کرد. یک نفر از جلویش رد شد و با یک نفر دیگر درگیر شد. پیش خودش فکر کرد «اینقدر پیر شدم که حتی به خودش زحمت نداد نگاهم کند.» و روی زمین افتاد.

اشکان و کاوه به درمانگاه رسیدند. درمانگاه پر بود. کاوه بیرون درمانگاه روی زمین نشست. اشکان درمانگر را از دم در صدا کرد. چون از پشت سرش صدای درگیری شنیده بود. برگشت تا ببیند چه چیزی پیش آمده. چند تا از حیوان‌های وحشی به مردمی که به سمت درمانگاه می‌آمدند حمله کردند. اشکان با آن‌ها مبارزه کرد اما برای نجات مردم دیر شده بود. صدای مردی را شنید که فریاد می زد: «پسرم! پسرم رو نجات بدید.» مرد درشت هیکلی از لشکر دشمن بود. به سمت درمانگاه می‌دوید. اشکان جلویش را گرفت با هم درگیر شدند مرد خیلی قدرتمند بود. با شمشیرش ضربه‌ی محکمی به پای اشکان زد. پای اشکان بریده شد. انگار اثر آن طلسمی که آرش داده بود از بین رفته بود یا این مرد بیش از حد قدرت داشت. صدایی از پشت سرش شنید که گفت: «اشکان! بذار پسرش رو ببینم.»

اشکان لنگ لنگان و با احتیاط عقب رفت. مرد خشمگین که پسرش را روی کولش بسته بود به سمت درمانگر رفت و پسرش را روی زمین گذاشت. اشکان پسر را نگاه کرد؛ فکر کرد: «باید کار سیمین باشه. حتما مرده.» مرد فریاد زد: «درمانش کن!» درمانگر دستش را روی پیشانی پسر گذاشت و گفت :«مدتی می‌شه که مرده، متاسفم.» مرد فریاد زد: «تو باید درمانش کنی! می‌خوای مریض‌های ده خودتون رو فقط درمان کنی! باید پسرم رو درمان کنی!» و شمشیرش را در قلب کاوه که آنجا نشسته بود فرو کرد و فریاد زد: «همه مریض‌هات رو می‌کشم اگه پسرم رو درمان نکنی!» اشکان جلو دوید و با گرزش ضربه‌ای به سمت سر مرد زد. مرد جاخالی داد و با کتف به سینه‌ی اشکان کوبید. قدرتش خیلی بیشتر از چیزی بود که برای یک انسان طبیعی باشد یا اشکان بتواند از پسش بر بیاید. اشکان عقب پرت شد و از حال رفت. طلسم‌های محافظی که از کشوی آرش برداشته بودند، یکی پس از دیگر از بین رفت. بهنام، فرمانده نیروهایی بود که از طرف جنگ آمده بودند و از سر تا پا با طلسم‌هایی که جنگ به او داده بود خودش را تقویت کرده بود. رو به درمانگر فریاد زد: «پسرم رو درمان کن!» درمانگر گفت: «پسرت مرده! هیچ درمانی برای مرگ وجود نداره.» مرد نیزه ای را از زمین برداشت و با آن درمانگر را به دیوار کوبید و فریاد زد «دروغگو! پسرم زنده اس.» و داخل درمانگاه رفت تا درمانگر دیگری پیدا کند.

همین وقت بود که ژینر، با ده نفر از افرادش به درمانگاه رسید. مشخص بود که اینجا یک درمانگاه است ولی چرا کسی به درمانگاه حمله کرده بود. همه به درمانگاه احترام می‌گذاشتند. درمانگاه جای مقدسی بود. جلو دویدند و از در تو رفتند. فرمانده جنگ، بهنام، را شناخت. فریاد زد: «داری چی‌کار می‌کنی! هیچ‌کس حق نداره توی درمانگاه خون بریزه.» مرد چاقویی که در دست داشت به سمت او پرت کرد. چاقو در مسیر تغییر جهت داد. ده نفری که همراهش بودند به آن مرد حمله کردند. نفر اول تا به او رسید یک دستش قطع شد و شمشیری در شکمش فرو رفته بود. سرعت بهنام خیلی زیاد بود. سه چهار نفر هم زمان به او حمله کردند. هیچ کدام تنهایی شانسی برای مقابله با او نداشتند. گودرز از پشت سر خنجری طلسم شده به سمت بهنام پرتاب کرد. خنجر در کمر او فرو رفت. بهنام او را لعنت کرد و گفت: «بزدل!» و به سمت او چرخید. اما سایر افراد به او فرصت ندادند تا به گودرز برسد. بهنام، نواده‌ی جنگ، با سه شمشیر که از جهات مختلف در بدنش فرو رفته بود؛ روی زمین افتاد و مرد. از ده نفری که به او حمله کرده بودند؛ فقط چهار نفر زنده بودند.

ژینر درمانگاه را گشت، دختری زخمی زنده مانده بود. به او کمک کرد بیرون بیاید. بیرون در، روی زمین یک پسر زخمی بود که حال خوبی نداشت. کمی آب روی صورت پسر ریخت تا به هوش آمد و گفت «بیا، باید جایی مخفی بشید تا این جنون تموم بشه.»

گودرز و سه نفر دیگری که در درمانگاه بودند دور میزی که آنجا بود نشستند. آن‌ها یک نفر از فرماندهان خودشان را کشته بودند. گودرز گفت: «اگه از سرخ هم جون بدر ببریم، جنگ ما رو زنده نمی‌ذاره.» بقیه هم همین نظر را داشتند. یکی از آن‌ها در ظرف‌هایی که در درمانگاه بود، علف شاهدانه پیدا کرد و آورد روی میز گذاشت و گفت: «ما که همین حالا هم مرده حساب می‌شیم! این چند ساعت رو خوش بگذرونیم!»

سیمین در راه برج رهام را دید که زخمی شده بود. به او گفت به برج بیاید. نزدیک برج دشمنان به آن‌ها رسیدند. رهام دست چپش زخمی شده بود و نمی‌توانست کمانش را بکشد. شمشیرش را در دست گرفته بود و در برابر آن‌ها که نزدیک می‌شدند از سیمین دفاع می‌کرد. کم کم عقب می‌رفتند و خودشان را به پله‌ها نزدیک می‌کردند. وقتی نزدیک برج شدند، تیرهای پریسا از بالای بام به استقبال دشمنانشان آمد و آن‌ها را عقب راند. سیمین به رهام گفت «بالا برو من و پریسا مواظبتیم». رهام گفت «نه. اول تو برو.» و دقیقا با این حرف تنها شانسش برای زنده ماندن را از دست داد. تیری به سینه‌اش خورد و بعد تیر بعدی. سیمین راهی نداشت. به بالای پله‌ها فرار کرد. سعی کرد فرار کند. یک تیر در ران پایش فرو رفت. زمین خورد. تیر را شکست. دوباره بلند شد و خودش را از در برج که باز بود به داخل پرت کرد. گردنبندش به چیزی روی زمین گیر کرد و پاره شد. برگشت و دستش را دراز کرد و گردنبدش را برداشت. امکان نداشت هدیه آرش را گم کند. در را بست و کلون آن را انداخت. بوی دود به مشامش خورد. برج را آتش زده بودند. فریاد زد «پریسا یکی از قلاب‌های گوشت رو بیار.»

پریسا در بازرسی را باز کرد و گفت: «می‌خوان کبابمون کنن!» و قلاب گوشت را به سمت سیمین دراز کرد. سیمین که دست چپش را هنوز محکم مشت نگه داشته بود گفت: «زخم‌بند هم بیار.» خنجری که فولاد را می‌برید، از غلافش در آورد و با آن کنار یکی از چوب‌های کف را برید. پریسا آمد و گفت: «ساختمون آتش گرفته.» سیمین قلاب گوشت را از حفره‌ی کوچکی که درست کرده بود پایین فرو کرد و گفت: «این رو محکم بکش. این باز می‌شه.» پریسا گوش کرد. آن پایین حفره‌ی تاریکی بود. سیمین گفت «برو پایین و به من کمک کن بیام پایین پام خیلی داغونه.» پریسا پایین رفت، سیمین را گرفت و در را پشت سرشان بست و قلاب گوشت را هم به سفارش سیمین با خودش پایین آورد. همه جا تاریک بود. پریسا گفت «اینجا کجا می‌ره؟» سیمین جواب داد: «اگه بتونم در رو باز کنم؛ به یه جای امن. اگه نتونم، به بن‌بست.» به سختی و کورمال کورمال پایین رفتند. وقتی به در جادویی رسیدند سیمین گفت «آرش اینجا خیلی چیزها می‌بینه ولی من هیچی. تیرهایش را از تیردانش بیرون آورد و روی زمین ریخت و سرتیرها را لمس کرد. پریسا پرسید «دنبال چی می‌گردی؟» جواب داد: «اون سر تخت‌ها که باهاش سپر می‌شکونه.» پریسا بین تیرهای خودش گشت و گفت: «بیا این.» سیمین دیوار روبه‌رویش را نشان داد و گفت: «اون دیوار رو بزن.» پریسا جواب داد: «اینجا دفن می‌شیم با این تیر! سقف میاد رو سرمون!» سیمین گفت: «به هر حال امشب می‌میریم. بهتره این زیر باشیم که خوراک حیوونا نشیم.» زه رها شد صدای برخورد تیر با دیوار نیامد. سیمین لبخند زد، اگرچه کسی در آن تاریکی لبخند زیبایش را ندید؛ و گفت: «فکر کنم باز شد. هر وقتی از اینجا رد می‌شیم آرش بغلم می‌کنه. بغلم کن از دیوار رد بشیم.»

***

ژینر؛ اشکان و آرزو را به یکی از خانه‌هایی که کسی در آن نبود رساند و گفت: «من سعی کردم هرچند نفر از مردم خودمان و شما که عقلشان هنوز کار می‌کرد را در خانه‌های جدا از هم ببرم و درها را طلسم کنم که تا دو روز باز نشوند. احتمالا در هر خانه‌ای خوراکی برای یکی دو روز پیدا می‌شود. امیدوارم بشود. هنوز پسرم ژیار را پیدا نکرده‌ام. فعلا من و ژیار تنها کسانی هستیم که می‌توانند طلسم را قبل از دو روز باز کنند.»

اشکان گفت «ممنونم، من مطمئنم آرش یه راهی پیدا می‌کنه و میاد.»

ژینر پرسید، «اون یکی جادوگر دهکده؟ می‌دونم سه‌تا بودند. یکی نگهبان برج بود که کشته شده؛ نفر دیگر هم احتمالا اون بوده که جلوی درمانگاه کشته شده. البته یک دختری هم گفتند که ناپدید شده.»

«آره، اون یکی جادوگر؛» اشکان سرفه‌ای کرد و ادامه داد: «ماجرای اون دختر فرق داره. چند نفر رو تا حالا زندانی کردی؟»

«فکر کنم اسمش رو زندانی نذاریم.» ژینر با مهربانی این را گفت و به پنجره‌ی خانه اشاره کرد و گفت: «می‌تونید از پنجره برید بیرون. من فقط در خونه رو طلسم می‌کنم که دیوار دیده بشه. یه جور بازی با نوره. وقتی می‌گی زندانی، بهم برمی‌خوره. فقط می‌خوام یکمی همه بتونن به وضعیت خودشون فکر کنن. ما همه اینجا زیر این گنبد سرخ زندانی شدیم و اینجا می‌میریم. سعی می‌کنم این زندان سرخ رو بازش کنم ولی خیلی احتمالش کمه که موفق بشم. اگه موفق نشم، حداقل می‌تونید مدتی که زنده‌اید پیش همدیگه با خوشی زندگی کنید.» و به سمت در ساختمان رفت تا خارج شود.

«خانم…» اشکان می‌خواست او را صدا کرد ولی یادش افتاد اسمش را نمی داند، کمی صبر کرد تا جادوگر به سمت او برگردد، بعد گفت: «اگر آرش رو دیدید. وقتی آرش بیاد… آرش حتما شما رو پیدا می‌کنه. چیزهایی رو می‌بینه که به من نمی‌گه؛ همیشه بیشتر از چیزی که می‌گه می‌بینه. حتما پیداتون می‌کنه. درمانگر، مادر آرش بود.» چند سرفه کرد و ادامه داد، «ببخشید. نمی‌دونم وقتی بفهمه مادرش کشته شده چی‌کار می‌کنه. نگهبان هم، پدرش بود. وقتی دیدینش بهش بگید من رو نجات دادید. من اشکانم. اگه سیمین یا پریسا از شکاربان‌ها رو هم پیدا کردید، اونا رو هم بهش بگید. درباره مردم خودتون که نجات دادید چیزی بهش نگید. وقتی پیش من اومد، من آرومش می‌کنم.»

«به نظر میاد خیلی اطمینان داری که دوستت از من جادوگر قوی‌تریه.» ژینر این را گفت و در را باز کرد و دوباره به سمت اشکان برگشت و گفت: «حرفت رو گوش می‌کنم.» و از در بیرون رفت. کمی بعد؛ درِ ساختمان ناپدید شده بود.

ژینر همه روستا را دنبال آن‌ها که زنده بودند گشت. از مردم روستا یا شهر خودشان یا هرکس دیگر. چند نفر با او جنگیدند. چند نفر حرفش را گوش کردند. حتی بعضی از مردم خودش که دیدند دشمن را پناه داده به او حمله کردند. مجبور شد بعضی از آن‌ها را بکشد. همه آدم‌ها هم‌زمان نمی‌فهمند جنگ تمام شده. برای همه آدم‌ها جنگ هم‌زمان تمام نمی‌شود. جنگ برای بعضی‌ها تا همیشه ادامه پیدا می‌کند. ژینر به بالای سرش نگاه کرد. هوا روشن شده بود. می‌توانست آسمان را ببیند. ذهنش را روی او متمرکز کرد و گفت: «ژیار و پدرت را پیدا نکردم.»

مامان! هر دوتاشون رفتن. هر دوتاشون کنار برج مردن. درست همون وقتی که نگهبان مرد و آسمون قرمز شد. من ندیدم کی به ژیار حمله کرد.

حتی در ذهن ژینر هم، صدای آسمان گریان بود.

ژینر ایستاد. اطرافش را نگاه کرد. برای لحظه‌ای فکر کرد. چرا مردمی که شوهر و فرزندش را کشته‌اند نجات داده؟ اما این فکرها در ذهن ژینر جایی نداشت. به سمت دیوار حرکت کرد. از دیوار عبور کرد و به سمت برج رفت. نزدیک برج، جنازه شوهر و پسرش را پیدا کرد. هر دو را بغل کرد و گریست. مدت زیادی هر یک از آن‌ها را در آغوشش نگه داشت. سپس هر دو را کنار هم گذاشت و سوزاند. کار دیگری از دست کسی بر نمی‌آمد. همه چیز اشتباه پیش رفته بود. به سمت برج نگهبانی رفت و به آن نگاه کرد. نگهبان برج مرده بود. اما چیزی آنجا بود. اژدهای دربند آن بالا بود. به شکل یک سنگ. در ذهنش سنگی که در برج بود را تصور کرد و گفت: «چرا باید باعث این همه مرگ و میر شوی؟ چطور باید تو را از بین ببرم؟» اطراف برج چرخید و جادوهای مختلفی را آزمایش کرد. باد، طوفان. رعد و برق به برج زد. چیزی تغییر نمی‌کرد. جادوی مرگ و سیاهی. جادوی سیاه که جان موجودات را می‌گرفت. جادویی که از جان موجودات زنده قدرت می‌گرفت آنجا بود. خود پلیدی آنجا بود. جلوی رویش بود و او نمی‌توانست آن را نابود کند. نمی‌توانست آن را جابجا کند. نمی‌توانست حتی آن را ببیند. می‌دانست قدرت جادویی عظیمی بالای آن برج است ولی فقط تیرهای چوبیی که برج را ساخته بودند می‌دید. چوبی که آتش نمی‌گرفت. چوبی که نمی شکست.

با دقت به اتاق بالای برج نگاه کرد. از همه طرف سالم بود. چطور نگهبان کشته شده بود؟ این برج کاملا سالم بود. مثل ژیار. ژیار هم سالم بود. هیچ جای زخمی روی بدن پسرش نبود. اما مرده بود. جادوی آخر. به برج نگاه کرد. کشتن نگهبان، جادوی آخر پسرش بود. ژیار نگهبان را کشته بود. «پسر مهربان و احمق من!» این را گفت و به سمت برج رفت. «پسرم همه جانش را برای نابودکردن نگهبان گذاشت.» رو به برج با صدای بلند این را گفت و روی زمین نشست و اضافه کرد: «من همه جانم را برای نابودکردن اژدهای دربند می‌گذارم.» همه توان جادویی و زندگی خودش را جمع کرد و گفت: «من همه نیروی زندگی خودم را می‌دهم تا نابودی سنگی که در این برج است ببینم.» اتفاق عجیبی افتاد. نیروی زندگی از بدنش خارج شده بود. اما درخواستش انجام نشده بود و او زنده بود. توان حرکت کردن نداشت اما زنده بود. زمزمه کرد «چرا هنوز زنده ام؟ باید سنگ نابود شود و من بمیرم.» اما هنوز زنده بود. نمی‌توانست بمیرد.

برایم غم‌انگیز است که ژینر را در این وضعیت ببینم. اما ژینر دقیقا به چیزی که خواست رسید. اگرچه چیزی که خواست، آن چیزی نبود که واقعا می‌خواست. اما این تقصیر جادو نبود. او همه انرژی زندگی خودش را داد و خواست تا نابودی سنگی که در برج بود را ببیند. اما سنگ نابود نشده بود. پس او بدون انرژی زندگی، تا نابودی سنگ زنده می‌ماند. مگر اینکه چیز دیگری باعث مرگش می‌شد. مثلا گرسنگی. او انرژی کافی برای خوردن غذا هم نداشت.

از طرف دیگر؛ سنگ، انرژی جادوی زندگی ژینر را جذب کرده بود و متعجب بود. در گذشته آدمهایی بودند که خودشان را برای او قربانی می‌کردند. اژدها بخاطر آورد که آدمها جلویش زانو می‌زدند و زندگی خودشان را برای او فدا می‌کردند. برخی خواسته‌ای داشتند و برخی هیچ خواسته‌ای نداشتند. بعدتر آدمهایی بودند که زندگی موجودات دیگر را برایش قربانی می‌کردند. و آدمهایی که زندگی آدمهای دیگری را به زور برای او قربانی می‌کردند. در حقیقت این چیزی که این روزها به آن «جادوی آخر» می‌گفتند؛ آیین قربانی برای او بود. اژدها نمی‌فهمید چرا باید یک نفر خودش را برای او قربانی کند و از او بخواهد خودش را نابود کند. اژدها در ذهنش دستی به چانه خودش کشید و گفت: «من اگر می‌تونستم خودم رو بکشم، زودتر از این‌ها این کار رو کرده بودم.» 

اژدها نگهبان جدیدش که برای حفاظت از او سوگند خورده بود را حس کرد. این با قبلی فرق داشت. به او نگاه کرد. این همان کسی بود که می‌توانست ببیند. بعد از کیومرث اولین نگهبانی بود که می‌دید. اژدها به او نگاه کرد و لبخندی از رضایت زد. این نگهبان جدید هم جادوی زندگی را می‌شناخت، هم زمین، هم آسمان و هم نیستی! این نگهبان متفاوت بود. کمی گذشت و چیزی شنید که قرنها بود نشنیده بود. حداقل در چنین فاصله نزدیکی به او کسی چنین ادعایی نکرده بود. نگهبان جدید گفت: «من زندگی‌ام!» این خیلی ادعای بزرگی بود. اژدها خواست او را به چالش بکشد. ولی این پسر با نیروی زندگی می‌درخشید. کمی او را نگاه کرد. او داشت یک مجسمه برای بزرگداشت مادرش درست می‌کرد. مجسمه‌ی مادر مرده‌اش را با نیروی زندگی خلق می‌کرد. عجب تناقضی! «این یکی فرق می‌کنه.» اژدها این را به خودش گفت و خندید و گفت: «شاید این یکی حتی بتونه آزادم کنه!»

***

آرش به ساختمانی که در ذهن جادوگر دیده بود رسید. جلوی در ایستاد و دستش را روی در کشید. طلسم باطل شده بود. در را باز کرد و داخل شد. اشکان و آرزو آنجا بودند. اشکان فریاد زد: «آرش! لعنت بهت! مطمئن بودم میای!» و سعی کرد بلند شود. آرش دستش را روی شانه اشکان گذاشت و جلوی بلند شدنش را گرفت. آرزو به نظر سالم بود. آرش با سر جواب سلام آرزو را داد و اتاق درمانش را درست کرد که فقط او و اشکان در آن بودند. دستش را روی سینه اشکان گذاشت. دو دنده‌ی شکسته، هنوز اثر طلسمی که دنده‌های اشکان را شکسته بود روی بدنش بود. طلسم قدرتمندی بود. «اون که این کار رو کرد زنده اس؟» اشکان گفت: «نه. اون زن جادوگر با ده نفر اومد و کشتنش. بهش گفتند حق نداشته به درمانگاه حمله کنه. متاسفم آرش، نتونستم برای مادرت کاری کنم. شش نفر از آدم‌هاش اونجا کشته شدند تا اون لعنتی رو بکشند. چهارتای دیگه توی درمانگاه موندند.» آرش گفت: «باید جای دیگه‌ای پیدا می کردند. دورتر از درمانگر.» اشکان فهمید چه اتفاقی افتاده. چشمهایش را بست. آن‌ها آدمهای بدی نبودند. او زندگیش را به آن‌ها مدیون بود. اشکان گفت: «اون زن جادوگر، اون زنده اس؟» آرش دستش را از روی سینه اشکان برداشت. دنده‌ها درمان شده بودند. دستش را روی زخم پای اشکان گذاشت و گفت «کشتمش.» اشکان فریاد زد: «نه! هرکس زنده مونده، اون نجاتش داده!» آرش گفت: «چاره‌ای نداشتم. جادوی احمقانه‌ای انجام داده بود. به درخواست خودش کشتمش. اگه نمی‌کشتمش از گرسنگی یا خفگی می‌مرد. وقت زیادی نداشت.»

اتاق درمان محو شده بود. آرش گفت: «بریم. اینجا برای موندن مناسب نیست.» اشکان و آرزو بلند شدند. اشکان گفت: «خونه‌های دیگه‌ای که در ندارند، اونا هم توشون آدم‌های نجات یافته هست. گفت همه نزدیک دروازه‌اند. چون بیشترین فاصله رو از کشته‌ها داره.»

آرش از در بیرون رفته بود در ذهنش سیمین را تصور کرد و گفت سیمین! جواب بده! ولی جوابی نبود. امکان نداشت سیمین کشته شده باشد. اگر سیمین بین کشته‌ها بود، حتما می‌توانست اثر طلسمهایی که به او داده بود را بین کشته‌ها پیدا کند. سیمین باید زنده باشد. به طرف دیوار راه افتاد و بعد یاد حرف اشکان افتاد و جوابش را داد: «بهتره صبر کنند. شماها با من بیاید. کارهای دیگه‌ای هست.» وقتی به دیوار رسید به آن‌ها گفت: «هر دوتاتون دست چپ من رو محکم بگیرید. مطمئن نیستم این جادو چطوری کار می‌کنه. جادوش خیلی قدیمیه.» با دست راستش دو دایره تو در تو روی دیوار شمالی کشید. علامت خانه کیومرث. سیمین باید آنجا باشد. اما نمی‌دانست چطوری آنجا رفته.

در اتاق شکار خانه کیومرث بودند. اطراف را نگاه کرد. در ناهارخوری بسته بود. اشکان و آرزو سالم بودند. به دست چپش نگاه کرد که در دست آن‌ها بود. هر دو، دستش را مانند مار گزیده ها رها کردند. یک تیر روی زمین بود. از تیرهایی که برای خرد کردن طلسم شده بود. آرش لبخندی به پهنای صورتش زد و در ناهارخوری را باز کرد.

سیمین روی زمین خواب بود. پریسا از جا پرید و دو خنجر در دستش بود. آرش گفت: «اونا روی من کاری نمی‌کنند. طلسم خودمه.» پریسا خنجرها را انداخت و آرش را در آغوش گرفت و بعد پشت سر آرش، اشکان را دید! آرش را مانند خنجرها رها کرد و اشکان را در آغوش گرفت. آرش به سمت سیمین رفت. پای سیمین زخمی بود و خودش خواب بود و چیزی را محکم در دستش گرفته بود. زخم پای سیمین خوب و تمیز بسته شده بود. حتما کار پریسا بود. دست سیمین را باز کرد. سیمین بیدار شد. سیمین گردنبندی که آرش به او داده بود را هنوز محکم در دستش داشت. آرش گردنبند را از دست سیمین گرفت و روی میز گذاشت و گفت: «وقتی این رو اینجوری توی دستت می‌گیری، صدای من رو هم نمیشنوی.» سمین گفت: «از زنجیر گرفته بودم. موقع خواب مثل اینکه اینجوری گرفتمش که راحتتر بخوابم. برای خواب راحت چیز خوبیه. هیچ صدایی بیدارت نمی‌کنه.» 

آرش پارچه زخم‌بند را از روی زخم سیمین باز کرد و زخمش را نگاه کرد. چندان بد نبود. اتاق درمانی که درست کرد کاملا سفید بود و داخلش دیده نمی‌شد. من هم رویم را آن طرف می‌کنم. جایی که پریسا دارد برای اشکان و آرزو گوشت خشک توی بشقابی که روی میز است می‌گذارد.

فصل ده

اتاق درمان محو شد. آرش بلند شد و روی میز را نگاه کرد. گوشت خشک‌هایی که خانه‌ی کیومرث نگه داشته بودند روی میز بود. کمی گوشت خشک خورد. وزن نگاه بقیه را روی خوش حس می‌کرد. صدای بیرون اتاق درمان را گوش نکرده بود. نمی‌دانست اشکان و آرزو چقدر از ماجرا را برای پریسا تعریف کرده‌اند.

آن چهار نفر، را نباید می‌کشت. این را الان می‌دانست. اما آن زمان از کجا می‌توانست بداند؟ در آن لحظه ماجرا جور دیگری به نظر می‌رسید. جادوی سیاه. صدای آن مرد که گفته بود او جادوی سیاه استفاده کرده در سرش بود. آن مرد درست تشخیص داده بود. او نیروی زندگی را از بدن یکی از آن‌ها جدا کرده بود و با آن نیرو دو نفر دیگر را کشته بود. این جادوی سیاه بود. به تعریف خیلی از کتاب‌ها. جادوی مرگ. همین کار را هم با زندگی خود آن مرد کرد. او را هم با جادوی مرگ کشت. اما چه فرقی می‌کرد؟ جادوی مرگ یا جادوی درمانگری. هر دو یک چیز بودند. هدایت کردن جریان زندگی. چه فرقی می‌کرد به چه روشی آن‌را بکشد؟ احتمالا این روش کم دردتر هم بود. اما به دردشان هم فکر نکرده بود. نیازی هم به قدرت زندگی آن‌ها برای جادو کردن نداشت. فقط آن‌ها را با این جادو کشت چون سریع‌تر بود. یا شاید چون مطمئن‌تر بود. بعد به این فکر کرد که آدم‌های خوبی را کشته که تقصیری در کل این ماجرا نداشته‌اند. فکر کرد: «اونا هم مثل اشکان و سیمین، افتادن وسط ماجرایی که نقشی توش نداشتن. یا نقش زیادی توش نداشتن. می‌تونستن انتخاب کنن که بیان جنگ یا نه، ولی اشکان و سیمین این انتخاب رو نداشتن. شاید هم داشتند.» این فکرها به جایی نمی‌رسید.

«پریسا! می‌شه با من بیای؟» آرش این را گفت و به سمت در رفت. پریسا از روی زمین بلند شد و دنبالش رفت. اشکان که روی یکی از دو تا صندلی نشسته بود، خواست بلند شود. آرش گفت: «استراحت کن. لازمش داری. اگه حوصله‌تون سر رفت، اتاق بعدی یه سری کتاب هست.» آرش دست پریسا را گرفت و روی دیوار دو دایره کشید و یک خط روی آن‌ها. آن سمت دیوار دم ورودی برج شکاربان بودند. پریسا به اطراف نگاه کرد و گفت: «مثل جادو بود!» و سعی کرد بخندد ولی نتوانست.

آرش به سمت جنوب و مسیر درمانگاه راه افتاد و از پریسا که دنبالش می‌آمد، پرسید: «فکر می‌کنی شیر بالدار چه مزه‌ای باشه؟»

پریسا همه‌ی شب را در برج شکاربان مانده بود و اولین بار بود از برج خارج می‌شد. به اطرافش نگاه کرد. همه جا پر از جنازه بود. آدم‌هایی که می‌شناخت، آدم‌هایی که نمی‌شناخت، آدم‌هایی که لباس‌های ناآشنا داشتند. پلنگ، گرگ. تا چشم کار می‌کرد همه جا جنازه بود. «آرش،» کمی مکث کرد و به آرش نگاه کرد، آرش امروز با آرش قبلی فرق داشت. پریسا به خودش گفت: «ما یک ساله با هم زندگی کردیم. بهتر از اینا می‌شناسمت.» و بعد گفت: «شیر بالدارت می‌تونه صبر کنه؟ می‌خوام خونه‌مون رو ببینم. از پدرام و مامان بابام خبر ندارم.» و وقتی نگاه آرش را دید گفت: «می‌دونم. می‌دونم همه مردن. نمی‌فهمم معنیش چیه. می‌بینم همه مردن. می‌دونم ولی درک نمی‌کنم. باورم نمی‌شه. پدرام قرار بود بره شهر. امیدوارم رفته باشه.»

آرش مسیرش را به سمت خانه‌ی خانواده پریسا عوض کرد. کمی به سمت شمال و غرب. نزدیک‌تر به دیوار، نزدیک‌تر به اوج درگیری‌ها. زیر لب گفت: «کمکی به بهتر شدنت نمی‌کنه.» چند قدم جلوتر رفت و گفت «اون سمت، درگیری شدیدتر بوده. فقط اینکه، اگه در خونه طلسم شده بود؛ احتمالا اون جادوگر چند نفر رو اونجا فراری داده. درهای طلسم شده رو فعلا باز نمی‌کنم. نمی‌دونم اون طرف در از مردم خودمونه یا مردم شمال.»

پریسا سرش را به علامت تایید تکان داد. یکی از مردم شمال روی زمین افتاده بود. دو دستش قطع شده بود و رها شده بود تا از خون‌ریزی بمیرد. پیش خودش فکر کرد: «این کار برای حیوونی که شکارش می‌کنی هم اخلاقی نیست.» و بعد زیر لب گفت: «بدتر از چیزیه که فکر می‌کردم». جلوتر یک شیر بالدار روی زمین افتاده بود و نزدیکش یک شیردال. پریسا پرسید: «شیر بالدارت این نبود؟» شیر بالدار ظاهرا زخمی نداشت. آرش گفت: «نه» و دور شیر بالدار چرخید و بخشی از صورت پهلوان که از زیر شیردال بیرون بود را دید. در ذهنش الماس صورتی برج نگهبانی را تصور کرد و گفت: این شیر بالدار رو بلند کن. شیر بالدار در هوا معلق شد. آرش سعی کرد پهلوان را بلند کند ولی خیلی سنگین بود برای بدون جادو بلند کردن. پریسا جلو آمد و کمک کرد. دوتایی او را کمی جابجا کردند. شیر بالدار روی زمین خالی افتاد. آرش صدای اژدها را در ذهنش شنید: خودت هم می‌تونستی. آرش جواب داد: برای تو راحت‌تر بود. کنار پهلوان زانو زد و چشم‌های او را بست. کمی فاصله گرفت و اطراف جنازه‌ی پهلوان بوته‌های تمشک سبز شدند. در جواب نگاه پریسا گفت: «اینجوری حیوون‌ها سراغش نمیان. اشکان احتمالا می‌خواد پدرش رو ببینه.» و مسیرشان را به سمت خانه پریسا ادامه دادند.

پریسا نمی‌توانست جلوی اشک‌هایش را بگیرد. گریه نمی‌کرد. گریه کردن صدای هق هق دارد. اشک، خودش بدون هماهنگی؛ سرازیر شده بود. در خانه باز بود. مادر و پدرش داخل خانه، جلوی در کشته شده بودند. پدرام ولی آنجا نبود. پریسا روی زمین نشست، مادرش را بغل کرد و گفت: «نبودم. وقتی بهم احتیاج داشتی نبودم.» آرش گفت: «کمکی ازت بر نمیومد بجز اینکه همراهشون کشته بشی. همه‌ی این دهکده پر از درده. درد اضافه برای خودت درست نکن.» آرش پدر پریسا را روی دوشش گذاشت و بیرون برد و بعد به پریسا کمک کرد تا مادرش را بیرون ببرد. پریسا به آن‌ها خیره شده بود و زیر لب به آرش گفت «می‌شه با آتش جادویی باشه؟» آرش سرش را به علامت تایید تکان داد. دو دستش را روی پیشانی پدر و مادر پریسا گذاشت و کمی بعد بلند شد. پیش پریسا برگشت و دستش را گرفت. و با به شعله‌ها خیره شدند. کمی بعد چیزی جز خاکستر از آن‌ها نمانده بود.

آرش پرسید: «می‌خوای جایی دنبال پدرام بگردیم؟»

پریسا گفت: «نمی‌دونم. مطمئن نیستم. قبل از این ماجراها توی دهکده بود. قبلا یه چند ماه آهنگری کار کرد و بعد توی شهر کار آهنگری گرفته بود. برای تعطیلاتش اومده بود ده. نمی‌دونم برگشته بود شهر یا نه. به آهنگری سر بزنیم اونجا کار می‌کرد.» آنجا هم پدرام را پیدا نکردند، اما آهنگر آنجا بود. سرش متلاشی شده بود و بدنش کنار سندان افتاده بود. پریسا تحملش برای دیدن آدم‌های کشته شده تمام شده بود. حالش بد بود. نمی‌خواست دیگر مرده‌ها را ببیند. می‌خواست زودتر به همان خانه کوچک مخفی برگردد. جایی که آدم‌های زنده هستند. به آرش گفت: «فکر کنم خیلی خوشمزه نباشه. ولی بریم ببینیم این شیر بالدارت رو.»

بیشتر مسیر پرسیا دست آرش را گرفته بود که بتواند بدون گم شدن، گاهی چشم‌هایش را ببندد و اطراف را نبیند. وقتی به شیر بالدار رسیدند، پریسا با دقت به گردن قطع شده شیر بالدار نگاه کرد و گفت: «به نظر میاد با یه ضربه قطع شده. چه هیولایی این کار رو کرده؟»

آرش گفت «همین هیولایی که دستش رو گرفتی.»

پریسا دست آرش را محکم‌تر فشار داد و سرش را برگرداند و به چشم‌های آرش خیره شد و گفت: «واقعا دلم نمی‌خواد دشمنت باشم.»

با یک ران و یک بال شیر به خانه‌ی کیومرث برگشتند. بالای سرشان یک شیردال در آسمان می‌چرخید. پریسا آن را نگاه کرد و گفت: «چرا نمی‌ره؟» آرش جواب داد. «سوار داره. پسر همون جادوگری که اشکان رو نجات داد. منتظره که قرمز از بین بره و بعدش اگه من زنده بودم، من رو بکشه. من مادرش رو کشتم.»

پریسا سریع گفت «اشکان گفت خودش ازت خواسته.»

«درست گفت.» آرش لبخندی مصنوعی زد و ادامه داد: «ولی چیزی که اون دید، فرق داره. فکر می‌کرد مادرش هنوز زنده‌اس. می‌خواستم درمانش کنم. اما هیچ فرقی نمی‌کرد چقدر نیروی زندگی بهش بدم. بدنش همه نیروی زندگی رو به سنگ نگهبان می‌داد. چرا باید چنین کار احمقانه‌ای بکنه؟»

پریسا چیزی از این حرف‌ها متوجه نمی‌شد. در سکوت کنار آرش قدم زد. وقتی به دیوار نزدیک برج رسیدند آرش گفت: «امشب استراحت کنم. فردا صبح می‌رم پیشش.» پریسا پرسید «سرخ چی؟» و آرش  جواب داد «قبل از اینکه برم تموم می‌شه.»

پرسیا نگران بود. اما به نظر نمی‌رسید آرش در مورد این مبارزه نگرانی‌ای داشته باشد. یا در مورد سرخ. ترجیح داد سکوت کند و از نگرانی‌ای که حس می‌کرد با آرش حرفی نزند.

***

اگر برایتان سوال است، باید بگویم که مزه‌ی شیر بالدار، اینقدری خوب نیست که ارزش شکار کردنش را داشته باشد. آنقدری هم بد نیست که از گرسنگی کشیدن بدتر باشد. البته احتمالا سال‌ها بعد وقتی همه‌ی این ماجراها تمام شود، و غم این روزها فراموش شود؛ پریسا برای نوه‌های احتمالی‌اش از طعم خوب غذایی که پخته بود تعریف خواهد کرد. از اینکه هیچ‌کس در دنیا شیر بالدار را به خوبی او نمی‌پزد و اینکه هیچ‌کس نمی‌داند باید چه نسبتی از گوشت ران را با چه نسبتی از گوشت بال مخلوط کند تا طعم بی‌نظیری بسازد. چربی بال با چربی ران خیلی فرق دارد. اما من هم در این لحظه نمی‌دانم پریسا آنقدر زنده می‌ماند که نوه‌ای داشته باشد یا نه. اما می‌دانم، پریسا هیچ وقت از تصویری که جلوی در خانه‌ی مادرش دید، با کسی حرف نخواهد زد. همیشه از درهایی که بی‌دلیل باز مانده‌اند خواهد ترسید. همیشه ترس این را خواهد داشت، که از کسی که دوستش دارد، دور باشد و نتواند کمک کند.

آن شب همه روی زمین کتابخانه خوابیدند. آرش از برج شکاربان کمی وسایل خواب آورد تا شاید کمکی باشد و بهتر استراحت کنند. اما مشکلی که داشتند، با بالش حل نمی‌شد. آرش آخرین نفری بود که خوابش برد. شرایط راحتی نداشت، چون یک اژدهای سرخ بالای سرش می‌دید که هیچ تمایلی نداشت کاری بجز خیره شدن به او بکند. اما بقیه، در حدی که روان‌های رنجورشان اجازه می‌داد راحت خوابیدند. سیمین، مدام در ذهن خودش تکرار می‌کرد که مادرش بیرون سرخ بوده.

صبح، بعد از صبحانه‌ی مختصری که خوردند آرش شمشیرش را به سمت چپ کمرش بست و بدون اینکه کمان و تیردانش را بردارد به سمت دیوار برج رفت. اشکان گفت: «من خوبم، همراهت میام.» آرش گفت: «نه.» شکل یک قلب را روی دیوار با انگشتش کشید و ناپدید شد. تعادلش را از دست داد. ولی به بدی بار قبل نبود. حالا می‌دانست روی کف نامرئی ایستاده است. به سمت سنگ رفت. دستش را روی سنگ گذاشت. اژدهای بزرگ روبه‌رویش روی زمین چمبره زده بود و او را نگاه می‌کرد. آرش گفت: «تصویر جادویی که ازت روی سقف خونه کیومرثه، خیلی ازت کوچیک‌تره.» اژدها گفت: «اون خونه کوچیکه. اما من هم کوچیک‌تر بودم. اون زمان خیلی ضعیف شده بودم. اندازه‌ی بزرگ، قدرت زیادی می‌خواد.»

آرش پرسید: «تو دگرپیکری؟ همیشه شکل اژدها نبودی؟ دو تا صندلی توی ناهارخوریه. یکیش مال تو بوده.»

دور اژدهای سرخ را مهی سرخ رنگ گرفت. مه کوچک‌تر و کوچک‌تر شد و وقتی در نهایت از بین رفت؛ زنی بلند قد و عضلانی با لباس و موی سرخ آنجا ایستاده بود. زن پرسید: «فقط از یه صندلی؟»

آرش گفت: «من چهار کتاب جادوی کیومرث رو خوندم. آسمان، زمین، زندگی و پاکی. فقط یکیشون توی صفحه‌ی آخرش شکل قلب داشت. برای اومدن به برج هم باید همین شکل رو روی دیوار کشید. وقتی دیدمت؛ به نظرم اومد سخته اینقدر به یه اژدها علاقه‌مند شده باشه. اما هیچ کدوم اینا مهم نیست. توی کتاب بینایی گفته بود چطوری می‌شه دگرپیکرها رو تشخیص داد.»

زن سرخ مو خندید و گفت: «شاید پیکر اصلی من این باشه. به هر حال، شماها دو حرف اول اسم من رو روی ماده‌هاتون گذاشتید.»

آرش گفت: «شاید. من رو بفرست پایین. یکمی بعدش سرخ رو بردار. کسی اون بیرونه که می‌خواد من رو بکشه.»

«می‌خواد!» زن جواب داد: «داره از تو بیشتر خوشم میاد.»

آرش نزدیک برج، کنار رودخانه ایستاده بود. پسری که سوار شیردال بود، هم سن و سال خودش بود. شیردال با سرعت به سمت او می‌آمد و دیگر رنگش سرخ نبود. حالا پرهایش به رنگ خاکستری بودند با رگه‌هایی از نقره‌ای که در نور صبح می‌درخشید. آرش زیر لب گفت: «واقعا زیباست!»

آسمان به قاتل مادرش نگاه کرد. بین آن‌ها دیوار سرخی بود که نمی‌توانست از آن عبور کند. مادرش، پدرش، دوستش و حتی برادر کوچکش را از دست داده بود. همه کشته شده بودند. چرا مادرش ناگهان آنقدر ضعیف شد؟ به ژیار فکر کرد. عصبانی شد. به خودش گفت «مرگ ژیار تقصیر خودمه! اگه تشویقش نکرده بودم که شیردال سوار بشه، الان زنده بود.» در همین فکرها بود که گنبد سرخ ناگهان ناپدید شد. بدون هیچ صدا یا تغییر شدیدی در نیروی هستی. همانطور که پدیدی آمده بود، ناپدید شد.

شیردال بدون اینکه لازم باشد چیزی به او بگوید، به سمت مردی که روی زمین ایستاده بود شیرجه زد. آسمان کمانش را از روی دوشش برداشت و دو بار پشت سر هم صدای زه کمانش آمد و دو تیر به سمت آرش پرواز کردند. بهترین تیرهای طلسم‌شده اش بود. آسمان بالای سرشان را ابرهای سیاهی پوشاندند و صاعقه‌ها یکی پس از دیگری به زمین برخورد می‌کردند.

اما هیچ کدام به او نمی‌خورد. تیرهای طلسم شده معلوم نبود چه شده‌اند. شیردال با فاصله‌ای از او روی زمین نشست و به سمتش تاخت و وقتی رسید پنجه راستش را بلند کرد و به آن مرد حمله کرد. اما چیزی در سرش شنید. نکن این کار رو. صدای آسمان نبود. صدای کسی بود که روبه‌رویش ایستاده و صدایش قدرت زیادی داشت. شیردال نمی‌توانست دستش را حرکت دهد. مانند مجسمه‌ای بی‌حرکت مانده بود. آسمان از پشت شیردال پایین پرید و ضربه‌ای مورب با شمشیر برای قطع کردن گردن آرش زد. ضربه با هیچ مقاومتی روبه‌رو نشد. آسمان کمی تعادلش را از دست داد. نیمی از شمشیرش ناپدید شده بود. آسمان شوکه شده بود و یک قدم عقب پرید و شمشیر دیگرش را که به زین شیردالش آویزان بود برداشت.

آرش هیچ حرکتی نکرد. ایستاد و تلاش‌های پسر زنی که نمی‌شناخت را نگاه کرد. هیچ کدام از حمله‌های او از گنبد نامرئی‌ای که از نیستی دور خودش ساخته بود رد نمی‌شد. حتی شمشیر طلسم شده او هم توان مقابله با نیستی را نداشت. هیچ کدام از حمله‌های او چیزی از جادوی زندگی نداشت. جادوی آسمان به تنهایی دربرابر نیستی کاری از پیش نمی‌برد. آن هم الان که آرش در اوج قدرتش بود؛ بعد از جذب کردن نیروی زندگی آدم‌های زیادی که زیر آسمان سرخ مرده بودند. «اسمت چیه» آرش پرسید.

«من آسمانم» آسمان جواب داد. نمی‌دانست چه چیزی این بلا را سر شمشیرش آورده. این مرد ترسناک بود.

«ادعای بزرگیه!» آرش جواب داد و کمی مکث کرد و بعد گفت: «مخصوصا در حضور من.» ابرهایی که در آسمان جمع شده بودند کنار رفتند. باد شدیدی که می‌وزید آن‌ها را تا دوردست‌ها برد. و اضافه کرد: «من آرشم.» به بوته‌ی تمشکی که در ساحل برج بود اشاره کرد. بوته ناپدید شد و جنازه مادر آسمان نمایان شد. آرش گفت: «جون دوستم رو نجات داد. ازم خواست به پسرش رحم کنم. نمی‌تونم با پسرش بجنگم.»

آسمان گفت: «جون دوستت رو نجات داد و تو کشتیش! لازم نیست بهم رحم کنی! مبارزه کن. از مبارزه با من می‌ترسی.»

آرش گفت: «ترس؟ شاید. به درخواست خودش کشتمش. سعی کرده بود با جادوی آخرین خواسته یا آخرین جادو یا جادوی نهایی یا هر اسمی که براش دارید؛ خودش رو فدا کنه که سنگ نگهبان رو از بین ببره. ولی خواسته اش اجرا نشده بود. بدون جادوی زندگی، زنده بود. از من خواست بهش یه مرگ راحت بدم.»

حرف‌های آرش با چیزی که آسمان دیده بود جور بود. اما امکان نداشت محافظ اژدهای دربند از سر محبت مادرش را کشته باشد. خدمتکار جادوی سیاه، از جادوی زندگی انسان‌ها برای جادو استفاده می‌کرد. با مادرش هم همین کار را کرده.»

«تو خدمتکار مرگی.» آسمان رو به آرش گفت، «چه می‌خواست چه نه، می‌کشتیش. جادوی زندگیش رو می‌خواستی.»

آرش لبخند زد و گفت: «مرگ؟» به برج اشاره کرد و ادامه داد: «مرگ صداش می‌کنید؟»

«اژدهای دربند.» آسمان اسم را با نفرت بیان کرد و گفت: «منشا جادوی سیاه. جادویی که با گرفتن جون موجودات زنده قدرت می‌گیره! تو هم یکی از جادوگرهاشی. نمی‌دونم چند نفر رو برای این قدرتی که داری کشتی!»

«تو چند نفر رو کشتی؟» آرش در جواب سوال آسمان این سوال را پرسید و اضافه کرد: «برای قدرتی که بدست نیاوردی.»

آسمان به سمت آرش حمله کرد اما شیردال جلویش را گرفت و گفت: صبر کن.

هم زیبا، هم عاقل! موجود تحسین برانگیزی هستی. صدای آرش را هم آسمان در ذهنش شنید و هم شیردال.

آرش گفت: «تو فرمانده لشکری بودی که به اینجا حمله کرد. اژدهای دربند، به گفته‌ی تو، از جون موجودات زنده قدرت می‌گیره. چرا این همه موجود زنده رو آوردی اینجا و به کشتن دادی؟ می‌خواستی قدرت بگیره؟ تو بهش قدرت دادی! من جادوگر سیاهم؟!»

آسمان همیشه شنیده بود که نگهبان اژدهای دربند از قدرتش استفاده می‌کند و او ضعیف‌تر می شود. اما هیچ وقت به این فکر نکرده بود که مرگ موجودات چقدر به او نیرو می‌دهد. بی اختیار گفت: «نگهبان اژدها، از قدرت اژدها استفاده می‌کنه و ضعیفش می‌کنه؛ فقط می‌خواستیم ضعیف بشه. ما جنگ رو شروع نکردیم! شماها شروع کردید.»

آرش ماجرای شروع جنگ را شب قبل از سیمین شنیده بود. نیشخندی زد و گفت: «نگهبان قبلی عادت داشت به زمین‌های خالی نیزه پرت کنه. برای تفریح. اگر دیده می‌شدید این کار را نمی‌کرد!» و بعد با جدیت گفت: «بیش از ۴۰۰ مرد جنگی آوردی و می‌گی ما جنگ رو شروع کردیم؟ شما برای آیین کهن قربانی برای اژدها به اینجا اومده بودید! شاید بهتر باشه یکمی کتاب‌های قدیمی‌تون رو بخونی. جادوی سیاه؟ جادوی پاک؟ فاصله کمی از اینجا یک شهر هست. می‌تونی بری اونجا که برات توضیح بدن جادوی آسمان که استفاده می‌کنی جادوی ناپاکه. اونجا، تو جادوگر سیاهی! اون جادویی که مادرت استفاده کرد و باهاش جون خودش رو گرفت؛ همون چیزیه که خودت بهش می‌گی جادوی سیاه! مادرت خودش رو با جادوی سیاه کشت. یکی از جادوگرهاتون خودش رو با همین جادو کشت تا نگهبان قبلی رو بکشه. که اتفاقا پدر من هم بود. چه فرقی می‌کنه نیروی خودت رو توی تیر بذاری یا نفر کنار دستت؟ جادو همونه! براش هرچندتا دوست داری اسم بذار!»

دنیا دور سر آسمان می‌چرخید. تیام همان اول مرده بود. وقتی سرخ شروع شد، مادرش هنوز زنده بود. جادوگر زمین هم قبل از آن مرده بود. آسمان شعله‌ور شدن او را دیده بود، احتمالا از جادوی نگهبان اژدهای دربند. فقط یک جادوگر دیگر می‌ماند. ژیار نگهبان را کشته بود. جان خودش را داده بود تا نگهبان را بکشد. ژیار نمی‌دانست آسمان سرخ چیست. ژیار در جلسه‌های جنگ نبود. فکر کرد: «من باعث مرگش شدم.» آسمان بی اختیار به طرف جنازه مادرش رفت.

آرش گفت: «مادرت تعدادی از مردم ما و مردم خودتون رو نجات داده. من درهایی که طلسم کرده بود رو باز نکردم. نمی‌دونستم واکنش مردمت به دیدن من چیه. نمی‌خواستم زحمت مادرت رو با کشتنشون حروم کنم.» آسمان ایستاد و آرش را نگاه کرد. آرش ادامه داد؛ «چیزی هست که باید بفهمم. کمی با مادرت تنهات می‌ذارم. فکر کنم بهش احتیاج داشته باشی.» بعد نزدیک رودخانه رفت و در ذهنش به اژدها گفت: «می‌خوام بیام بالا.» این بار تعادلش را از دست نداد. در برج نگهبانی ایستاد و دستش را روی سنگ صورتی گذاشت. اژدها، با همان پیکر زن سرخ مو، روی یک صندلی وسط جنگل بلوط نشسته بود. آرش این بار اطراف را نگاه کرد. همه‌ی دیوارها و سقف آسمان صورتی بود. آرش پرسید: «اژدهای در بند؟»

زن دست‌هایش را تکان داد و گفت: «من دربند نیستم. من در سنگم!» به سقف صورتی اشاره کرد و به شوخی مسخره‌ی خودش با صدای بلند خندید و گفت: «اون یکی دیگه‌اس.»

آرش تعجب کرد. می‌دانست این اژدها خود نیروی جادوی زندگی است که به شکل سنگ درآمده؛ منطقی بود که از او بترسند. چون جادوی زندگی می‌توانست خیلی ترسناک باشد. جادوگری که به جادوی زندگی مسلط باشد با یک تماس کوچک با هر موجود زنده‌ای که از خودش ضعیف‌تر باشد، می‌تواند همه‌ی زندگی را از بدن آن موجود خارج کند. اسم دیگر جادوی زندگی، جادوی مرگ بود.

آرش پرسید؛ «شاید اسم جدیدت باشه؟ جادوی سیاهی و جادوی مرگ هم صدات می‌کنند.»

زن مو سرخ جواب داد: «من اسم‌های زیادی داشتم. زندگی، مرگ، اژدهای سرخ، آژدهای آتش، آتش زندگی، آتش، سنگ نگهبان، سنگ صورتی، یک نفر هم می‌گفت تو دریای نوری، ولی این یکی خیلی حالت اسم نداشت.

اژدهای در بند؛ سه تا سر داره. هر کاری کنه سه تا سر داره! هر چقدر هم که پیکرش رو تغییر بده این تغییر نمی‌کنه. رنگش معمولا سفیده. من یه سر دارم و قرمزم. هر کاری کنم قرمزم. اگه زن باشم موهام قرمزه، اگه سگ باشم سگ قرمزم، معمولا برای همین سگ نمی‌شم. خیلی تلاش کنم رنگم رو عوض کنم می‌تونم گربه نارنجی بشم، البته خیلی نارنجیش نارنجی نیست ولی باز بهتر از سگ قرمزه. سگ قرمز خیلی ترسناکه. همم… البته خب، نه به اندازه اژدهای قرمز. ولی سگ قرمز مسخره هم هست. هیچ‌کس به اژدهای قرمز نمی‌خنده. همه جیغ می‌زنن فرار می‌کنن! آه! روزای خوب گذشته!»

«نمی‌فهمم! اینا دنبال اژدهای در بند بودن؛» آرش ابروهایش در هم گره خورده بود و زیر لب ادامه داد: «من فکر می‌کردم دنبال تو اومدن، حالا بند یا سنگ، مفهوم اصلی اسیر شده‌اس. توی نوشته‌های کیومرث، فقط یک اشاره واضح به اژدها بود. فرزند اژدها بود. که جایی محفوظ شده.»

زن سرخ مو جواب داد: «کیومرث! کیومرث! همه عمرش رو نشست کتاب نوشت؛ آخر هم هیچ چیز بدرد بخوری ننوشته. یا تو درست نخوندی. بعضی از کتاب‌هاش واقعا خوب بود. هر بار می‌خوندی عوض می‌شد و یا چیز جدید می‌گفت. پس فرزند اژدها محفوظ شده؟ اینجوری می‌گه؟ فکر کنم می‌دونم درباره چی حرف می‌زنه. من بچه‌های زیادی دارم. اما تعداد کمی از اونا اژدها بودند. من آخرین اژدهای ماده‌ام و اولین اژدهای ماده.

ما همه با هم با اژدهای سه سر جنگیدیم. همه با هم فرار کردیم. طبق پیشگویی باستانی… پسر جوون! همه این اتفاق‌ها برای تو باستانیه. منظورم طبق پیشگویی اون اوایل دنیاست. قرار بود توی اون نبرد، ما از اژدهای سه سر شکست بخوریم. من به دست اژدهای سه سر کشته بشم یا فرار کنم و نبود من، زندگی رو به پایان بره و دنیا تموم بشه. همه‌ی ما پیشگویی رو قبول داشتیم. حتی من! هر چیزی باید یه پایانی داشته باشه. نمی‌تونستم تموم نشدن دنیا رو تصور کنم.

ولی یه اتفاق احمقانه افتاد. یکی از بچه‌هام، یعنی کیومرث! باز اینجوری نگاه کرد! همه موجودات زنده، غیر از گیاهان بچه‌های زندگی حساب می‌شن! اونایی که از خودشون اراده دارند، اونا که می‌تونن چیزی رو به میل خودشون تغییر بدن. اونا که می‌تونن چیزی بسازن، اونایی که می‌تونن چیزی رو توی تخیلشون ببینن و دنبالش برن. همه اونا بچه‌های منن!

کیومرث مخالف بود. من فکر کردم، مخالفت یه نفر چه تغییری توی برنامه‌ی جهان هستی ایجاد می‌کنه؟ همه چی همونجوری که قرار بود پیش بره پیش می‌ره. آخرای زندگی بود. کیومرث به من گفت توی این جنگل بلوط منتظر بمونم و بعد جادویی رو اجرا کرد که نمی‌تونست وجود داشته باشه. چیز عجیبی بود! جادویی رو اجرا کرد که من نمی‌تونستم تصورش کنم. دورم رو دیوارهای صورتی گرفتند و کوچک و کوچک‌تر شدن. بعد بهم گفت: همیشه یک نگهبان از تو مواظبت می‌کنه. زندگی باید ادامه داشته باشه. بعد رفت دنبال بقیه بگرده. می‌دونم یکی از اونا رو پیدا کرد. از بچه‌ها، نه اصلی‌ها. اون رو هم به سنگ تبدیل کرد. توی یه تپه‌ی سبز رنگ شمال اینجا ولی دقیقش رو نمی‌دونم. بعد یکی دیگه رو هم پیدا کرد یا نکرد.

بعد کیومرث بهم گفت می‌خواد بره سراغ اژدهای سه سر. اژدها رو اسیر کرد. اون اژدها، اژدهای در بنده. اما دیگه بعد از اون برنگشت. از اون زمان هیچ نگهبانی نه می‌تونست حرف بزنه نه می‌تونست ببینه. برای همینه که اینقدر خوشحالم که تو پیدات شده. پووووف از تنهایی کف کرده بودم! خب حالا تو از خودت بگو!»

آرش کمی قدم زد و گفت: «اژدهای سه سر، همون جادوی نیستیه؟ جادوی پاک؟»

زندگی گفت: «خودشه. مردک حال بهم زن! سفید سفید. پاک پاک. نه مثل بچه‌های من، پر از کثافت و جنایت!» و با صدای بلند و از ته دل خندید و بادی به غبغب انداخت و گفت: «دیدی چه وضعیتی درست کردن؟ ببین چقدر آدم و درنده کشته شد! اینا فقط از بچه‌های عزیز من بر میاد! بی‌نظیرند! یه درخت دیدی این کار رو بکنه؟ یه ابر دیدی اینجور باشه؟ تا حالا دیدی نیستی به کسی صدمه بزنه؟ این چیزها فقط از بچه‌های من بر میاد. بچه‌های من، عزیزای دلم، یه تیکه کثافتن! عین خودت!» بعد ساکت شد. به آسمان صورتی بالای سرش نگاه کرد و گفت: «کاملا پاک. چه فایده‌ای داره؟ پاک پاک. نه مثل بچه‌های من پر از محبت و عشق و کثافت! فقط بچه‌ی من می‌تونست من رو اینجا زندانی کنه. بجز اون کسی نمی‌تونست. هیچ‌کس بجز بچه‌ی من نمی‌تونست اینقدر خلاقیت داشته باشه که خود هستی رو تغییر بده.»

آرش پرسید: «چطور کیومرث قدرتی رو داشته، که از قدرت خود زندگی قوی‌تره؟» و بعد جواب خودش را داد: «این تا حدی شبیه همون سرخه! لایه بیرونی، که شکل سنگه، از جادوی زمینه، اما وقتی از این تو، بیرون رو نگاه می‌کنم، زندگی و نیستی می‌بینم. جادوی نیستی. زندگی چیزی از نیستی نداره. این جادو از خودت بر نمیومد! سرخ هم کار کیومرثه.»

«نه! من نمی‌تونستم. من با نیستی جور در نمیام. اژدهای سه سر، فقط یک بچه داشت.» نیشخندی پلیدانه زد و ادامه داد: «توی پیکر اژدهاش، نمی‌شد بهش نزدیک شد. اما حتی یک اژدها هم وقتی پیکر انسان به خودش می‌گیره، در برابر اغواگری یه خانم زیبای مو سرخ، اختیارش رو از دست می‌ده. همیشه به کیومرث می‌گفتم: تو هستی خودت رو از نیستی داری! اگه معنی اون چشم‌های گشاد شده و دهن باز شده اینه که به این نتیجه رسیدی که نواده‌ی کیومرثی، فکرت درسته. هر کدوم از بچه‌های من ممکنه ببینند. اما فقط نواده‌های کیومرث می‌تونن از جادوی نیستی استفاده کنند. جادوی پدرشونه به هر حال!»

آرش راه می‌رفت و زیر لب با خودش حرف می‌زد و ناگهان گفت: «پنداشتن.»

زندگی دستش را زیر چانه‌اش گذاشت و متفکرانه به آرش نگاه کرد. منتظر ادامه جمله بود.

آرش ادامه داد: «فقط بچه‌ی تو می‌تونست اینجا زندانیت کنه. این جادو برات آشنا نبوده. خود هستی رو تغییر داده. همه دنیا قرار بوده تغییر کنه… پنداشتن. کیومرث یه دنیای دیگه تصور کرد. دنیایی که زندگی ازش نمی‌ره. یه دنیای دیگه ساخت، خود هستی رو تغییر داد. می‌شه چنین کاری کرد؟ خیلی دارم مزخرف می‌گم.»

زندگی در سکوت به او نگاه می‌کرد.

آرش ادامه داد: «نباید بشه. یعنی نمی‌شه. نمی‌شه من فکر کنم یه چیزی باید وجود داشته باشه؛ و اون چیز به وجود بیاد. ولی پنداشتن همینه. چیزی رو از نیستی به وجود میاری. جادوی نیستی لازم داره، کلی جادوی زندگی لازم داره، ممکنه جادوی زمین و آسمان لازم داشته باشه… با قدرت پنداشتن ولی قدرتش رو هیچ وقت نتونستم استفاده کنم…»

زندگی با تعجب وسط حرفش پرید و پرسید: «واقعا؟»

آرش سرش را تکان داد و گفت: «نه! هیچ وقت… نه! منظورت مجسمه مادرمه؟»

زندگی خندید و گفت: «منم مجسمه مادر کیومرثم!»

«فرق می‌کنه!» آرش مخالفت کرد و گفت: «تو زنده‌ای! مادر من مرده بود. اون فقط یه سنگ یادبوده. یه سنگ یادبوده که… از نیستی و زندگی ساخته شده. یعنی با درمانگر می‌تونم حرف بزنم؟» نور امیدی در چشمش درخشید و خاموش شد و ادامه داد: «تو توی سنگ اسیر شدی، یا محفوظ اگه کیومرث اینجوری دوست داره بگه. زنده بودی. چی می‌گم؟ تو خود زندگی‌ای! درمانگر مدتی از مرگش گذشته بود. این رو حس کردم. شاید تا مدتی اون مجسمه اینقدری انرژی زندگی ازش بیرون بیاد که یکی دو نفر رو هم درمان کنه. ولی درمانگر مرده.»

«متاسفم.» زندگی از روی صندلی بلند شد و به سمت آرش آمد و دستی روی سر آرش کشید و گفت: «متاسفم کسایی که دوست داشتی، دیگه نیستن. همیشه خیلی برای مرگ سرزنش شدم. همیشه بچه‌هام برای مرگ عزیزانشون نفرینم کردن. ولی منصفانه نیست. من همونقدر باید برای مرگ نفرین بشم؛ که مردم نور رو برای تاریکی نفرین می‌کنند! تا حالا دیدی کسی توی یه اتاق تاریک، نور رو نفرین کنه؟»

«نبودن زندگی، مثل نبودن نور نیست.» آرش به مادر و پدرش فکر کرد، به پهلوان فکر کرد، به ژینر فکر کرد، به چهار نفری که در درمانگاه کشته بود فکر کرد؛ چرا این‌ها دیگر زنده نبودند؟ و بعد گفت: «نور، در اولین فرصت به اتاق تاریک برمی‌گرده. ولی تو نه. زندگی دیگه به بدنی که ترکش کرده بر نمی‌گرده.»

«نه.» زندگی لبخند زد و به صندلی‌اش برگشت و گفت: «نه. هیچ وقت این کار رو نکردم.»

آرش کمی در سکوت قدم زد. اطلاعات جدیدی بدست آورده بود که خیلی بیشتر از توان درکش بود. اما یک چیز مشخص بود. بعد از این ماجرا، لشکر زیگاک به دهکده می‌آمد و ممکن بود خردمند هم با آن‌ها بیاید. چیزهایی تغییر می‌کرد. او مجبور بود اینجا باشد، سوگند خورده بود از سنگ نگهبان محافظت کند. از سنگ! در نهایت گفت: «فکر می‌کنم باید اون یکی اژدهایی که کیومرث سنگ کرده، فرزند اژدها، باید اون رو پیدا کنیم. توی یکی از کتاب‌هاش که با خط جادویی نوشته بود؛ درباره سنگ سبز جادویی که توی جنگل مخفی کرده، گفته بود. فکر نمی‌کردم همون فرزند اژدها باشه. ولی حالا که گفتی به نظر میاد همون باشه. ولی نمی‌تونم برج رو رها کنم و برم. مگر اینکه… سنگ همیشه اینجا نبوده. می‌شه سنگ رو جابجاش کرد!»

زندگی خندید و گفت: «گفتم که از تو خوشم میاد.»

آرش دستش را از روی سنگ برداشت. شمشیری که از اتاق اسلحه‌خانه مخفی در سایه برج غربی برداشته بود از غلافش خارج کرد. جای یک سنگ در قبه‌ی قبضه‌ی شمشیر خالی بود. انتهای قبضه شمشیر را به الماس صورتی مستطیل شکل نزدیک کرد. الماس به شمشیر متصل شد. شمشیر را در غلافش گذاشت و به اژدها گفت. خب، حالا دیگر لازم نیست کسی از برج نگهبان، مواظبت کنه. می‌تونیم با هم بریم. پایین برج. آرش پایین برج بود. اژدها گفت اولین بار بعد از قرن‌ها. آرش به جایی که زمانی برج نگهبان بود نگاه کرد. دیگر برجی آنجا نبود. از قبل هم چیزی آنجا نبود. فقط جادویی بود که اژدها و کیومرث ساخته بودند.

آسمان که کنار بدن ژینر زانو زده بود، با تعجب به جای خالی برج نگاه کرد و پرسید: «اژدهای در بند، برج اژدهای در بند ناپدید شد!»

آرش بدون اینکه به سوال آسمان جواب بدهد گفت: «فکر کنم بهتره مادرت رو یکم وقت دیگه هم به بوته های تمشک بسپریم و مردم رو از ساختمون‌ها بیرون بیاریم. بهتره نجات یافته‌ها توی مراسمش باشند. فکر کنم بخوان ازش قدردانی کنند.»

آسمان با سر تایید کرد، و باز پرسید: «برج چی شد؟»

آرش گفت: «مگه نمی‌خواستی دیگه نباشه؟ حالا نیست. نجات یافته‌ها منتظرن.» بوته‌های تمشک دور بدن ژینر رشد کردند. آرش و آسمان به سمت دیوار حرکت کردند. وقتی از دیوار عبور کردند، اولین کسی که دیدند ماهدخت بود. ماهدخت سوار بر اسب سرگردان در شهر می‌چرخید و اسم سیمین را فریاد می‌زد. آرش به سمت ماهدخت دوید و او را صدا زد. ماهدخت به سویش آمد و از اسب پایین پرید و پرسید: «سیمین! سیمین کجاس؟» آرش جواب داد: «سیمین حالش خوبه، جاش امنه. چطور اینقدر زود رسیدید؟ لشکر رسیده؟»

ماهدخت جواب داد: «من دم دروازه، پشت دیوار سرخ نشسته بودم. همه مدت اونجا بودم. چیزهای وحشتناکی دیدم. وقتی سرخ از بین رفت، اومدم توی دهکده، اما هیچ‌کس زنده نیست! شوهرم، همه اسب‌ها همه مردن. سیمین کجاس؟»

«نگران سیمین نباشید.» آرش به آسمان اشاره کرد و گفت؛ «لطفا همراه ما بیاید، به لطف مادر این دوستمون، تعدادی زنده موندن. اول به وضع اون‌ها رسیدگی کنیم بعد با هم پیش سیمین می‌ریم.»

ماهدخت کمی آرام‌تر شده بود، با سر موافقتش را اعلام کرد و همراه آرش و آسمان به سمت دروازه رفت. پیدا کردن خانه‌های طلسم شده برای آرش کار سختی نبود. در اولین خانه ۵ نفر از مردم شمال بودند. یکی از زمین و چهار نفر از آسمان. وقتی آرش در را باز کرد با شمشیرهای کشیده منتظر بودند ولی وقتی آسمان را دیدند شمشیرها را پایین آوردند. مدتی در روستا چرخیدند و در نهایت ۲۰ نفر از اهالی دهکده برج و ۲۵ نفر از مردم شمال را زنده پیدا کردند. بعضی از آن‌ها نیاز به درمان داشتند، آرش همه را درمان کرد. آنقدر نیروی زندگی داشت که درمان چند نفر تغییر در آن ایجاد نمی‌کرد. ماهرخ، تنها کسی بود که از هم‌سن و سال‌های آرش بین نجات یافته‌ها بود.

همه نجات یافته‌ها در یک میدان جمع شده بودند. آرش گفت؛ «لطفا همه‌ی جنازه‌ها را از آدم و حیوان، شمالی و جنوبی؛ همه را آتش بزنید. اگر یک روز دیگر جنازه‌ها اینجا بمانند؛ باعث مریضی شما می‌شوند و زحمت‌های اون زن بزرگ از دست می‌ره.» بعد به آسمان گفت: «من باید یک مادر نگران رو به دخترش برسونم، اینجا با تو.» و با ماهدخت به سمت برج شکاربان رفت. از در فرو ریخته‌ی برج شکاربان داخل شدند. ناهارخوری وضعیت خوبی نداشت، اما هنوز چند صندلی قابل استفاده داشت. آرش نگاهی به صندلی‌ها کرد و به ماهدخت گفت: «لطفا اینجا منتظر بمونید، من با سیمین بر می‌گردم.» و از در بیرون رفت روی دیوار دو دایره تو در تو کشید.

سیمین گفت «آرش! تو اومدی؟ چه بوی خوبی می‌دی!» اژدها گفت: دوست دخترت بوی جادوی من رو حس می‌کنه. تو به خودت نگیر. آرش گفت: «بوی من نیست.» و بعد به قبضه‌ی شمشیرش نگاه کرد و در ذهنش به سیمین گفت بوی یه خانم خیلی پیره. و همان وقت آرش صدای اژدها را در ذهش شنید. من می‌شنوم بهش چی می‌گی! سیمین به الماسی که در دسته شمشیر آرش بود نگاه کرد، کمی جلوتر رفت و آن را بو کرد و گفت «این، این بو، خیلی عجیبه!» آرش گفت: «برای بقیه نه. برای اشکان که در اتاق ناهارخوری بود دست تکان داد و گفت: «سیمین، دستم رو بگیر.» و روی دیوار دو دایره با یک خط کشید. بیرون برج بودند. سیمین راه پله برج رو نگاه کرد و پرسید: «رهام؟» آرش سرش را تکان داد. از پله‌های برج بالا رفت و سیمین دنبالش حرکت کرد. آرش گفت: «مادرت اومده. توی ناهارخوریه. نگرانت بود.» وقتی ماهدخت و سیمین یکدیگر را دیدند، آرش اجازه گرفت که آن‌ها را تنها بگذارد و به خانه کیومرث برگشت.

پریسا پرسید: «چطور پیش رفت؟» و در جواب چهره‌ی متعجب آرش، حرفش را ادامه داد: «با یه آقای شیردال سوار قرار داشتی، می‌خواست بکشه‌ات. مثل اینکه خیلی موفق نبوده. چطوری پیش رفت ماجرا؟»

آرش گفت: «خوب بود. جفتمون زنده موندیم. همه‌تون بیاید، می‌خوایم برگردیم به دهکده. دست من رو بگیرید.» به سمت دیوار برگشت و دو دایره با یک خط روی آن کشید. آن سمت دیوار کنار پله‌ها بودند. آرش از پله‌ها بالا رفت، وقتی به دیدرس سیمین رسید گفت: «کارهایی هست که باید انجام بدیم.»

ماهدخت به سیمین کمک کرد از روی صندلی بلند شود. صورت هردو از اشک خیس بود. صدای سیمین را در ذهنش شنید: پدرم مرده! برفی مرده! آرش سرش را پایین انداخت و فکر کرد: «همه مردن.» جلوتر از بقیه به سمت جایی که بدن پهلوان دهکده در بوته‌های تمشک محصور شده بود راه افتاد.

اشکان پیکر بی‌جان پدرش را نگاه کرد. کنارش روی زمین نشست و گفت: «تا لحظه آخر پهلوان بودی. هیچ‌کس نمی‌تونست تنهایی از پس یه شیردال و یه شیر بالدار بر بیاد. همیشه ازت یاد گرفتم. متشکرم پدر.» قطره اشکی از چشمش پایین لغزید. آرش پیشانی پهلوان را لمس کرد و پهلوان سوخت و از او خاکستری باقی ماند. صدای اژدها را در ذهنش شنید: می‌دونستی آتش جزو جادوی منه؟ ستاره‌ها هم توپ‌های آتشن. خودم درستشون کردم. آرش جواب داد: می‌دونستم آتش، جادوی زندگیه. اما درباره ستاره‌ها، واقعا برام مهم نیستن.

هر بخشی از دهکده، آتشی روشن بود و عده‌ای سوگوار بودند. آرش و دوستانش یک ساعتی در دهکده از این خانه به آن خانه می‌رفتند و اشک می‌ریختند و عزیزی را به آتش می‌سپردند. بعد از آنکه برفی، اسب سیمین، را به آتش سپردند؛ به جایی که مردم بیشتری جمع بودند رفتند. آسمان آنجا بود. آرش به سمت آسمان رفت و اشکان را نشان داد و گفت: «دوستم اشکان، که مادرت زندگیش را نجات داد.»  اشکان سرش را پایین انداخت و گفت: «متاسفم که اونجوری تموم شد.» آسمان گفت: «می‌خوام برای دیدار آخر با مادرم برم، شماها هم می‌خواید باشید؟» آرش گفت: «حتما!»

همه نجات یافته‌ها از نردبان‌های بلند بالا رفتند و هر کدام روی دیوار رسیدند مبهوت مقابلشان را نگاه کردند. یکی از مردم شمال گفت: «ژینر واقعا برج رو نابود کرد و جونش رو برای نابودکردن اژدها داد. ژینر جادوی سیاه رو از بین برد!»

آرش لبخند زد. از این شایعه خوشش آمده بود. مردم دهکده برج غمگین بودند. برج نگهبانی نابود شده بود. مردم شمال خوشحال بودند که بالاخره جادوی سیاه را از بین برده‌اند. آسمان به آرش نگاه کرد تا واکنشش به این حرف‌ها را ببیند. صورت آرش هیچ نشانی از غم یا شادی نداشت. نمی‌توانست بفهمد او به چه چیزی فکر می‌کند یا چه بلایی سر برج آمده است.

همه به بوته‌ی تمشک رسیده بودند. آرش جادوی بوته‌های تمشک را باطل کرد. ژینر آنجا روی زمین خوابیده بود. کسی که تقریبا جان همه افراد حاضر را نجات داده بود. آسمان کنار مادرش رفت و گفت: «مادرم ژینر، برای نجات همه‌ی ما تلاش کرد. جان خودش را برای مبارزه با اژدهای دربند داد. و حالا آن برج دیگر اینجا نیست. خیلی‌ها کشته شدند. از مردم خوب شمال و مردم خوب دهکده برج. اما در نهایت روزگار سیاهی و جادوی سیاه به پایان رسید. از آسمان می‌خواهم که فداکاری مادرم برای پاکی جهان را قبول کند.» صاعقه‌ها دور جنازه‌ی ژینر به زمین می‌خوردند و جنازه غرق نور شده بود. وقتی صاعقه‌ها تمام شد، ژینر رفته بود. آسمان او را قبول کرده بود. آرش فکر کرد «چه راه پر زرق و برقی برای آتش زدن جنازه!»

آرش رو به مردم کرد و گفت: «دیگر برجی نیست که نگهبانی نیاز داشته باشد. پدرم، آخرین نگهبان برج بود. تلاشش را برای باورش و محافظت از مردم دهکده کرد. حالا روزگار جدیدی شروع شده. احتمالا قبل از اینکه امروز به پایان برسد، لشکر کمکی از زیگاک به اینجا می‌رسد.» رو به آسمان کرد و گفت: «با رسیدن آن‌ها، صلح موقتی که بین ما و شما برقرار شده است به پایان می‌رسد. بهتر است، قبل از رسیدن آن‌ها از شیر سنگی عبور کرده باشید.» برای آسمان قابل درک بود که با رسیدن لشکری بزرگ‌تر، همه چیز در کنترل آن لشکر خواهد بود. آسمان گفت: «دیگر اینجا کاری نداریم. ما به سمت شمال حرکت می‌کنیم.»

آسمان و بقیه بازمانده‌های لشکرشان، به سمت شمال حرکت کردند. چیزی نداشتند که جمع کنند؛ همه چیز یا از بین رفته بود یا ارزش بردن نداشت. جنازه‌ها را سوزانده بودند. حیوانات یا فرار کرده بودند یا مرده بودند. برج از بین رفته بود. آسمان فکر کرد: «به نظرم دروغ میاد. اما دروغ خوشایندیه. بهتره این همه کشته برای هیچ و پوچ نبوده باشه.»

مردم دهکده، به سوی دیگر دیوار بازگشتند. شکاربان‌ها هم همراه آن‌ها به دهکده برگشتند. یکی از بزرگترها روی به سایر مردم کرد و گفت: «باید یک ریش سفید انتخاب کنیم. وقتی لشکر از شهر برسد؛ باید کسی از طرف دهکده صحبت کند.» آرش و سایر شکاربان‌ها در هیاهوی انتخاب ریش سفید جدید، از جمعیت فاصله گرفتند و به سمت دیوار رفتند و بعد ناپدید شدند.

هر چهار نفر در خانه کیومرث بودند. اشکان گفت: «ماجرا چیه آرش؟» و بعد به شمشیر آرش اشاره کرد و گفت: «و بهتره یه توضیح خوب برای اون الماس صورتی داشته باشی! مطمئنم که وقتی صبح از در بیرون می‌رفتی، روی شمشیرت نبود.»

«آرش! تو خیلی تمرین کردی،» پریسا بالای پلک‌های آرش را با دو انگشت آرام بالا هل داد و اضافه کرد: «ولی هنوز وقتی می‌خوای دروغ بگی، اول زمین رو نگاه می‌کنی. جلوی من این بازی‌ها رو در نیار. می‌دونم برای بقیه خیلی جادوگر ترسناکی شدی؛ ولی برای من ترسناک نیستی. نه برای اینکه زورم بهت می‌رسه. برای اینکه می‌دونم دوستم داری و نمی‌تونی بهم صدمه بزنی! حالا همه واقعیت رو بگو. تو و سیمین به اندازه کافی مخفی‌کاری کردید.»

سیمین گفت: «چرا پای من رو می‌کشی وسط؟ من از این یکی ماجرا اندازه شماها می‌دونم.»

آرش گفت: «تسلیم. باشه. خلاصه ماجرا رو می‌گم. برای مخفی‌کاری نیست. می‌خوام قبل از رسیدن لشکر از دهکده برم. برج از اول وجود نداشت. یه جادو بود، یه سنگ اونجا بود. که الان اینجاس. دیگه برجی در کار نیست. چون سنگ همراه منه. این سنگ هم، سنگ نیست. یه اژدهاس. اون اژدها خود زندگیه. کافیه یا بازم بگم؟»

اشکان پرسید: «کجا می‌خوای بری؟»

آرش جواب داد: «شمال، می‌رم دنبال یه اژدهای دیگه که تبدیل به سنگ شده.»

پریسا گفت: «می‌ریم. منم باهات میام. نمی‌تونم دهکده رو تحمل کنم. هر گوشه این ده، برام خاطره یه آدمیه که مرده. اینجا چیزی ندارم که براش بمونم. اگه با تو نیام، می‌رم شهر.»

«من نمی‌تونم تو رو با پریسا تنها بذارم.» سیمین به پریسا اخمی مصنوعی کرد و گفت: «کی تبدیل به سنگ کرده‌شون؟»

اشکان گفت: «این ده، خونه‌ی من بود؛ بخاطر آدم‌هایی که دوستشون داشتم. همه مردن، فقط شماها موندید. هرجا برید منم میام.»

«من فکرم این بود که تنهایی برم.» آرش این را گفت و دستش را روی الماس صورتی گذاشت و رو به سیمین گفت: «کیومرث. احتمالا به نظرش یه دنیای بدون اژدها، ارزش زندگی کردن رو نداشته.»

زندگی خندید.

پایان

هوا مه‌آلود بود. شیردال به سوی آشیانه‌اش پرواز می‌کرد. صدای فریاد کمک بچه‌اش را شنیده بود. حالا صدای مرد مسنی که روی پشتش سوار بود را در ذهنش می‌شنید که به او اطمینان می‌داد بچه‌اش سالم است. شیردال می‌خواست تنها بیاید ولی آسمان گفته بود همراهش می‌رود. در آشیانه‌اش بالای کوه فرود آمد. صدای بچه‌اش را نمی‌شنید. آسمان از پشتش پایین پرید. شیردال بچه‌اش را دید. گلویش دریده شده بود. حضور موجودی را اطرافش حس کرد که پیش از این نبود. سه شیر بالدار به سمتش هجوم آوردند.

آسمان سعی کرد کمکش کند اما در یک گنبد جادویی گرفتار شده بود. پیرمردی کنارش ایستاده بود. پیرمرد پشت گردن آسمان را گرفته بود. آسمان سرش را چرخاند، جنگ آنجا بود. متحدش. پرسید: «جنگ! معنی این کارها چیه؟» می‌دانست جنگ می‌تواند با یک کلمه جادویی او را بکشد. روبه‌رویش سه شیربالدار داشتند شیردالش را می‌خوردند.

جنگ جواب داد: «بالاخره فهمیدم اون سنگ قدرت کجاس. توی شهر تو! زیر اون تپه‌ای که درخت نداره. من اون سنگ رو می‌خوام.»

آسمان جواب داد: «هیچ وقت بدستش نمیاری. حتی اگه من رو بکشی. آسمان بعدی از شهر دفاع می‌کنه. اون شهر هیچ وقت بدون محافظ نمی‌مونه.»

جنگ خندید، با صدای بلند خندید و گفت: «آسمان بعدی و همه خانواده‌ات رو می‌کشم. نه خودم. همه‌شون رو می‌فرستم پیش اژدهای در بند. نگهبان اژدهای در بند همه‌شون رو می‌کشه. وقتی اونا اونجا می‌میرن. من شهرت رو نابود می‌کنم و سنگ رو بر می‌دارم. من جنگ هستم. زندگی و مرگ همه جانداران. انرژی زندگیت را به من بده.»

پیرمردی که پدر ژینر بود، روی زمین افتاد. جنگ به شیربالدار گفت: ببر یه جایی دور از اینجا بندازش که زود پیداش کنن. باید به نظر بیاد از شیردالش افتاده.

درباره نویسنده

امیر کنار پنجره نشسته، لپ‌تاپش روی میز روبرویش است. اما از پنجره به درخت انار نگاه می‌کند. در ذهنش بمب‌ها روی ساختمان‌ها می‌افتند. در ذهنش اینترنت قطع شده است. در ذهنش به پروژه‌ی از دست رفته فکر می‌کند. برگ‌های درخت انار را نگاه می‌کند که با وزش باد این سو و آن سو می‌روند. به داستانی که سال‌ها در ذهنش پرورانده فکر می‌کند و به خودش می‌گوید: «هر چقدر هم منتظر زمان مناسب باشی، زمان مناسب پیدا نمی‌شود. زمان مناسب را باید ساخت.» و شروع به نوشتن می‌کند. شاید برای نوشتن دیر نباشد. شاید.

جوتی

jooti.net

حق نشر

نویسنده: سید امیر احسانی

ویراستار: فاطمه اصلانی

به بی‌رنگی زندگی © ۲۰۲۶ — اثر سید امیر احسانی

این اثر تحت مجوز «نسبت‌دادن – غیرتجاری – اشتراک‌گذاری یکسان 4.0 بین‌المللی» (CC BY‑NC‑SA 4.0) منتشر شده است.

استفادهٔ غیرتجاری با ذکر نام نویسنده مجاز است.

هرگونه تغییر یا ایجاد نسخه جدید برمبنای اثر، باید تحت لایسنس یکسان با این اثر منتشر شود.

هرگونه استفادهٔ تجاری نیازمند دریافت مجوز جداگانه از نویسنده است.

برای مشاهدهٔ نسخهٔ معتبر این مجوز، به لینک زیر مراجعه کنید: https://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0/deed.fa

تماس با نویسنده: i@jooti.net